Mahābhārata · Adhyāya 7.136
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.136.1
तवात्मजांस्तु पतितान्दृष्ट्वा कर्णः प्रतापवान् ।
क्रोधेन महताऽऽविष्टो निर्विण्णोऽभूत्स जीवितो ॥ ७.१३६.१ ॥
Als Karṇa, der Tapfere, deine Söhne gefallen sah, ergriff ihn großer Zorn, und er wurde des Lebens überdrüssig.
7.136.2
आगस्कृतमिवात्मानं मेने चाधिरथिस्तदा ।
यत्प्रत्यक्षं तव सुता भीमेन निहता रणे ॥ ७.१३६.२ ॥
Da hielt sich Karṇa, der Sohn des Adhiratha, für schuldig, denn deine Söhne waren im Kampf vor seinen eigenen Augen von Bhīma erschlagen worden.
7.136.3
भीमसेनस्ततः क्रुद्धः कर्णस्य निशिताञ्शरान् ।
निचखान् स सम्भ्रान्तः पूर्ववैरमनुस्मरन् ॥ ७.१३६.३ ॥
Da schoss Bhīmasena, zornig und erregt, sich des alten Hasses erinnernd, scharfe Pfeile in Karṇa.
7.136.4
स भीमं पञ्चभिर्विद्ध्वा राधेयः प्रहसन्निव ।
पुनर्विव्याध सप्तत्या स्वर्णपुङ्खैः शिलाशितैः ॥ ७.१३६.४ ॥
Karṇa, der Sohn der Rādhā, durchbohrte Bhīma mit fünf Pfeilen, dann, wie lachend, erneut mit siebzig auf Stein geschärften Pfeilen mit goldenen Federn.
7.136.5
अविचिन्त्याथ तान्बाणान्कर्णेनास्तान्वृकोदरः ।
रणे विव्याध राधेयं शरेणानतपर्वणा ॥ ७.१३६.५ ॥
Ohne auf jene von Karṇa abgeschossenen Pfeile zu achten, durchbohrte Vṛkodara im Kampf Karṇa, den Sohn der Rādhā, mit einem einzigen Pfeil mit gebogenem Schaft.
7.136.6
पुनश्च विशिखैस्तीक्ष्णैर्विद्ध्वा मर्मसु पञ्चभिः ।
धनुश्चिच्छेद भल्लेन सूत पुत्रस्य मारिष ॥ ७.१३६.६ ॥
Wieder durchbohrte er Karṇa an den empfindlichen Stellen mit fünf scharfen Pfeilen und zerschnitt mit einem Bhalla-Pfeil den Bogen des Wagenlenkersohnes, o Verehrter.
7.136.7
अथान्यद्धनुरादाय कर्णो भारत दुर्मनाः ।
इषुभिश्छादयामास मीमसेनं परन्तपः ॥ ७.१३६.७ ॥
Dann, o Nachkomme Bharatas, nahm Karṇa, niedergeschlagenen Herzens, einen anderen Bogen und bedeckte Bhīmasena mit Pfeilen, der Feindebrenner.
7.136.8
तस्य भीमो हयान्हत्वा विनिहत्य च सारथिम् ।
प्रजहास महाहासं कृतप्रतिकृतं महत् ॥ ७.१३६.८ ॥
Nachdem er seine Pferde erschlagen und auch seinen Wagenlenker getötet hatte, brach Bhīma in ein lautes Gelächter aus, denn eine Tat war mit einer großen Vergeltung beantwortet worden.
7.136.9
इषुभिः कार्मुकं चास्य चकर्त पुरुषर्षभः ।
तत्पपात महाराज स्वर्णपृष्ठं महास्वनम् ॥ ७.१३६.९ ॥
Dieser Stier unter den Männern zerschnitt seinen Bogen mit Pfeilen; und jener Bogen mit goldenem Rücken, o großer König, fiel mit lautem Getöse.
7.136.10
अवारोहद्रथात्तस्मादथ कर्णो महारथः ।
गदां गृहीत्वा समरे भीमाय प्राहिणोद्रुषा ॥ ७.१३६.१० ॥
Dann stieg Karṇa, der große Wagenkämpfer, von diesem Wagen herab, ergriff im Kampf eine Keule und schleuderte sie im Zorn auf Bhīma.
7.136.11
तामापतन्तीमालक्ष्य भीमसेनो महागदाम् ।
शरैरवारयद्राजन्सर्वसैन्यस्य पश्यतः ॥ ७.१३६.११ ॥
Als Bhīmasena die große Keule heranfliegen sah, wehrte er sie, o König, mit Pfeilen ab, während das ganze Heer zusah.
7.136.12
ततो बाणसहस्राणि प्रेषयामास पाण्डवः ।
सूतपुत्रवधाकाङ्क्षी त्वरमाणः पराक्रमी ॥ ७.१३६.१२ ॥
Dann schoss der Pāṇḍava, begierig nach dem Tod des Wagenlenkersohns, eilend und tapfer, Tausende von Pfeilen ab.
7.136.13
तानिषूनिषुभिः कर्णो वारयित्वा महामृधे ।
कवचं भीमसेनस्य पाटयामास सायकैः ॥ ७.१३६.१३ ॥
In der großen Schlacht wehrte Karṇa jene Pfeile mit seinen eigenen ab und zerriss mit seinen Pfeilen den Panzer Bhīmasenas.
7.136.14
अथैनं पञ्चविंशत्या नाराचानां समार्पयत् ।
पश्यतां सर्वसैन्यानां तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१३६.१४ ॥
Dann traf er ihn mit fünfundzwanzig eisernen Pfeilen, und es erschien allen Heeren, die zusahen, als ein Wunder.
7.136.15
ततो भीमो महाबाहुर्नवभिर्नतपर्वभिः ।
प्रेषयामास सङ्क्रुद्धः सूतपुत्रस्य मारिष ॥ ७.१३६.१५ ॥
Dann schickte Bhīma, der Starkarmige, zornentbrannt neun Pfeile mit gebogenen Gelenken gegen den Sohn des Wagenlenkers, o Herr.
7.136.16
ते तस्य कवचं भित्त्वा तथा बाहुं च दक्षिणम् ।
अभ्ययुर्धरणीं तीक्ष्णा वल्मीकमिव पन्नगाः ॥ ७.१३६.१६ ॥
Jene scharfen Pfeile durchbohrten seinen Panzer und seinen rechten Arm und drangen in die Erde wie Schlangen in einen Termitenhügel.
7.136.17
स च्छाद्यमानो बाणौधैर्भीमसेनधनुश्च्युतैः ।
पुनरेवाभवत्कर्णो भीमसेनात्पराङ्मुखः ॥ ७.१३६.१७ ॥
Von Pfeilschwärmen aus Bhīmasenas Bogen bedeckt, wandte Karṇa sich erneut von Bhīmasena ab.
7.136.18
तं पराङ्मुखमालोक्य पदातिं सूतनन्दनम् ।
कौन्तेयशरसञ्छन्नं राजा दुर्योधनोऽब्रवीत् ॥ ७.१३६.१८ ॥
Als er ihn abgewandt und zu Fuß stehen sah, bedeckt von den Pfeilen des Sohnes der Kuntī, sprach König Duryodhana zum Sohn des Wagenlenkers.
7.136.19
त्वरध्वं सर्वतो यत्ता राधेयस्य रथं प्रति ।
ततस्तव सुता राजञ्श्रुत्वा भ्रातुर्वचो द्रुतम् ॥ ७.१३६.१९ ॥
Eilt von allen Seiten, bereit, zum Wagen Rādheyas. Da, o König, hörten deine Söhne das Wort ihres Bruders und handelten rasch.
7.136.20
अभ्ययुः पाण्डवं युद्धे विसृजन्तः शिलीमुखान् ।
चित्रोपचित्रश्चित्राक्षश्चारुचित्रः शरासनः ॥ ७.१३६.२० ॥
Im Kampf rückten sie gegen den Pāṇḍava vor und schossen Pfeile ab: Citra, Upacitra, Citrākṣa und der schöne Citra, den Bogen in der Hand.
7.136.21
चित्रायुधश्चित्रवर्मा समरे चित्रयोधिनः ।
तानापतत एवाशु भीमसेनो महारथः ॥ ७.१३६.२१ ॥
Citrāyudha und Citravarman, die wunderbaren Krieger der Schlacht; als sie auf ihn losstürmten, stellte sich der große Wagenkämpfer Bhīmasena sogleich (ihnen entgegen).
7.136.22
एकैकेन शरेणाजौ पातयामास ते सुतान् ।
ते हता न्यपतन्भूमौ वातरूग्णा इव द्रुमाः ॥ ७.१३६.२२ ॥
Im Kampf fällte er jene Söhne mit je einem Pfeil. Erschlagen fielen sie zu Boden wie vom Wind entwurzelte Bäume.
7.136.23
दृष्ट्वा विनिहतान्पुत्रांस्तव राजन्महारथान् ।
अश्रुपूर्णमुखः कर्णः क्षत्तुः सस्मार तद्वचः ॥ ७.१३६.२३ ॥
O König, als Karṇa seine erschlagenen großen Wagenkämpfer-Söhne sah, erinnerte er sich, das Gesicht voller Tränen, an die Worte des kṣattṛ (Vidura).
7.136.24
रथं चान्यं समास्थाय विधिवत्कल्पितं पुनः ।
अभ्ययात्पाण्डवं युद्धे त्वरमाणः पराक्रमी ॥ ७.१३६.२४ ॥
Er bestieg einen anderen, wieder vorschriftsmäßig gerüsteten Wagen und eilte der Tapfere (Karṇa) in die Schlacht gegen den Pāṇḍava.
7.136.25
तावन्योन्यं शरैर्भित्त्वा स्वर्णपुङ्खैः शिलाशितैः ।
व्यभ्राजेतां यथा मेघौ संस्यूतौ सूर्यरश्मिभिः ॥ ७.१३६.२५ ॥
Einander mit Pfeilen durchbohrend, deren Federn golden und auf dem Schleifstein geschärft waren, leuchteten beide wie zwei Wolken, zusammengenäht von den Strahlen der Sonne.
7.136.26
षट्त्रिंशद्भिस्ततो भल्लैर्निशितैस्तिग्मतेजनैः ।
व्यधमत्कवनं क्रुद्धः सूतपुत्रस्य पाण्डवः ॥ ७.१३६.२६ ॥
Da zerschmetterte der zornige Pāṇḍava den Panzer des Wagenlenkersohns mit sechsunddreißig scharfen, breitköpfigen Pfeilen.
7.136.27
सूतपुत्रोऽपि कौन्तेयं शरैः सन्नतपर्वभिः ।
पञ्चाशता महाबाहुर्विव्याध भरतर्षभ ॥ ७.१३६.२७ ॥
Auch der Wagenlenkersohn durchbohrte den Kuntī-Sohn, den Starkarmigen, mit fünfzig Pfeilen mit gebogenen Gelenken, o Stier der Bharatas.
7.136.28
रक्तचन्दनदिग्धाङ्गौ शरैः कृतमहाव्रणौ ।
शोणिताक्तौ व्यराजेतां कालसूर्याविवोदितौ ॥ ७.१३६.२८ ॥
Mit rotem Sandelholz bestrichene Glieder, durch Pfeile große Wunden empfangen, im Blut getränkt, leuchteten die beiden wie die aufgegangenen Sonnen des Weltenendes.
7.136.29
तौ शोणितोक्षितैर्गात्रैः शरैश्छिन्नतनुच्छदौ ।
विवृताङ्गौ व्यराजेतां निर्मुक्ताविव पन्नगौ ॥ ७.१३६.२९ ॥
Mit Blut besprengte Körper, die Panzer von Pfeilen zerschnitten, die Glieder entblößt, leuchteten die beiden wie zwei Schlangen, die ihre Haut abgestreift haben.
7.136.30
क्रोधाग्नितेजसा दिप्तौ संरम्भाद्रक्तलोचनौ ।
व्यभ्राजेतां महाराज विधूमाविव पावकौ ॥ ७.१३६.३० ॥
Vom feurigen Glanz des Zorns entzündet, mit vor Wut geröteten Augen, leuchteten die beiden, o großer König, wie zwei rauchlose Feuer.
7.136.31
व्याघ्राविव नरव्याघ्रौ दंष्ट्राभिरितरेतरम् ।
शरधारासृजौ वीरौ मेघाविव ववर्षतुः ॥ ७.१३६.३१ ॥
Wie zwei Tiger, die Tiger unter den Männern, fielen sie mit ihren Fängen übereinander her; die beiden Helden ließen Ströme von Pfeilen niederregnen wie zwei Wolken.
7.136.32
वारणाविव चान्योन्यं विषाणाभ्यामरिन्दमौ ।
निर्भिन्दन्तौ स्वगात्राणि सायकैश्चारु रेजतुः ॥ ७.१३६.३२ ॥
Die beiden Bezwinger der Feinde stießen wie Elefanten mit ihren Stoßzähnen aufeinander, durchbohrten mit Pfeilen die Körper des anderen und glänzten prächtig.
7.136.33
नादयन्तौ प्रहर्षन्तौ विक्रीडन्तौ परस्परम् ।
मण्डलानि विकुर्वाणौ रथाभ्यां रथिषूत्तमौ ॥ ७.१३६.३३ ॥
Brüllend, frohlockend, miteinander spielend, auf ihren Wagen im Kreis fahrend, waren diese beiden die besten Wagenkämpfer.
7.136.34
वृषाविवाथ नर्दन्तौ बलिनौ वासितान्तरे ।
सिंहाविव पराक्रान्तौ नरसिंहौ महाबलौ ॥ ७.१३६.३४ ॥
Dann brüllten die beiden Starken wie Stiere inmitten einer brünstigen Kuh, tapfer wie Löwen, Löwen unter den Männern, von großer Kraft.
7.136.35
परस्परं वीक्षमाणौ क्रोधसंरक्तलोचनौ ।
युयुधाते महावीर्यौ शक्रवैरोचनी यथा ॥ ७.१३६.३५ ॥
Einander anblickend mit vor Zorn geröteten Augen, kämpften die beiden von großer Tapferkeit wie Indra und Virocana.
7.136.36
ततो भीमो महाबाहुर्बाहुभ्यां विक्षिपन्धनुः ।
व्यराजत रणे राजन्सविद्युदिव तोयदः ॥ ७.१३६.३६ ॥
Da strahlte Bhīma, der Starkarmige, indem er mit seinen Armen den Bogen schwang, im Kampf, o König, wie eine Regenwolke mit Blitz.
7.136.37
सनेमिघोषस्तनितश्चापविद्युच्छराम्बुभिः ।
भीमसेनमहामेघः कर्णपर्वतमावृणोत् ॥ ७.१३६.३७ ॥
Mit dem Donner der Radfelgen, dem Blitz seines Bogens und dem Regen der Pfeile bedeckte Bhīmasena, die große Wolke, den Berg Karṇa.
7.136.38
ततः शरसहस्रेण सम्यगस्तेन भारत ।
पाण्डवो व्यकिरत्कर्णं भीमो भीमपराक्रमः ॥ ७.१३६.३८ ॥
Dann, o Bhārata, bedeckte Bhīma von schrecklicher Tapferkeit, der Sohn Pāṇḍus, Karṇa mit tausend wohlgezielten Waffen.
7.136.39
तत्रापश्यंस्तव सुता भीमसेनस्य विक्रमम् ।
सुपुङ्खैः कङ्कवासोभिर्यत्कर्णं छादयञ्शरैः ॥ ७.१३६.३९ ॥
Dort sahen deine Söhne die Tapferkeit Bhīmasenas, der Karṇa mit Pfeilen bedeckte, die mit feinen Reiherfedern besetzt waren.
7.136.40
स नन्दयन्रणे पार्थं केशवं च यशस्विनम् ।
सात्यकिं चक्ररक्षौ च भीमः कर्णमयोधयत् ॥ ७.१३६.४० ॥
Im Kampf erfreute Bhīma Arjuna, den glorreichen Keśava, Sātyaki und die beiden Wagenlenker-Wächter der Räder und kämpfte gegen Karṇa.
7.136.41
विक्रमं भुजयोर्वीर्यं धैर्यं च विदितात्मनः ।
पुत्रास्तव महाराज दृष्ट्वा विमनसोऽभवन् ॥ ७.१३६.४१ ॥
Großer König, als deine Söhne die Tapferkeit der Arme, die Kraft und Standhaftigkeit Bhīmas, des Selbstwissenden, sahen, wurden sie niedergeschlagen.