Mahābhārata · Adhyāya 7.132
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.132.1
स्वयं शिष्यो महेशस्य भृगूत्तमधनुर्धरः ।
शिष्यत्वं प्राप्तवान्कर्णस्तस्य तुल्योऽस्त्रविद्यया ॥ ७.१३२.१ ॥
Él mismo discípulo del gran Señor, y discípulo del mejor de los Bhṛgus, portador del arco, Karṇa obtuvo la condición de discípulo y se volvió igual a él en el conocimiento de las armas.
7.132.2
तद्विशिष्टोऽपि वा कर्णः शिष्यः शिष्यगुणैर्युतः ।
कुन्तीपुत्रेण भीमेन निर्जितः स तु लीलया ॥ ७.१३२.२ ॥
Aunque incluso superior a él, Karṇa, dotado de las cualidades de un discípulo, fue vencido sin esfuerzo por Bhīma, hijo de Kuntī.
7.132.3
यस्मिञ्जयाशा महती पुत्राणां मम सञ्जय ।
तं भीमाद्विमुखं दृष्ट्वा किन्नु दुर्योधनोऽब्रवीत् ॥ ७.१३२.३ ॥
¡Oh Sañjaya! Cuando aquel en quien residía la gran esperanza de victoria de mis hijos fue visto apartándose de Bhīma, ¿qué dijo entonces Duryodhana?
7.132.4
कथं च युयुधे भीमो वीर्यश्लाघी महाबलः ॥ ७.१३२.४ ॥
¿Y cómo luchó Bhīma, orgulloso de su valor y de gran fuerza?
7.132.5
कर्णो वा समरे तात किमकार्षीदतः परम् ।
भीमसेनं रणे दृष्ट्वा ज्वलन्तमिव पावकम् ॥ ७.१३२.५ ॥
Querido, ¿qué hizo Karṇa en la batalla después de ver a Bhīmasena ardiendo en el combate como un fuego?
7.132.6
रथमन्यं समास्थाय विधिवत्कल्पितं पुनः ।
अभ्ययात्पाण्डवं कर्णो वातोद्धूत इवार्णवः ॥ ७.१३२.६ ॥
Subiendo a otro carro, debidamente preparado de nuevo, Karṇa avanzó contra el Pāṇḍava como el océano agitado por el viento.
7.132.7
क्रुद्धमाधिरथिं दृष्ट्वा पुत्रास्तव विशाम्पते ।
भीमसेनममन्यन्त वैश्वानरमुखे हुतम् ॥ ७.१३२.७ ॥
Oh señor de los hombres, al ver al airado hijo de Adhiratha, tus hijos creyeron que Bhīmasena había sido ofrecido en la boca del fuego.
7.132.8
चापशब्दं ततः कृत्वा तलशब्दं च भैरवम् ।
अभ्यद्रवत राधेयो भीमसेनरथं प्रति ॥ ७.१३२.८ ॥
Entonces, haciendo resonar su arco y un terrible golpe de palmas, el hijo de Rādhā (Karṇa) se lanzó contra el carro de Bhīmasena.
7.132.9
पुनरेव तयो राजन्घोर आसीत्समागमः ।
वैकर्तनस्य शूरस्य भीमस्य च महात्मनः ॥ ७.१३२.९ ॥
Oh rey, de nuevo hubo un encuentro feroz entre ambos: el héroe hijo de Vikartana (Karṇa) y el magnánimo Bhīma.
7.132.10
संरब्धौ हि महाबाहू परस्परवधैषिणौ ।
अन्योन्यभीक्षाञ्चक्राते दहन्ताविव लोचनैः ॥ ७.१३२.१० ॥
Los dos de poderosos brazos, airados y ansiosos por la muerte del otro, se miraban una y otra vez, como si se abrasaran con los ojos.
7.132.11
क्रोधरक्रेक्षणौ तीव्रौ निःश्वसन्ताविवोरगौ ।
शूरावन्योन्यमासाद्य ततक्षतुररिन्दमौ ॥ ७.१३२.११ ॥
Con los ojos enrojecidos de ira, respirando con furia como serpientes, los dos héroes, dominadores de enemigos, se alcanzaron y se hirieron.
7.132.12
व्याघ्राविव सुसंरब्धौ श्येनाविव च शीघ्रगौ ।
शरभाविव सङ्क्रुद्धौ युयुधाते परस्परम् ॥ ७.१३२.१२ ॥
Como tigres muy airados, como halcones veloces, como furiosos śarabhas, los dos lucharon entre sí.
7.132.13
ततो भीमः स्मरन्क्लेशानक्षद्यूते वनेऽपि च ।
विराटनगरे चैव दुःखं प्राप्तमरिन्दमः ॥ ७.१३२.१३ ॥
Entonces Bhīma, el domador de enemigos, recordando las aflicciones sufridas en el juego de dados, en el bosque y también en la ciudad de Virāṭa,
7.132.14
राष्ट्राणां स्फीतरत्नानां हरणं च तवात्मजैः ।
सततं च परिक्लेशान्सपुत्रेण त्वया कृतान् ॥ ७.१३२.१४ ॥
El despojo, por parte de tus hijos, de reinos ricos en joyas, y las terribles aflicciones que tú, junto con tu hijo, infligiste continuamente.
7.132.15
दग्धुमैच्छश्च यः कुन्तीं सपुत्रां त्वमनागसम् ।
कृष्णायाश्च परिक्लेशं सभामध्ये दुरात्मभिः ॥ ७.१३२.१५ ॥
Tú, que deseaste quemar a la inocente Kuntī junto con sus hijos, y el tormento de Kṛṣṇā causado por los malvados en medio de la asamblea.
7.132.16
केशपक्षग्रहं चैव दुःशासनकृतं तथा ।
परुषाणि च वाक्यानि कर्णोनोक्तानि भारत ॥ ७.१३२.१६ ॥
El agarrar de los cabellos y las trenzas, obra de Duḥśāsana, y las palabras duras pronunciadas por Karṇa, oh Bhārata.
7.132.17
पतिमन्यं परीप्सस्व न सन्ति पतयस्तव ।
पतिता नरके पार्थाः सर्वे षण्डतिलोपमाः ॥ ७.१३२.१७ ॥
Busca otro esposo; no tienes esposos. Los hijos de Pṛthā han caído todos en el infierno, como eunucos, sin más valor que el sésamo.
7.132.18
समक्षं तव कौरव्य यदूचुः कौरवास्तदा ।
दासीभावेन कृष्णां च भोक्तुकामाः सुतास्तव ॥ ७.१३२.१८ ॥
Oh descendiente de Kuru, lo que los Kauravas dijeron entonces ante tus propios ojos, y lo que tus hijos, deseando disfrutar de Kṛṣṇā reducida a esclava, proclamaron.
7.132.19
यच्चापि तान्प्रव्रजतः कृष्णाजिननिवासिनः ।
परुषाण्युक्तवान्कर्णः सभायां सन्निधौ तव ॥ ७.१३२.१९ ॥
Y las duras palabras que Karṇa les dirigió, mientras partían vestidos con pieles de antílope, en vuestra asamblea, en vuestra presencia.
7.132.20
तृणीकृत्य च यत्पार्थांस्तव पुत्रो ववल्ग ह ।
विषमस्थान्समस्थो हि संरब्धो गतचेतनः ॥ ७.१३२.२० ॥
Y vuestro hijo, considerando a los Pārthas como briznas de hierba, se pavoneó con orgullo, de pie en terreno llano, enfurecido y falto de juicio, ante quienes estaban en terreno desigual.
7.132.21
बाल्यात्प्रभृति चारिघ्नः स्वानि दुःखानि चिन्तयन् ।
निरविद्यत धर्मात्मा जीवितेन वृकोदरः ॥ ७.१३२.२१ ॥
Desde la infancia, Vṛkodara, el de alma justa y matador de enemigos, meditando en sus propias penas, se cansó incluso de la vida.
7.132.22
ततो विष्फार्य सुमहद्धेमपृष्ठं दुरासदम् ।
चापं भरतशार्दूलस्त्यक्तात्मा कर्णमभ्ययात् ॥ ७.१३२.२२ ॥
Entonces el tigre de los Bharatas, habiendo abandonado el apego a su propia vida, tensó ampliamente su gran arco de espalda dorada, difícil de abordar, y avanzó contra Karṇa.
7.132.23
स सायकयैर्जालैर्भीमः कर्णरथं प्रति ।
भानुमद्भिः शिलाधौतैर्भानोः प्राच्छादयत्प्रभां ॥ ७.१३२.२३ ॥
Con una red de flechas brillantes afiladas en piedra, Bhīma cubrió el carro de Karṇa, como si velara el mismo resplandor del sol.
7.132.24
ततः प्रहस्याधिरथिस्तूर्णमस्यञ्शिताञ्शरान् ।
व्यधमद्भीमसेनस्य शरजालानि पत्रिभिः ॥ ७.१३२.२४ ॥
Entonces el hijo de Adhiratha, riendo, disparó rápidamente flechas afiladas y con sus propias flechas destrozó las redes de flechas de Bhīmasena.
7.132.25
महारथो महाबाहुर्महाबाणैर्महाबलः ।
विव्याधाधिरथिर्भीमं नवभिर्निशितैस्तदा ॥ ७.१३२.२५ ॥
El gran auriga, de brazos poderosos y gran fuerza, el hijo de Adhiratha (Karṇa), entonces atravesó a Bhīma con nueve grandes flechas afiladas.
7.132.26
स तोत्रैरिव मातङ्गो वार्यमाणः पतत्त्रिभः ।
अभ्यधावदसम्भ्रान्तः सूतपुत्रं वृकोदरः ॥ ७.१३२.२६ ॥
Como un elefante contenido por los aguijones, sin turbarse aunque detenido por las flechas, Vṛkodara (Bhīma) se lanzó contra el hijo del auriga.
7.132.27
तमापतन्तं वेगेन रभसं पाण्डवर्षभम् ।
कर्णः प्रत्युद्ययौ युद्धे मत्तो मत्तमिव द्विपम् ॥ ७.१३२.२७ ॥
Karṇa avanzó en la batalla para enfrentar a aquel toro de los Pāṇḍava que llegaba con velocidad e ímpetu, como un elefante enloquecido se enfrenta a otro.
7.132.28
ततः प्रध्याप्य जलजं भेरीशतसमस्वनम् ।
अक्षुभ्यत बलं हर्षादुद्धूत इव सागरः ॥ ७.१३२.२८ ॥
Entonces, tocando una caracola cuyo sonido era como cien tambores, el ejército se agitó de alegría, como el océano embravecido.
7.132.29
तदुद्धूतं बलं दृष्ट्वा नागाश्वरथपत्तिमत् ।
भीमः कर्णं समासाद्य च्छादयामास सायकैः ॥ ७.१३२.२९ ॥
Viendo aquel ejército agitado con elefantes, caballos, carros e infantes, Bhīma se acercó a Karṇa y lo cubrió con flechas.
7.132.30
अश्वानृक्षसवर्णांश्च हंसवर्णैर्हयोत्तमैः ।
व्यामिश्रयद्रणे कर्णः पाण्डवं छादयञ्छरैः ॥ ७.१३२.३० ॥
Karṇa, en la batalla, mezcló caballos del color de osos y excelentes caballos del color de cisnes, y cubrió al Pāṇḍava con flechas.
7.132.31
ऋक्षवर्णान्हयान्कर्कैर्मिश्रान्मारुतरंहसः ।
निरीक्ष्य तव पुत्राणां हाहाकृतमभूद्बलम् ॥ ७.१३२.३१ ॥
Al ver los caballos del color de los osos, veloces como el viento, mezclados con los de color gris oscuro, el ejército de tus hijos se llenó de gritos de alarma.
7.132.32
ते हया बह्वशोभन्त मिश्रिता वातरंहसः ।
सितासिता महाराज यथा व्योम्नि वलाहकाः ॥ ७.१३२.३२ ॥
Oh gran rey, aquellos caballos, veloces como el viento y mezclados entre sí, brillaban como nubes blancas y negras en el cielo.
7.132.33
संरब्धौ क्रोधताम्राक्षौ प्रेक्ष्य कर्णवृकोदरौ ।
सन्त्रस्ताः समकम्पन्त त्वदीयानां महारथाः ॥ ७.१३२.३३ ॥
Al ver a Karṇa y a Vṛkodara, ambos enfurecidos, con los ojos rojos de ira, tus grandes guerreros de carro temblaron de terror.
7.132.34
यमराष्ट्रोपमं घोरमासीदायोधनं तयोः ।
दुर्दर्शं भरतश्रेष्ठ प्रेतराजपुत्रं यथा ॥ ७.१३२.३४ ॥
Oh mejor de los Bharatas, el campo de batalla de aquellos dos se volvió terrible como el reino de Yama, difícil de contemplar, como el hijo del rey de los muertos.
7.132.35
समाजमिव तच्चित्रं प्रेक्षमाणा महारथाः ।
नालक्षयञ्जयं व्यक्तमेकस्यैव महारणे ॥ ७.१३२.३५ ॥
Contemplando aquel extraño espectáculo como si fuera una asamblea, los grandes guerreros de carro no pudieron distinguir una victoria clara para uno solo en aquella gran batalla.
7.132.36
तयोः प्रैक्षन्त सम्मर्दं सन्निकृष्टं महास्त्रयोः ।
तव दुर्मन्त्रिते राजन्सपुत्रस्य विशाम्पते ॥ ७.१३२.३६ ॥
Oh rey, señor de los hombres, por el mal consejo de tu hijo, vieron el choque cercano de aquellos dos grandes maestros de armas.
7.132.37
छादयन्तौ हि शत्रुघ्नावन्योन्यं सायकैः शितैः ।
शरजालावृतं व्योम चक्रातेऽद्भुतविक्रमौ ॥ ७.१३२.३७ ॥
Cubriéndose mutuamente con agudas flechas, los dos matadores de enemigos, de prodigioso valor, hicieron que el cielo quedara cubierto por una red de flechas.
7.132.38
तावन्योन्यं जिघांसन्तौ शरैस्तीक्ष्णैर्महारथौ ।
प्रेक्षणीयतरावास्तां वृष्टिमन्ताविवाम्बुदौ ॥ ७.१३२.३८ ॥
Los dos grandes aurigas, deseosos de matarse mutuamente con agudas flechas, se volvieron más dignos de verse, como dos nubes que descargan lluvia.
7.132.39
सुवर्णविकृतान्वाणान्विमुञ्चन्तावरिन्दमौ ।
भास्वरं व्योम चक्राते महोल्काभिरिव प्रभो ॥ ७.१३२.३९ ॥
Lanzando flechas adornadas de oro, los dos vencedores de enemigos, oh señor, hacían brillar el cielo como con grandes antorchas celestes.
7.132.40
ताभ्यां मुक्ताः शरा राजन्गार्ध्रपत्राश्चकाशिरे ।
श्रेण्यः शरदि मत्तानां सारसनामिवाम्बरे ॥ ७.१३२.४० ॥
Oh rey, las flechas con plumas de buitre lanzadas por ambos brillaban en el cielo como hileras de grullas ebrias en otoño.
7.132.41
संसक्तं सूतपुत्रेण दृष्ट्वा भीममरिन्दमम् ।
अतिभारममन्येतां भीमे कृष्णधनञ्जयौ ॥ ७.१३२.४१ ॥
Al ver a Bhīma, el domador de enemigos, enzarzado con el hijo del auriga, Kṛṣṇa y Dhanañjaya consideraron que aquello era una carga muy pesada para Bhīma.
7.132.42
तत्राधिरथिभीमाभ्यां शरैर्मुक्तैर्दृढं हताः ।
इषुपातमतिक्रम्य पेतुरश्वनरद्विपाः ॥ ७.१३२.४२ ॥
Allí, abatidos con firmeza por las flechas lanzadas por el hijo de Adhiratha y Bhīma, caballos, hombres y elefantes cayeron, habiendo rebasado el alcance de una flecha.
7.132.43
पतद्भिः पतितैश्चान्यैर्गतासुभिरनेकशः ।
कृतो राजन्महाराज पुत्राणां ते जनक्षयः ॥ ७.१३२.४३ ॥
Por los que caían, por los caídos y por otros cuya vida había partido, de muchas maneras, oh rey, oh gran rey, se produjo la gran matanza de tus hijos.
7.132.44
मनुप्याश्वगजानां च शरीरैर्गतजीवितैः ।
क्षणेन भूमिः सञ्जज्ञे संवृता भरतर्षभ ॥ ७.१३२.४४ ॥
En un instante la tierra quedó cubierta con los cuerpos de hombres, caballos y elefantes cuya vida se había ido, oh toro de los Bharatas.