மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.122
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.122.1
दुःशासनरथं दृष्ट्वा समीपे पर्यवस्थितम् ।
भारद्वाजस्ततो वाक्यं दुःशासनमथाब्रवीत् ॥ ७.१२२.१ ॥
அருகில் நின்றிருந்த துர்சாசனனின் தேரைக் கண்டு, பாரத்வாஜர் (துரோணர்) அப்போது துர்சாசனனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
7.122.2
दुःशासन रथाः सर्वे कस्माच्चैते प्रविद्रुताः ।
कच्चित्क्षेमं तु नृपतेः कच्चिज्जीवति सैन्धवः ॥ ७.१२२.२ ॥
துர்சாசனா! இந்தத் தேர்களெல்லாம் ஏன் ஓடிப்போயின? அரசனுக்கு நலமா? சைந்தவன் (ஜயத்ரதன்) உயிருடன் இருக்கிறானா?
7.122.3
राजपुत्रो भवानत्र राजभ्राता महारथः ।
किमर्थं द्रवते युद्धे यौवराज्यमवाप्य च ॥ ७.१२२.३ ॥
நீர் இங்கே அரச குமாரன், அரசனின் சகோதரன், மகாரதன். யௌவராஜ்ய பதவியைப் பெற்றிருந்தும் போரில் ஏன் ஓடுகிறீர்?
7.122.4
दासी जिताऽसि द्यूते त्वं यथा कामचरी भव ।
वाससां वाहिका राज्ञो भ्रातुर्ज्येष्ठस्य मे भव ॥ ७.१२२.४ ॥
சூதாட்டத்தில் நீ அடிமையாக வெல்லப்பட்டாய்; விரும்பியபடி இரு. அரசனுக்கும், என் மூத்த சகோதரனுக்கும் ஆடைகளைச் சுமப்பவளாக இரு.
7.122.5
न सन्ति पतयः सर्वे तेऽद्य षण्ढतिलैः समाः ।
दुःशासनैवं कस्मात्त्वं पूर्वमुक्त्वा पलायसे ॥ ७.१२२.५ ॥
இன்று உன் கணவர்கள் அனைவரும் அலிகளுக்கும் எள்ளுக்கும் சமமாக இல்லையா? துர்சாசனா! முன்பு இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு இப்போது ஏன் ஓடுகிறாய்?
7.122.6
स्वयं वैरं महत्कृत्वा पाञ्चालैः पाण्डवैः सह ।
एकं सात्यकिमासाद्य कथं भीतोऽसि संयुगे ॥ ७.१२२.६ ॥
நீயே பாஞ்சாலர்களோடும் பாண்டவர்களோடும் பெரும் பகையை உண்டாக்கினாய்; ஒருவனான சாத்யகியை அணுகியபோது போரில் ஏன் அஞ்சினாய்?
7.122.7
न जानीषे पुरा त्वं तु गृह्णन्नक्षान्दुरोदरे ।
शरा ह्येते भविष्यन्ति दारुणाशीविषोपमाः ॥ ७.१२२.७ ॥
முன்பு சூதாட்டத்தில் பகடைகளைப் பிடித்தபோது நீ இதை அறியவில்லை; ஆனால் இந்த அம்புகள் கொடிய விஷப் பாம்புகளைப் போல் ஆகும்.
7.122.8
अप्रियाणां हि वचनं पाण्डवस्य विशेषतः ।
द्रौपद्याश्च परिक्लेशस्त्वन्मूलो ह्यभवत्पुरा ॥ ७.१२२.८ ॥
பாண்டவர்களுக்கு, குறிப்பாக திரௌபதிக்கு, விரும்பத்தகாத சொற்களும் துன்பமும் முன்பு உன்னாலேயே ஏற்பட்டன.
7.122.9
क्व ते मानश्च दर्पश्च क्व ते वीर्यं क्व गर्जितम् ।
आशीविषसमान्पार्थान्कोपयित्वा क्व यास्यसि ॥ ७.१२२.९ ॥
உன் பெருமையும் செருக்கும் எங்கே? உன் வீரமும் கர்ஜனையும் எங்கே? விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற பார்த்தர்களைக் கோபமூட்டிவிட்டு நீ எங்கே செல்வாய்?
7.122.10
शोच्येयं भारती सेना राज्यं चैव सुयोधनः ।
यस्य त्वं कर्कशो भ्राता पलायनपरायणः ॥ ७.१२२.१० ॥
இந்தப் பாரதப் படையும், சுயோதனனின் அரசும் இரங்கத்தக்கவை; அவனுடைய கடுமையான சகோதரன் நீ, ஓடுவதில் ஈடுபட்டிருக்கிறாய்.
7.122.11
ननु नाम त्वया वीर दार्यमाणा भयार्दिता ।
स्वबाहुबलमास्थाय रक्षितव्या ह्यनीकिनी ॥ ७.१२२.११ ॥
வீரனே, பயத்தால் வருந்தி சிதறுண்ட படையை நீ உன் தோள்வலிமையை நம்பி காத்திருக்க வேண்டும் அல்லவா.
7.122.12
स त्वमद्य रणं हित्वा भीतो हर्षयसे परान् ।
विद्रुते त्वयि सैन्यस्य नायके शत्रुमूदन।
कोऽन्यः स्थास्यति सङ्ग्रामे भीतो भीते व्यपाश्रये ॥ ७.१२२.१२ ॥
நீ இன்று போரைத் துறந்து அஞ்சி எதிரிகளை மகிழ்விக்கிறாய். எதிரிகளை அழிப்பவனே, படையின் தலைவனாகிய நீ ஓடிவிட்டபின், போரில் வேறு யார் நிற்பான்? அஞ்சியவனை நம்புபவர்களும் அஞ்சியவர்களே.
7.122.13
एकेन सात्वतेनाद्य युध्यमानस्य तेन वै ।
पलायने तव मतिः सङ्ग्रामाद्धि प्रवर्तते ॥ ७.१२२.१३ ॥
இன்று ஒரே ஒரு சாத்வதனுடன் போரிடுபவனால், அந்தப் போரிலிருந்து தப்பி ஓடும் எண்ணம் உமக்கு ஏற்படுகிறது.
7.122.14
यदा गाण्डीवधन्वानं भीमसेनं च कौरव ।
यमौ च द्रक्ष्यसि रणे तदा वै किं करिष्यसि ॥ ७.१२२.१४ ॥
கௌரவரே, போர்க்களத்தில் காண்டீவ வில்லை ஏந்திய அர்ஜுனனையும், பீமசேனனையும், இரட்டையர்களையும் நீர் காணும்போது, அப்போது என்ன செய்வீர்?
7.122.15
युधि फल्गुनबाणानां मूर्याग्निसमवर्चसाम् ।
न तुल्याः सात्यकिशरा येभ्यो भीतः पलायसे ॥ ७.१२२.१५ ॥
போரில் சூரியனுக்கும் நெருப்புக்கும் சமமான ஒளி கொண்ட பால்குனனின் (அர்ஜுனனின்) அம்புகளுக்கு, சாத்யகியின் அம்புகள் சமமானவை அல்ல; அவற்றுக்கே அஞ்சி நீர் ஓடுகிறீர்.
7.122.16
त्वरितो वीर गच्छ त्वं गान्धार्युदरमाविश ।
पृथिव्यां धावमानस्य नान्यत्पश्यामि जीवनम् ॥ ७.१२२.१६ ॥
வீரனே, விரைந்து செல்லும்; காந்தாரியின் கருவறைக்குள் புகுந்துகொள். பூமியில் ஓடும் உமக்கு வேறு வாழ்வு இருப்பதை நான் காணவில்லை.
7.122.17
यदि तावत्कृता बुद्धिः पलायनपरायणा ।
पृथिवी धर्मराजाय शमेनैव प्रदीयताम् ॥ ७.१२२.१७ ॥
நீர் ஓடிவிடவே முடிவு செய்திருந்தால், பூமியை தர்மராஜனுக்கு (யுதிஷ்டிரருக்கு) சமாதானமாகவே ஒப்படையும்.
7.122.18
यावत्फल्गुननाराचा निर्मुक्तोरगसन्निभाः ।
नाविशन्ति शरीरं ते तावत्संशाम्य पाण्डवैः ॥ ७.१२२.१८ ॥
அர்ஜுனனின் இரும்பு அம்புகள், விடுபட்ட பாம்புகளைப் போல, உமது உடலில் பாயாத வரையில், பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளும்.
7.122.19
यावत्ते पृथिवीं पार्था हत्वा भ्रातृशतं रणे ।
नाक्षिपन्ति महात्मानस्तावत्संशाम्य पाण्डवैः ॥ ७.१२२.१९ ॥
பாண்டவர்கள் போரில் உங்கள் நூறு சகோதரர்களைக் கொன்று பூமியை முற்றிலும் கைப்பற்றும் முன், பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளுங்கள்.
7.122.20
यावन्न क्रुध्यते राजा धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
कृष्णश्च समरश्लाघी तावत्संशाम्य पाण्डवैः ॥ ७.१२२.२० ॥
தர்மபுத்திரர் அரசன் யுதிஷ்டிரரும், போரில் பெருமை கொள்ளும் கிருஷ்ணரும் சினம் கொள்ளாத வரையில், பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளுங்கள்.
7.122.21
यावद्भीमो महाबाहुर्विगाह्य महतीं चमूम् ।
सोदरांस्ते न मृद्राति तावत्संशाम्य पाण्डवैः ॥ ७.१२२.२१ ॥
மகாபாகு பீமன் பெரும் சேனையில் புகுந்து உங்கள் சகோதரர்களை நசுக்கி அழிக்காத வரையில், பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளுங்கள்.
7.122.22
पूर्वमुक्तश्च ते भ्राता भीष्मेणासौ सुयोधनः ।
अजेयाः पाण्डवाः सङ्ख्ये सौम्य संशाम्य तैः सह ॥ ७.१२२.२२ ॥
முன்பே பீஷ்மர் உங்கள் சகோதரன் சுயோதனனிடம், போரில் பாண்டவர்கள் வெல்லப்பட முடியாதவர்கள் என்று கூறியிருந்தார். அன்பனே, அவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்.
7.122.23
मया शमवता चोक्तो रक्ष शेषं सुयोधन ।
संशाम्य पार्थैस्त्वं रक्ष वीर सर्वान्महीक्षितः ॥ ७.१२२.२३ ॥
சமாதானத்தை விரும்பும் நானும் சொன்னேன்: சுயோதனா, எஞ்சியவர்களைக் காப்பாற்று. வீரனே, பார்த்தர்களுடன் சமாதானம் செய்து பூமியின் அனைத்து அரசர்களையும் காப்பாற்று.
7.122.24
न च तत्कृतवान्मन्दस्तव भ्रातां सुयोधनः ।
स युद्धे धृतिमास्थाय यत्तो युध्यस्व पाण्डवैः ॥ ७.१२२.२४ ॥
ஆனால் உங்கள் மூடச் சகோதரன் சுயோதனன் அதைச் செய்யவில்லை. இப்போது அவன் போரில் உறுதியுடன் நின்று, கவனமாக பாண்டவர்களுடன் போரிடட்டும்.
7.122.25
तवापि शोणितं भीमः पास्यतीति मया श्रुतम् ।
तच्चाप्यवितथं तस्य तत्तथैव भविष्यति ॥ ७.१२२.२५ ॥
பீமன் உன் இரத்தத்தையும் குடிப்பான் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன். அவனது அந்த சொல் பொய்யல்ல; அது அவ்வாறே நடக்கும்.
7.122.26
किं भीमस्य न जानासि विक्रमं त्वं सुबालिश ।
यत्त्वया वैरमारब्धं संयुगे प्रपलायिना ॥ ७.१२२.२६ ॥
மிகு மூடனே, பீமனின் வீரத்தை நீ அறியாயா? போரில் ஓடிப்போன நீ தொடங்கிய பகையை.
7.122.27
गच्छ तूर्णं रथेनैव यत्र तिष्ठति सात्यकिः ।
त्वया हीनं बलं ह्येतद्विद्रविष्यति भारत
आत्मार्थं योधय रणे सात्यकिं सत्यविक्रमम् ॥ ७.१२२.२७ ॥
விரைவாக தேரிலேயே சாத்யகி நிற்கும் இடத்திற்குச் செல். பாரதனே, உன்னில்லாமல் இந்தப் படை நிச்சயம் சிதறி ஓடும். உனக்காகவே போரில் உண்மையான வீரமுடைய சாத்யகியுடன் போரிடு.
7.122.28
एवमुक्तस्तव सुतो नाब्रवीत्किञ्चिदप्यसौ ।
श्रुतं चाश्रुतवत्कृत्वा प्रायाद्येन स सात्यकिः ॥ ७.१२२.२८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டும் உன் மகன் ஒன்றும் பேசவில்லை. கேட்டும் கேளாதவன் போல் இருந்து, சாத்யகி இருந்த திசையை நோக்கிச் சென்றான்.
7.122.29
सैन्येन महता युक्तो म्लेच्छानामनिवर्तिनाम् ।
आसाद्य च रणे यत्तो युयुधानमयोधयत् ॥ ७.१२२.२९ ॥
பின்வாங்காத மிலேச்சர்களின் பெரும் படையுடன் கூடியவனாய், போரில் ஊக்கத்துடன் நெருங்கி யுயுதானனுடன் போரிட்டான்.
7.122.30
द्रोणोऽपि रथिनां श्रेष्ठः पाञ्चालान्पाण्डवांस्तथा ।
अभ्यद्रवत सङ्क्रुद्धौ जवमास्थाय मध्यमम् ॥ ७.१२२.३० ॥
தேர்வீரர்களில் சிறந்த துரோணரும், சினந்து நடுத்தர வேகத்தை மேற்கொண்டு, பாஞ்சாலரையும் பாண்டவரையும் தாக்கினார்.
7.122.31
प्रविश्य च रणे द्रोणः पाण्डवानां वरूथिनीम् ।
द्रावयामास योधान्वै शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१२२.३१ ॥
போரில் பாண்டவர்களின் படைக்குள் புகுந்து துரோணர் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் வீரர்களை ஓடச்செய்தார்.
7.122.32
ततो द्रोणो महाराज नाम विश्राव्य संयुगे ।
पाण्डुपाञ्चालमत्स्यानां प्रचक्रे कदनं महत् ॥ ७.१२२.३२ ॥
மகாராஜா, பின்னர் துரோணர் போரில் தன் பெயரை அறிவித்து பாண்டவர், பாஞ்சாலர், மத்ஸ்யர் ஆகியோரின் பெரும் படுகொலையை நிகழ்த்தினார்.
7.122.33
तं जयन्तमनीकानि भारद्वाजं ततस्ततः ।
पाञ्चालपुत्रो द्युतिमान्वीरकेतुः समभ्ययात् ॥ ७.१२२.३३ ॥
படைகளை எங்கும் வென்றுகொண்டிருந்த அந்த பாரத்வாஜரை (துரோணரை) பாஞ்சால மகனான ஒளிமிக்க வீரகேது எதிர்த்து முன்னேறினான்.
7.122.34
स द्रोणं पञ्चभिर्विद्व्वा शरैः सन्नतपर्वभिः ।
ध्वजमेकेन विव्याध सारथिं चास्य सप्तभिः ॥ ७.१२२.३४ ॥
அவன் துரோணரை வளைந்த முனைகளுடைய ஐந்து அம்புகளால் துளைத்தான்; ஒன்றால் அவரது கொடியையும் ஏழால் அவரது தேரோட்டியையும் துளைத்தான்.
7.122.35
तत्राद्भुतं महाराज दृष्ट्वानस्मि संयुगे ।
यद्द्रोणो रभसं युद्धे पाञ्चाल्यं नात्यवर्तत ॥ ७.१२२.३५ ॥
மகாராஜா, அங்கே போரில் நான் ஒரு அற்புதத்தைக் கண்டேன்: துரோணர் வேகமாகப் போரிட்டும் பாஞ்சால இளவரசனை வெல்லவில்லை.
7.122.36
सन्निरुद्धं रमे द्रोणं पाञ्चला वीक्ष्य मारिष ।
आवव्रुः सर्वतो राजन्धर्मपुत्रजयैषिणः ॥ ७.१२२.३६ ॥
ஓ மாரிஷா, துரோணர் சூழப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு பாஞ்சாலர்கள் ஓ அரசே, தர்மபுத்திரரின் வெற்றியை விரும்பி எல்லாப் பக்கமும் அவரைச் சூழ்ந்தனர்.
7.122.37
ते शरैरग्निसंकाशैस्तोमरैश्च महाधनैः ।
शस्त्रैश्च विविधै राजन्द्रोणमेकमवाकिरन् ॥ ७.१२२.३७ ॥
அக்னியைப் போல் ஒளிரும் அம்புகளாலும், விலைமதிப்பற்ற தோமரங்களாலும், பலவகையான ஆயுதங்களாலும் அவர்கள், ஓ அரசே, தனியாக இருந்த துரோணரை மூடினர்.
7.122.38
निवार्य तान्बाणगणान्द्रोणो राजन्समन्ततः ।
महाजलधरान्व्योम्नि मातरिश्वेव चाबभौ ॥ ७.१२२.३८ ॥
ஓ அரசே, துரோணர் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் வந்த அம்புக் கூட்டங்களைத் தடுத்து, வானில் பெரும் மேகங்களைச் சிதறடிக்கும் வாயுவைப் போல் பிரகாசித்தார்.
7.122.39
ततः शरं महाघोरं मूर्यपावकसन्निभम् ।
सन्दधे परवीरघ्नो वीरकेतो रथं प्रति ॥ ७.१२२.३९ ॥
பின்னர், பகை வீரர்களை அழிக்கும் வீரகேது, சூரியனையோ நெருப்பையோ ஒத்த மிகக் கொடிய ஓர் அம்பை அந்தத் தேர் நோக்கிப் பூட்டினான்.
7.122.40
स भित्त्वा तु शरो राजन्पाञ्चालकुलनन्दनम् ।
अभ्यगाद्धरणीं तूर्णं लोहितार्द्रो ज्वलन्निव ॥ ७.१२२.४० ॥
ஓ அரசே, அந்த அம்பு பாஞ்சால குலத்தின் மகிழ்ச்சியாகிய அந்த வீரனைத் துளைத்து, இரத்தத்தில் நனைந்து, எரிவது போல் விரைவாக பூமியில் புகுந்தது.
7.122.41
ततोऽपतद्रथात्तूर्णं पाञ्चालकुलनन्दनः ।
पर्वताग्रादिव महांश्चम्पको वायुपीडितः ॥ ७.१२२.४१ ॥
அப்போது பாஞ்சால குலத்தின் மகிழ்ச்சியான அந்த வீரன் விரைவாகத் தேரிலிருந்து விழுந்தான்; காற்றால் அடிக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய சம்பக மரம் மலை உச்சியிலிருந்து விழுவது போல.
7.122.42
तस्मिन्हते महेष्वासे राजपुत्रे महाबले ।
पाञ्चालास्त्वरिता द्रोणं समन्तात्पर्यवारयन् ॥ ७.१२२.४२ ॥
அந்த மகா வில்லாளி, பெரும் வலிமை கொண்ட இளவரசன் கொல்லப்பட்டதும், பாஞ்சாலர்கள் விரைந்து துரோணரை எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்தனர்.
7.122.43
चित्रकेतुः सुधन्वा च चित्रवर्मा च भारत ।
तथा चित्ररथश्चैव भ्रातृव्यसनकर्शिताः ॥ ७.१२२.४३ ॥
பாரதா, சித்திரகேது, சுதன்வா, சித்திரவர்மா, அவ்வாறே சித்திரரதனும் — சகோதரனின் துன்பத்தால் வாட்டமுற்றவர்களாய்.
7.122.44
अभ्यद्रवन्त सहिता भारद्वाजं युयुत्सवः ।
मुञ्चन्तः शरवर्षाणि तपान्ते जलदा इव
अदृश्यं समरे चक्रुर्भारद्वाजं सुधन्विनः ॥ ७.१२२.४४ ॥
போர் விரும்பியவர்கள் ஒன்றுகூடி பரத்வாஜரின் மகன் துரோணர் மீது பாய்ந்தனர்; கோடைக்காலத்து முடிவில் மேகங்கள் போல அம்புமழை பொழிந்து, அந்த வில்லாளிகள் போரில் பாரத்வாஜரை மறைத்தனர்.
7.122.45
स वध्यमानो बहुधा राजपुत्रैर्महारथैः ।
क्रोधमाहारयत्तेषामभावाय द्विजर्षभः ॥ ७.१२२.४५ ॥
அரச இளவரசர்களாலும் மகாரதர்களாலும் பலவிதமாகத் தாக்கப்பட்ட அந்த த்விஜஶ்ரேஷ்டர், அவர்களின் அழிவுக்காகக் கோபத்தை எழுப்பினார்.
7.122.46
ततः शरमयं जालं द्रोणस्तेषामवासृजत् ।
ते हन्यमाना द्रोणस्य शरैराकर्णचोदितैः।
कर्तव्यं नाभ्यजानन्वै कुमारा राजसत्तम ॥ ७.१२२.४६ ॥
பின்னர் துரோணர் அவர்கள்மீது அம்புகளால் ஆன வலையை வீசினார். காதுவரை இழுத்து எய்யப்பட்ட துரோணரின் அம்புகளால் அடிபட்ட அந்த இளவரசர்கள், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, தாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அறியவில்லை.
7.122.47
तान्विमूढान्रणे द्रोणः प्रहसन्निव भारत ।
व्यश्वसूतरथांश्चक्रे कुमारान्कुपितो रणे ॥ ७.१२२.४७ ॥
ஓ பாரதா, போரில் குழம்பிய அந்த இளவரசர்களை துரோணர் சிரிப்பவர்போல், கோபத்துடன் போரில் குதிரைகளையும் சாரதிகளையும் தேர்களையும் இழக்கச் செய்தார்.
7.122.48
अथापरैः सुनिशितैर्भल्लैस्तेषां महायशाः ।
पुष्पाणीव विवान्वायुः सोत्तमाङ्गान्यपातयत् ॥ ७.१२२.४८ ॥
பின்னர் அந்த மகா புகழ்மிக்கவர், மற்ற கூர்மையான பல்லங்களால், காற்று மலர்களை உதிர்ப்பதுபோல், அவர்களின் சிறந்த தலைகளை வீழ்த்தினார்.
7.122.49
ते रथेभ्यो हताः पेतुः क्षितौ राजन्सुवर्चसः ।
देवासुरे पुरा युद्धे यथा दैतेयदानवाः ॥ ७.१२२.४९ ॥
அரசே, தேர்களிலிருந்து அடிபட்டு அந்த ஒளிமிக்க வீரர்கள் நிலத்தில் விழுந்தனர்; முன்பு தேவாசுரப் போரில் தைத்தியர்களும் தானவர்களும் விழுந்தது போல்.
7.122.50
तान्निहत्य रणे राजन्भारद्वाजः प्रतापवान् ।
कार्मुकं भ्रामयामास हेमपृष्ठं दुरासदम् ॥ ७.१२२.५० ॥
அரசே, போரில் அவர்களைக் கொன்ற பின், வலிமைமிக்க பாரத்வாஜர் (துரோணர்) பொன் முதுகுள்ள, வெல்ல முடியாத வில்லைச் சுழற்றினார்.
7.122.51
तदस्य भ्राजते राजन्मेघमध्ये तडिद्यथा ॥ ७.१२२.५१ ॥
அரசே, அவரது அந்த வில் மேகங்களின் நடுவே மின்னல் ஒளிர்வது போல் ஒளிர்கிறது.
7.122.52
पाञ्चालान्निहतान्दृष्ट्वा देवकल्पान्महारथान् ।
धृष्टद्युम्नो भृशोद्विग्नो नेत्राभ्यां पातयञ्जलम्।
अभ्यवर्तत सङ्गारमे क्रुद्धो द्रोणरथं प्रति ॥ ७.१२२.५२ ॥
பாஞ்சாலர்களின் தேவசமமான மகாரதர்கள் கொல்லப்படுவதைக் கண்ட திருஷ்டத்யும்னன் மிகவும் கலங்கினான்; கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சிந்தியபடி, சினத்துடன் போரில் துரோணரின் தேரை நோக்கி முன்னேறினான்.
7.122.53
ततो हाहेति सहसा नादः समभवन्नृप ।
पाञ्चाल्येन रणे दृष्ट्वा द्रोणमावारितं शरैः ॥ ७.१२२.५३ ॥
பின்னர் அரசே, போரில் பாஞ்சால்யன் துரோணரை அம்புகளால் மறைக்கப்பட்டவராகக் கண்டதும், திடீரென 'ஹாஹா' என்ற ஒலி எழுந்தது.
7.122.54
से च्छाद्यमानो बहुधा पार्षतेन महात्मना ।
न विव्यथे ततो द्रोणः स्मयन्नेवान्वयुध्यत ॥ ७.१२२.५४ ॥
மகாத்மாவான பார்ஷதனால் (திருஷ்டத்யும்னனால்) பல விதங்களில் மறைக்கப்பட்டாலும் துரோணர் கலங்கவில்லை; புன்னகையுடனேயே போரிட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
7.122.55
ततो द्रोणं महाराज पाञ्चाल्यः क्रोधमूर्च्छितः ।
आजघानोरसि क्रुद्धो नवत्या नतपर्वणाम् ॥ ७.१२२.५५ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, கோபத்தால் மயங்கிய பாஞ்சால வீரன் கோபமுற்று துரோணரின் மார்பில் வளைந்த கணுக்களுடைய தொண்ணூறு அம்புகளால் தாக்கினான்.
7.122.56
स गाढविद्धो बलिना भारद्वाजो महायशाः ।
निषसाद रथोपस्थे कश्मलं च जगाम ह ॥ ७.१२२.५६ ॥
வலிமையான அவனால் ஆழமாகத் தாக்கப்பட்ட மகாயசஸ்வியான பாரத்வாஜர் தேர்த்தளத்தில் அமர்ந்து மயக்கமடைந்தார்.
7.122.57
तं वै तथागतं दृष्ट्वा धृष्टद्युम्नः पराक्रमी ।
चापमुत्सृज्य शीघ्रं तु असिं जग्राह वीर्यवान् ॥ ७.१२२.५७ ॥
அவர் அந்நிலையில் இருப்பதைக் கண்ட பராக்கிரமமுள்ள திருஷ்டத்யும்னன் உடனே வில்லைக் கீழே போட்டு வீரியவானாக வாளை எடுத்தான்.
7.122.58
अवप्लुत्य रथाच्चापि त्वरितः स महारथः ।
आरुरोह रथं तूर्णं भारद्वाजस्य मारिष।
हर्तुमिच्छञ्शिरः कायात्क्रोधसंरक्रलोचनः ॥ ७.१२२.५८ ॥
அந்த மகாரதன் தேரிலிருந்து குதித்து விரைவாக பாரத்வாஜனின் தேரில் ஏறினான்; ஐயனே, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவரது தலையை உடலிலிருந்து பிரிக்க விரும்பினான்.
7.122.59
प्रत्याश्वस्तस्ततो द्रोणो धनुर्गृह्य महारवम् ।
आसन्नमागतं दृष्ट्वा धृष्टद्युम्नं जिघांसया ॥ ७.१२२.५९ ॥
பின்னர் சுயநினைவு பெற்ற துரோணர் பேரொலி எழுப்பும் வில்லை எடுத்து, அருகில் வந்த திருஷ்டத்யும்னனைக் கொல்ல விரும்பினார்.
7.122.60
शरैर्वैतस्तिकै राजन्विव्याधासन्नवेधिभिः ।
योधयामास समरे धृष्टद्युम्नं महारथम् ॥ ७.१२२.६० ॥
அரசே, துரோணர் ஒரு சாண் நீளமுள்ள, அருகிலிருக்கும் இலக்கைத் துளைக்கும் அம்புகளால் அவனைத் துளைத்து, போரில் மகாரதன் திருஷ்டத்யும்னனுடன் போரிட்டார்.
7.122.61
ते हि वैतस्तिका नाम शरा आमन्नयोधिनः ।
द्रोणस्य विहिता राजन्यैर्धृष्टद्युम्नमाक्षिणोत् ॥ ७.१२२.६१ ॥
அவை வைதஸ்திகம் என்ற பெயருள்ள அம்புகள்; அருகில் போரிடும் அம்புகள். அரசே, துரோணரால் ஏவப்பட்ட அந்த அம்புகள் திருஷ்டத்யும்னனைத் தாக்கின.
7.122.62
स वध्यमानो बहुभिः सायकैस्तैर्महाबलः ।
अवप्लुत्य रथात्तूर्णं भग्नवेगः पराक्रमी ॥ ७.१२२.६२ ॥
அந்த எண்ணற்ற அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் வீரன், தேரிலிருந்து விரைவாகக் குதித்தான்; அவனுடைய வேகம் தடைபட்டது, ஆயினும் அவன் வீரமிக்கவன்.
7.122.63
आरुह्य स्वरथं वीरः प्रगृह्य च महद्धनुः ।
विव्याध समरे द्रोणं धृष्टद्युम्नो महारथः ॥ ७.१२२.६३ ॥
தன் தேரில் ஏறி, வீரன் தன் பெரிய வில்லை எடுத்தான்; போரில் துரோணரை அம்பெய்தித் தாக்கினான் — மகாரதன் திருஷ்டத்யும்னன்.
7.122.64
द्रोणश्चापि महाराज शरैर्विव्याध पार्षतम् ॥ ७.१२२.६४ ॥
மகாராஜாவே, துரோணரும் அம்புகளால் பார்ஷதனைத் தாக்கினார்.
7.122.65
तदद्भुतमभूद्युद्धं द्रोणपाञ्चालयोस्तदा ।
त्रैलोक्यकाङ्क्षिणोरासीच्छक्रप्रह्लादयोरिव ॥ ७.१२२.६५ ॥
அப்போது துரோணருக்கும் பாஞ்சாலனுக்கும் நடந்த அந்தப் போர் அற்புதமாயிற்று — மூவுலகையும் விரும்பிய இந்திரனுக்கும் பிரஹ்லாதனுக்கும் இடையிலான போரைப் போல.
7.122.66
मण्डलानि विचित्राणि यमकानीतराणि च ।
चरन्तौ युद्धमार्गज्ञौ ततक्षतुरथेषुभिः ॥ ७.१२२.६६ ॥
பல்வேறு வட்ட நகர்வுகளும், இரட்டை மற்றும் பிற நகர்வுகளும் செய்து, போர்முறை அறிந்த அவ்விருவரும் தேர்-அம்புகளால் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்.
7.122.67
मोहयन्तौ मनांस्याजौ योधानां द्रोणपार्षतौ ।
सृजन्तौ शरवर्षाणि वर्षास्विव बलाहकौ।
छादयन्तौ महात्मानौ शरैर्व्योम दिशो महीम् ॥ ७.१२२.६७ ॥
போரில் போர்வீரர்களின் மனங்களை மயக்கிக் கொண்டு, மழைக்காலத்து இரண்டு மேகங்களைப் போல அம்புமழை பொழிந்துகொண்டு, மகாத்மாக்களான துரோணரும் பார்ஷதரும் (திருஷ்டத்யும்னன்) அம்புகளால் வானத்தையும் திசைகளையும் பூமியையும் மறைத்தனர்.
7.122.68
तदद्भुतं तयोर्युद्धं भूतसङ्घा ह्यपूजयन् ।
क्षत्रियाश्च महाराज ये चान्ये तव सैनिकाः ॥ ७.१२२.६८ ॥
மகாராஜாவே, அவ்விருவரின் அந்த அற்புதமான போரைக் கண்டு உயிரினக் கூட்டங்கள் அவர்களைப் போற்றின; க்ஷத்திரியர்களும் உங்கள் மற்ற படைவீரர்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.
7.122.69
अवश्यं समरे द्रोणो दृष्टद्युम्नेन सङ्गतः ।
वशमेष्यति नो राजन्पाञ्चाला इति चुक्रुशुः ॥ ७.१२२.६९ ॥
"போரில் துரோணர் திருஷ்டத்யும்னனுடன் மோதிவிட்டார்; அவர் நிச்சயம் நம் வசமாவார்" என்று, அரசே, பாஞ்சாலர்கள் கூவினர்.
7.122.70
द्रोणस्तु त्वरितो युद्धे धृष्टद्युम्नस्य सारथेः ।
शिरः प्रच्यावयामास फलं पक्वं तरोरिव ॥ ७.१२२.७० ॥
ஆனால் துரோணர் போரில் விரைவாக திருஷ்டத்யும்னனின் சாரதியின் தலையை, மரத்திலிருந்து பழுத்த கனி விழுவது போல, விழச் செய்தார்.
7.122.71
ततस्तु प्रद्रुता वाहा राजंस्तस्य महात्मनः ॥ ७.१२२.७१ ॥
பின்னர், அரசே, அந்த மகாத்மாவின் குதிரைகள் ஓடின.
7.122.72
तेषु प्रद्रवमाणेषु पाञ्चालान्सृञ्जयांस्तथा ।
अयोधयद्रणे द्रोणस्तत्रतत्र पराक्रमी ॥ ७.१२२.७२ ॥
அவை ஓடிக்கொண்டிருக்கையில், வீரம் மிக்க துரோணர் போரில் இங்கும் அங்கும் பாஞ்சாலர்களையும் ஸ்ருஞ்சயர்களையும் எதிர்த்துப் போரிட்டார்.
7.122.73
विजित्य पाण्डुपाञ्चालान्भारद्वाजः प्रतापवान् ।
स्वं व्यूहं पुनरास्थाय स्थितोऽभवदरिन्दमः।
न चैनं पाण्डवा युद्धे जेतुमुत्सेहिरे प्रभो ॥ ७.१२२.७३ ॥
பிரதாபமிக்க பாரத்வாஜர் பாண்டவர்களையும் பாஞ்சாலர்களையும் வென்று, மீண்டும் தம் வியூகத்தை அமைத்து எதிரிகளை அடக்கியபடி நின்றார். ஓ பிரபுவே, போரில் பாண்டவர்கள் அவரை வெல்ல துணியவில்லை.