Mahābhārata · Adhyāya 7.134
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.134.1
सर्वथा विरथः कर्णः पुनर्भीमेन निर्जितः ।
रथमन्यं समास्थाय पुनर्विव्याध पाण्डवम् ॥ ७.१३४.१ ॥
Karṇa, völlig wagenlos und erneut von Bhīma besiegt, bestieg einen anderen Wagen und traf den Pāṇḍava wieder.
7.134.2
महागजाविवासाद्य विषाणाग्रैः परस्परम् ।
शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैरन्योन्यमभिजघ्नतुः ॥ ७.१३४.२ ॥
Wie zwei große Elefanten, die aufeinander zugehen und sich mit den Spitzen ihrer Stoßzähne treffen, schlugen sie einander mit Pfeilen, von voll gespannten Bögen abgeschossen.
7.134.3
अथ कर्णः शरव्रातैर्भीमसेनं समार्पयत् ।
ननाद च महानादं पुनर्विव्याध चोरसि ॥ ७.१३४.३ ॥
Dann überschüttete Karṇa Bhīmasena mit Pfeilsalven, ließ einen mächtigen Schrei erschallen und traf ihn erneut in die Brust.
7.134.4
तं भीमो दशभिर्बाणैः प्रत्यविध्यदजिह्मगैः ।
पुनर्विव्याध सप्तत्या शराणां नतपर्वणाम् ॥ ७.१३४.४ ॥
Bhīma erwiderte ihm mit zehn geradeflugenden Pfeilen und traf ihn erneut mit siebzig Pfeilen mit gebogenen Schäften.
7.134.5
कर्णस्तु नवभिर्भीमं भित्त्वा राजंस्तनान्तरे ।
ध्वजमेकेन विव्याध विशोकं च त्रिभिः शरैः ॥ ७.१३४.५ ॥
Karṇa durchbohrte Bhīma mit neun Pfeilen und traf ihn, o König, zwischen die Brüste; mit einem traf er das Banner, und mit drei Pfeilen traf er auch Viśoka.
7.134.6
सायकानां ततः पार्थस्त्रिषष्ट्या प्रत्यविध्यत ।
तोत्रैरिव महानागं कशाभिरिव वाजिनम् ॥ ७.१३४.६ ॥
Dann erwiderte Pārtha mit dreiundsechzig Pfeilen, wie man einen großen Elefanten mit Treibstöcken und ein Pferd mit Peitschen antreibt.
7.134.7
सोऽतिविद्धो महाराज पाण्डवेन यशस्विना ।
सृक्विणी लेलिहन्वीरः क्रोधरक्तान्तलोचनः ॥ ७.१३४.७ ॥
Großer König, schwer getroffen vom ruhmreichen Pāṇḍava, jener Held, die Augenwinkel vor Zorn gerötet, sich die Mundwinkel leckend.
7.134.8
ततः शरं महाराज सर्वकायावदारणम् ।
प्राहिणोद्भीमसेनाय बलायेन्द्र इवाशनिम् ॥ ७.१३४.८ ॥
Dann, großer König, schleuderte er gegen Bhīmasena einen Pfeil, der jeden Körper zerreißt, wie Indra mit Kraft den Donnerkeil schleudert.
7.134.9
स निर्भिद्य रणे पार्थं सूतपुत्रधनुश्च्युतः ।
अगच्छद्दारयन्भूमिं चित्रपुङ्खः शिलीमुखः ॥ ७.१३४.९ ॥
Jener Pfeil, vom Bogen des Wagenlenkersohnes geschnellt, durchbohrte Pārtha im Kampf und zog weiter, mit bunten Federn, die Erde spaltend.
7.134.10
ततो भीमो महाबाहुः क्रोधसंरक्तलोचनः ।
वज्रकल्पां चतुष्किष्कुं गुर्वी रुक्माङ्गदां गदाम्।
प्राहिणोत्मूतपुत्राय षडस्रामविचारयन् ॥ ७.१३४.१० ॥
Da schleuderte Bhīma mit den mächtigen Armen, die Augen tief gerötet vor Zorn, ohne zu zögern gegen den Wagenlenkersohn eine keulenartige Waffe, dem Donnerkeil gleich, vier Ellen lang, schwer, mit goldenen Armreifen geschmückt, sechskantig.
7.134.11
तया जघानाधिरथेः सदश्वान्साधुवाहिनः ।
गदया भारतः क्रुद्धो वज्रेणेन्द्र इवासुरान् ॥ ७.१३४.११ ॥
Mit jener Keule erschlug der zornige Bhārata die edlen, wohlgeübten Pferde des Sohnes des Adhiratha, wie Indra mit dem Donnerkeil die Asuras.
7.134.12
ततो भीमो महाबाहुः क्षुराभ्यां भरतर्षभ ।
ध्वजमाघिरथेश्छित्त्वा सूतमभ्यहनच्छरैः ॥ ७.१३४.१२ ॥
Dann, o Stier der Bharatas, schlug der mächtigarmige Bhīma mit rasiermesserscharfen Pfeilen die Fahne des Sohnes des Adhiratha herab und traf den Wagenlenker mit Pfeilen.
7.134.13
हताश्वसूतमुत्सृज्य स रथं पतितध्वजम् ।
विष्फारयन्धनुः कर्णस्तस्थौ भारत दुर्मनाः ॥ ७.१३४.१३ ॥
O Bhārata, nachdem seine Pferde und sein Wagenlenker erschlagen waren, verließ Karṇa jenen Wagen mit der gefallenen Fahne und stand, niedergeschlagen im Gemüt, da und spannte den Bogen.
7.134.14
तत्राद्भुतमपश्याम राधेयस्य पराक्रमम् ।
विरथो रथिनां श्रेष्ठो वारयामास यद्रिपुम् ॥ ७.१३४.१४ ॥
Dort sahen wir die wunderbare Tapferkeit Karṇas, des Sohnes der Rādhā: Obwohl ohne Wagen, hielt der Beste der Wagenkämpfer den Feind zurück.
7.134.15
विरथं तं नरश्रेष्ठं दृष्ट्वाऽऽधिरथिमाहवे ।
दुर्योधनस्ततो राजन्नभ्यभाषत दुर्मुखम् ॥ ७.१३४.१५ ॥
O König, als Duryodhana jenen Besten der Männer, den Wagenlenkersohn, im Kampf ohne Wagen sah, sprach er da zu Durmukha.
7.134.16
एष दुर्मुख राधेयो भीमेन विरथीकृतः ।
तं रथेन नरश्रेष्ठ सम्पादय महारथम् ॥ ७.१३४.१६ ॥
Durmukha, dieser Karṇa, Sohn der Rādhā, ist von Bhīma wagenlos gemacht worden. Bester der Männer, verschaffe jenem großen Wagenkämpfer einen Wagen.
7.134.17
ततो दुर्योधनवचः श्रुत्वा भारत दुर्मुखः ।
त्वरमाणोऽभ्ययात्कर्णं भीमं चावारयच्छरैः ॥ ७.१३४.१७ ॥
O Bhārata, als Durmukha Duryodhanas Worte gehört hatte, eilte er zu Karṇa und hielt mit seinen Pfeilen auch Bhīma zurück.
7.134.18
दुर्मुखं प्रेक्ष्य सङ्ग्रामे सूतपुत्रपदानुगम् ।
वायुपुत्रः प्रहृष्टोऽभूत्सृक्विणी परिसंलिहन् ॥ ७.१३४.१८ ॥
Als er Durmukha sah, der im Kampf den Spuren des Wagenlenkersohnes folgte, freute sich der Windsohn (Bhīma) sehr und leckte sich die Mundwinkel.
7.134.19
ततः कर्णं महाराज वारयित्वा शिलीमुखैः ।
दुर्मुखाय रथं तूर्णं प्रेषयामास पाण्डवः ॥ ७.१३४.१९ ॥
Dann, großer König, hielt der Pāṇḍava Karṇa mit Pfeilen zurück und schickte eilig seinen Wagen gegen Durmukha.
7.134.20
तस्मिन्क्षणे महाराज नवभिर्नतपर्वभिः ।
सुमुखैर्दुर्मुखं भीमः शरैर्निन्ये यमक्षयम् ॥ ७.१३४.२० ॥
In diesem Augenblick, großer König, schickte Bhīma Durmukha mit neun schön gebogenen, gelenkigen Pfeilen in Yamas Reich.
7.134.21
ततस्तमेवाधिरथिः स्यन्दनं दुर्मुखे हते ।
आस्थितः प्रबभौ राजन्दीप्यमान इवांशुमान् ॥ ७.१३४.२१ ॥
Als Durmukha erschlagen war, bestieg der Sohn des Adhiratha eben diesen Wagen und strahlte, o König, wie die leuchtende Sonne.
7.134.22
शयानं भिन्नमर्माणं दुर्मुखं शोणितोक्षितम् ।
दृष्ट्वा कर्णोऽश्रुपूर्णाक्षो मुहूर्तं नाभ्यवर्तत ॥ ७.१३४.२२ ॥
Als Karṇa Durmukha liegen sah, an lebenswichtigen Stellen durchbohrt und mit Blut übergossen, rührte er sich mit tränenerfüllten Augen einen Augenblick nicht vom Fleck.
7.134.23
तं गतासुमतिक्रम्य कृत्वा कर्णः प्रदक्षिणम् ।
दीर्घमुष्णं श्वसन्वीरो न किञ्चित्प्रत्यपद्यत ॥ ७.१३४.२३ ॥
Den Leblosen umgehend und ehrerbietig umkreisend, seufzte der Held Karṇa lange und heiß und vermochte nichts mehr wahrzunehmen.
7.134.24
तस्मिंस्तु विवरे राजन्नाराचान्गार्धवाससः ।
प्राहिणोत्सूतपुत्राय भीमसेनश्चतुर्दश ॥ ७.१३४.२४ ॥
Doch, o König, in dieser Lücke schoss Bhīmasena vierzehn Pfeile mit Geierfedern gegen den Sohn des Wagenlenkers.
7.134.25
ते तस्य कवचं भित्त्वा स्वर्णचित्रं महोजसः ।
हेमपुङ्खा महाराज व्यशोभन्त दिशो दश ॥ ७.१३४.२५ ॥
Die Pfeile durchbohrten den goldverzierten Panzer des Mächtigen, o großer König, und mit goldenen Federn leuchteten sie in alle zehn Richtungen.
7.134.26
अपिबन्सूत पुत्रस्य शोणितं रक्तभोजनाः ।
क्रुद्धा इव मनुष्येन्द्र भुजङ्गाः कालचोदिताः ॥ ७.१३४.२६ ॥
Das Blut des Wagenlenkersohnes trinkend, o Herr der Menschen, glichen sie zornigen, von der Zeit getriebenen Schlangen, die sich von Blut nähren.
7.134.27
प्रसर्पमाणा मेदिन्यां ते व्यरोचन्त मार्गणाः ।
अर्धप्रविष्टाः संरब्धा बिलानीव महोरगाः ॥ ७.१३४.२७ ॥
Über die Erde gleitend, halb eingedrungen und zornig, leuchteten die Pfeile wie große Schlangen, die halb in ihren Höhlen stecken.
7.134.28
तं प्रत्यविध्यद्राधेयो जाम्बूनदविभूषितैः ।
चतुर्दशभिरत्युग्रैर्नाराचैरविचारयन् ॥ ७.१३४.२८ ॥
Der Sohn der Rādhā durchbohrte ihn ohne Zögern mit vierzehn überaus wilden, goldgeschmückten eisernen Pfeilen.
7.134.29
ते भीमसेनस्य भुजं सव्यं निर्भिद्य पत्रिणः ।
प्राविशन्मेदिनीं भीमाः क्रौञ्चं पत्ररथा इव ॥ ७.१३४.२९ ॥
Den linken Arm Bhīmasenas durchbohrend, drangen jene schrecklichen gefiederten Pfeile in die Erde ein, wie geflügelte Wagen in den Berg Krauñca eindringen.
7.134.30
ते व्यरोचन्त नाराचाः प्रविशन्तो वसुन्धराम् ।
गच्छत्यस्तं दिनकरे दीप्यमाना इवांशवः ॥ ७.१३४.३० ॥
Die eisernen Pfeile, in die Erde eindringend, leuchteten wie die glänzenden Strahlen der untergehenden Sonne.
7.134.31
स निर्भिन्नो रणे भीमो नाराचैर्मर्मभेदिभिः ।
सुस्राव रुधिरं भूरि पर्वतः सलिलं यथा ॥ ७.१३४.३१ ॥
Im Kampf von eisernen Pfeilen durchbohrt, die die Lebensstellen zerreißen, ergoss Bhīma reichlich Blut, wie Wasser von einem Berg.
7.134.32
स भीमस्त्रिभिरायस्तः सूतपुत्रं पतत्रिभिः ।
सुपर्णवेगैर्विव्याध सारथिं चास्य सप्तभिः ॥ ७.१३४.३२ ॥
Bhīma durchbohrte den Sohn des Wagenlenkers mit drei gefiederten Pfeilen, schnell wie Garuḍa, und seinen Wagenlenker mit sieben.
7.134.33
स विह्वलो महाराज कर्णो भीमशराहतः ।
प्राद्रवज्जवनैरश्वै रणं हित्वा महाभयात् ॥ ७.१३४.३३ ॥
Verwirrt, o großer König, von Bhīmas Pfeilen getroffen, floh Karṇa in großer Furcht vom Schlachtfeld, mit schnellen Pferden.
7.134.34
भीमसेनस्तु विष्फार्य चापं हेमपरिष्कृतम् ।
आहवेऽतिरथोऽतिष्ठज्ज्वलन्निव हुताशनः ॥ ७.१३४.३४ ॥
Bhīmasena aber spannte seinen goldverzierten Bogen weit, stand im Kampf wie ein großer Wagenkämpfer da, lodernd wie das Opferfeuer.