ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.139.1
ततः कर्णो महाराज भीमं विद्धा त्रिभिः शूरैः ।
पुनश्च षड्भिस्तीक्ष्णाग्रैरविध्यत्कङ्कपत्रिभिः।
मुमोच शरवर्षाणि विचित्राणि बहूनि च ॥ ७.१३९.१ ॥
ଏଥିରେ, ହେ ମହାରାଜ, କର୍ଣ୍ଣ ଭୀମଙ୍କୁ ତିନି ଶୂର ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ପୁଣି ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ର ଛଅ କଙ୍କପତ୍ରୀ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଏବଂ ବହୁ ବିଚିତ୍ର ବାଣବର୍ଷା ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.139.2
वध्यमानो महाबाहुः सूतपुत्रेण पाण्डवः ।
न विव्यथे भीमसेनो भिद्यमान इवाचलः ॥ ७.१३९.२ ॥
ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମହାବାହୁ ପାଣ୍ଡବ ଭୀମସେନ ବିଚଳିତ ହେଲେ ନାହିଁ; ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଥିବା ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ।
7.139.3
स कर्णं कर्णिना कर्णे पीतेन निशितेन च ।
विव्याध सुभृशं सङ्ख्ये तैलधौतेन मारिष ॥ ७.१३९.३ ॥
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କର୍ଣ୍ଣୀ ବାଣରେ ଏବଂ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟଣା ହୋଇଥିବା ପୀତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ତେଲରେ ଧୌତ ବାଣରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭାବେ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ହେ ମାରିଷ।
7.139.4
स कुण्डलं महच्चारु कर्णस्यापातयद्भुवि ।
तपनीयं महाराज दीप्तं ज्योतिरिवाम्बरात् ॥ ७.१३९.४ ॥
ସେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ସେହି ବିଶାଳ, ସୁନ୍ଦର କୁଣ୍ଡଳ ଭୂମିରେ ପକାଇଲେ, ହେ ମହାରାଜ; ତପ୍ତ ସୁନାର ସେହି କୁଣ୍ଡଳ ଆକାଶରୁ ଖସୁଥିବା ଦୀପ୍ତ ଆଲୋକ ପରି ଥିଲା।
7.139.5
अथापरेण भल्लेन सूतपुत्रं स्तनान्तरे ।
आजघान भृशं क्रुद्धो हसन्निव वृकोदरः ॥ ७.१३९.५ ॥
ତା'ପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଭଲ୍ଲ ବାଣରେ, କ୍ରୁଦ୍ଧ ବୃକୋଦର ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କ ଛାତିର ମଝିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ, ଯେମିତି ହସୁଥିଲେ।
7.139.6
पुनरस्य त्वरन्भीपो नाराचान्दश भारत ।
रणे प्रैषीन्महाबाहुर्निर्मुक्ताशीविषोपमान् ॥ ७.१३९.६ ॥
ହେ ଭାରତ, ପୁଣି ସେ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦଶଟି ନାରାଚ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଛଡ଼ାଯାଇଥିବା ବିଷଧର ସାପ ପରି; ମହାବାହୁ ଭୀଷ୍ମ।
7.139.7
ते ललाटं विनिर्भिद्य सूतपुत्रस्य भारत ।
विविशुश्चोदितास्तेन वल्मीकमिव पन्नगाः ॥ ७.१३९.७ ॥
ହେ ଭାରତ, ସେମାନେ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କ କପାଳ ଭେଦ କରି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ବଲ୍ମୀକରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ସର୍ପ ପରି ଭିତରକୁ ପଶିଗଲେ।
7.139.8
ललाटस्थैस्ततो बाणैः सूतपुत्रो व्यरोचत ।
नीलोत्पलमयीं मालां धारयन्वै यथा पुरा ॥ ७.१३९.८ ॥
ତା'ପରେ କପାଳରେ ଗଢ଼ିଥିବା ବାଣରେ ସୂତପୁତ୍ର ଝଲସି ଉଠିଲେ, ଯେମିତି ପୂର୍ବପରି ନୀଳପଦ୍ମର ମାଳା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
7.139.9
सोऽतिविद्धो भृशं कर्णः पाण्डवेन तरस्विना ।
रथकूबरमालम्ब्य न्यमीलयत लोचने ॥ ७.१३९.९ ॥
ପାଣ୍ଡବ ବେଗଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଆହତ କଲେ। କର୍ଣ୍ଣ ରଥର କୂବର ଧରି ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ।
7.139.10
स मुहूर्तात्पुनः संज्ञां लेभे कर्णः परन्तपः ।
रुधिरोक्षितसर्वाङ्गः क्रोधमाहारयत्परम् ॥ ७.१३९.१० ॥
କ୍ଷଣକ ପରେ ଶତ୍ରୁତାପନ କର୍ଣ୍ଣ ପୁଣି ଚେତନା ଫେରି ପାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସର୍ବାଙ୍ଗ ରକ୍ତରେ ତିନ୍ତୁଥିଲା; ସେ ପରମ କ୍ରୋଧ ଧାରଣ କଲେ।
7.139.11
ततः क्रुद्धो रणे कर्णः पीडितो दृढधन्वना ।
वेगं चक्रे महावेगो भीमसेनरथं प्रति ॥ ७.१३९.११ ॥
ତା'ପରେ ରଣରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ କର୍ଣ୍ଣ, ଦୃଢ଼ଧନ୍ୱାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ମହାବେଗରେ ଭୀମସେନଙ୍କ ରଥ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲେ।
7.139.12
तस्मै कर्णः शतं राजन्निषूणां गार्ध्रवाससाम् ।
अमर्षी बलवान्क्रुद्धः प्रेषयामास भारत ॥ ७.१३९.१२ ॥
ହେ ରାଜନ, ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ କର୍ଣ୍ଣ ଶାଗୁଣ ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ଶହେ ବାଣ ପଠାଇଲେ। ଅସହିଷ୍ଣୁ, ବଳବାନ ଓ କ୍ରୁଦ୍ଧ ସେ, ହେ ଭାରତ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.139.13
ततः प्रासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
समरे तमनादृत्य तस्य वीर्यमचिन्तयन् ॥ ७.१३९.१३ ॥
ତା'ପରେ ପାଣ୍ଡବ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାର ବୀର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରାହ୍ୟ ନ କରି ଭୟଙ୍କର ଶରବର୍ଷା ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.139.14
कर्णस्ततो महाराज पाण्डवं नवभिः शरैः ।
आजघानोऽसि क्रुद्धः क्रुद्धरूपं परन्तप ॥ ७.१३९.१४ ॥
ତା'ପରେ ହେ ମହାରାଜ, କର୍ଣ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ନଅଟି ଶର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ହେ ଶତ୍ରୁତାପନ!
7.139.15
तावुभौ नरशार्दूलौ शार्दूलाविव दंष्ट्रिणौ ।
शरदंष्ट्रौ समासाद्य ततक्षतुररिन्दमौ।
जिमूताविव चान्योन्यं प्रववर्षतुराहवे ॥ ७.१३९.१५ ॥
ସେହି ଦୁଇ ନରଶାର୍ଦୂଳ, ଦାଢ଼ବିଶିଷ୍ଟ ଦୁଇ ବାଘ ପରି, ଶରକୁ ଦାଢ଼ କରି ନିକଟକୁ ଯାଇ ପରସ୍ପରକୁ କ୍ଷତ କଲେ; ଶତ୍ରୁଦମନକାରୀ ସେ ଦୁହେଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମେଘ ପରି ପରସ୍ପରକୁ ବର୍ଷଣ କଲେ।
7.139.16
तलशब्दरवैश्चैव त्रासयेतां परस्परम् ।
शरजालैश्च विविधैस्त्रासयामासतुर्मृधे ॥ ७.१३९.१६ ॥
ତାଳି ଶବ୍ଦ ଓ ନାନାପ୍ରକାର ଶରଜାଲ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁହେଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରସ୍ପରକୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
7.139.17
अन्योन्यं समरे क्रुद्धौ कृतप्रतिकृतैषिणौ ।
ततो भीमो महाबाहुः सूतपुत्रस्य भारत ॥ ७.१३९.१७ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ପ୍ରତିଦାନର ପ୍ରତିଦାନ ଇଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ; ସେତେବେଳେ ହେ ଭାରତ, ମହାବାହୁ ଭୀମ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କ...
7.139.18
क्षुरप्रेण धनुश्छित्त्वा ननाद परवीरहा ।
तदपास्य धनुश्छिन्नं सूतपुत्रो महारथः ॥ ७.१३९.१८ ॥
କ୍ଷୁରପ୍ର ଶରରେ ଧନୁ କାଟି ଶତ୍ରୁବୀରହା ଗର୍ଜନ କଲେ। ତା'ପରେ ଭଙ୍ଗା ଧନୁ ପରିହାର କରି ସୂତପୁତ୍ର ମହାରଥୀ (କର୍ଣ୍ଣ)...
7.139.19
अन्यत्कार्मुकमादत्त भारघ्नं वेगवत्तरम् ।
तदप्यथ निमेषार्धाच्चिच्छेदास्य वृकोदरः ॥ ७.१३९.१९ ॥
ସେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଧନୁ ଧରିଲା, ଯାହା ଭାର ସହେ ଏବଂ ଅତି ବେଗବାନ। ବୃକୋଦର ଅଧା ନିମେଷରେ ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଛେଦିଲେ।
7.139.20
तृतीयं च चतुर्थं च पञ्चमं षष्ठमेव हि ।
सप्तमं चाष्टमं चैव नवमं दशमं तथा ॥ ७.१३९.२० ॥
ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ, ପଞ୍ଚମ ଓ ଷଷ୍ଠ, ଏବଂ ସପ୍ତମ, ଅଷ୍ଟମ, ନବମ ଓ ଦଶମକୁ ମଧ୍ୟ (ସେ ଛେଦିଲେ)।
7.139.21
एकादशं द्वादशं च त्रयोधशमथापि च ।
चतुर्दशं पञ्चदशं षोडशं च वृकोदरः ॥ ७.१३९.२१ ॥
ଏକାଦଶ, ଦ୍ୱାଦଶ, ତ୍ରୟୋଦଶ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ, ପଞ୍ଚଦଶ ଓ ଷୋଡ଼ଶକୁ ମଧ୍ୟ ବୃକୋଦର (ଛେଦିଲେ)।
7.139.22
तथा सप्तदशं वेगादष्टादशमथापि वा ।
बहूनि भीमश्चिच्छेद कर्णस्यैवं धनूंषि हि।
निमेषार्धात्ततः कर्णो धनुर्हस्तो व्यतिष्ठत ॥ ७.१३९.२२ ॥
ସେହିପରି ସପ୍ତଦଶ ଓ ବେଗରେ ଅଷ୍ଟାଦଶ, କିମ୍ବା ଆହୁରି ଅନେକ ଧନୁ ଭୀମ କର୍ଣ୍ଣର ଛେଦିଲେ। ଅଧା ନିମେଷରେ କର୍ଣ୍ଣ ହାତରେ ଧନୁ ଧରି ଠିଆ ହେଲେ।
7.139.23
दृष्ट्वा स कुरुसौवीरसिन्धुवीरबलक्षयम् ।
स वर्मध्वजशस्त्रैश्च पतितैः संवृतां महीम् ॥ ७.१३९.२३ ॥
କୁରୁ, ସୌବୀର ଓ ସିନ୍ଧୁ ବୀରଙ୍କ ସେନାର ବିନାଶ ଦେଖି ସେ (କର୍ଣ୍ଣ) ... ପଡ଼ିଥିବା କବଚ, ଧ୍ୱଜା ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଢଙ୍କା ପୃଥିବୀକୁ (ଦେଖିଲେ)।
7.139.24
रथैर्विमथितैर्भल्लैरश्वैश्चान्यैः प्रवल्गितैः ।
भ्रष्टश्रीकैर्नरवरैः पांसुकुण्ठितमूर्धजैः ॥ ७.१३९.२४ ॥
ଭଗ୍ନ ରଥ, ଭଲ୍ଲ, ଇତସ୍ତତଃ ଡେଇଁପଡ଼ୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଘୋଡ଼ା, ଦୀପ୍ତି ହରାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର, ଧୂଳିରେ ମଳିନ କେଶବିଶିଷ୍ଟ (ବୀରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭରା ଭୂମି)।
7.139.25
हस्त्यश्वरथदेहांश्च गतासून्प्रेक्ष्य सर्वशः ।
सूतपुत्रस्य संरम्भाद्दीप्तं वपुरजायत ॥ ७.१३९.२५ ॥
ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ରଥର ଦେହ ସର୍ବତ୍ର ପ୍ରାଣହୀନ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କ ଦେହ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା।
7.139.26
स विष्फार्य महच्चापं कार्तस्वरविभूषितम् ।
भीमं प्रैक्षत राधेयो घोरं घोरेण चक्षुषा ॥ ७.१३९.२६ ॥
ସେ ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମହାଧନୁ ଟାଣି ପ୍ରସାରିଲା ଏବଂ ରାଧେୟ ଭୀଷଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
7.139.27
ततः क्रुद्धः शरानस्यन्सूतपुत्रो व्यरो चत ।
मध्यन्दिनगतोऽर्चिष्माञ्शरदीव दिवाकरः ॥ ७.१३९.२७ ॥
ତା'ପରେ କ୍ରୋଧିତ ସୂତପୁତ୍ର ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କରି, ଶରତ୍ରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଝଲସି ଉଠିଲେ।
7.139.28
मरीचिविकचस्येव राजन्भानुमतो वपुः ।
आसीदाधिरथेर्घोरं वपुः शरशताचितम् ॥ ७.१३९.२८ ॥
ହେ ରାଜନ୍! କିରଣରେ ବିକଶିତ ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦେହ ପରି, ଅଧିରଥପୁତ୍ରଙ୍କ ଭୀଷଣ ଦେହ ଶହ ଶହ ବାଣରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଥିଲା।
7.139.29
कराभ्यामाददानस्य सन्दधानस्य चाशुगान् ।
कर्षतो मुञ्चतो बाणान्नान्तरं ददृशे रणे ॥ ७.१३९.२९ ॥
ଦୁଇ ହାତରେ ବାଣ ଧରି, ଯୋଡ଼ି, ଟାଣି, ଛାଡ଼ିବା ସମୟରେ ରଣରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଫାଙ୍କ ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ।
7.139.30
अग्निचक्रोपमं घोरं मण्डलीकृतमायुधम् ।
कर्णस्यासीन्महीपाल सव्यं दक्षिणमस्यतः ॥ ७.१३९.३० ॥
ହେ ମହୀପାଳ! କର୍ଣ୍ଣ ବାମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦୁଇ ହାତରେ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଆୟୁଧ ବୃତ୍ତାକାରେ ଘୂରୁଥିବା ଅଗ୍ନିଚକ୍ର ପରି ଭୀଷଣ ଥିଲା।
7.139.31
स्वर्णपुङ्खाः सुनिशिताः कर्मचापच्युताः शराः ।
प्राच्छादयन्महाराज दिशः सूर्य इवांशुभिः ॥ ७.१३९.३१ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ, ଅତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣସବୁ ଧନୁରୁ ଛୁଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି କିରଣରେ ଦିଗସବୁ ଢାଙ୍କେ, ସେପରି ଦିଗସବୁ ଢାଙ୍କିଲେ।
7.139.32
ततः कनकपुङ्खानां शराणां नतपर्वणाम् ।
धनुश्च्युतानां वियति ददृशे बहुधा व्रजः ॥ ७.१३९.३२ ॥
ତା'ପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷ ଓ ନତ ଗଣ୍ଠିଯୁକ୍ତ, ଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ବାଣର ଝାଁକ ଆକାଶରେ ନାନାପ୍ରକାରେ ଦେଖାଗଲା।
7.139.33
बाणासनादाधिरथेः प्रभवन्ति स्म सायकाः ।
श्रेणीकृता व्यरोचन्त राजन्क्रौञ्चा इवाम्बरे ॥ ७.१३९.३३ ॥
ହେ ରାଜନ, ଅଧିରଥପୁତ୍ରଙ୍କ ଧନୁରୁ ବାଣସବୁ ନିର୍ଗତ ହେଲେ; ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ହୋଇ ସେମାନେ ଆକାଶରେ କ୍ରୌଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀ ପରି ଚମକିଲେ।
7.139.34
गार्ध्रपत्राञ्शिलाधौतान्कार्तस्वरविभूषितान् ।
महावेगान्प्रदीप्ताग्रान्मुमोचाधिरथिः शरान् ॥ ७.१३९.३४ ॥
ଶକୁନି ପକ୍ଷ, ପଥରରେ ଘଷି ଚମକାଇଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମହାବେଗ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ରଭାଗ ବାଣସବୁ ଅଧିରଥପୁତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
7.139.35
ते तु चापबलोद्धूताः शातकुम्भविभूषिताः ।
अजस्रमपतन्बाणा भीमसेनरथं प्रति ॥ ७.१३९.३५ ॥
ଧନୁର ବଳରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ସେହି ବାଣସବୁ ଅବିରତ ଭୀମସେନଙ୍କ ରଥ ଆଡ଼କୁ ପଡ଼ିଲେ।
7.139.36
ते व्योम्नि रुक्मविकृता व्यकाशन्त सहस्रशः ।
शलभानामिव व्राताः शराः कर्णसमीरिताः ॥ ७.१३९.३६ ॥
ଆକାଶରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣରେ ସେମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ଚମକିଲେ; ପଙ୍ଗପାଳର ଝାଁକ ପରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେରିତ ବାଣସବୁ ସେମିତି ଦେଖାଗଲେ।
7.139.37
चापादाधिरथेर्मुक्ताः प्रपतन्तश्चकाशिरे ।
एको दीर्घ इवात्यर्थमाकाशे संस्थितः शरः ॥ ७.१३९.३७ ॥
ଅଧିରଥପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁରୁ ମୁକ୍ତ ବାଣ ପଡ଼ିବାବେଳେ ଚମକି ଉଠିଲା; ଆକାଶରେ ଗୋଟିଏ ଦୀର୍ଘ ବାଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଥିଲା ପରି ଜଣାଗଲା।
7.139.38
पर्वतं वारिधाराभिच्छादयन्निव तोयदः ।
कर्णः प्राच्छादयत्क्रुद्धो भीमं सायकवृष्टिभिः ॥ ७.१३९.३८ ॥
ମେଘ ଜଳଧାରାରେ ପର୍ବତକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରେ, ସେହିପରି କ୍ରୁଦ୍ଧ କର୍ଣ୍ଣ ବାଣବର୍ଷଣରେ ଭୀମଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଢାଙ୍କି ଦେଲେ।
7.139.39
तत्र भारत भीमस्य बलं वीर्यं पराक्रमम् ।
व्यवसायं च पुत्रास्ते ददृशुः सहसैनिकाः ॥ ७.१३९.३९ ॥
ସେଠାରେ, ହେ ଭାରତ, ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ ସୈନିକଙ୍କ ସହିତ ଭୀମଙ୍କର ବଳ, ବୀର୍ଯ୍ୟ, ପରାକ୍ରମ ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦେଖିଲେ।
7.139.40
तां समुद्रमिवोद्भूतां शरवृष्टिं समुत्थिताम् ।
अचिन्तयित्वा भीमस्तु क्रुद्धः कर्णमुपाद्रवत् ॥ ७.१३९.४० ॥
ସମୁଦ୍ର ପରି ଉଠିଥିବା ସେହି ବାଣବର୍ଷଣକୁ ଗଣନା ନ କରି, କ୍ରୁଦ୍ଧ ଭୀମ କର୍ଣ୍ଣ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲେ।
7.139.41
रुक्मपृष्ठं महच्चापं भीमस्यासीद्विशाम्पते ।
आकर्षान्मण्डलीभूतं शक्रचापमिवापरम्।
तस्माच्छराः प्रादुरासन्पूरयन्त इवाम्बरम् ॥ ७.१३९.४१ ॥
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ଭୀମଙ୍କର ସୁନାପୃଷ୍ଠ ଥିବା ମହାନ ଧନୁ ଥିଲା; ତାହା ଟାଣିବାରୁ ଗୋଲାକାର ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଏକ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପରି ହେଲା; ତା'ରୁ ଆକାଶ ଭରୁଥିବା ପରି ବାଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
7.139.42
सुवर्णपुङ्खैर्भीमेन सायकैर्नतपर्वभिः ।
गगने रचिता माला काञ्चनीव व्यरोचतं ॥ ७.१३९.४२ ॥
ଭୀମଙ୍କର ସୁନା ପକ୍ଷ ଓ ବଙ୍କା ଗଣ୍ଠିଯୁକ୍ତ ବାଣରେ ଆକାଶରେ ରଚିତ ମାଳା ସୁନା ମାଳା ପରି ଚମକିଲା।
7.139.43
ततो व्योम्नि विषक्तानि शरजालानि भागशः ।
आहतानि व्यशीर्यन्त भीमसेनस्य पत्रिभिः ॥ ७.१३९.४३ ॥
ତା'ପରେ ଆକାଶରେ ଲାଗିଥିବା ବାଣଜାଲ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ, ଭୀମସେନଙ୍କ ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା ।
7.139.44
कर्णस्य शरजालौघैर्भीमसेनस्य चोभयोः ।
अग्निस्फुलिङ्गसंस्पर्शैरञ्जोगतिभिराहवे।
तैस्तैः कनकपुङ्खानां द्यौरासीत्संवृता व्रजैः ॥ ७.१३९.४४ ॥
କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭୀମସେନ ଉଭୟଙ୍କ ବାଣଜାଲ ପ୍ରବାହ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନିକଣା ସ୍ପର୍ଶ ପରି ଦ୍ରୁତଗତି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷ ବାଣମାନଙ୍କ ସମୂହରେ ଆକାଶ ଆବୃତ ହେଲା ।
7.139.45
न स्म सूर्यस्तदा भाति न स्म वाति समीरणः ।
शरजालावृते व्योम्नि न प्राज्ञायत किञ्चन ॥ ७.१३९.४५ ॥
ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତି ଦେଲେ ନାହିଁ, ପବନ ବହିଲା ନାହିଁ; ବାଣଜାଳରେ ଆବୃତ ଆକାଶରେ କିଛି ଜଣାପଡ଼ିଲା ନାହିଁ ।
7.139.46
स भिमं छादयन्बाणैः सूतपुत्रः पृथग्विधैः ।
उपारोहदनादृत्य तस्य वीर्यं महात्मनः ॥ ७.१३९.४६ ॥
ସୂତପୁତ୍ର ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପରାକ୍ରମକୁ ଅବହେଳା କରି, ନାନା ପ୍ରକାର ବାଣରେ ଭୀମଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
7.139.47
तयोर्विसृजतोस्तत्र शरजालानि मारिष ।
वायुभूतान्यदृश्यन्त संसक्तानीतरेतरम् ॥ ७.१३९.४७ ॥
ହେ ମାରିଷ! ସେଠାରେ ସେ ଦୁଇ ଜଣ ବାଣଜାଳ ନିକ୍ଷେପ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ପବନ ପରି ହୋଇ ପରସ୍ପର ସହ ଜଡ଼ିତ ଦିଶିଲା ।
7.139.48
अन्योन्यशरसंसम्पर्शात्तयोर्मनुजसिंहयोः ।
आकाशे भरतश्रेष्ठ पावकः समजायत ॥ ७.१३९.४८ ॥
ସେହି ଦୁଇ ନରସିଂହଙ୍କ ବାଣର ପରସ୍ପର ସ୍ପର୍ଶରୁ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଆକାଶରେ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମିଲା ।
7.139.49
तथा कर्णः शितान्बाणान्कर्मारपरिमार्जितान् ।
सुवर्णविकृतान्क्रुद्धः प्राहिणोद्वधकाङ्क्षया ॥ ७.१३९.४९ ॥
ସେହିପରି କର୍ଣ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ, ବଧର ଇଚ୍ଛାରେ, କମାରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାଜିତ, ସୁନାରେ ସଜ୍ଜିତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.139.50
तानन्तरिक्षे विशिखैस्त्रिधैकैकमशातयत् ।
विशेषयन्सूतपुत्रं भीमस्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.५० ॥
ଭୀମ ସେହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଆକାଶରେ ନିଜ ବାଣରେ ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ତିନି ଭାଗ କରି କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଠିଆ ହୁଅ!'
7.139.51
पुनश्चासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
अमर्षी बलवान्क्रुद्धौ दिधक्षन्निव पावकः ॥ ७.१३९.५१ ॥
ପୁଣି ପାଣ୍ଡବ ଅସହିଷ୍ଣୁ, ବଳବାନ ଓ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଜାଳିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ବାଣବର୍ଷା କଲେ।
7.139.52
ततश्चटचटाशब्दो गोधाघातादभूत्तयोः ॥ ७.१३९.५२ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ଗୋଧା (ହାତର ରକ୍ଷାକବଚ)ର ଆଘାତରୁ 'ଚଟଚଟ' ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
7.139.53
तलशब्दश्च सुभहान्सिंहनादश्च भैरवः ।
रथनेमिनिनादश्च ज्याशब्दश्चैव दारुणः ॥ ७.१३९.५३ ॥
କରତଳର ଭାରୀ ତାଳି ଶବ୍ଦ, ଭୟଙ୍କର ସିଂହନାଦ, ରଥଚକ୍ରର ଗର୍ଜନ ଓ ଧନୁ ଦଉଡ଼ିର ଭୀଷଣ ଟଙ୍କାର ହେଲା।
7.139.54
योधा व्युपारमन्युद्धाद्दिदृक्षन्तः पराक्रमम् ।
कर्णपाण्डवयो राजन्परस्परवधैषिणोः ॥ ७.१३९.५४ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ପରସ୍ପରର ବଧ ଇଚ୍ଛୁକ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଅଟକିଗଲେ।
7.139.55
देवर्षिसिद्धगन्धर्वाः साधुसाध्वित्यपूजयन् ।
मुमुचुः पुष्पवर्षं च विद्याधरगणास्तथा ॥ ७.१३९.५५ ॥
ଦେବର୍ଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ 'ସାଧୁ, ସାଧୁ' କହି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ବିଦ୍ୟାଧର ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା କଲେ।
7.139.56
ततो भीमो महाबाहुः संरम्भी दृढविक्रमः ।
अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य शरैर्विव्याध सूतजम् ॥ ७.१३९.५६ ॥
ତା'ପରେ ମହାବାହୁ ଭୀମ, କ୍ରୋଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୃଢ଼ ପରାକ୍ରମୀ, ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅସ୍ତ୍ର ନିବାରଣ କରି ଶରରେ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
7.139.57
कर्णोऽपि भीमसेनस्य निवार्येषून्महाबलः ।
प्राहिणोन्नव नाराचानाशीविषसमान्रणे ॥ ७.१३९.५७ ॥
ମହାବଳ କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଭୀମସେନଙ୍କ ଶରକୁ ନିବାରଣ କରି, ରଣରେ ବିଷଧର ସର୍ପ ପରି ନଅଟି ନାରାଚ ପ୍ରେରଣ କଲେ।
7.139.58
तावद्भिरथ तान्भीमो व्योम्नि चिच्छेद पत्रिभिः ।
नाराचान्सूत पुत्रस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.५८ ॥
ତା'ପରେ ଭୀମ ସେତିକି ଶରରେ ଆକାଶରେ ହିଁ ସେହି ନାରାଚଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଠିଆ ହୁଅ, ଠିଆ ହୁଅ, ସୂତପୁତ୍ର!"
7.139.59
ततो भीमो महाबाहुः शरं क्रुद्धान्तकोपमम् ।
मुमोचाधिरथेर्वीरो यमदण्डमिवापरम् ॥ ७.१३९.५९ ॥
ତା'ପରେ ମହାବାହୁ ବୀର ଭୀମ ଅଧିରଥପୁତ୍ର (କର୍ଣ୍ଣ)ଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଯମ ପରି ଗୋଟିଏ ଶର ଛାଡ଼ିଲେ; ତାହା ଯେପରି ଅନ୍ୟ ଯମଦଣ୍ଡ ଥିଲା।
7.139.60
तमापतन्तं चिच्छेद राधेयः प्रहसन्निव ।
त्रिभिः शरैः शरं राजन्पाण्डवस्य प्रतापवान् ॥ ७.१३९.६० ॥
ରାଧାପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ହସୁଥିବା ପରି ନିଜ ଉପରେ ଆସୁଥିବା ସେହି ଶରକୁ ତିନି ଶରରେ କାଟିଦେଲେ; ହେ ରାଜନ୍, ପ୍ରତାପୀ କର୍ଣ୍ଣ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶରକୁ ତିନି ଶରରେ ଛେଦିଲେ।
7.139.61
पुनश्चासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
तस्य तान्याददे कर्णः सर्वाण्यस्त्राण्यभीतवत्।
युध्यमानस्य भीमस्य सूतपुत्रोऽस्त्रमायया ॥ ७.१३९.६१ ॥
ପାଣ୍ଡବ ପୁଣି ଭୟଙ୍କର ଶରବର୍ଷା କଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଭୀମଙ୍କ ସେହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଅସ୍ତ୍ରମାୟାରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
7.139.62
तस्येषुधी धनुर्ज्यां च बाणैः सन्नतपर्वभिः ।
रश्मीन्योक्त्राणि चाश्वानां क्रुद्धः कर्णोऽच्छिनन्मृधे। ॥ ७.१३९.६२ ॥
କ୍ରୁଦ୍ଧ କର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ତୂଣୀର, ଧନୁର ଛୁଆ, ଲଗାମ ଓ ଘୋଡ଼ାର ସଜ ବଙ୍କା ଗଣ୍ଠିଯୁକ୍ତ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
7.139.63
तस्याश्वांश्च पुनर्हत्वा सूतं विव्याध पञ्चभिः ।
सोपसृत्य द्रुतं सूतो युधामन्यो रथं ययौ ॥ ७.१३९.६३ ॥
ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ମାରି କର୍ଣ୍ଣ ସାରଥିକୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ସେତେବେଳେ ସାରଥି ଯୁଧାମନ୍ୟୁ ଶୀଘ୍ର ନିକଟକୁ ଆସି ରଥକୁ ଚାଲିଗଲେ।
7.139.64
विहसन्निव भीमस्य क्रुद्धः कालानलद्युतिः ।
ध्वजं चिच्छेद राधेयः पताकां च व्यपातयत् ॥ ७.१३९.६४ ॥
ଭୀମଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେମିତି ହସୁଥିଲେ, କାଳାଗ୍ନି ସଦୃଶ ତେଜସ୍ୱୀ କ୍ରୁଦ୍ଧ ରାଧେୟ କର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜ କାଟି ପତାକା ପକାଇଦେଲେ।
7.139.65
स विधन्वा महाबाहुरथ शक्तिं परामृशत् ।
तां व्यवासृजदाविध्य क्रुद्धः कर्णरथं प्रति ॥ ७.१३९.६५ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ମହାବାହୁ ଧନୁର୍ଧର ଶକ୍ତି ଧରି କ୍ରୋଧରେ ତାକୁ ଘୂରାଇ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ଫୋପାଡ଼ିଦେଲେ।
7.139.66
तामाधिरथिरायस्तः शक्तिं काञ्चनभूषणाम् ।
आपतन्तीं महोल्काभां चिच्छेद दशभिः शरैः ॥ ७.१३९.६६ ॥
ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମହୋଲ୍କା ସଦୃଶ ଆଲୋକିତ ସେହି ଶକ୍ତି ଆସୁଥିବାର ଦେଖି ଅଧିରଥପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ସତର୍କ ହୋଇ ଦଶଟି ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
7.139.67
साऽपतद्दृशधा छिन्ना कर्णस्य निशितैः शरैः ।
अस्यतः सूतपुत्रस्य मित्रार्थे चित्रयोधिनः ॥ ७.१३९.६७ ॥
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତାହା ଦଶ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା; ମିତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କରୁଥିବା ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଦ୍ଧା ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କର।
7.139.68
स चर्मादत्त कौन्तेयो जातरूपपरिष्कृतम् ।
खङ्गं चान्यतरप्रेप्सुर्जयं मरणमेव वा ॥ ७.१३९.६८ ॥
କୌନ୍ତେୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ଢାଲ ଓ ଖଡ୍ଗ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ବିଜୟ କିମ୍ବା ମରଣ, ଏଥିମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଚାହିଁ।
7.139.69
तदस्य तरसा क्रुद्धो व्यधमच्चर्म सुप्रभम् ।
शरैर्बहुभिरत्युग्रैः प्रहसन्निव भारत ॥ ७.१३९.६९ ॥
କ୍ରୋଧରେ ସେ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଢାଲକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅନେକ ଅତି ଉଗ୍ର ବାଣରେ ପାଡ଼ି ଦେଲେ; ଯେପରି ହସି ହସି, ହେ ଭାରତ।
7.139.70
स विचर्मा महाराज विरथः क्रोधमूर्च्छितः ।
असिं प्रासृजदाविध्य त्वरन्कर्णरथं प्रति ॥ ७.१३९.७० ॥
ହେ ମହାରାଜ, ଢାଲ ଓ ରଥ ବିହୀନ ସେ କ୍ରୋଧରେ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ପ୍ରାୟ ହୋଇ, ଖଡ୍ଗ ଘୂରାଇ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ଶୀଘ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.139.71
स धनुः सूतपुत्रस्य सज्यं छित्त्वा महानसिः ।
पपात भुवि राजेन्द्र क्रुद्धः सर्प इवाम्बरात् ॥ ७.१३९.७१ ॥
ସେହି ମହାଖଡ୍ଗ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କ ଗୁଣଯୁକ୍ତ ଧନୁ କାଟି, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଆକାଶରୁ କ୍ରୁଦ୍ଧ ସର୍ପ ପଡ଼ିବା ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
7.139.72
ततः प्रहस्याधिरथिरन्यदादाय कार्मुकम् ।
शत्रुघ्नं समरे क्रुद्धो दृढज्यं वेगवत्तरम् ॥ ७.१३९.७२ ॥
ତା'ପରେ ଅଧିରଥପୁତ୍ର ହସି, ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଦୃଢ଼ ଗୁଣଯୁକ୍ତ, ଅତି ବେଗବାନ ଆଉ ଏକ ଧନୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
7.139.73
व्यायच्छत्स शरान्कर्णः कुन्तीपुत्रजिघांसया ।
सहस्रशो महाराज रुक्मपुङ्खान्सुतेजनान् ॥ ७.१३९.७३ ॥
ହେ ମହାରାଜ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବାର ଇଚ୍ଛାରେ କର୍ଣ୍ଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ, ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ହଜାର ହଜାର ବାଣ ଟାଣିଲେ।
7.139.74
स वध्यमानो बलवान्कर्णचापच्युतैः शरैः ।
वैहायसं प्राक्रमद्धै कर्णस्य रथमाविशत् ॥ ७.१३९.७४ ॥
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ ସେ ବଳଶାଳୀ ବୀର ଆକାଶକୁ ଡେଇଁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
7.139.75
स तस्य चरितं दृष्ट्वा सङ्ग्रामे विजयैषिणः ।
ध्वजालयस्थो राधेयो भीमसेनमवञ्चयत् ॥ ७.१३९.७५ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଇଚ୍ଛୁକ ତାଙ୍କ ସେହି କର୍ମ ଦେଖି ଧ୍ୱଜାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରାଧେୟ କର୍ଣ୍ଣ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଠକିଲେ।
7.139.76
तमदृष्ट्वा रथोपस्थे निलीनं व्यथितेन्द्रियम् ।
ध्वजमस्य समारुह्य तस्मै भीमो महीतले ॥ ७.१३९.७६ ॥
ରଥ ତଳେ ଲୁଚିଥିବା, ବିଚଳିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ଭୀମ ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୂମିରେ…
7.139.77
तदस्य कुरवः सर्वे चाणाश्चाभ्यपूजयन् ।
यदियेष रथात्कर्णं हर्तुं तार्क्ष्य इवोरगम् ॥ ७.१३९.७७ ॥
ଭୀମଙ୍କ ସେହି କର୍ମର ସମସ୍ତ କୌରବ ଓ ଚାରଣମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସର୍ପକୁ, ସେପରି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ରଥରୁ ଟାଣିବାକୁ ସେ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ।
7.139.78
स च्छिन्नधन्वा विरथः स्वधर्ममनुपालयन् ।
स्वरथं पृष्ठतः कृत्वा युद्धायैव व्यवस्थितः ॥ ७.१३९.७८ ॥
ଧନୁ ଭାଙ୍ଗି, ରଥହୀନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରି, ନିଜ ରଥକୁ ପଛରେ ରଖି, ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ହିଁ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଠିଆ ହେଲେ।
7.139.79
तद्विचिन्त्य स राधेयस्तत एनं समभ्ययात् ।
संरम्भात्पाण्डवं सङ्ख्ये युद्धाय समुपस्थितम् ॥ ७.१३९.७९ ॥
ଏହା ଚିନ୍ତା କରି ରାଧାପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପାଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲା।
7.139.80
तौ समेतौ महाराज स्पर्धमानौ महाबलौ ।
जीमूताविव घर्मान्ते गर्जमानौ नरर्षभौ ॥ ७.१३९.८० ॥
ହେ ମହାରାଜ, ସେହି ଦୁଇ ମହାବଳୀ ପରସ୍ପର ସହ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରି ମିଳିତ ହେଲେ; ଗ୍ରୀଷ୍ମର ଶେଷରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଦୁଇ ମେଘ ପରି, ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ।
7.139.81
तयोरासीत्संप्रहारः क्रुद्धयोर्नरसिंहयोः ।
अमृष्यमाणयोः सङ्ख्ये देवदानवयोरिव ॥ ७.१३९.८१ ॥
କ୍ରୁଦ୍ଧ ସେହି ଦୁଇ ନରସିଂହଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷଣ ପ୍ରହାର ହେଲା; ଦେବ-ଦାନବଙ୍କ ପରି, ଦୁହେଁ ସହିବାକୁ ନ ପାରି।
7.139.82
क्षीणशस्त्रस्तु कौन्तेयः कर्णेन समभिद्रुतः ।
दृष्ट्वाऽर्जुनहतान्नागान्पतितान्पर्वतोपमान्।
रथमार्गविघातार्थं व्यायुधः प्रविवेश ह ॥ ७.१३९.८२ ॥
କୌନ୍ତେୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା; କର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିହତ, ପର୍ବତ ପରି ପଡ଼ିଥିବା ହାତୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ରଥମାର୍ଗ ସଫା କରିବା ପାଇଁ, ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ହୋଇ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
7.139.83
हस्तिनां व्रजमासाद्य रथदुर्गं प्रविश्य च ।
पाण्डवो जीविताकाङ्क्षी राधेयं नाभ्यवर्तत ॥ ७.१३९.८३ ॥
ହାତୀ ଦଳ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି ଓ ରଥଦୁର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଜୀବନ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ପାଣ୍ଡବ ରାଧାପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ନାହିଁ।
7.139.84
व्यवस्थानमथाकाङ्क्षन्धनञ्जयशरैर्हतम् ।
उद्यम्य कुञ्जरं पार्थस्तस्थौ परपुरञ्जयः ॥ ७.१३९.८४ ॥
ତା'ପରେ ସ୍ଥିର ଆଶ୍ରୟ ଇଚ୍ଛା କରି, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଶରରେ ନିହତ ହାତୀକୁ ଉଠାଇ, ଶତ୍ରୁନଗର ଜିତିଥିବା ପାର୍ଥ ଠିଆ ହେଲେ।
7.139.85
महौषधिसमायुक्तं हनूमानिव पर्वतम् ।
तमस्य विशिखैः कर्णो व्यधमत्कुञ्जरं पुनः ॥ ७.१३९.८५ ॥
ମହୌଷଧିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତକୁ ହନୁମାନ ଯେପରି, କର୍ଣ୍ଣ ଭୀମଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ସେହି ହାତୀକୁ ପୁନର୍ବାର ବାଣରେ ଆଘାତ କରି ପାତିତ କଲେ।
7.139.86
हस्त्यङ्गान्यथ कर्णाय प्राहिणोत्पाण्डुनन्दनः ।
चक्राण्यश्चांस्तथा चान्यद्यद्यत्पश्यति भूतले ॥ ७.१३९.८६ ॥
ତା'ପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଆଡ଼କୁ ହାତୀର ଅଙ୍ଗ, ଚକ୍ର, ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଭୂମିରେ ଯାହା ଦେଖିଲେ ସବୁ ପଠାଇଲେ।
7.139.87
तत्तदादाय चिक्षेप क्रुद्धः कर्णाय पाण्डवः ।
तदस्य सर्वं चिच्छेद क्षिप्तंक्षिप्तं शितैः शरैः ॥ ७.१३९.८७ ॥
କ୍ରୁଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡବ ସେସବୁ ଏକ ଏକ କରି ଉଠାଇ କର୍ଣ୍ଣ ଉପରେ ପକାଇଲେ; ପକାଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ତୁକୁ ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
7.139.88
भीमोऽपि मुष्टिमुद्यम्य वज्रगर्भं सुदारुणम् ।
हन्तुमैच्छत्सूतपुत्रं संस्परन्नर्जुनं क्षणात् ॥ ७.१३९.८८ ॥
ଭୀମ ମଧ୍ୟ ବଜ୍ରଗର୍ଭ, ଅତି ଭୟଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି କ୍ଷଣମଧ୍ୟରେ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
7.139.89
शक्तोऽपि नावधीत्कर्णं समर्थः पाण्डुनन्दनः ।
रक्षमाणः प्रतिज्ञां तां या कृता सव्यसाचिना ॥ ७.१३९.८९ ॥
ସମର୍ଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର (ଭୀମ) କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ବଧ କଲେ ନାହିଁ; ସବ୍ୟସାଚୀ (ଅର୍ଜୁନ) କରିଥିବା ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ରକ୍ଷା କରି।
7.139.90
तमेवं व्याकुलं भीमं भूयोभूयः शितैः शरैः ।
मूर्च्छयाभिपरीताङ्गमकरोत्सूतनन्दनः ॥ ७.१३९.९० ॥
ଏହିପରି ବ୍ୟାକୁଳ ଭୀମଙ୍କୁ ସୂତପୁତ୍ର ବାରମ୍ବାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ମୂର୍ଚ୍ଛାରେ ଆବୃତ ଅଙ୍ଗ ବିଶିଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।
7.139.91
व्यायुधं नावधीच्चैनं कर्णः कुन्त्या वचः स्मरन् ।
धनुषोग्रेण तं कर्णः सोऽभिद्रुत्य परामृशत् ॥ ७.१३९.९१ ॥
କୁନ୍ତୀଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରି କର୍ଣ୍ଣ ନିରସ୍ତ୍ର ଭୀମଙ୍କୁ ବଧ କଲେ ନାହିଁ। ଉଗ୍ର ଧନୁ ସହିତ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
7.139.92
धनुषा स्पृष्टमात्रेण क्रुद्धः सर्प इव श्वसन् ।
आच्छिद्य स धनुस्तस्य कर्णं मूर्धन्यताडयत् ॥ ७.१३९.९२ ॥
ଧନୁ ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସାପ ପରି ଫୁତ୍କାର କରି ସେ ତାଙ୍କ ଧନୁ କାଟି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲେ।
7.139.93
ताडितो भीमसेनेन क्रोधादारक्तलोचनः ।
विहसन्निव राधेयो वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.१३९.९३ ॥
ଭୀମସେନଙ୍କ ପ୍ରହାରରେ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ରାଧେୟ ହସୁଥିବା ପରି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
7.139.94
पुनः पुनस्तूबरक मूढ औदरिकेति च ।
अकृतास्त्रक मा योत्सीर्बाल सङ्ग्रामकातर ॥ ७.१३९.९४ ॥
'ହେ ପେଟୁଆ, ମୂର୍ଖ, ଉଦରସର୍ବସ୍ୱ' ବୋଲି ବାରମ୍ବାର (କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ)। 'ହେ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ନ ଜାଣିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧ କର ନାହିଁ! ହେ ବାଳକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀରୁ!'
7.139.95
यत्र भोज्यं बहुविधं भक्ष्यं पेयं च पाण्डव ।
तत्र त्वं दुर्मते योग्यो न युद्धेषु कदाचन ॥ ७.१३९.९५ ॥
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଯେଉଁଠି ବହୁବିଧ ଭୋଜନ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଥାଏ, ସେଠାରେ ହିଁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଦୁର୍ମତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ କଦାପି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।
7.139.96
मूलपुष्पफलाहारो व्रतेषु नियमेषु च ।
उचितस्त्वं वने भीम न त्वं युद्धविशारदः ॥ ७.१३९.९६ ॥
ମୂଳ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଆହାରକାରୀ ଭାବେ ବ୍ରତ ଓ ନିୟମରେ ତୁମେ ଉପଯୁକ୍ତ; ହେ ଭୀମ, ବନରେ ତୁମେ ଉପଯୁକ୍ତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ନିପୁଣ ନୁହଁ।
7.139.97
क्व युद्वं क्व मुनित्वं च वनं गच्छ वृकोदर ।
न त्वं युद्धोचितस्तात वनवासरतिर्भवान् ॥ ७.१३९.९७ ॥
କେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ଓ କେଉଁଠି ମୁନିତ୍ୱ? ହେ ବୃକୋଦର, ବନକୁ ଯାଅ। ହେ ତାତ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ; ତୁମର ଆନନ୍ଦ ବନବାସରେ।
7.139.98
सूदान्भृत्यजनान्दासांस्त्वं गृहे त्वरयन्भृशम् ।
योग्यस्ताडयितुं क्रोधाद्भोजनार्थं वृकोदर ॥ ७.१३९.९८ ॥
ଘରେ ରାନ୍ଧଣିଆ, ଭୃତ୍ୟ ଓ ଦାସମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ତଡ଼ାତଡ଼ି କରାଇ, ହେ ବୃକୋଦର, ଭୋଜନ ପାଇଁ କ୍ରୋଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।
7.139.99
मुनिर्भूत्वाऽथवा भीम फलान्यादत्स्व दुर्मते ।
वनाय व्रज कौन्तेय न त्वं युद्धविशारदः ॥ ७.१३९.९९ ॥
କିମ୍ବା ମୁନି ହୋଇ, ହେ ଭୀମ, ଫଳ ଗ୍ରହଣ କର। ହେ ଦୁର୍ମତି, ହେ କୌନ୍ତେୟ, ବନକୁ ଯାଅ; ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପୁଣ ନୁହଁ।
7.139.100
फलमूलाशने शक्तस्त्वं तथाऽतिथिपूजने ।
न त्वां शस्त्रसमुद्योगे योग्यं मन्ये वृकोदर ॥ ७.१३९.१०० ॥
ଫଳ ଓ ମୂଳ ଭୋଜନରେ ତୁମେ ସମର୍ଥ, ଓ ଅତିଥି ସତ୍କାରରେ ମଧ୍ୟ। ହେ ବୃକୋଦର, ଶସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ୟୋଗ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ ନାହିଁ।
7.139.101
एवं तं विरथं दृष्ट्वा स्मृत्वा कर्णोऽब्रवीद्वचः ॥ ७.१३९.१०१ ॥
ତାଙ୍କୁ ଏହିପରି ରଥହୀନ ଦେଖି, ସ୍ମରଣ କରି କର୍ଣ୍ଣ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
7.139.102
कौमारे यानि वृत्तानि विप्रियाणि विशाम्पते ।
तानि सर्वाणि चाप्येव रूक्षाण्यश्रावयद्भृशम् ॥ ७.१३९.१०२ ॥
ହେ ବିଶାମ୍ପତି, ଶୈଶବରେ ଯେଉଁ ଅପ୍ରିୟ କର୍ମସବୁ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ସବୁ କଠୋର କଥା ସେ ଅତ୍ୟଧିକ ଭାବେ ଶୁଣାଇଲେ।
7.139.103
अथैनं तत्र संलीनमस्पृशद्धनुषा पुनः ।
प्रहसंश्च पुनर्वाक्यं भीममाह वृषस्तदा ॥ ७.१३९.१०३ ॥
ସେତେବେଳେ କର୍ଣ୍ଣ ସେଠାରେ ଲୁଚିଥିବା ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଧନୁ ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁଲେ ଏବଂ ହସି ହସି ଭୀମଙ୍କୁ ପୁଣି ଏହି କଥା କହିଲେ।
7.139.104
योद्धव्यं मारिषान्यत्र न योद्धव्यं च मादृशैः ।
मादृशैर्युध्यमानानामेतच्चान्यच्च विद्यते ॥ ७.१३९.१०४ ॥
ହେ ମାରିଷ, ଏହା ଅନ୍ୟତ୍ର ଲଢ଼ିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ମୋ ପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଏପରି ଲଢ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୋ ପରି ଲଢ଼ୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଓ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ଅଛି।
7.139.105
गच्छ वा यत्र तौ कृष्णौ तौ त्वां रक्षिष्यतो रणे ।
गृहं वा गच्छ कौन्तेय किं ते युद्धेन बालक ॥ ७.१३९.१०५ ॥
ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦୁଇ କୃଷ୍ଣ ଅଛନ୍ତି ସେଠାକୁ ଯାଅ; ସେମାନେ ରଣରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। କିମ୍ବା ଘରକୁ ଯାଅ, ହେ କୌନ୍ତେୟ ବାଳକ! ଯୁଦ୍ଧ ସହିତ ତୁମର କ'ଣ କାମ?
7.139.106
कर्णस्य वचनं श्रुत्वा भीमसेनोऽतिदारुणम् ।
उवाच कर्णं प्रहसन्सर्वेषां शृण्वतां वचः ॥ ७.१३९.१०६ ॥
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଅତି କଠୋର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଭୀମସେନ ହସି ହସି ସମସ୍ତଙ୍କ ଶୁଣିବା ସମୟରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
7.139.107
जितस्त्वमसकृद्दुष्ट कत्थसे किं वृथात्मना ।
जयाजयौ महेन्द्रस्य लोके दृष्टौ पुरातनैः ॥ ७.१३९.१०७ ॥
ହେ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ପରାଜିତ ହୋଇଛ; ବୃଥା ନିଜକୁ କାହିଁକି ଗର୍ବ କରୁଛ? ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଜୟ ଓ ପରାଜୟ ଜଗତରେ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଦେଖିଛନ୍ତି।
7.139.108
मल्लयुद्धं मया सार्धं कुरु दुष्कुलसम्भव ।
महाबलो महाभोगी कीचको निहतो यथा।
तथा त्वां घातयिष्यामि पश्यत्सु सर्वराजसु ॥ ७.१३९.१०८ ॥
ହୀନ କୁଳରେ ଜନ୍ମିତ, ମୋ ସହିତ ମଲ୍ଲଯୁଦ୍ଧ କର। ମହାବଳୀ ଓ ମହାଭୋଗୀ କୀଚକ ଯେପରି ନିହତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦେଖିବା ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ବଧ କରିବି।
7.139.109
भीमस्य मतमाज्ञाय कर्णो बुद्धिमतां वरः ।
विरराम रणात्तस्मात्पश्यतां सर्वधन्विनाम् ॥ ७.१३९.१०९ ॥
ଭୀମଙ୍କ ଅଭିପ୍ରାୟ ବୁଝି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ଦେଖାଦେଖି ସେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ବିରତ ହେଲେ।
7.139.110
एवं तं विरथं कृत्वा कर्णो राजन्व्यकत्थयत् ।
प्रसुखे वृष्णिसिंहस्य पार्थस्य च महात्मनः ॥ ७.१३९.११० ॥
ତାଙ୍କୁ ରଥହୀନ କରି, ହେ ରାଜନ୍, କର୍ଣ୍ଣ ବୃଷ୍ଣିସିଂହ ଓ ମହାତ୍ମା ପାର୍ଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆତ୍ମପ୍ରଶଂସା କଲେ।
7.139.111
तं ब्रुवाणं तु भीमः स काङ्क्षन्भीमपराक्रमः ।
न चाकार्षीन्मृतं स्मृत्वा ह्यर्जुनस्य महाबलम् ॥ ७.१३९.१११ ॥
ସେ କହୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଭୀମ, ଭୟଙ୍କର ପରାକ୍ରମୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମହାବଳ ସ୍ମରଣ କରି, ମୃତ ପରି ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି କଲେ ନାହିଁ।
7.139.112
तस्य कार्मुकमारुज्य बभञ्जाशुपराक्रमी ॥ ७.१३९.११२ ॥
ଶୀଘ୍ର ପରାକ୍ରମୀ ସେ ତାଙ୍କ ଧନୁ ଉପରେ ଚଢି ତାହା ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ।
7.139.113
ततो दृष्ट्वा महाराज वासुदेवो महाद्युतिः ।
अर्जुनार्जुन पश्येमं भीमं कर्णेन बाधितम् ॥ ७.१३९.११३ ॥
ତା'ପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ମହାଦ୍ୟୁତି ବାସୁଦେବ ଦେଖି କହିଲେ, 'ଅର୍ଜୁନ, ଅର୍ଜୁନ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ଏହି ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖ।'
7.139.114
एवमुक्तस्तदा पार्थः केशवेन महात्मना ।
भीमसेनं तथाभूतं क्रोधसंरक्तलोचनः।
अमर्षवशमापन्नो निर्दहन्निव चक्षुषा ॥ ७.१३९.११४ ॥
ମହାତ୍ମା କେଶବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା କୁହାଯିବାରୁ, ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖିରେ ପାର୍ଥ, ଅମର୍ଷର ବଶରେ ପଡି ଯେପରି ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜାଳିଦେବାକୁ ଥିଲେ।
7.139.115
ततो राजञ्शिलाधौताञ्शराञ्शाखामृगध्वजः ।
प्राहिणोत्सूतपुत्राय केशवेन प्रचोदितः ॥ ७.१३९.११५ ॥
ତା'ପରେ ହେ ରାଜନ୍, କେଶବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଶାଖାମୃଗଧ୍ୱଜ (ଅର୍ଜୁନ) ଶିଳାରେ ଧୌତ ବାଣସବୁ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପ୍ରେରଣ କଲେ।
7.139.116
ततः पार्थभुजोत्सृष्टाः शराः कनकभूषणाः ।
गाण्डीवप्रभवाः कर्णं हंसाः क्रौञ्चमिवाविशन् ॥ ७.१३९.११६ ॥
ତା'ପରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ବାହୁରୁ ଛାଡ଼ିଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣଯୁକ୍ତ, ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଜାତ ବାଣସବୁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପଶିଲେ, ଯେପରି ହଂସମାନେ କ୍ରୌଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
7.139.117
स भुजङ्गैरिवाविष्टैर्गाण्डीवप्रेषितैः शरैः ।
भीमसेनादपासेधत्सूतपुत्रं धनञ्जयः ॥ ७.१३९.११७ ॥
ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ପ୍ରେରିତ, ସର୍ପ ପ୍ରବେଶିଥିବା ପରି ବାଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧନଞ୍ଜୟ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭୀମସେନଙ୍କଠାରୁ ଦୂର କଲେ।
7.139.118
स च्छिन्नधन्वा भीमेन धनञ्जयशराहतः ।
कर्णो भीमादपायासीद्रथेन महता द्रुतम् ॥ ७.१३९.११८ ॥
ଭୀମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧନୁ ଛିନ୍ନ ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ କର୍ଣ୍ଣ ବଡ଼ ରଥରେ ଶୀଘ୍ର ଭୀମଙ୍କଠାରୁ ଅପସରି ଗଲେ।
7.139.119
भीमोऽपि सात्यकेर्वाहं समारुह्य नरर्षभः ।
अन्वयाद्धातरं सङ्ख्ये पाण्डवं सव्यसाचिनम् ॥ ७.१३९.११९ ॥
ଭୀମ ମଧ୍ୟ ସାତ୍ୟକିଙ୍କ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ଭାଇ ପାଣ୍ଡବ ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କ ପଛେ ଗଲେ।
7.139.120
ततः कर्णं समुद्दिश्य त्वरमाणो धनञ्चयः ।
नाराचं क्रोधताम्राक्षः प्रैषीन्मृत्युमिवान्तकः ॥ ७.१३९.१२० ॥
ତା'ପରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଶୀଘ୍ର, କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ନୟନ ଧନଞ୍ଜୟ, ଯମ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପଠାଇବା ପରି ନାରାଚ ବାଣ ପ୍ରେରଣ କଲେ।
7.139.121
स गरुत्मानिवाकशे प्रार्थयन्भुजगोत्तमम् ।
नाराचोऽभ्यपतत्कर्णं तूर्णं गाण्डीवचोदितः ॥ ७.१३९.१२१ ॥
ଆକାଶରେ ଗରୁଡ଼ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ପକୁ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ, ଗାଣ୍ଡୀବ ପ୍ରେରିତ ନାରାଚ ଶୀଘ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
7.139.122
तमन्तरिक्षे नाराचं द्रौणिश्चिच्छेद पत्रिणा ।
धनञ्जयभयात्कर्णमुज्जिहीर्षन्महारथः ॥ ७.१३९.१२२ ॥
ଆକାଶରେ ସେହି ନାରାଚକୁ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଗୋଟିଏ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ; ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଭୟରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ସେ ମହାରଥୀ।
7.139.123
ततो द्रौणिं चतुःषष्ट्या विव्याध कुपितोऽर्जुनः ।
शिलीमुखैर्महाराज मागास्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.१२३ ॥
ସେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଚଉଷଠିଟି ଶିଳୀମୁଖ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ହେ ମହାରାଜ, କହିଲେ, 'ପଳାଅ ନାହିଁ, ଠିଆ ହୁଅ!'
7.139.124
स तु मत्तगजाकीर्णमनीकं रथसङ्कुलम् ।
तूर्णमभ्याविशद्द्रौणिर्धनञ्जयशरार्दितः ॥ ७.१३९.१२४ ॥
କିନ୍ତୁ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ମଦମତ୍ତ ହାତୀ ଓ ରଥରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ସେନାରେ ଶୀଘ୍ର ପଶିଗଲେ।
7.139.125
ततः सुवर्णपृष्ठानां चापानां कूजतां रणे ।
शब्दं गाण्डीवघोषेण कौन्तेयोऽभ्यभवद्बली ॥ ७.१३९.१२५ ॥
ସେତେବେଳେ ରଣରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୃଷ୍ଠ ଧନୁଗୁଡ଼ିକର କୂଜନକୁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଘୋଷ ସହିତ ବଳବାନ କୌନ୍ତେୟ ଦବାଇ ଦେଲେ।
7.139.126
धनञ्जयस्तथाऽऽयान्तं पृष्ठतो द्रौणिमभ्यगात् ।
नातिदीर्घमिवाध्वानं शरैः सन्त्रासयन्बलम् ॥ ७.१३९.१२६ ॥
ଧନଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ ପଛରୁ ଆସୁଥିବା ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଗଲେ; ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ପଥ ନୁହେଁ, ବାଣରେ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରି।
7.139.127
विदार्य देहान्नाराचैर्नरवारणवाजिनाम् ।
कङ्कबर्हिणवासोभिर्बलं व्यधमदर्जुनः ॥ ७.१३९.१२७ ॥
ଅର୍ଜୁନ ଲୌହ ବାଣରେ ମନୁଷ୍ୟ, ହସ୍ତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ଶରୀର ବିଦାରଣ କରି, କଙ୍କ ଓ ମୟୂର ପକ୍ଷ ଯୁକ୍ତ ବାଣରେ ସେନାକୁ ଛତ୍ରଭଙ୍ଗ କଲେ।
7.139.128
तद्बलं भरतश्रेष्ठ सवाजिद्विपमानवम् ।
पाकशासनिरायत्तः पार्थः स निजघान ह ॥ ७.१३९.१२८ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କ ଅଧୀନ ସେହି ପାର୍ଥ ଘୋଡ଼ା, ହସ୍ତୀ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ସେହି ସେନାକୁ ପ୍ରକୃତରେ ବଧ କଲେ।