Mahābhārata · Adhyāya 7.132
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.132.1
स्वयं शिष्यो महेशस्य भृगूत्तमधनुर्धरः ।
शिष्यत्वं प्राप्तवान्कर्णस्तस्य तुल्योऽस्त्रविद्यया ॥ ७.१३२.१ ॥
Er selbst ein Schüler des großen Herrn und Schüler des besten der Bhṛgus, des Bogenträgers; Karṇa erlangte den Schülerstand und wurde ihm an Wissen um die Waffen gleich.
7.132.2
तद्विशिष्टोऽपि वा कर्णः शिष्यः शिष्यगुणैर्युतः ।
कुन्तीपुत्रेण भीमेन निर्जितः स तु लीलया ॥ ७.१३२.२ ॥
Obwohl er ihn sogar übertraf, wurde Karṇa, mit den Eigenschaften eines Schülers begabt, von Bhīma, dem Sohn der Kuntī, mühelos besiegt.
7.132.3
यस्मिञ्जयाशा महती पुत्राणां मम सञ्जय ।
तं भीमाद्विमुखं दृष्ट्वा किन्नु दुर्योधनोऽब्रवीत् ॥ ७.१३२.३ ॥
O Sañjaya, als er, in dem die große Siegeshoffnung meiner Söhne lag, sich vor Bhīma abwenden sah, was sagte da Duryodhana?
7.132.4
कथं च युयुधे भीमो वीर्यश्लाघी महाबलः ॥ ७.१३२.४ ॥
Und wie kämpfte Bhīma, der sich seiner Tapferkeit rühmte und von großer Kraft war?
7.132.5
कर्णो वा समरे तात किमकार्षीदतः परम् ।
भीमसेनं रणे दृष्ट्वा ज्वलन्तमिव पावकम् ॥ ७.१३२.५ ॥
Lieber, was tat Karṇa dann im Kampf, als er Bhīmasena wie ein Feuer lodern sah?
7.132.6
रथमन्यं समास्थाय विधिवत्कल्पितं पुनः ।
अभ्ययात्पाण्डवं कर्णो वातोद्धूत इवार्णवः ॥ ७.१३२.६ ॥
Auf einen anderen, erneut ordnungsgemäß hergerichteten Wagen steigend, rückte Karṇa gegen den Pāṇḍava vor wie das vom Wind aufgewühlte Meer.
7.132.7
क्रुद्धमाधिरथिं दृष्ट्वा पुत्रास्तव विशाम्पते ।
भीमसेनममन्यन्त वैश्वानरमुखे हुतम् ॥ ७.१३२.७ ॥
O Herr der Menschen, als deine Söhne den zornigen Sohn des Adhiratha sahen, glaubten sie, Bhīmasena sei in den Mund des Feuers geopfert worden.
7.132.8
चापशब्दं ततः कृत्वा तलशब्दं च भैरवम् ।
अभ्यद्रवत राधेयो भीमसेनरथं प्रति ॥ ७.१३२.८ ॥
Dann, den Bogen zum Schwirren bringend und ein furchtbares Händeklatschen erzeugend, stürmte der Sohn der Rādhā (Karṇa) auf den Wagen Bhīmasenas zu.
7.132.9
पुनरेव तयो राजन्घोर आसीत्समागमः ।
वैकर्तनस्य शूरस्य भीमस्य च महात्मनः ॥ ७.१३२.९ ॥
O König, abermals kam es zu einer grimmigen Begegnung zwischen den beiden: dem Helden, Sohn des Vikartana (Karṇa), und dem hochherzigen Bhīma.
7.132.10
संरब्धौ हि महाबाहू परस्परवधैषिणौ ।
अन्योन्यभीक्षाञ्चक्राते दहन्ताविव लोचनैः ॥ ७.१३२.१० ॥
Die beiden starkarmigen Krieger, zornentbrannt und einander den Tod suchend, sahen sich immer wieder an, als wollten sie einander mit den Augen verbrennen.
7.132.11
क्रोधरक्रेक्षणौ तीव्रौ निःश्वसन्ताविवोरगौ ।
शूरावन्योन्यमासाद्य ततक्षतुररिन्दमौ ॥ ७.१३२.११ ॥
Mit zornesroten Augen, heftig atmend wie Schlangen, erreichten die beiden Helden, Bezwinger der Feinde, einander und schlugen zu.
7.132.12
व्याघ्राविव सुसंरब्धौ श्येनाविव च शीघ्रगौ ।
शरभाविव सङ्क्रुद्धौ युयुधाते परस्परम् ॥ ७.१३२.१२ ॥
Wie gereizte Tiger, wie schnelle Falken, wie zornige Śarabhas kämpften die beiden gegeneinander.
7.132.13
ततो भीमः स्मरन्क्लेशानक्षद्यूते वनेऽपि च ।
विराटनगरे चैव दुःखं प्राप्तमरिन्दमः ॥ ७.१३२.१३ ॥
Da erinnerte sich Bhīma, der Feindbezwinger, an die Leiden, die er beim Würfelspiel, im Wald und auch in der Stadt Virāṭa erlitten hatte,
7.132.14
राष्ट्राणां स्फीतरत्नानां हरणं च तवात्मजैः ।
सततं च परिक्लेशान्सपुत्रेण त्वया कृतान् ॥ ७.१३२.१४ ॥
Die Raubzüge deiner Söhne gegen an Juwelen reiche Königreiche und die grausamen Leiden, die du zusammen mit deinem Sohn unablässig verursacht hast.
7.132.15
दग्धुमैच्छश्च यः कुन्तीं सपुत्रां त्वमनागसम् ।
कृष्णायाश्च परिक्लेशं सभामध्ये दुरात्मभिः ॥ ७.१३२.१५ ॥
Du, der du die unschuldige Kuntī samt ihren Söhnen verbrennen wolltest, und das Leid Kṛṣṇās, das ihr die Bösewichte mitten in der Versammlung zufügten.
7.132.16
केशपक्षग्रहं चैव दुःशासनकृतं तथा ।
परुषाणि च वाक्यानि कर्णोनोक्तानि भारत ॥ ७.१३२.१६ ॥
Das Packen an Haar und Locken, von Duḥśāsana begangen, und die harten Worte, die Karṇa sprach, o Bhārata.
7.132.17
पतिमन्यं परीप्सस्व न सन्ति पतयस्तव ।
पतिता नरके पार्थाः सर्वे षण्डतिलोपमाः ॥ ७.१३२.१७ ॥
Suche dir einen anderen Gatten; du hast keine Gatten. Die Söhne Pṛthās sind alle in die Hölle gefallen, wie Verschnittene, wertlos wie Sesamkörner.
7.132.18
समक्षं तव कौरव्य यदूचुः कौरवास्तदा ।
दासीभावेन कृष्णां च भोक्तुकामाः सुतास्तव ॥ ७.१३२.१८ ॥
O Nachkomme Kurus, was die Kauravas damals vor deinen Augen sagten, und was deine Söhne, die Kṛṣṇā als Sklavin genießen wollten, verkündeten.
7.132.19
यच्चापि तान्प्रव्रजतः कृष्णाजिननिवासिनः ।
परुषाण्युक्तवान्कर्णः सभायां सन्निधौ तव ॥ ७.१३२.१९ ॥
Und die harten Worte, die Karṇa zu ihnen sprach, als sie, in Antilopenfelle gekleidet, fortzogen, in deiner Versammlung, in deiner Gegenwart.
7.132.20
तृणीकृत्य च यत्पार्थांस्तव पुत्रो ववल्ग ह ।
विषमस्थान्समस्थो हि संरब्धो गतचेतनः ॥ ७.१३२.२० ॥
Und dein Sohn, die Pārthas für Grashalme haltend, sprang mit Stolz umher, auf ebenem Boden stehend, zornentbrannt und des Verstandes beraubt, vor denen, die auf unebenem Grund standen.
7.132.21
बाल्यात्प्रभृति चारिघ्नः स्वानि दुःखानि चिन्तयन् ।
निरविद्यत धर्मात्मा जीवितेन वृकोदरः ॥ ७.१३२.२१ ॥
Von Kindheit an wurde Vṛkodara, der rechtschaffene Feindeszerstörer, in Gedanken an seine eigenen Leiden selbst des Lebens überdrüssig.
7.132.22
ततो विष्फार्य सुमहद्धेमपृष्ठं दुरासदम् ।
चापं भरतशार्दूलस्त्यक्तात्मा कर्णमभ्ययात् ॥ ७.१३२.२२ ॥
Da zog der Tiger der Bharatas, seines eigenen Lebens nicht mehr achtend, seinen gewaltigen Bogen mit dem goldenen Rücken weit auseinander, schwer zu bezwingen, und rückte gegen Karṇa vor.
7.132.23
स सायकयैर्जालैर्भीमः कर्णरथं प्रति ।
भानुमद्भिः शिलाधौतैर्भानोः प्राच्छादयत्प्रभां ॥ ७.१३२.२३ ॥
Mit einem Netz aus auf Stein geschliffenen, leuchtenden Pfeilen bedeckte Bhīma Karṇas Wagen, als verhülle er den Glanz der Sonne selbst.
7.132.24
ततः प्रहस्याधिरथिस्तूर्णमस्यञ्शिताञ्शरान् ।
व्यधमद्भीमसेनस्य शरजालानि पत्रिभिः ॥ ७.१३२.२४ ॥
Da lachte der Sohn des Adhiratha, schoss schnell scharfe Pfeile ab und zerschmetterte mit seinen eigenen Pfeilen die Pfeilnetze Bhīmasenas.
7.132.25
महारथो महाबाहुर्महाबाणैर्महाबलः ।
विव्याधाधिरथिर्भीमं नवभिर्निशितैस्तदा ॥ ७.१३२.२५ ॥
Der große Wagenkämpfer, starkarmig und sehr kräftig, der Sohn des Adhiratha (Karṇa), durchbohrte da Bhīma mit neun scharfen großen Pfeilen.
7.132.26
स तोत्रैरिव मातङ्गो वार्यमाणः पतत्त्रिभः ।
अभ्यधावदसम्भ्रान्तः सूतपुत्रं वृकोदरः ॥ ७.१३२.२६ ॥
Wie ein Elefant, den man mit Stacheln zurückhält, rannte der unerschrockene Vṛkodara (Bhīma), obwohl von Pfeilen aufgehalten, auf den Sohn des Wagenlenkers zu.
7.132.27
तमापतन्तं वेगेन रभसं पाण्डवर्षभम् ।
कर्णः प्रत्युद्ययौ युद्धे मत्तो मत्तमिव द्विपम् ॥ ७.१३२.२७ ॥
Karṇa trat im Kampf dem Stier der Pāṇḍava entgegen, der mit Wucht und Ungestüm heranstürmte, wie ein tobender Elefant einem anderen tobenden Elefanten begegnet.
7.132.28
ततः प्रध्याप्य जलजं भेरीशतसमस्वनम् ।
अक्षुभ्यत बलं हर्षादुद्धूत इव सागरः ॥ ७.१३२.२८ ॥
Dann, als er eine Muschel blies, deren Klang dem von hundert Trommeln glich, geriet das Heer vor Freude in Aufruhr wie das aufgewühlte Meer.
7.132.29
तदुद्धूतं बलं दृष्ट्वा नागाश्वरथपत्तिमत् ।
भीमः कर्णं समासाद्य च्छादयामास सायकैः ॥ ७.१३२.२९ ॥
Als er das aufgewühlte Heer mit Elefanten, Pferden, Wagen und Fußsoldaten sah, näherte sich Bhīma dem Karṇa und bedeckte ihn mit Pfeilen.
7.132.30
अश्वानृक्षसवर्णांश्च हंसवर्णैर्हयोत्तमैः ।
व्यामिश्रयद्रणे कर्णः पाण्डवं छादयञ्छरैः ॥ ७.१३२.३० ॥
Karṇa vermischte im Kampf die bärenfarbenen Pferde mit den vorzüglichen schwanenfarbenen Pferden und bedeckte den Pāṇḍava mit Pfeilen.
7.132.31
ऋक्षवर्णान्हयान्कर्कैर्मिश्रान्मारुतरंहसः ।
निरीक्ष्य तव पुत्राणां हाहाकृतमभूद्बलम् ॥ ७.१३२.३१ ॥
Als sie die bärenfarbenen, windschnellen Pferde sahen, gemischt mit den dunkelgrauen, erhob sich im Heer deiner Söhne lautes Wehklagen.
7.132.32
ते हया बह्वशोभन्त मिश्रिता वातरंहसः ।
सितासिता महाराज यथा व्योम्नि वलाहकाः ॥ ७.१३२.३२ ॥
O großer König, jene windschnellen Pferde, vermischt miteinander, glänzten wie weiße und schwarze Wolken am Himmel.
7.132.33
संरब्धौ क्रोधताम्राक्षौ प्रेक्ष्य कर्णवृकोदरौ ।
सन्त्रस्ताः समकम्पन्त त्वदीयानां महारथाः ॥ ७.१३२.३३ ॥
Als sie Karṇa und Vṛkodara sahen, beide zornentbrannt, mit von Wut geröteten Augen, zitterten deine großen Wagenkämpfer vor Furcht.
7.132.34
यमराष्ट्रोपमं घोरमासीदायोधनं तयोः ।
दुर्दर्शं भरतश्रेष्ठ प्रेतराजपुत्रं यथा ॥ ७.१३२.३४ ॥
O Bester der Bharatas, das Schlachtfeld jener beiden wurde schrecklich wie das Reich Yamas, schwer anzusehen, wie der Sohn des Totenkönigs.
7.132.35
समाजमिव तच्चित्रं प्रेक्षमाणा महारथाः ।
नालक्षयञ्जयं व्यक्तमेकस्यैव महारणे ॥ ७.१३२.३५ ॥
Jenen seltsamen Anblick wie eine Versammlung betrachtend, konnten die großen Wagenkämpfer in jener großen Schlacht den klaren Sieg eines Einzelnen nicht erkennen.
7.132.36
तयोः प्रैक्षन्त सम्मर्दं सन्निकृष्टं महास्त्रयोः ।
तव दुर्मन्त्रिते राजन्सपुत्रस्य विशाम्पते ॥ ७.१३२.३६ ॥
O König, Herr der Menschen, durch den bösen Rat deines Sohnes sahen sie den nahen Zusammenstoß jener beiden großen Waffenmeister.
7.132.37
छादयन्तौ हि शत्रुघ्नावन्योन्यं सायकैः शितैः ।
शरजालावृतं व्योम चक्रातेऽद्भुतविक्रमौ ॥ ७.१३२.३७ ॥
Einander mit scharfen Pfeilen bedeckend, machten die beiden Feindestöter von wunderbarer Kraft den Himmel zu einem Netz aus Pfeilen.
7.132.38
तावन्योन्यं जिघांसन्तौ शरैस्तीक्ष्णैर्महारथौ ।
प्रेक्षणीयतरावास्तां वृष्टिमन्ताविवाम्बुदौ ॥ ७.१३२.३८ ॥
Die beiden großen Wagenkämpfer, die einander mit scharfen Pfeilen töten wollten, wurden noch sehenswerter, wie zwei regenbringende Wolken.
7.132.39
सुवर्णविकृतान्वाणान्विमुञ्चन्तावरिन्दमौ ।
भास्वरं व्योम चक्राते महोल्काभिरिव प्रभो ॥ ७.१३२.३९ ॥
Goldverzierte Pfeile abschießend, ließen die beiden Feindbezwinger, o Herr, den Himmel leuchten, als wären es große Feuerbrände.
7.132.40
ताभ्यां मुक्ताः शरा राजन्गार्ध्रपत्राश्चकाशिरे ।
श्रेण्यः शरदि मत्तानां सारसनामिवाम्बरे ॥ ७.१३२.४० ॥
O König, die von ihnen beiden abgeschossenen geierfedrigen Pfeile leuchteten am Himmel wie Reihen trunkener Kraniche im Herbst.
7.132.41
संसक्तं सूतपुत्रेण दृष्ट्वा भीममरिन्दमम् ।
अतिभारममन्येतां भीमे कृष्णधनञ्जयौ ॥ ७.१३२.४१ ॥
Als sie Bhīma, den Feindbezwinger, im Kampf mit dem Sohn des Wagenlenkers sahen, hielten Kṛṣṇa und Dhanañjaya dies für eine sehr schwere Last für Bhīma.
7.132.42
तत्राधिरथिभीमाभ्यां शरैर्मुक्तैर्दृढं हताः ।
इषुपातमतिक्रम्य पेतुरश्वनरद्विपाः ॥ ७.१३२.४२ ॥
Dort wurden Pferde, Männer und Elefanten von den Pfeilen des Sohnes des Adhiratha und Bhīmas fest niedergestreckt; sie fielen, nachdem sie die Schussweite eines Pfeils überschritten hatten.
7.132.43
पतद्भिः पतितैश्चान्यैर्गतासुभिरनेकशः ।
कृतो राजन्महाराज पुत्राणां ते जनक्षयः ॥ ७.१३२.४३ ॥
Durch die Fallenden, die Gefallenen und andere, deren Leben entflohen war, auf vielerlei Weise, o König, o großer König, geschah das Gemetzel deiner Söhne.
7.132.44
मनुप्याश्वगजानां च शरीरैर्गतजीवितैः ।
क्षणेन भूमिः सञ्जज्ञे संवृता भरतर्षभ ॥ ७.१३२.४४ ॥
Im Nu war die Erde bedeckt mit den Leibern von Männern, Pferden und Elefanten, deren Leben entflohen war, o Stier der Bharatas.