મહાભારત · અધ્યાય 7.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.134.1
सर्वथा विरथः कर्णः पुनर्भीमेन निर्जितः ।
रथमन्यं समास्थाय पुनर्विव्याध पाण्डवम् ॥ ७.१३४.१ ॥
કર્ણ સર્વથા રથહીન થઈને ભીમ દ્વારા ફરી પરાજિત થયો; પરંતુ બીજા રથ પર ચડીને તેણે ફરી પાંડવ પર પ્રહાર કર્યો.
7.134.2
महागजाविवासाद्य विषाणाग्रैः परस्परम् ।
शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैरन्योन्यमभिजघ्नतुः ॥ ७.१३४.२ ॥
બે મહાગજોની જેમ એકબીજાની નજીક આવીને, જાણે દંતાગ્રોથી, પૂરી ખેંચીને છોડેલા બાણોથી તેઓ એકબીજાને પ્રહારતા હતા.
7.134.3
अथ कर्णः शरव्रातैर्भीमसेनं समार्पयत् ।
ननाद च महानादं पुनर्विव्याध चोरसि ॥ ७.१३४.३ ॥
પછી કર્ણે બાણોની વર્ષાથી ભીમસેન પર સંપૂર્ણ આક્રમણ કર્યું; મહાન ગર્જના કરી અને ફરી તેની છાતી પર પ્રહાર કર્યો.
7.134.4
तं भीमो दशभिर्बाणैः प्रत्यविध्यदजिह्मगैः ।
पुनर्विव्याध सप्तत्या शराणां नतपर्वणाम् ॥ ७.१३४.४ ॥
ભીમે તેને સીધા ઊડતા દસ બાણોથી પ્રતિપ્રહાર કર્યો; ફરી વાંકા ગાંઠવાળા સિત્તેર બાણોથી તેને પ્રહાર્યો.
7.134.5
कर्णस्तु नवभिर्भीमं भित्त्वा राजंस्तनान्तरे ।
ध्वजमेकेन विव्याध विशोकं च त्रिभिः शरैः ॥ ७.१३४.५ ॥
કર્ણે નવ બાણોથી ભીમને વીંધીને, હે રાજન્, તેની છાતીઓની વચ્ચે પ્રહાર કર્યો; એકથી ધ્વજને અને ત્રણથી વિશોકને પણ પ્રહાર્યો.
7.134.6
सायकानां ततः पार्थस्त्रिषष्ट्या प्रत्यविध्यत ।
तोत्रैरिव महानागं कशाभिरिव वाजिनम् ॥ ७.१३४.६ ॥
પછી પાર્થે ત્રેસઠ બાણોથી પ્રતિપ્રહાર કર્યો, જાણે મહાગજને અંકુશથી અને ઘોડાને ચાબુકથી હાંકવામાં આવે તેમ.
7.134.7
सोऽतिविद्धो महाराज पाण्डवेन यशस्विना ।
सृक्विणी लेलिहन्वीरः क्रोधरक्तान्तलोचनः ॥ ७.१३४.७ ॥
હે મહારાજ, યશસ્વી પાંડવ દ્વારા અત્યંત વિંધાયેલો તે વીર, ક્રોધથી લાલ થયેલી આંખોના ખૂણા સાથે, હોઠના ખૂણા ચાટતો.
7.134.8
ततः शरं महाराज सर्वकायावदारणम् ।
प्राहिणोद्भीमसेनाय बलायेन्द्र इवाशनिम् ॥ ७.१३४.८ ॥
પછી, હે મહારાજ, આખા શરીરને ચીરી નાખતું એક બાણ તેણે ભીમસેન પર છોડ્યું, જેમ ઇન્દ્ર બળપૂર્વક વજ્ર ફેંકે.
7.134.9
स निर्भिद्य रणे पार्थं सूतपुत्रधनुश्च्युतः ।
अगच्छद्दारयन्भूमिं चित्रपुङ्खः शिलीमुखः ॥ ७.१३४.९ ॥
સૂતપુત્રના ધનુષ્યથી છૂટેલું શિલીમુખ બાણ રણમાં પાર્થને ભેદીને, વિચિત્ર પાંખોવાળું, પૃથ્વીને ચીરતું ચાલ્યું ગયું.
7.134.10
ततो भीमो महाबाहुः क्रोधसंरक्तलोचनः ।
वज्रकल्पां चतुष्किष्कुं गुर्वी रुक्माङ्गदां गदाम्।
प्राहिणोत्मूतपुत्राय षडस्रामविचारयन् ॥ ७.१३४.१० ॥
ત્યારે મહાબાહુ ભીમે, ક્રોધથી ઊંડે રક્ત નેત્રો સાથે, વજ્ર જેવી, ચાર હાથ લાંબી, ભારે, સુવર્ણ કંકણોવાળી, છ ધારની ગદા વિચાર્યા વિના સૂતપુત્ર પર ફેંકી.
7.134.11
तया जघानाधिरथेः सदश्वान्साधुवाहिनः ।
गदया भारतः क्रुद्धो वज्रेणेन्द्र इवासुरान् ॥ ७.१३४.११ ॥
તે ગદાથી ક્રુદ્ધ ભારતે અધિરથના પુત્રના ઉત્તમ, પ્રશિક્ષિત ઘોડાઓને મારી નાખ્યા, જેમ ઇન્દ્ર વજ્રથી અસુરોને મારે.
7.134.12
ततो भीमो महाबाहुः क्षुराभ्यां भरतर्षभ ।
ध्वजमाघिरथेश्छित्त्वा सूतमभ्यहनच्छरैः ॥ ७.१३४.१२ ॥
ત્યારે, હે ભરતશ્રેષ્ઠ, મહાબાહુ ભીમે ક્ષુર બાણોથી અધિરથના પુત્રનો ધ્વજ કાપી નાખ્યો અને બાણોથી સારથિ પર પ્રહાર કર્યો.
7.134.13
हताश्वसूतमुत्सृज्य स रथं पतितध्वजम् ।
विष्फारयन्धनुः कर्णस्तस्थौ भारत दुर्मनाः ॥ ७.१३४.१३ ॥
હે ભરતવંશી, ઘોડા અને સારથિ માર્યા ગયા પછી, પડી ગયેલી ધ્વજાવાળો રથ છોડીને, દુઃખી મનથી કર્ણ ધનુષ્ય ખેંચતો ઊભો રહ્યો.
7.134.14
तत्राद्भुतमपश्याम राधेयस्य पराक्रमम् ।
विरथो रथिनां श्रेष्ठो वारयामास यद्रिपुम् ॥ ७.१३४.१४ ॥
ત્યાં અમે રાધેયના, એટલે કર્ણના, અદ્ભુત પરાક્રમને જોયું. રથ વગરના હોવા છતાં, રથીઓમાં શ્રેષ્ઠ એવા તેમણે શત્રુને રોક્યો.
7.134.15
विरथं तं नरश्रेष्ठं दृष्ट्वाऽऽधिरथिमाहवे ।
दुर्योधनस्ततो राजन्नभ्यभाषत दुर्मुखम् ॥ ७.१३४.१५ ॥
હે રાજન્, યુદ્ધમાં રથ વગરના થયેલા તે નરશ્રેષ્ઠ આધિરથિ (કર્ણ)ને જોઈને દુર્યોધને ત્યારે દુર્મુખને કહ્યું.
7.134.16
एष दुर्मुख राधेयो भीमेन विरथीकृतः ।
तं रथेन नरश्रेष्ठ सम्पादय महारथम् ॥ ७.१३४.१६ ॥
હે દુર્મુખ, આ રાધેય કર્ણને ભીમે રથ વગરનો કરી દીધો છે. હે નરશ્રેષ્ઠ, તે મહારથી માટે રથ તૈયાર કર.
7.134.17
ततो दुर्योधनवचः श्रुत्वा भारत दुर्मुखः ।
त्वरमाणोऽभ्ययात्कर्णं भीमं चावारयच्छरैः ॥ ७.१३४.१७ ॥
હે ભરતવંશી, દુર્યોધનના વચન સાંભળીને દુર્મુખ ઝડપથી કર્ણ પાસે ગયો અને બાણોથી ભીમને પણ રોક્યો.
7.134.18
दुर्मुखं प्रेक्ष्य सङ्ग्रामे सूतपुत्रपदानुगम् ।
वायुपुत्रः प्रहृष्टोऽभूत्सृक्विणी परिसंलिहन् ॥ ७.१३४.१८ ॥
યુદ્ધમાં સૂતપુત્ર (કર્ણ)ના પગલે ચાલતા દુર્મુખને જોઈને વાયુપુત્ર (ભીમ) અત્યંત પ્રસન્ન થયા અને હોઠની આસપાસ જીભ ફેરવવા લાગ્યા.
7.134.19
ततः कर्णं महाराज वारयित्वा शिलीमुखैः ।
दुर्मुखाय रथं तूर्णं प्रेषयामास पाण्डवः ॥ ७.१३४.१९ ॥
પછી હે મહારાજ, બાણોથી કર્ણને રોકીને પાંડવે દુર્મુખ તરફ પોતાનો રથ ઝડપથી મોકલ્યો.
7.134.20
तस्मिन्क्षणे महाराज नवभिर्नतपर्वभिः ।
सुमुखैर्दुर्मुखं भीमः शरैर्निन्ये यमक्षयम् ॥ ७.१३४.२० ॥
તે ક્ષણે હે મહારાજ, ભીમે નવ વળેલા ગાંઠવાળા સુંદર બાણોથી દુર્મુખને યમલોક મોકલી દીધો.
7.134.21
ततस्तमेवाधिरथिः स्यन्दनं दुर्मुखे हते ।
आस्थितः प्रबभौ राजन्दीप्यमान इवांशुमान् ॥ ७.१३४.२१ ॥
પછી દુર્મુખ હણાતાં અધિરથપુત્ર કર્ણ એ જ રથ પર ચડીને, હે રાજન, તેજસ્વી સૂર્ય સમાન ઝળહળ્યો.
7.134.22
शयानं भिन्नमर्माणं दुर्मुखं शोणितोक्षितम् ।
दृष्ट्वा कर्णोऽश्रुपूर्णाक्षो मुहूर्तं नाभ्यवर्तत ॥ ७.१३४.२२ ॥
લોહીથી ભીંજાયેલા, મર્મસ્થાનોમાં વીંધાયેલા પડેલા દુર્મુખને જોઈને આંસુભરી આંખોવાળો કર્ણ એક ક્ષણ આગળ વધ્યો નહીં.
7.134.23
तं गतासुमतिक्रम्य कृत्वा कर्णः प्रदक्षिणम् ।
दीर्घमुष्णं श्वसन्वीरो न किञ्चित्प्रत्यपद्यत ॥ ७.१३४.२३ ॥
તે નિષ્પ્રાણને ઓળંગીને, પ્રદક્ષિણા કરીને, વીર કર્ણ લાંબા ગરમ નિસાસા નાખતો રહ્યો અને તેને કંઈ સૂઝ્યું નહીં.
7.134.24
तस्मिंस्तु विवरे राजन्नाराचान्गार्धवाससः ।
प्राहिणोत्सूतपुत्राय भीमसेनश्चतुर्दश ॥ ७.१३४.२४ ॥
પણ હે રાજન, એ અંતરમાં ભીમસેને ગીધની પાંખોવાળા ચૌદ બાણો સૂતપુત્ર તરફ છોડ્યા.
7.134.25
ते तस्य कवचं भित्त्वा स्वर्णचित्रं महोजसः ।
हेमपुङ्खा महाराज व्यशोभन्त दिशो दश ॥ ७.१३४.२५ ॥
તે બાણોએ એ મહાતેજસ્વીનું સોનેરી ચિત્રિત બખ્તર ભેદ્યું, હે મહારાજ, સોનાની પાંખોવાળાં તે દસેય દિશાઓમાં શોભી ઊઠ્યાં.
7.134.26
अपिबन्सूत पुत्रस्य शोणितं रक्तभोजनाः ।
क्रुद्धा इव मनुष्येन्द्र भुजङ्गाः कालचोदिताः ॥ ७.१३४.२६ ॥
હે મનુષ્યેન્દ્ર, સૂતપુત્રનું રક્ત પીતા તેઓ કાળપ્રેરિત ક્રોધિત સર્પો જેવા રક્તભોજી હતા.
7.134.27
प्रसर्पमाणा मेदिन्यां ते व्यरोचन्त मार्गणाः ।
अर्धप्रविष्टाः संरब्धा बिलानीव महोरगाः ॥ ७.१३४.२७ ॥
પૃથ્વી પર સરકતા તે બાણો, અર્ધા પ્રવેશેલા અને ક્રોધિત, દરમાં અર્ધા ઘુસેલા મહાસર્પો જેવા શોભ્યા.
7.134.28
तं प्रत्यविध्यद्राधेयो जाम्बूनदविभूषितैः ।
चतुर्दशभिरत्युग्रैर्नाराचैरविचारयन् ॥ ७.१३४.२८ ॥
રાધેયે તેને સોનાથી શણગારેલા, અતિ ઉગ્ર એવા ચૌદ નારાચ બાણોથી, વિચાર્યા વિના વીંધ્યો.
7.134.29
ते भीमसेनस्य भुजं सव्यं निर्भिद्य पत्रिणः ।
प्राविशन्मेदिनीं भीमाः क्रौञ्चं पत्ररथा इव ॥ ७.१३४.२९ ॥
તે ભયંકર બાણો ભીમસેનનો ડાબો હાથ ભેદીને પૃથ્વીમાં પ્રવેશ્યાં, જેમ પક્ષીરથ ક્રૌંચ પર્વતમાં પ્રવેશે.
7.134.30
ते व्यरोचन्त नाराचाः प्रविशन्तो वसुन्धराम् ।
गच्छत्यस्तं दिनकरे दीप्यमाना इवांशवः ॥ ७.१३४.३० ॥
પૃથ્વીમાં પ્રવેશતાં તે નારાચ બાણો, આથમતા સૂર્યનાં દીપ્ત કિરણો જેમ ચમક્યાં.
7.134.31
स निर्भिन्नो रणे भीमो नाराचैर्मर्मभेदिभिः ।
सुस्राव रुधिरं भूरि पर्वतः सलिलं यथा ॥ ७.१३४.३१ ॥
યુદ્ધમાં મર્મસ્થાનોને ભેદતા બાણોથી વીંધાયેલા ભીમમાંથી પર્વતમાંથી પાણી વહે તેમ પુષ્કળ લોહી વહેવા લાગ્યું.
7.134.32
स भीमस्त्रिभिरायस्तः सूतपुत्रं पतत्रिभिः ।
सुपर्णवेगैर्विव्याध सारथिं चास्य सप्तभिः ॥ ७.१३४.३२ ॥
ભીમે ગરુડના વેગવાળા ત્રણ પાંખવાળા બાણોથી સૂતપુત્રને વીંધ્યો અને તેના સારથિને સાત બાણોથી વીંધ્યો.
7.134.33
स विह्वलो महाराज कर्णो भीमशराहतः ।
प्राद्रवज्जवनैरश्वै रणं हित्वा महाभयात् ॥ ७.१३४.३३ ॥
હે મહારાજ, ભીમના બાણોથી ઘાયલ કર્ણ વિહ્વળ થઈ મહાભયથી રણભૂમિ છોડી વેગવાન ઘોડાઓ સાથે ભાગી ગયો.
7.134.34
भीमसेनस्तु विष्फार्य चापं हेमपरिष्कृतम् ।
आहवेऽतिरथोऽतिष्ठज्ज्वलन्निव हुताशनः ॥ ७.१३४.३४ ॥
પણ ભીમસેને સોનાથી શણગારેલું ધનુષ્ય ખેંચીને યુદ્ધમાં અતિરથીની જેમ, પ્રજ્વલિત યજ્ઞાગ્નિ સમાન ઊભો રહ્યો.