மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.127.1
ब्रह्मेशानेन्द्रवरुणानवहद्यः पुरा रथः ।
तमास्थाय गतौ कृष्णौ न तयोर्विद्यते भयम् ॥ ७.१२७.१ ॥
முன்பு பிரம்மா, ஈசானன், இந்திரன், வருணன் ஆகியோரைச் சுமந்த தேர் அது; அதில் ஏறிச் சென்ற அவ்விரு கிருஷ்ணர்களுக்கும் பயம் இல்லை.
7.127.2
तवाज्ञां शिरसा बिभ्रदेष गच्छामि मा शुचः ।
समेत्य तान्नरव्याघ्रास्तव दास्यामि संविदम् ॥ ७.१२७.२ ॥
உன் ஆணையைத் தலையில் ஏந்தி நான் செல்கிறேன்; வருந்தாதே. நரவியாக்கிரர்களே, அவர்களைச் சந்தித்து உங்களுக்குச் செய்தி தருவேன்.
7.127.3
एतावदुक्त्वा प्रययौ परिदाय युधिष्ठिरम् ।
धृष्टद्युम्नाय बलवान्सुहृद्भ्यश्च पुनःपुनः।
धृष्टद्युम्नं चेदमाह भीमसेनो महाबलः ॥ ७.१२७.३ ॥
இவ்வளவு சொல்லி, வலிமையான பீமசேனன் யுதிஷ்டிரனை ஒப்படைத்து, நண்பர்களை மீண்டும் மீண்டும் தழுவிச் சென்றான்; மகாபலனான பீமசேனன் திருஷ்டத்யும்னனிடம் இதைச் சொன்னான்.
7.127.4
विदितं ते महाबाहो यथा द्रोणो महारथः ।
ग्रहणे धर्मराजस्य सर्वोपायेन वर्तते ॥ ७.१२७.४ ॥
மகாபாஹுவே, மகாரதனாகிய துரோணர் தர்மராஜனைப் பிடிக்க எல்லா வழிகளாலும் முயல்கிறார் என்பது உனக்குத் தெரியும்.
7.127.5
न च मे गमने कृत्यं तादृक्पार्षत विद्यते ।
यादृशं रक्षणे राज्ञः कार्यमात्ययिकं हि नः ॥ ७.१२७.५ ॥
பார்ஷதா, நம் அரசனைக் காப்பதில் நமக்கு உள்ள அவசரப் பணி போல, என் செல்லுதலில் அத்தகைய கடமை இல்லை.
7.127.6
एवमुक्तोऽस्मि पार्थेन प्रतिवक्तुं न चोत्सहे ।
प्रयास्ये तत्र यत्रासौ मुमूर्षुः सैन्धवः स्थितः ॥ ७.१२७.६ ॥
பார்த்தனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டும் எனக்குப் பதில் சொல்ல மனம் இல்லை; இறக்க விரும்பி நிற்கும் சைந்தவன் எங்கு உள்ளானோ அங்கே செல்வேன்.
7.127.7
धर्मराजस्य वचने स्थातव्यमविशङ्कया ।
यास्यामि पदवीं भ्रातुः सात्वतस्य च धीमतः ॥ ७.१२७.७ ॥
தர்மராஜனின் சொல்லில் ஐயமின்றி நிலைத்திருக்க வேண்டும். சகோதரன் மற்றும் அறிவுள்ள சாத்வதனின் வழியைப் பின்தொடர்வேன்.
7.127.8
सोऽद्य यत्तो रणे रार्थं परिरक्ष युधिष्ठिरम् ।
एतद्धि सर्वकार्याणां परमं कृत्समाहवे ॥ ७.१२७.८ ॥
இன்று போரில் விழிப்புடன் அரசனுக்காக யுதிஷ்டிரனைக் காத்திடு. இதுவே எல்லாக் கடமைகளிலும் உயர்ந்தது, முழுமையானது.
7.127.9
तमब्रवीन्महाराज धृष्टद्युम्नो वृकोदरम् ।
ईप्सितं ते करिष्यामि गच्छ पार्थाविचारयन् ॥ ७.१२७.९ ॥
மகாராஜே, திருஷ்டத்யும்னன் வ்ருகோதரனிடம் கூறினான்: உனக்கு விருப்பமானதை நான் செய்வேன். பார்த்தனிடம் தயக்கமின்றிச் செல்.
7.127.10
नाहत्वा समरे द्रोणो धृष्टद्युम्नं कथञ्चन ।
निग्रहं धर्मराजस्य प्रकरिष्यति संयुगे ॥ ७.१२७.१० ॥
போரில் திருஷ்டத்யும்னனைக் கொல்லாமல் துரோணர் எந்த வகையிலும் தர்மராஜனைத் தடுக்க மாட்டார்.
7.127.11
ततो निक्षिप्य राजानं धृष्टद्युम्ने च पाण्डवम् ।
अभिवाद्य गुरुं ज्येष्ठं प्रययौ येन फल्गुनः ॥ ७.१२७.११ ॥
பின்னர் அரசனையும் பாண்டவனையும் திருஷ்டத்யும்னனிடம் ஒப்படைத்து, மூத்த பெரியவரை வணங்கி, ஃபால்குனன் இருந்த இடம் சென்றான்.
7.127.12
परिष्वक्तश्च कौन्तेयो धर्मराजेन मारुतिः ।
आघ्रातश्च तथा मूर्ध्नि श्रावितश्चाशिषः शुभाः ॥ ७.१२७.१२ ॥
தர்மராஜன் கௌந்தேயனையும் மாருதியையும் தழுவினான்; அவர்களின் தலையை முகர்ந்து, நல்ல ஆசிகளையும் கூறினான்.
7.127.13
कृत्वा प्रदक्षिणान्विप्रानर्चितांस्तुष्टमानसान् ।
आलभ्य मङ्गलान्यष्टौ पीत्वा कैरातकं मधु ॥ ७.१२७.१३ ॥
மகிழ்ந்த மனம் கொண்ட அந்தணர்களை வலம் வந்து வணங்கி, எட்டு மங்கலப் பொருட்களைத் தொட்டு, கைராதக மதுவை அருந்தி.
7.127.14
द्विगुणद्रविणो वीरो मदरक्तान्तलोचनः ।
विप्रैः कृतस्वस्त्ययनो विजयोत्पादसूचितः ॥ ७.१२७.१४ ॥
இரட்டிப்பு வலிமை கொண்ட வீரன், மதத்தால் கண்களின் ஓரங்கள் சிவந்தவன், அந்தணர்களால் சுவஸ்தி வாசகம் செய்விக்கப்பட்டவன், வெற்றியின் நற்குறியால் அறிவிக்கப்பட்டவன்.
7.127.15
पश्यन्नेवात्मनो बुद्धिं विजयानन्दकारिणीम् ।
अनुलोमानिलैश्चाशु प्रदर्शितजयोदयः ॥ ७.१२७.१५ ॥
வெற்றியின் மகிழ்ச்சியைத் தரும் தனது புத்தியைப் பார்த்தவனாக, அனுகூலக் காற்றுகளால் விரைவில் வெற்றியின் எழுச்சியைக் காட்டியவனாக.
7.127.16
भीमसेनो महाबाहुः कवची शुभकुण्डली ।
सगदः सतलत्राणः सशरी रथिनां वरः।
रथमारुह्य निर्युक्तं सर्वोपकरणान्वितम् ॥ ७.१२७.१६ ॥
பீமசேனன், பெரும் தோள்கள் கொண்டவன், கவசம் அணிந்து, அழகிய குண்டலங்களுடன், கதையுடனும் கையுறைகளுடனும், அம்புகளுடனும், தேர் வீரர்களில் சிறந்தவன், எல்லா உபகரணங்களுடன் கூடிய பூட்டப்பட்ட தேரில் ஏறினான்.
7.127.17
तस्य कार्ष्णायसं वर्म हेमचित्रं महर्द्धिमत् ।
विबभौ सर्वतः श्लिष्टं सविद्युदिव तोयदः ॥ ७.१२७.१७ ॥
கரும்பு இரும்பால் செய்யப்பட்ட, பொன்னால் சித்திரம் செய்யப்பட்ட, மிகுந்த வளம் கொண்ட அவனது கவசம் எல்லாப் பக்கங்களிலும் இறுக்கமாகப் பொருந்தி, மின்னலுடன் கூடிய மேகம் போல் ஒளிர்ந்தது.
7.127.18
पीतरक्तासितसितैर्वासौभिश्च सुवेष्टितः ।
कण्ठसूत्रेण विबभौ सेन्द्रायुध इवाम्बुदः ॥ ७.१२७.१८ ॥
மஞ்சள், சிவப்பு, கருப்பு, வெள்ளை நிறமுள்ள ஆடைகளால் நன்கு சுற்றப்பட்டவனாய், கழுத்துச் சரத்துடன் அவன் வானவில்லுடன் கூடிய மேகம் போல் விளங்கினான்.
7.127.19
प्रयाते भीमसेने तु तव सैन्यं युयुत्सया ।
पाञ्चजन्यरवो घोरः पुनरासीद्विशाम्पते ॥ ७.१२७.१९ ॥
பீமசேனன் சென்றபின், ஓ மன்னா, உமது படை போரிடும் ஆவலுடன் இருந்தது; பாஞ்சஜன்யத்தின் பயங்கர முழக்கம் மீண்டும் எழுந்தது.
7.127.20
तं श्रुत्वा निनदं घोरं त्रैलोक्यत्रासनं महत् ।
पुनर्भीमं महाबाहुं धर्मपुत्रोऽभ्यभाषत ॥ ७.१२७.२० ॥
மூவுலகையும் நடுங்கவைக்கும் அந்த பயங்கரமான பெரும் முழக்கத்தைக் கேட்டு, தர்மபுத்திரன் மீண்டும் மகாபாகுவான பீமனிடம் பேசினான்.
7.127.21
एष वृष्णिप्रवीरेण ध्मातः सलिलजो भृशम् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च विनादयति शङ्खराट् ॥ ७.१२७.२१ ॥
வൃஷ்ணி வீரனால் பலமாக ஊதப்பட்ட இந்த நீரிலிருந்து பிறந்த சங்கராஜன், பூமியையும் வானத்தையும் அதிர வைக்கிறது.
7.127.22
नूनं व्यसनमापन्ने सुमहत्सव्यसाचिनि ।
कुरुभिर्युध्यते सार्धं सर्वैश्चक्रगदाधरः ॥ ७.१२७.२२ ॥
நிச்சயமாக, மிகப் பெரும் துன்பத்தில் சிக்கிய சவ்யசாசியுடன் சேர்ந்து, சக்ரமும் கதையும் ஏந்தியவன் எல்லா குருக்களுடனும் போரிடுகிறான்.
7.127.23
नूनमार्या महत्कुन्ती पापं व्यसनमीदृशम् ।
द्रौपदी च सुभद्रा च पश्यन्ति सह बन्धुभिः।
तद्भीम त्वरया युक्तो याहि यत्र धनञ्जयः ॥ ७.१२७.२३ ॥
நிச்சயமாக, மதிப்பிற்குரிய குந்தியும், திரௌபதியும், சுபத்திரையும் உறவினர்களுடன் இத்தகைய பெரும் பாவச் துன்பத்தைப் பார்க்கிறார்கள். ஆகவே, ஓ பீமா, விரைந்து தனஞ்சயன் இருக்குமிடம் செல்.
7.127.24
मुह्यतीव हि मे चित्तं धनञ्जयदिदृक्षया ।
दिशश्च प्रदिशः पार्थ सात्वतस्य च कारणात् ॥ ७.१२७.२४ ॥
தனஞ்சயனைக் காணும் ஆவலால் என் மனம் குழம்பியதுபோல் இருக்கிறது. ஓ பார்த்தா, சாத்வதனின் (கிருஷ்ணனின்) காரணமாக திசைகளும் உபதிசைகளும் கூட எனக்குக் குழப்பமாக உள்ளன.
7.127.25
गच्छगच्छेति गुरुणा सोऽनुज्ञातो वृकोदरः ।
ततः पाण्डुसुतो राजन्भीमसेनः प्रतापवान् ॥ ७.१२७.२५ ॥
"போ, போ" என்று ஆசிரியர் அனுமதி அளித்தார். அப்போது, ஓ அரசே, பராக்கிரமம் மிக்க பாண்டு மகன் பீமசேனன் (முன்னேறினான்).
7.127.26
बद्धगोधाङ्गुलित्राणः प्रगृहीतशरासनः ।
ज्येष्ठेन प्रहितो भ्रात्रा भ्राता भ्रातुः प्रियङ्करः ॥ ७.१२७.२६ ॥
கயிற்றுத் தோல் விரல்காப்பு கட்டி, வில்லை உறுதியாகப் பிடித்து, மூத்தவனால் அனுப்பப்பட்ட, சகோதரனுக்கு இன்பம் தருபவனாகிய சகோதரன் (பீமன் முன்னேறினான்).
7.127.27
आहत्य दुन्दुभिं भीमः शङ्खं प्रध्माप्य चासकृत् ।
विनद्य सिंहनादेन ज्यां विकर्षन्पुनःपुनः ॥ ७.१२७.२७ ॥
பீமன் துந்துபியை அடித்து, சங்கை மீண்டும் மீண்டும் ஊதி, சிங்க முழக்கம் போல் முழங்கி, வில்நாணை மீண்டும் மீண்டும் இழுத்தான்.
7.127.28
तेन शब्देन वीराणां पातयित्वा मनांस्युत ।
दर्शयन्घोरमात्मानममित्रान्सहसाऽभ्ययात् ॥ ७.१२७.२८ ॥
அந்த ஒலியால் வீரர்களின் உள்ளங்களை நடுங்கச் செய்து, தன்னைக் கொடியவனாகக் காட்டி, பகைவர்கள்மேல் திடீரென்று பாய்ந்தான்.
7.127.29
तमूहुर्जवना दान्ता विरुवन्तो हयोत्तमाः ।
विशोकेन सुसंयत्ता मनोमारुतरंहसः ॥ ७.१२७.२९ ॥
அவனை (பீமனை) வேகமான, அடக்கப்பட்ட, கனைக்கும் சிறந்த குதிரைகள் சுமந்து சென்றன; விசோகனால் நன்கு பூட்டப்பட்டு, மனம் மற்றும் காற்றின் வேகம் கொண்டவை.
7.127.30
आरुजन्विरुजन्पार्थो ज्यां विकर्षंश्च पाणिना ।
सम्प्रकर्षन्विकर्षंश्च सेनाग्रं समलोडयत् ॥ ७.१२७.३० ॥
அடித்தும் உடைத்தும், கையால் நாணை இழுத்தும், வலுவாக இழுத்தும், பிருதையின் மகன் (பீமன்) படையின் முன்னணியை முற்றிலும் குலுக்கினான்.
7.127.31
तं प्रयान्तं महाबाहुं पाञ्चालाः सहसोमकाः ।
पृष्ठतोऽनुययुः शूरा मघवन्तमिवामराः ॥ ७.१२७.३१ ॥
முன்னேறிச் சென்ற அந்த மகாபாகுவைப் பாஞ்சாலர்களும் சோமகர்களும் உடனே பின்தொடர்ந்தனர்; இந்திரனைப் பின்தொடரும் அமரர்களைப் போல.
7.127.32
तं समेत्य महाराज तावकाः पर्यवारयन् ।
दुःशासनश्चित्रसेनः कुण्डभेदी विविंशतिः ॥ ७.१२७.३२ ॥
மகாராஜாவே, உம்மவர்கள் அவனை அணுகி சூழ்ந்தனர்; துஃஶாஸனன், சித்ரசேனன், குண்டபேதி, விவிம்ஶதி ஆகியோர்.
7.127.33
दुर्मुखो दुःसहश्चैव विकर्णश्च शलस्तथा ।
विन्दानुविन्दौ सुमुखो दीर्घबाहुः सुदर्शनः ॥ ७.१२७.३३ ॥
துர்முகனும், துஃஸஹனும், விகர்ணனும், ஶலனும்; விந்தனும் அனுவிந்தனும், சுமுகனும், தீர்க்கபாஹுவும், சுதர்ஶனனும்.
7.127.34
वृन्दारकः सुहस्तश्च सुषेणो दीर्घलोचनः ।
अभयो रौद्रकर्णा च सुवर्मा दुर्विमोचनः ॥ ७.१२७.३४ ॥
விருந்தாரகன், சுஹஸ்தன், நீண்ட விழியுடைய சுஷேணன், அபயன், ரௌத்ரகர்மன், சுவர்மன், துர்விமோசனன்.
7.127.35
शोभन्तो रथिनां श्रेष्ठाः सहसैन्यपदानुगाः ।
संयत्ताः समरे वीरा भीमसेनमुपाद्रवन् ॥ ७.१२७.३५ ॥
தேர்வீரர்களில் சிறந்தவர்களாய், ஒளிர்ந்தவர்களாய், காலாட்படையுடன் தொடர்ந்து, போருக்கு ஆயத்தமான வீரர்கள் பீமசேனனை நோக்கி விரைந்தனர்.
7.127.36
तैः समन्ताद्वृतः शूरैः समरेषु महारथः ।
तान्समीक्ष्य तु कौन्तेयो भीमसेनः पराक्रमी।
अभ्यवर्तत वेगेन सिंहः क्षुद्रमृगानिव ॥ ७.१२७.३६ ॥
அந்த வீரர்களால் நான்கு புறமும் சூழப்பட்ட மகாரதனாகிய குந்தியின் மகன் பீமசேனன், அவர்களைக் கண்டு விரைவாகத் தாக்கினான், சிங்கம் சிறு மான்களை நோக்கிப் பாய்வது போல.
7.127.37
ते महास्त्राणि दिव्यानि तत्र वीरा अदर्शयन् ।
छादयन्तः शरैर्भीमं मेघाः सूर्यमिवोदितम् ॥ ७.१२७.३७ ॥
அங்கே அந்த வீரர்கள் தெய்வீகப் பெரும் அஸ்திரங்களைக் காட்டினர்; உதித்த சூரியனை மேகங்கள் மறைப்பது போல அம்புகளால் பீமனை மறைத்தனர்.
7.127.38
ततः क्रुद्धो महाराज भीमसेनः पराक्रमी ।
अग्रतः स्यन्दनानीकं शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.१२७.३८ ॥
அப்போது மகாராஜாவே, கோபம் கொண்ட வீரமிக்க பீமசேனன், முன்னிருந்த தேர்ப்படையை அம்பு மழையால் மூடினான்.
7.127.39
ते वध्यमानाः समरे तव पुत्रा महारथाः ।
भीमं भीमबला युद्धे योधयन्ति जयैषिणः ॥ ७.१२७.३९ ॥
போரில் அடிபட்ட உம் மகன்களான மகாரதர்கள், வெற்றியை விரும்பி பயங்கர வலிமைகொண்ட பீமனுடன் போரில் எதிர்த்துப் போரிட்டனர்.
7.127.40
ततो दुःशासनः क्रुद्धो रथशक्तिं समाक्षिपत् ।
सर्वपारसवीं तीक्ष्णां जिघांसुः पाण्डुनन्दनम् ॥ ७.१२७.४० ॥
அப்போது கோபமடைந்த துச்சாசனன், பாண்டுவின் மகனைக் கொல்ல விரும்பி, சர்வபாரசவீ எனப்படும் கூர்மையான தேர்வேலை எறிந்தான்.
7.127.41
आपतन्तीं महाशक्तिं तव पुत्रप्रणोदिताम् ।
द्विधा चिच्छेद तां भीमस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१२७.४१ ॥
உம் மகனால் எறியப்பட்டு பாய்ந்து வந்த அந்த மகாசக்தியை பீமன் இரண்டாக வெட்டினான்; அது அற்புதமாகத் தோன்றியது.
7.127.42
अथान्यैर्विशिखैस्तीक्ष्णैः सङ्क्रुद्धः कुण्डभेदिनम् ।
सुषेणं दीर्घनेत्रं च त्रिभिस्त्रीनवधीद्बली ॥ ७.१२७.४२ ॥
பின்னர் கோபம் கொண்ட பலசாலி பீமன் வேறு கூர்மையான அம்புகளால் குண்டபேதி சுஷேணனையும் தீர்க்கநேத்திரனையும் மூன்று மூன்று அம்புகளால் வீழ்த்தினான்.
7.127.43
ततो वृन्दारकं वीरं कुरूणां कीर्तिवर्धनम् ।
पुत्राणां तव वीराणां युध्यतामवधीत्पुनः ॥ ७.१२७.४३ ॥
பின்னர் குருக்களின் புகழை வளர்க்கும் அந்த வீரன் வ்ருந்தாரகனையும், போரிட்ட உம் வீரப் புதல்வர்களையும் அவன் மீண்டும் வீழ்த்தினான்.
7.127.44
अभयं रौद्रकर्माणं दुर्विमोचनमेव च ।
त्रिभिस्त्रीनवधीद्भीमः पुनरेव सुतांस्तव ॥ ७.१२७.४४ ॥
அபயனையும், கொடுஞ்செயல் புரிந்த துர்விமோசனனையும் பீமன் மூன்று மூன்று அம்புகளால் மூன்று முறை வீழ்த்தினான்; மீண்டும் உம் புதல்வர்களையும் வீழ்த்தினான்.
7.127.45
वध्यमाना महाराज पुत्रास्तव बलीयसा ।
भीमं प्रहरतां श्रेष्ठं समन्तात्पर्यवारयन् ॥ ७.१२७.४५ ॥
மகாராஜாவே, வலிமையானவனால் வதைக்கப்பட்ட உம் புதல்வர்கள், தாக்குவோரில் சிறந்த பீமனைச் சுற்றி எல்லாப் பக்கமும் வளைத்துக்கொண்டனர்.
7.127.46
ते शरैर्भीमकर्माणं ववर्षुः पाण्डवं युधि ।
मेघा इवातपापाये धाराभिर्धरणीधरम् ॥ ७.१२७.४६ ॥
போரில் கொடுஞ்செயல் புரியும் பாண்டவன் மீது அவர்கள் அம்புகளைப் பொழிந்தனர்; கோடைக் காலம் முடிந்த பின் மேகங்கள் மலையின் மீது மழையைப் பொழிவது போல.
7.127.47
स तद्बाणमयं वर्षमश्मवर्षमिवाचलः ।
प्रतीच्छन्पाण्डुदायादो न प्राव्यथत शत्रुहा ॥ ७.१२७.४७ ॥
பகைவரை அழிப்பவனான பாண்டுவின் வாரிசு, அந்த அம்புமழையைக் கல்மழை போல ஏற்றுக்கொண்டான்; மலைபோல் அவன் சற்றும் அசையவில்லை.
7.127.48
विन्दानुविन्दौ सहितौ सुवर्माणं च ते सुतम् ।
प्रहसन्नेव कौन्तेयः शरैर्निन्यं यमक्षयम् ॥ ७.१२७.४८ ॥
விந்தனும் அனுவிந்தனும் சேர்ந்திருந்தவர்களையும், உம் புதல்வன் சுவர்மனையும், குந்தியின் மகன் சிரித்துக்கொண்டே அம்புகளால் யமலோகத்துக்கு அனுப்பினான்.
7.127.49
ततः सुदर्शनं वीरं पुत्रं ते भरतर्षभ ।
विव्याध समरे तूर्णं स पपात ममार च ॥ ७.१२७.४९ ॥
பின்னர், பரதர்களில் காளையே, வீரனான சுதர்சனன் என்ற உன் மகனை அவன் போரில் விரைவாகத் தாக்கினான். அவன் விழுந்து இறந்தான்.
7.127.50
सोऽचिरेणैव कालेन तद्रथानीकमाशुगैः ।
दिशः सर्वाः समालोक्य व्यधमत्पाण्डुनन्दनः ॥ ७.१२७.५० ॥
அவன் சிறிது நேரத்திலேயே விரைந்த அம்புகளால் அந்தத் தேர்ப்படையைச் சூழ்ந்து, எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி, பாண்டுவின் மகன் அதைச் சிதறடித்தான்.
7.127.51
ततो वै रथघोषेण गर्जितेन मृगा इव ।
भज्यमानाश्च समरे तव पुत्रा विशाम्पते।
प्राद्रवन्सहसा सर्वे भीमसेनभयर्दिताः ॥ ७.१२७.५१ ॥
பின்னர், மக்கள் தலைவனே, தேர்களின் முழக்கத்தாலும் கர்ஜனையாலும் மான்களைப் போல் போரில் சிதறியவாறு, உன் மகன்கள் அனைவரும் பீமசேனனின் அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்டு திடீரென ஓடினர்.
7.127.52
अनुयायाच्च कौन्तेयः पुत्राणां ते महद्बलम् ।
विव्याध समरे राजन्कौरवेयान्समन्ततः ॥ ७.१२७.५२ ॥
குந்தியின் மகன் உன் மகன்களின் பெரும் படையைத் துரத்தினான். அரசே, போரில் நாலாபுறமும் கௌரவர்களைத் தாக்கினான்.
7.127.53
वध्यमाना महाराज भीमसेनेन तावकाः ।
त्यक्त्वा भीमं रणाज्जग्मुश्चोदयन्तो हयोत्तमान्। ॥ ७.१२७.५३ ॥
மகாராஜாவே, பீமசேனனால் தாக்கப்பட்ட உன் ஆட்கள் பீமனை விட்டுவிட்டு, சிறந்த குதிரைகளை விரட்டியபடி போரிலிருந்து ஓடினர்.
7.127.54
तांस्तु निर्जित्य समरे भीमसेनो महाबलः ।
सिंहनादरवं चक्रे बाहुशब्दं च पाण्डवः ॥ ७.१२७.५४ ॥
போரில் அவர்களை வென்ற மகாபலசாலியான பீமசேனன், பாண்டவன், சிங்க முழக்கம் செய்தான்; தன் தோள்களைத் தட்டி ஒலி எழுப்பினான்.
7.127.55
महान्तं तलशब्दं च कृत्वा द्रोणान्तिकं ययौ ।
तमावारयदाचार्यो वेलेवोद्वृत्तमर्णवम् ॥ ७.१२७.५५ ॥
பெரும் தலசப்தம் எழுப்பி அவன் துரோணரின் அருகே சென்றான். ஆசிரியர் அவனைத் தடுத்தார், கரை பொங்கும் கடலைத் தடுப்பதுபோல்.
7.127.56
तस्य द्रोणो रथं राजञ्छादयामास संयुगे ।
साश्वसूतध्वजं तूर्णं तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१२७.५६ ॥
அரசே, போரில் துரோணர் அவனுடைய தேரை குதிரைகள், சாரதி, கொடியுடன் விரைவில் மறைத்தார்; அது அற்புதம் போல் ஆயிற்று.
7.127.57
ललाटेऽताडयच्चैनं नाराचेन स्मयन्निव ।
ऊर्ध्वरश्मिरिवादित्यो विबभौ तत्र पाण्डवः ॥ ७.१२७.५७ ॥
சிரிப்பது போல் அவன் இவனுடைய நெற்றியில் நாராசத்தால் தாக்கினான்; அங்கே அந்தப் பாண்டவன் மேல்நோக்கிய கதிர்களுடைய சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தான்.
7.127.58
स मन्यमानस्त्वाचार्यो ममायं फल्गुनो यथा ।
भीमः करिष्यते पूजामित्युवाच वृकोदरम् ॥ ७.१२७.५८ ॥
'என் இவன் பல்குனனைப் போல் மதிப்பு பெறுவான்' என்று எண்ணி, ஆசிரியர் வ்ருகோதரனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
7.127.59
भीमसेन न ते शक्यं प्रवेष्टुमरिवाहिनीम् ।
मामनिर्जित्य समरे शत्रुमद्य महाबल ॥ ७.१२७.५९ ॥
பீமசேனா, போரில் என்னை வெல்லாமல் இன்று நீ எதிரியின் படையில் நுழைய முடியாது, மகாபலனே.
7.127.60
यदि ते सानुजः कृष्णः प्रविष्टोऽनुमते मम ।
अनीकं न तु शक्यं मे प्रवेष्टुमिह वै त्वया ॥ ७.१२७.६० ॥
உன் தம்பி கிருஷ்ணன் என் அனுமதியுடன் நுழைந்திருந்தாலும், இங்கே என் படையில் நீ நுழைவது உனக்கு இயலாது.
7.127.61
अथ भीमस्तु तच्छ्रुत्वा गुरोर्वाक्यमशेषतः ।
क्रुद्धः प्रोवाच वै द्रोणं रक्तताम्रेक्षणः श्वसन् ॥ ७.१२७.६१ ॥
ஆசிரியரின் வார்த்தைகளை முழுவதும் கேட்ட பீமன் கோபமடைந்தான்; சிவந்த தாமிர நிறக் கண்களுடன், பெருமூச்சு விட்டபடி துரோணரிடம் பேசினான்.
7.127.62
तवार्जुनो नानुमते ब्रह्बन्धो रमाजिरम् ।
प्रविष्टः स हि दुर्धर्षः शक्रस्यापि विशेद्बलम् ॥ ७.१२७.६२ ॥
பிராமண உறவினரே, உங்கள் அனுமதியின்றியே அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் நுழைந்தான்; அவன் வெல்லற்கரியவன், இந்திரனின் படையிலும் புக வல்லவன்.
7.127.63
येन त्वं परमां पूजां कुर्वता मानितो ह्यसि ।
नार्जुनोऽहं घृणी विप्र भीमसेनोऽस्मि ते रिपुः ॥ ७.१२७.६३ ॥
எவரால் நீர் உயர்ந்த மரியாதை பெற்று கௌரவிக்கப்படுகிறீரோ, அந்த அர்ஜுனன் நானல்ல, பிராமணரே; நான் இரக்கமற்ற பீமசேனன், உமது எதிரி.
7.127.64
पिता नस्त्वं गुरुर्बन्धुस्तदा पुत्रा हि र्ते वयम् ।
इति मन्यामहे सर्वे भवन्तं प्रणताः स्थिताः ॥ ७.१२७.६४ ॥
நீரே எங்கள் தந்தை, குரு, உறவினர்; நாங்கள் உமது மகன்கள் என்றே நினைக்கிறோம்; நாங்கள் அனைவரும் தலை வணங்கி உம் முன் நிற்கிறோம்.
7.127.65
तदद्य विपरीतं ते वदतोऽस्मासु दृश्यते ।
यदि शत्रुं त्वमात्मानं मन्यसे तत्तथाऽस्त्विह।
एष ते सदृशं कर्म शत्रोर्भीमः करिष्यति ॥ ७.१२७.६५ ॥
இன்று உம் பேச்சு எங்களுக்கு எதிரானதாகத் தோன்றுகிறது; நீர் உம்மைப் பகைவராகக் கருதினால் அது அவ்வாறே ஆகட்டும்; பகைவனுக்குத் தகுந்த இச்செயலை பீமன் உமக்குச் செய்வான்.
7.127.66
अथोद्धाम्य गदां वीरः कालदण्डमिवान्तकः ।
द्रोणायावासृजद्राजन्स रथादवपुप्लुवे ॥ ७.१२७.६६ ॥
பின்னர் அந்த வீரன் கதையைச் சுழற்றினான்; அது காலதண்டம் போல்—எமனின் தண்டம் போல்; அரசே, அவன் துரோணர் மீது அதை எறிந்து தேரிலிருந்து குதித்தான்.
7.127.67
साश्वसूतध्वजं यानं द्रोणस्यापोथयत्तदा ।
तदद्भुतमपश्याम पाण्डवेयस्य विक्रमम् ॥ ७.१२७.६७ ॥
குதிரைகள், தேரோட்டி, கொடியுடன் கூடிய துரோணரின் தேரை அப்போது அவன் நொறுக்கினான். பாண்டவன் மகனின் அந்த வீரச்செயலை நாங்கள் அற்புதமாகக் கண்டோம்.
7.127.68
द्रोणं तु विरथं कृत्वा भीमसेनो महाबलः ।
अभ्यवर्तत सैन्यानि तावकानि समन्ततः ॥ ७.१२७.६८ ॥
துரோணரைத் தேரற்றவராக்கிய பின், பெரும் வலிமையுடைய பீமசேனன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் உன் படைகளை நோக்கி முன்னேறினான்.
7.127.69
स मृद्रंस्तरसा योधान्वायुर्वृक्षानिवौजसा ।
विचचार रणे राजन्वायुतुल्यपराक्रमः ॥ ७.१२७.६९ ॥
ஓ அரசே, காற்று மரங்களை வேகமாக வீழ்த்துவது போல, வீரர்களை வேகமாக நசுக்கியபடி அவன் போர்க்களத்தில் சுற்றித்திரிந்தான்; அவனுடைய வீரம் காற்றுக்கு நிகரானது.
7.127.70
निर्जितस्तु तदा तेन पाण्डवेन महात्मना ।
अन्यं तु रथमातिष्ठद्द्रोणः प्रहरतां वरः ॥ ७.१२७.७० ॥
அப்போது அந்த மகாத்மாவாகிய பாண்டவனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பின், போர்வீரர்களில் சிறந்தவரான துரோணர் வேறொரு தேரில் ஏறினார்.