ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.103.1
एवमुक्त्वाऽर्जुनं राजा त्रिभिर्मर्मातिगैः शरैः ।
अभ्यविध्यन्महावेगैश्चतुर्भिश्चतुरो हयान् ॥ ७.१०३.१ ॥
ଏହିପରି କହି ରାଜା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମର୍ମଭେଦୀ ତିନି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ମହାବେଗୀ ଚାରି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ଚାରି ଘୋଡ଼ାକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
7.103.2
वासुदेवं च दशभिः प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे ।
प्रतोदं चास्य भल्लेन च्छित्त्वा भूमावपातयत् ॥ ७.१०३.२ ॥
ଦଶ ବାଣରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ (କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ) ଛାତି ମଝିରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ଭଲ୍ଲ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତୋଦ କାଟି ଭୂମିରେ ପକାଇଲେ।
7.103.3
तं चतुर्दशभिः पार्थश्चित्रपुङ्खैः शिलाशितैः ।
अविध्यत्तूर्णमव्यग्रस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणि ॥ ७.१०३.३ ॥
ଅର୍ଜୁନ ସେହି ରାଜାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର, ଅବିଚଳିତ ଭାବେ, ବିଚିତ୍ର ପକ୍ଷ ଓ ପଥରରେ ଧାର ଦିଆ ଚଉଦଟି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ସେହି ବାଣ ତାଙ୍କ କବଚରୁ ଖସି ପଡ଼ିଲା।
7.103.4
तेषां नैष्फल्यमालोक्य पुनर्नव च पञ्च च ।
प्राहिणोन्निशितान्बाणांस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणः ॥ ७.१०३.४ ॥
ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଷ୍ଫଳ ହୋଇଥିବା ଦେଖି ସେ ପୁଣି ନଅ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ପଠାଇଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ କବଚରୁ ଖସି ପଡ଼ିଲା।
7.103.5
अष्टाविंशांस्तु तान्बाणानस्तान्विप्रेक्ष्य निष्फलान् ।
अब्रवीत्परवीरघ्नः कृष्णोऽर्जुनमिदं वचः ॥ ७.१०३.५ ॥
ସେହି ଅଠାଇଶଟି ବାଣ ନିଷ୍ଫଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଶତ୍ରୁବୀରଙ୍କ ସଂହାରକାରୀ କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
7.103.6
अदृष्टपूर्वं पश्यामि शिलानामिव सर्पणम् ।
त्वया सम्प्रेषिताः पार्थ नार्थं कुर्वन्ति पत्रिणः ॥ ७.१०३.६ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ପୂର୍ବେ କେବେ ନ ଦେଖିଥିବା ଏକ ଜିନିଷ ଦେଖୁଛି — ଯେପରି ପଥର ଖସୁଛି। ତୁମ ଛାଡ଼ିଥିବା ଏହି ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ବାଣ ନିଜର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧୁନାହିଁ।
7.103.7
कच्चिद्गाण्डीवजः प्राणस्तथैव भरतर्षभ ।
मुष्टिश्च ते यथा पूर्वं भुजयोश्च बलं तव ॥ ७.१०३.७ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଜାତ ପ୍ରାଣ କ’ଣ ସେହିପରି ଅଛି? ତୁମ ମୁଷ୍ଟି ଓ ବାହୁବଳ ପୂର୍ବପରି ଅଛି କି?
7.103.8
न वा कच्चिदयं कालः प्राप्तः स्यादद्य पश्चिमः ।
तव चैवास्य शत्रोश्च तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ ७.१०३.८ ॥
ଆଜି ତୁମ ଓ ଏହି ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ଶେଷ କାଳ ଆସିଗଲା କି? ପଚାରୁଥିବା ମୋତେ ତାହା କହ।
7.103.9
विस्मयो मे महान्पार्थ तव दृष्ट्वा शरानिमान् ।
व्यर्थान्निपतितान्सङ्खे दुर्योधनरथं प्रति ॥ ७.१०३.९ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ରଥ ଆଡ଼କୁ ପଡ଼ି ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଥିବା ତୁମ ଏ ବାଣମାନ ଦେଖି ମୋର ମହା ବିସ୍ମୟ ଲାଗୁଛି।
7.103.10
वज्राशनिसमा घोराः परकायावभेदिनः ।
शराः कुर्वन्ति ते नार्थं पार्थ काऽद्य विडम्बना ॥ ७.१०३.१० ॥
ବଜ୍ର ଓ ଅଶନି ସମାନ ଭୟଙ୍କର, ଶତ୍ରୁଦେହ ଭେଦକାରୀ ତୁମ ବାଣମାନେ ଆଜି କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁନାହାଁନ୍ତି। ହେ ପାର୍ଥ, ଆଜି ଏ କେମିତି ବିଡମ୍ବନା!
7.103.11
द्रोणेन नियतं कृष्ण धार्तराष्ट्रे निदर्शितम् ।
अन्ते विहितमस्त्राणामेतत्कवचधारणम् ॥ ७.१०३.११ ॥
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦ୍ରୋଣ ନିଶ୍ଚୟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏହା ଦେଖାଇଛନ୍ତି। ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ଶେଷରେ ବିହିତ ଏହି କବଚ ଧାରଣ।
7.103.12
अस्मिन्नन्तर्हितं कृष्ण त्रैलोक्यमपि वर्मणि ।
एको द्रोणो हि वैदैतदहं तस्माच्च सत्तमात् ॥ ७.१०३.१२ ॥
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏ କବଚରେ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଲୁଚି ରହିଛନ୍ତି। ଏହା କେବଳ ଦ୍ରୋଣ ଜାଣନ୍ତି; ସେହି ଉତ୍ତମ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଜାଣିଛି।
7.103.13
न शक्यमेतत्कवचं बाणैर्भेत्तुं कथञ्चन ।
अपि वज्रेण गोविन्द स्वयं मघवता युधि ॥ ७.१०३.१३ ॥
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ବି ବଜ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କବଚକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଭେଦ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
7.103.14
जानंस्त्वमपि वै कृष्ण मां विमोहयसे कथम् ।
यद्वृत्तं त्रिषु लोकेषु यच्च केशव वर्तते ॥ ७.१०३.१४ ॥
ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ସବୁ ଜାଣି ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ମୋତେ ମୋହିତ କରୁଛ? ହେ କେଶବ, ତ୍ରିଲୋକରେ ଯାହା ଘଟିଛି ଓ ଘଟୁଛି ତାହା ତୁମେ ଜାଣ।
7.103.15
यथा भविष्यद्यच्चैव तत्सर्वं विदितं तव ।
न त्विदं वेद वै कश्चिद्यथा त्वं मधुसूदन ॥ ७.१०३.१५ ॥
ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯାହା ହେବ ଓ ଯାହା ଅଛି ତାହା ସବୁ ତୁମେ ଜାଣ। କିନ୍ତୁ ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଏହା ତୁମ ପରି କେହି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
7.103.16
एष दुर्योधनः कृष्ण द्रोणेन विहितामिमाम् ।
तिष्ठत्यभीतवत्सङ्ख्ये बिभ्रत्कवचधारणाम् ॥ ७.१०३.१६ ॥
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏହି କବଚ ପିନ୍ଧି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିର୍ଭୟ ପରି ଠିଆ ହୋଇଛି।
7.103.17
यत्त्वत्र विहितं कार्यं नैष तद्वेत्ति माधव ।
स्त्रीवदेष बिभर्त्येतां युक्तां कवचधारणाम् ॥ ७.१०३.१७ ॥
ହେ ମାଧବ, ଏଠାରେ ଯାହା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିହିତ, ସେ ତାହା ଜାଣେ ନାହିଁ। ସ୍ତ୍ରୀ ପରି ସେ ଏହି ଉପଯୁକ୍ତ କବଚ ଧାରଣ କରିଛି।
7.103.18
पश्य बाह्वोश्च मे वीर्यं धनुषश्च जनार्दन ।
पराजयिष्ये कौरव्यं कवचेनापि रक्षितम् ॥ ७.१०३.१८ ॥
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୋ ବାହୁର ଓ ଧନୁର ପରାକ୍ରମ ଦେଖ। କବଚରେ ସୁରକ୍ଷିତ କୌରବକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ପରାଜିତ କରିବି।
7.103.19
इदमङ्गिरसे प्रादाद्देवेशो वर्म भास्वरम् ।
तस्माद्वृहस्पतिः प्राप ततः प्राप पुरन्दरः ॥ ७.१०३.१९ ॥
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କବଚ ଦେବେଶ ଅଙ୍ଗିରାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ବୃହସ୍ପତି ପାଇଲେ; ତା'ପରେ ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ପାଇଲେ।
7.103.20
पुनर्ददौ सुरपतिर्मह्यं वर्म ससङ्ग्रहम् ।
दैवं यद्यस्य वर्मैतद्ब्रह्मणा वा स्वयं कृतम्।
नैनं गोप्स्यति दुर्बुद्धिमद्य बाणहतं मया ॥ ७.१०३.२० ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଅଧିପତି ପୁନର୍ବାର ମୋତେ ସଂଗ୍ରହ ସହିତ ଏହି କବଚ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଦୈବୀ କବଚ ଯାହାର ହେଉ, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ — ଏହି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିକୁ ତାହା ରକ୍ଷା କରିବ ନାହିଁ; ଆଜି ମୋ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ।
7.103.21
एवमुक्त्वाऽर्जुनो बाणानभिमन्त्र्य व्यकर्षयत् ।
मानवास्त्रेण मानार्हस्तीक्ष्णावरणभेदिना ॥ ७.१०३.२१ ॥
ଏହା କହି ଅର୍ଜୁନ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ କରି ଟାଣିଲେ — ମାନବାସ୍ତ୍ରରେ, ଯାହା ସମ୍ମାନଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କବଚ ଭେଦକାରୀ।
7.103.22
विकृष्यमाणांस्तेनैव धनुर्मध्यगताञ्छरान् ।
तानस्यास्त्रेण चिच्छेद द्रौणिः सर्वास्त्रघातिना ॥ ७.१०३.२२ ॥
ସେହି ଅସ୍ତ୍ରରେ ଟାଣି ହେଉଥିବା, ଧନୁର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ସେହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ — ତାଙ୍କର (ଅର୍ଜୁନଙ୍କର) — ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଅସ୍ତ୍ରରେ କାଟିଦେଲେ; ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ନାଶକାରୀ।
7.103.23
तान्निकृत्तानिषून्दृष्ट्वा दूरतो ब्रह्मवादिना ।
न्यवेदयत्केशवाय विस्मितः श्वेतवाहनः ॥ ७.१०३.२३ ॥
ଦୂରରୁ କଟା ଯାଇଥିବା ସେହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱ (ଅର୍ଜୁନ) ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ କେଶବଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
7.103.24
नैतदस्त्रं मया शक्यं द्विः प्रयोक्तुं जनार्दन ।
अस्त्रं मामेव हन्याद्धि हन्याच्चापि बलं मम ॥ ७.१०३.२४ ॥
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଥର ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ମୋତେ ହିଁ ନଷ୍ଟ କରିବ, ଏବଂ ମୋ ବଳକୁ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କରିବ।
7.103.25
ततो दुर्योधनः कृष्णौ नवभिर्नवभिः शरैः ।
अविध्यत रणे राजञ्शरैराशीविषोपमैः ॥ ७.१०३.२५ ॥
ଏଥର ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ରଣରେ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ନଅ-ନଅ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ହେ ରାଜନ୍, ବିଷଧର ସର୍ପ ସଦୃଶ ବାଣରେ।
7.103.26
भूय एवाभ्यवर्षच्च समरे कृष्णपाण्डवौ ।
शरवर्षेण महता ततोऽहृष्यन्त तावकाः।
चक्रुर्वादित्रनिनदान्सिंहनादरवांस्तथा ॥ ७.१०३.२६ ॥
ପୁଣି ସେ ସମରରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ ଉଭୟଙ୍କ ଉପରେ ମହା ବାଣବର୍ଷା କଲେ; ତା'ପରେ ଆପଣଙ୍କ ଲୋକେ ହର୍ଷିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ବାଦ୍ୟନାଦ ଓ ସିଂହନାଦ କଲେ।
7.103.27
ततः क्रुद्धो रणे पार्थः सृक्विणी परिसंलिहन् ।
नापश्यच्च ततोऽस्याङ्गं यन्न स्याद्वर्मरक्षितम् ॥ ७.१०३.२७ ॥
ତେବେ ରଣରେ କ୍ରୋଧିତ ପାର୍ଥ ଓଠର କୋଣ ଚାଟି ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଏପରି କୌଣସି ଅଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ଯାହା କବଚ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ନୁହେଁ।
7.103.28
ततोऽस्य निशितैर्बाणैः सुमुक्तैरन्तकोपमैः ।
हयांश्चकार निर्देहानुभौ च पार्ष्णिसारथी ॥ ७.१०३.२८ ॥
ଏଥର ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଉତ୍ତମରୂପେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ, ଯମ ସଦୃଶ ବାଣରେ ତାଙ୍କ ଅଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଓ ଉଭୟ ପାର୍ଷ୍ଣି-ସାରଥିଙ୍କୁ ପ୍ରାଣହୀନ କଲେ।
7.103.29
धनुरस्याच्छिनत्तूर्णं हस्तावापं च वीर्यवान् ।
रथं च शकलीकर्तुं सव्यसाची प्रचक्रमे ॥ ७.१०३.२९ ॥
ପରାକ୍ରମୀ ସବ୍ୟସାଚୀ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଧନୁ ଓ ହସ୍ତାବାପ କାଟିଦେଲେ; ଏବଂ ରଥକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
7.103.30
दुर्योधनं च बाणाभ्यां तीक्ष्णाभ्यां विरथीकृतम् ।
आविद्ध्यद्धस्ततलयोरुभयोरर्जुनस्तदा ॥ ७.१०३.३० ॥
ସେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ରଥବିହୀନ କରାଯାଇଥିବା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତାଙ୍କ ଉଭୟ ହାତର ତଳୁଆରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
7.103.31
प्रयत्नज्ञो हि कौन्तयो नखमांसान्तरेषुभिः ।
स वेदनाभिराविग्नः पलायनपरायणः ॥ ७.१०३.३१ ॥
ପ୍ରୟତ୍ନରେ ନିପୁଣ କୌନ୍ତେୟ (ଅର୍ଜୁନ) ନଖ ଓ ମାଂସ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ ଦ୍ୱାରା (ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ) ବିଦ୍ଧ କଲେ। ସେହି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ସେ ପଳାୟନରେ ତତ୍ପର ହେଲା।
7.103.32
तं कृच्छ्रामापदं प्राप्तं दृष्ट्वा परमधन्विनः ।
समापेतुः परीप्सन्तो धनञ्जयशरार्दितम् ॥ ७.१०३.३२ ॥
ତାଙ୍କୁ (ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ) କଠୋର ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି ପରମ ଧନୁର୍ଧର ମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଏକତ୍ର ହେଲେ — ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ ତାଙ୍କୁ।
7.103.33
तं रथैर्बहुसाहस्रैः कल्पितैः कुञ्जरैर्हयैः ।
पदात्योघैश्च संरब्धैः परिवव्रुर्धनञ्जयम् ॥ ७.१०३.३३ ॥
ସେମାନେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ (ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ) ବହୁ ସହସ୍ର ରଥ, ସଜ୍ଜିତ ହସ୍ତୀ ଓ ଅଶ୍ୱ, ଏବଂ କ୍ରୋଧୀ ପଦାତିକ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ଦେଲେ।
7.103.34
अथ नार्जुनगोविन्दौ न रथो वा व्यदृश्यत ।
अस्त्रवर्षेण महता शरौघैश्चापि संवृतौ ॥ ७.१०३.३४ ॥
ତା'ପରେ ଅର୍ଜୁନ ଓ ଗୋବିନ୍ଦ (କୃଷ୍ଣ) ଦେଖାଗଲେ ନାହିଁ, ରଥ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ — ମହାନ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା ଓ ବାଣସମୂହ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲେ।
7.103.35
ततोऽर्जुनोऽस्त्रवीर्येण निजघ्ने तां वरूथिनीम् ।
तत्र व्यङ्गी कृताः पेतुः शतशोऽथ रथद्विपाः ॥ ७.१०३.३५ ॥
ତା'ପରେ ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରବଳରେ ସେହି ସେନାକୁ ବଧ କଲେ। ସେଠାରେ ଅଙ୍ଗହୀନ ହୋଇ ଶହ ଶହ ରଥ ଓ ହସ୍ତୀ ପଡ଼ିଗଲେ।
7.103.36
ते हता हन्यमानाश्च न्यगृह्णंस्तं रथोत्तमम् ।
स रथः स्तम्भितस्तस्थौ क्रोशमात्रे समन्ततः ॥ ७.१०३.३६ ॥
ସେମାନେ ହତ ହେଲେ; ହତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସେହି ଉତ୍ତମ ରଥକୁ ଅଟକାଇ ଧରିଲେ। ସେ ରଥ ଚାରିଆଡ଼େ ଏକ କ୍ରୋଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇ ଠିଆ ହେଲା।
7.103.37
ततोऽर्जुनं वृष्णिवीरस्त्वरितो वाक्यमब्रवीत् ।
धनुर्विष्फारयात्यर्थमहं ध्मास्यामि चाम्बुजम् ॥ ७.१०३.३७ ॥
ତା'ପରେ ବୃଷ୍ଣିବୀର ଶୀଘ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମ ଧନୁକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଟାଣ; ମୁଁ ଶଙ୍ଖ ବଜାଇବି।'
7.103.38
ततो विष्फार्य बलवद्गाण्डीवं जघ्निवान्रिपून् ।
महता शरवर्षेण तलशब्देन चार्जुनः ॥ ७.१०३.३८ ॥
ତା'ପରେ ଅର୍ଜୁନ ବଳପୂର୍ବକ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ଟାଣି, ମହା ଶରବର୍ଷା ଓ ତଳଶବ୍ଦ ସହିତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
7.103.39
पाञ्चजन्यं च बलवान्दध्मौ तारेण केशवः ।
रजसा ध्वस्तपक्ष्मान्तः प्रस्विन्नवदनो भृशम् ॥ ७.१०३.३९ ॥
ବଳବାନ କେଶବ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବଜାଇଲେ; ଧୂଳିରେ ପଲକର ଧାର ଢାଙ୍କି ଗଲା ଓ ମୁଖ ଅତ୍ୟଧିକ ଝାଳରେ ଭିଜିଗଲା।
7.103.40
तेनाच्युतोष्ठपुटपूरितमारुतेन ।
शङ्खान्तरोदरविवृद्धविनिःसृतेन।
नादेन सासुरवियत्सुरलोकपाल… ।
मुद्विग्नमीश्वर जगत्स्फुटतीव सर्वम् ॥ ७.१०३.४० ॥
ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଓଠ-ପୁଟରେ ପୂରିତ ବାୟୁରେ, ଶଙ୍ଖ ଭିତରୁ ବଢ଼ି ବାହାରିଥିବା ସେ ନାଦରେ — ଅସୁର, ଆକାଶ, ଦେବ, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ସହିତ… ; ହେ ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଫାଟିଯିବା ପରି ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା।
7.103.41
तस्य शङ्खस्य नादेन धनुषो निःस्वनेन च ।
निःसत्वाश्च ससत्वाश्च क्षितौ पेतुस्तदा जनाः ॥ ७.१०३.४१ ॥
ସେହି ଶଙ୍ଖର ନାଦ ଓ ଧନୁର ଟଙ୍କାରରେ, ସେତେବେଳେ ନିର୍ବଳ ଓ ସବଳ ସମସ୍ତେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
7.103.42
तैर्विमुक्तो रथो रेजे वाय्वीरित इवाम्बुदः ।
जयद्रथस्य गोप्तारस्ततः क्षुब्धाः सहानुगाः ॥ ७.१०३.४२ ॥
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ରଥ ପବନରେ ଚଳିତ ମେଘ ପରି ଶୋଭିଲା; ତା'ପରେ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ ଅନୁଚରଙ୍କ ସହିତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ।
7.103.43
ते दृष्ट्वा सहसा पार्थं गोप्तारः सैन्धवस्य तु ।
चक्रुर्नादान्महेष्वासाः कम्पयन्तो वसुन्धराम् ॥ ७.१०३.४३ ॥
ପାର୍ଥଙ୍କୁ ହଠାତ୍ ଦେଖି ସୈନ୍ଧବଙ୍କ ସେହି ରକ୍ଷକ ମହାଧନୁର୍ଧରମାନେ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପାଇ ଗର୍ଜନ କଲେ।
7.103.44
बाणशब्दरवांश्चोग्रान्विमिश्राञ्शङ्खनिःस्वनैः ।
प्रादुश्चक्रुर्महात्मानः सिंहनादरवानपि ॥ ७.१०३.४४ ॥
ମହାତ୍ମାମାନେ ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି ସହିତ ମିଶ୍ରିତ ଭୟଙ୍କର ବାଣଧ୍ୱନି ଏବଂ ସିଂହନାଦ ମଧ୍ୟ କଲେ।
7.103.45
तं श्रुत्वा निनदं घोरं तावकानां समुत्थितम् ।
प्रदध्मतुः शङ्खवरौ वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ७.१०३.४५ ॥
ଆପଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଉଠିଥିବା ସେହି ଭୟଙ୍କର ନିନାଦ ଶୁଣି ବାସୁଦେବ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଙ୍ଖ ବଜାଇଲେ।
7.103.46
तेन शब्देन महता पूरितेयं वसुन्धरा ।
सशैला सार्णवद्वीपा सपाताला विशाम्पते ॥ ७.१०३.४६ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ସେହି ମହାଶବ୍ଦରେ ଏହି ପୃଥିବୀ ପର୍ବତ, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ ଓ ପାତାଳ ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
7.103.47
स शब्दो भरतश्रेष्ठ व्याप्य सर्वा दिशो दश ।
प्रतिसस्वान तत्रैव कुरुपाण्डवयोर्बले ॥ ७.१०३.४७ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହି ଶବ୍ଦ ଦଶ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପି ସେଠାରେ ହିଁ କୌରବ-ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସେନାରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଲା।
7.103.48
तावका रथिनस्तत्र दृष्ट्वा कृष्णधनञ्जयौ ।
सम्भ्रमं परमं प्राप्तास्त्वरमाणा महारथाः ॥ ७.१०३.४८ ॥
ସେଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ରଥୀମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ମହାରଥୀମାନେ ଆଗେଇଲେ।
7.103.49
अथ कृष्णौ महाभागौ तावका वीक्ष्य दंशितौ ।
अभ्यद्रवन्त सङ्क्रुद्धास्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१०३.४९ ॥
ତେବେ ମହାଭାଗ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କବଚଧାରୀ ଦେଖି ଆପଣଙ୍କ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରକୁ ଧାଇଁଲେ; ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ଲାଗିଲା।