மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.139.1
ततः कर्णो महाराज भीमं विद्धा त्रिभिः शूरैः ।
पुनश्च षड्भिस्तीक्ष्णाग्रैरविध्यत्कङ्कपत्रिभिः।
मुमोच शरवर्षाणि विचित्राणि बहूनि च ॥ ७.१३९.१ ॥
அப்போது, மகாராஜரே, கர்ணன் பீமனை மூன்று சூர அம்புகளால் துளைத்தான்; பின்னர் கூர்முனை கொண்ட ஆறு கங்கபத்திர அம்புகளால் மீண்டும் துளைத்தான், பல அற்புதமான அம்பு மழைகளையும் பொழிந்தான்.
7.139.2
वध्यमानो महाबाहुः सूतपुत्रेण पाण्डवः ।
न विव्यथे भीमसेनो भिद्यमान इवाचलः ॥ ७.१३९.२ ॥
சூதன் மகனால் தாக்கப்பட்டும், மகாபாகுவான பாண்டவன் பீமசேனன் கலங்கவில்லை; பிளக்கப்படும் மலையைப் போல் அவன் அசையவில்லை.
7.139.3
स कर्णं कर्णिना कर्णे पीतेन निशितेन च ।
विव्याध सुभृशं सङ्ख्ये तैलधौतेन मारिष ॥ ७.१३९.३ ॥
அவன் போரில் கர்ணனை கர்ணி அம்பாலும், காதுவரை இழுக்கப்பட்ட பொன்னிறமான, கூர்மையான, எண்ணெயில் மெருகேற்றிய அம்பாலும் மிகவும் கடுமையாகத் துளைத்தான், ஓ மாரிஷா.
7.139.4
स कुण्डलं महच्चारु कर्णस्यापातयद्भुवि ।
तपनीयं महाराज दीप्तं ज्योतिरिवाम्बरात् ॥ ७.१३९.४ ॥
அவன் கர்ணனின் அந்த பெரிய அழகிய குண்டலத்தைத் தரையில் விழச் செய்தான், ஓ மகாராஜரே; பொன் உருக்கிய அது ஆகாயத்திலிருந்து விழும் ஒளிர் சுடர்போல இருந்தது.
7.139.5
अथापरेण भल्लेन सूतपुत्रं स्तनान्तरे ।
आजघान भृशं क्रुद्धो हसन्निव वृकोदरः ॥ ७.१३९.५ ॥
பின்னர் மற்றொரு பல்ல அம்பால், கோபமுற்ற வ்ருகோதரன் சூதன் மகனின் மார்பின் நடுவில் மிகக் கடுமையாகத் தாக்கினான்; சிரிப்பவன்போல.
7.139.6
पुनरस्य त्वरन्भीपो नाराचान्दश भारत ।
रणे प्रैषीन्महाबाहुर्निर्मुक्ताशीविषोपमान् ॥ ७.१३९.६ ॥
ஓ பாரதா, மீண்டும் அவன் விரைந்து போரில் அவன்மீது பத்து நாராசங்களை ஏவினான்; விடுவிக்கப்பட்ட நஞ்சுப் பாம்புகளைப் போன்றவை; மகாபாகுவான பீஷ்மர்.
7.139.7
ते ललाटं विनिर्भिद्य सूतपुत्रस्य भारत ।
विविशुश्चोदितास्तेन वल्मीकमिव पन्नगाः ॥ ७.१३९.७ ॥
பாரதா, அவர்கள் சூதபுத்திரனின் நெற்றியைத் துளைத்து, அவனால் ஏவப்பட்டு, புற்றுக்குள் நுழையும் பாம்புகளைப் போல உள்ளே புகுந்தனர்.
7.139.8
ललाटस्थैस्ततो बाणैः सूतपुत्रो व्यरोचत ।
नीलोत्पलमयीं मालां धारयन्वै यथा पुरा ॥ ७.१३९.८ ॥
பின்னர் நெற்றியில் பதிந்த அம்புகளால் சூதபுத்திரன் ஒளிர்ந்தான்; முன்பு போல நீலத்தாமரைகளாலான மாலையை அணிந்தவன் போல.
7.139.9
सोऽतिविद्धो भृशं कर्णः पाण्डवेन तरस्विना ।
रथकूबरमालम्ब्य न्यमीलयत लोचने ॥ ७.१३९.९ ॥
அவன் பாண்டவனான விரைந்த வீரனால் கடுமையாகக் காயப்பட்டான். கர்ணன் தேர்க்கூபரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு கண்களை மூடினான்.
7.139.10
स मुहूर्तात्पुनः संज्ञां लेभे कर्णः परन्तपः ।
रुधिरोक्षितसर्वाङ्गः क्रोधमाहारयत्परम् ॥ ७.१३९.१० ॥
ஒரு கணத்தில் பகைவரை வாட்டும் கர்ணன் மீண்டும் உணர்வு பெற்றான். அவனுடைய உடல் முழுவதும் இரத்தத்தில் நனைந்திருந்தது; அவன் பெருங்கோபம் கொண்டான்.
7.139.11
ततः क्रुद्धो रणे कर्णः पीडितो दृढधन्वना ।
वेगं चक्रे महावेगो भीमसेनरथं प्रति ॥ ७.१३९.११ ॥
பின்னர் போரில் கோபமுற்ற கர்ணன், திடவில்லாளனால் துன்புறுத்தப்பட்டு, பெருவேகத்துடன் பீமசேனனின் தேரை நோக்கி விரைந்தான்.
7.139.12
तस्मै कर्णः शतं राजन्निषूणां गार्ध्रवाससाम् ।
अमर्षी बलवान्क्रुद्धः प्रेषयामास भारत ॥ ७.१३९.१२ ॥
அரசே, அவனை நோக்கி கர்ணன் கழுகிறகுகள் பொருத்திய நூறு அம்புகளை அனுப்பினான். பொறுக்காத, பலமிக்க, கோபமுற்ற அவன், பாரதா, அவற்றை ஏவினான்.
7.139.13
ततः प्रासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
समरे तमनादृत्य तस्य वीर्यमचिन्तयन् ॥ ७.१३९.१३ ॥
அப்பொழுது பாண்டவன் போரில் அவனது வீரியத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் கொடிய அம்பு மழையை ஏவினான்.
7.139.14
कर्णस्ततो महाराज पाण्डवं नवभिः शरैः ।
आजघानोऽसि क्रुद्धः क्रुद्धरूपं परन्तप ॥ ७.१३९.१४ ॥
அப்பொழுது, மகாராஜனே, கர்ணன் கோபமுற்று பாண்டவனை ஒன்பது அம்புகளால் தாக்கினான். எதிரிகளை வாட்டுபவனே!
7.139.15
तावुभौ नरशार्दूलौ शार्दूलाविव दंष्ट्रिणौ ।
शरदंष्ट्रौ समासाद्य ततक्षतुररिन्दमौ।
जिमूताविव चान्योन्यं प्रववर्षतुराहवे ॥ ७.१३९.१५ ॥
அந்த இரு நரசார்தூலர்களும், கோரப்பற்களுடைய இரு புலிகளைப் போல, அம்புகளையே பற்களாகக் கொண்டு நெருங்கி ஒருவரை ஒருவர் காயப்படுத்தினர்; எதிரிகளை அடக்கும் அவ்விருவரும் போரில் மேகங்களைப் போல ஒருவர்மேல் ஒருவர் அம்பு மழை பொழிந்தனர்.
7.139.16
तलशब्दरवैश्चैव त्रासयेतां परस्परम् ।
शरजालैश्च विविधैस्त्रासयामासतुर्मृधे ॥ ७.१३९.१६ ॥
கைத்தட்டும் ஒலிகளாலும், பல்வேறு அம்பு வலைகளாலும் அவ்விருவரும் போரில் ஒருவரையொருவர் அச்சுறுத்தினர்.
7.139.17
अन्योन्यं समरे क्रुद्धौ कृतप्रतिकृतैषिणौ ।
ततो भीमो महाबाहुः सूतपुत्रस्य भारत ॥ ७.१३९.१७ ॥
போரில் ஒருவர்மேல் ஒருவர் கோபித்து, பதிலடிக்குப் பதிலடி கொடுக்க விரும்பியவர்களாக இருந்தனர். அப்பொழுது, பாரதா, மகாபாகுவான பீமன் சூதபுத்திரனின் (வில்லின்மேல்)...
7.139.18
क्षुरप्रेण धनुश्छित्त्वा ननाद परवीरहा ।
तदपास्य धनुश्छिन्नं सूतपुत्रो महारथः ॥ ७.१३९.१८ ॥
கூரம்பால் வில்லை அறுத்து, எதிரி வீரர்களைக் கொல்பவன் முழங்கினான். பின்னர் அறுபட்ட வில்லை எறிந்துவிட்டு, சூதபுத்திரனாகிய மகாரதன் (கர்ணன்)...
7.139.19
अन्यत्कार्मुकमादत्त भारघ्नं वेगवत्तरम् ।
तदप्यथ निमेषार्धाच्चिच्छेदास्य वृकोदरः ॥ ७.१३९.१९ ॥
அவன் வேறொரு வில்லை எடுத்தான்; சுமையைத் தாங்கும் அது மிகவும் வேகமானது. வ்ருகோதரன் அரை கணத்தில் அதையும் அறுத்தான்.
7.139.20
तृतीयं च चतुर्थं च पञ्चमं षष्ठमेव हि ।
सप्तमं चाष्टमं चैव नवमं दशमं तथा ॥ ७.१३९.२० ॥
மூன்றாவது, நான்காவது, ஐந்தாவது, ஆறாவது, அதுபோல் ஏழாவது, எட்டாவது, ஒன்பதாவது, பத்தாவதையும் (அவன் அறுத்தான்).
7.139.21
एकादशं द्वादशं च त्रयोधशमथापि च ।
चतुर्दशं पञ्चदशं षोडशं च वृकोदरः ॥ ७.१३९.२१ ॥
பதினொன்றாவது, பன்னிரண்டாவது, பதின்மூன்றாவது, பதினான்காவது, பதினைந்தாவது, பதினாறாவதையும் வ்ருகோதரன் (அறுத்தான்).
7.139.22
तथा सप्तदशं वेगादष्टादशमथापि वा ।
बहूनि भीमश्चिच्छेद कर्णस्यैवं धनूंषि हि।
निमेषार्धात्ततः कर्णो धनुर्हस्तो व्यतिष्ठत ॥ ७.१३९.२२ ॥
அவ்வாறே பதினேழாவதையும் வேகமாக பதினெட்டாவதையும், அல்லது இன்னும் பல வில்களையும் பீமன் கர்ணனுடையவை அறுத்தான். அரை கணத்தில் கர்ணன் கையில் வில்லுடன் நின்றான்.
7.139.23
दृष्ट्वा स कुरुसौवीरसिन्धुवीरबलक्षयम् ।
स वर्मध्वजशस्त्रैश्च पतितैः संवृतां महीम् ॥ ७.१३९.२३ ॥
குரு, சௌவீரர், சிந்து வீரர்களின் படை அழிவதைக் கண்டு அவன் (கர்ணன்) ... விழுந்த கவசங்களாலும் கொடிகளாலும் ஆயுதங்களாலும் மூடப்பட்ட நிலத்தைக் (கண்டான்).
7.139.24
रथैर्विमथितैर्भल्लैरश्वैश्चान्यैः प्रवल्गितैः ।
भ्रष्टश्रीकैर्नरवरैः पांसुकुण्ठितमूर्धजैः ॥ ७.१३९.२४ ॥
நொறுங்கிய தேர்களாலும், பல்லம் அம்புகளாலும், துள்ளித் திரியும் பிற குதிரைகளாலும், ஒளி இழந்த சிறந்த வீரர்களாலும், புழுதியால் அழுக்கேறிய தலைமுடியுடன் (நிரம்பிய நிலம்).
7.139.25
हस्त्यश्वरथदेहांश्च गतासून्प्रेक्ष्य सर्वशः ।
सूतपुत्रस्य संरम्भाद्दीप्तं वपुरजायत ॥ ७.१३९.२५ ॥
யானைகள், குதிரைகள், தேர்களின் உடல்கள் எங்கும் உயிரற்றுக் கிடப்பதைக் கண்டு, சூதபுத்திரனின் உடல் கோபத்தால் ஒளிர்ந்தது.
7.139.26
स विष्फार्य महच्चापं कार्तस्वरविभूषितम् ।
भीमं प्रैक्षत राधेयो घोरं घोरेण चक्षुषा ॥ ७.१३९.२६ ॥
அவன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய வில்லை வளைத்து நீட்டி, ராதையின் மகன் கொடிய பார்வையால் பயங்கரமானவனைப் பார்த்தான்.
7.139.27
ततः क्रुद्धः शरानस्यन्सूतपुत्रो व्यरो चत ।
मध्यन्दिनगतोऽर्चिष्माञ्शरदीव दिवाकरः ॥ ७.१३९.२७ ॥
அப்போது கோபமடைந்த சூதபுத்திரன் அம்புகளை எய்தபடி, இலையுதிர்காலத்தில் நண்பகல் அடைந்த ஒளிரும் சூரியனைப்போல் ஒளிர்ந்தான்.
7.139.28
मरीचिविकचस्येव राजन्भानुमतो वपुः ।
आसीदाधिरथेर्घोरं वपुः शरशताचितम् ॥ ७.१३९.२८ ॥
அரசே! கதிர்கள் விரிந்த ஒளிரும் சூரியனின் உடலைப்போல, அதிரதனின் மகனின் கொடிய உடல் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் மூடப்பட்டிருந்தது.
7.139.29
कराभ्यामाददानस्य सन्दधानस्य चाशुगान् ।
कर्षतो मुञ्चतो बाणान्नान्तरं ददृशे रणे ॥ ७.१३९.२९ ॥
இரு கைகளாலும் அம்புகளை எடுத்து, தொடுத்து, இழுத்து, விடுவதில் போர்க்களத்தில் சிறிதும் இடைவெளி தெரியவில்லை.
7.139.30
अग्निचक्रोपमं घोरं मण्डलीकृतमायुधम् ।
कर्णस्यासीन्महीपाल सव्यं दक्षिणमस्यतः ॥ ७.१३९.३० ॥
அரசே! கர்ணனின் ஆயுதம் இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் அம்பெய்தபோது, வட்டமாகச் சுழலும் நெருப்புச் சக்கரம் போல் கொடியதாக இருந்தது.
7.139.31
स्वर्णपुङ्खाः सुनिशिताः कर्मचापच्युताः शराः ।
प्राच्छादयन्महाराज दिशः सूर्य इवांशुभिः ॥ ७.१३९.३१ ॥
மகாராஜாவே, பொன் இறகுகளும் மிகக் கூரிய முனைகளும் கொண்ட அம்புகள் வில்லிலிருந்து புறப்பட்டு, சூரியன் தன் கதிர்களால் திசைகளை மறைப்பது போல் திசைகளை மூடின.
7.139.32
ततः कनकपुङ्खानां शराणां नतपर्वणाम् ।
धनुश्च्युतानां वियति ददृशे बहुधा व्रजः ॥ ७.१३९.३२ ॥
பின்னர் பொன் இறகுகளும் வளைந்த கணுக்களும் கொண்ட, வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகளின் கூட்டம் வானில் பல வகையாகக் காணப்பட்டது.
7.139.33
बाणासनादाधिरथेः प्रभवन्ति स्म सायकाः ।
श्रेणीकृता व्यरोचन्त राजन्क्रौञ्चा इवाम्बरे ॥ ७.१३९.३३ ॥
அரசே, அதிரதன் மகனின் வில்லிலிருந்து அம்புகள் புறப்பட்டன; வரிசையாக அமைந்த அவை வானில் கொக்குகளைப் போல் ஒளிர்ந்தன.
7.139.34
गार्ध्रपत्राञ्शिलाधौतान्कार्तस्वरविभूषितान् ।
महावेगान्प्रदीप्ताग्रान्मुमोचाधिरथिः शरान् ॥ ७.१३९.३४ ॥
கழுகு இறகுகளும், கல்லில் தீட்டி மெருகேற்றப்பட்டவையும், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டவையும், மிகு வேகமுள்ள, ஒளிரும் முனைகள் கொண்டவையுமான அம்புகளை அதிரதன் மகன் விடுத்தான்.
7.139.35
ते तु चापबलोद्धूताः शातकुम्भविभूषिताः ।
अजस्रमपतन्बाणा भीमसेनरथं प्रति ॥ ७.१३९.३५ ॥
வில்லின் வலிமையால் வீசப்பட்ட, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அம்புகள் இடைவிடாமல் பீமசேனனின் தேர் நோக்கி விழுந்தன.
7.139.36
ते व्योम्नि रुक्मविकृता व्यकाशन्त सहस्रशः ।
शलभानामिव व्राताः शराः कर्णसमीरिताः ॥ ७.१३९.३६ ॥
வானில் பொன் நிறத்தில் ஒளிர்ந்த அவை ஆயிரக்கணக்கில் தோன்றின; வெட்டுக்கிளிக் கூட்டங்கள் போல், கர்ணன் ஏவிய அம்புகள் அவ்வாறு காணப்பட்டன.
7.139.37
चापादाधिरथेर्मुक्ताः प्रपतन्तश्चकाशिरे ।
एको दीर्घ इवात्यर्थमाकाशे संस्थितः शरः ॥ ७.१३९.३७ ॥
ஆதிரதனின் மகன் கர்ணனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகள் விழுந்துகொண்டே ஒளிர்ந்தன; ஆகாயத்தில் ஒரே ஓர் நீண்ட அம்பு மிகவும் நின்றிருப்பது போலத் தோன்றியது.
7.139.38
पर्वतं वारिधाराभिच्छादयन्निव तोयदः ।
कर्णः प्राच्छादयत्क्रुद्धो भीमं सायकवृष्टिभिः ॥ ७.१३९.३८ ॥
மேகம் நீர்த்தாரைகளால் மலையை மூடுவது போல, கோபங்கொண்ட கர்ணன் அம்பு மழையால் பீமனை முழுவதுமாக மூடினான்.
7.139.39
तत्र भारत भीमस्य बलं वीर्यं पराक्रमम् ।
व्यवसायं च पुत्रास्ते ददृशुः सहसैनिकाः ॥ ७.१३९.३९ ॥
அங்கே, பாரதனே, உன் மகன்கள் வீரர்களுடன் பீமனின் பலத்தையும் வீரியத்தையும் பராக்கிரமத்தையும் உறுதியான முயற்சியையும் கண்டனர்.
7.139.40
तां समुद्रमिवोद्भूतां शरवृष्टिं समुत्थिताम् ।
अचिन्तयित्वा भीमस्तु क्रुद्धः कर्णमुपाद्रवत् ॥ ७.१३९.४० ॥
கடல் எழுந்தது போல எழுந்த அந்த அம்பு மழையைப் பொருட்படுத்தாமல், கோபங்கொண்ட பீமன் கர்ணனை நோக்கி விரைந்தான்.
7.139.41
रुक्मपृष्ठं महच्चापं भीमस्यासीद्विशाम्पते ।
आकर्षान्मण्डलीभूतं शक्रचापमिवापरम्।
तस्माच्छराः प्रादुरासन्पूरयन्त इवाम्बरम् ॥ ७.१३९.४१ ॥
மக்களின் தலைவனே, பீமனின் பொன் முதுகுள்ள பெரிய வில் இருந்தது; அது இழுக்கப்பட்டு வட்டமாகி மற்றொரு இந்திர வில் போலானது; அதிலிருந்து அம்புகள் ஆகாயத்தை நிரப்புவது போலத் தோன்றின.
7.139.42
सुवर्णपुङ्खैर्भीमेन सायकैर्नतपर्वभिः ।
गगने रचिता माला काञ्चनीव व्यरोचतं ॥ ७.१३९.४२ ॥
பீமனின் பொன் இறகுகளும் வளைந்த கணுக்களும் கொண்ட அம்புகளால் ஆகாயத்தில் அமைந்த மாலை பொன் மாலை போல ஒளிர்ந்தது.
7.139.43
ततो व्योम्नि विषक्तानि शरजालानि भागशः ।
आहतानि व्यशीर्यन्त भीमसेनस्य पत्रिभिः ॥ ७.१३९.४३ ॥
அப்போது வானில் பிணைந்திருந்த அம்புக் வலைகள் துண்டுகளாகி, பீமசேனனின் இறகு கொண்ட அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு சிதறின.
7.139.44
कर्णस्य शरजालौघैर्भीमसेनस्य चोभयोः ।
अग्निस्फुलिङ्गसंस्पर्शैरञ्जोगतिभिराहवे।
तैस्तैः कनकपुङ्खानां द्यौरासीत्संवृता व्रजैः ॥ ७.१३९.४४ ॥
கர்ணனும் பீமசேனனும் இருவரின் அம்புக் வெள்ளங்களாலும், போரில் தீப்பொறித் தொடுகை போன்ற விரைவான நகர்வுள்ள, பொன் இறகு அம்புக் கூட்டங்களாலும் வானம் மூடப்பட்டது.
7.139.45
न स्म सूर्यस्तदा भाति न स्म वाति समीरणः ।
शरजालावृते व्योम्नि न प्राज्ञायत किञ्चन ॥ ७.१३९.४५ ॥
அப்போது சூரியன் ஒளிரவில்லை, காற்று வீசவில்லை; அம்பு வலையால் மூடப்பட்ட வானத்தில் எதுவும் தெரியவில்லை.
7.139.46
स भिमं छादयन्बाणैः सूतपुत्रः पृथग्विधैः ।
उपारोहदनादृत्य तस्य वीर्यं महात्मनः ॥ ७.१३९.४६ ॥
சூதபுத்திரன் அந்த மகாத்மாவின் வீரியத்தை மதிக்காமல், பலவகை அம்புகளால் பீமனை மூடியபடி முன்னேறினான்.
7.139.47
तयोर्विसृजतोस्तत्र शरजालानि मारिष ।
वायुभूतान्यदृश्यन्त संसक्तानीतरेतरम् ॥ ७.१३९.४७ ॥
ஓ மாரிஷா! அங்கே அவ்விருவரும் அம்புக் வலைகளை எய்தபோது, அவை காற்றைப் போல் ஆகி ஒன்றோடொன்று பிணைந்து தெரிந்தன.
7.139.48
अन्योन्यशरसंसम्पर्शात्तयोर्मनुजसिंहयोः ।
आकाशे भरतश्रेष्ठ पावकः समजायत ॥ ७.१३९.४८ ॥
அவ்விரு மனிதச் சிங்கங்களின் அம்புகள் ஒன்றோடொன்று உரசியதால், ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே! வானில் நெருப்பு தோன்றியது.
7.139.49
तथा कर्णः शितान्बाणान्कर्मारपरिमार्जितान् ।
सुवर्णविकृतान्क्रुद्धः प्राहिणोद्वधकाङ्क्षया ॥ ७.१३९.४९ ॥
அவ்வாறே கர்ணன் கோபத்துடன் கொல்லும் விருப்பத்தால் கொல்லன்களால் மெருகிடப்பட்ட, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூர்மையான அம்புகளை ஏவினான்.
7.139.50
तानन्तरिक्षे विशिखैस्त्रिधैकैकमशातयत् ।
विशेषयन्सूतपुत्रं भीमस्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.५० ॥
பீமன் அவற்றை வானில் தன் அம்புகளால் ஒவ்வொன்றையும் மூன்று துண்டுகளாக வெட்டினான்; சூதபுத்திரனிடம் 'நில்!' என்று கூறினான்.
7.139.51
पुनश्चासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
अमर्षी बलवान्क्रुद्धौ दिधक्षन्निव पावकः ॥ ७.१३९.५१ ॥
பின்னர் பாண்டவன் பொறுக்காதவனாய், வலிமையுடன், கோபமுற்று, எரித்துவிட விரும்பும் நெருப்பைப் போல, கொடிய அம்பு மழைகளை மீண்டும் பொழிந்தான்.
7.139.52
ततश्चटचटाशब्दो गोधाघातादभूत्तयोः ॥ ७.१३९.५२ ॥
அப்போது அவ்விருவரின் கவசக் கையுறையின் மீதான அடியிலிருந்து 'சடசட' என்ற ஒலி எழுந்தது.
7.139.53
तलशब्दश्च सुभहान्सिंहनादश्च भैरवः ।
रथनेमिनिनादश्च ज्याशब्दश्चैव दारुणः ॥ ७.१३९.५३ ॥
கையறைதல் ஒலியும், மிகப் பெரிய சிங்க முழக்கமும், பயங்கரமான ஒலியும், தேர்ச்சக்கரங்களின் ஒலியும், வில்நாண் ஒலியும்—அனைத்தும் கொடுமையாக எழுந்தன.
7.139.54
योधा व्युपारमन्युद्धाद्दिदृक्षन्तः पराक्रमम् ।
कर्णपाण्डवयो राजन्परस्परवधैषिणोः ॥ ७.१३९.५४ ॥
அரசே, ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல விரும்பும் கர்ணன், பாண்டவன் ஆகியோரின் வீரத்தைக் காண விரும்பி வீரர்கள் போரிலிருந்து விலகி நின்றனர்.
7.139.55
देवर्षिसिद्धगन्धर्वाः साधुसाध्वित्यपूजयन् ।
मुमुचुः पुष्पवर्षं च विद्याधरगणास्तथा ॥ ७.१३९.५५ ॥
தேவரிஷிகளும், சித்தர்களும், கந்தர்வர்களும் 'சாது, சாது' என்று கூறி அவர்களைப் போற்றினர்; வித்யாதரர் கூட்டங்களும் அதுபோலவே மலர்மழை பொழிந்தனர்.
7.139.56
ततो भीमो महाबाहुः संरम्भी दृढविक्रमः ।
अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य शरैर्विव्याध सूतजम् ॥ ७.१३९.५६ ॥
பின்னர் மகாபாகு பீமன், கோபம் நிறைந்தவனாய், உறுதியான வீரமுள்ளவனாய், அஸ்திரங்களால் அஸ்திரங்களைத் தடுத்து, அம்புகளால் சூதன் மகனைத் தாக்கினான்.
7.139.57
कर्णोऽपि भीमसेनस्य निवार्येषून्महाबलः ।
प्राहिणोन्नव नाराचानाशीविषसमान्रणे ॥ ७.१३९.५७ ॥
மகாபலனான கர்ணனும் பீமசேனனின் அம்புகளைத் தடுத்து, போரில் நச்சுப்பாம்புகளைப் போன்ற ஒன்பது நாராசங்களை ஏவினான்.
7.139.58
तावद्भिरथ तान्भीमो व्योम्नि चिच्छेद पत्रिभिः ।
नाराचान्सूत पुत्रस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.५८ ॥
பின்னர் பீமன் அத்தனை அம்புகளால் ஆகாயத்திலேயே அந்த நாராசங்களை வெட்டினான்; "நில், நில், சூதன் மகனே!" என்றும் கூறினான்.
7.139.59
ततो भीमो महाबाहुः शरं क्रुद्धान्तकोपमम् ।
मुमोचाधिरथेर्वीरो यमदण्डमिवापरम् ॥ ७.१३९.५९ ॥
பின்னர் மகாபாகு வீரன் பீமன், அதிரதன் மகன் (கர்ணன்) மீது கோபமுற்ற யமனைப் போன்ற ஓர் அம்பை ஏவினான்; அது மற்றொரு யமதண்டம் போலிருந்தது.
7.139.60
तमापतन्तं चिच्छेद राधेयः प्रहसन्निव ।
त्रिभिः शरैः शरं राजन्पाण्डवस्य प्रतापवान् ॥ ७.१३९.६० ॥
ராதையின் மகன் கர்ணன், சிரிப்பவன் போல, தன்மீது விழுந்த அந்த அம்பை மூன்று அம்புகளால் வெட்டினான்; ஓ அரசே, பிரதாபமுள்ள அவன் பாண்டவனின் அம்பை மூன்றால் துண்டித்தான்.
7.139.61
पुनश्चासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
तस्य तान्याददे कर्णः सर्वाण्यस्त्राण्यभीतवत्।
युध्यमानस्य भीमस्य सूतपुत्रोऽस्त्रमायया ॥ ७.१३९.६१ ॥
பாண்டவன் மீண்டும் கொடிய அம்பு மழைகளைப் பொழிந்தான். போரிட்டுக்கொண்டிருந்த பீமனின் அவை அனைத்தையும், அஞ்சாதவன் போல, சூதபுத்திரன் கர்ணன் அஸ்திர மாயையால் ஏற்றுக்கொண்டான்.
7.139.62
तस्येषुधी धनुर्ज्यां च बाणैः सन्नतपर्वभिः ।
रश्मीन्योक्त्राणि चाश्वानां क्रुद्धः कर्णोऽच्छिनन्मृधे। ॥ ७.१३९.६२ ॥
கோபமடைந்த கர்ணன், போரில் அவனுடைய இரு அம்பறாத்தூணிகளையும், வில்நாணையும், கடிவாளங்களையும், குதிரைகளின் பூட்டுகளையும் வளைந்த முனைகளுடைய அம்புகளால் வெட்டினான்.
7.139.63
तस्याश्वांश्च पुनर्हत्वा सूतं विव्याध पञ्चभिः ।
सोपसृत्य द्रुतं सूतो युधामन्यो रथं ययौ ॥ ७.१३९.६३ ॥
அவனுடைய குதிரைகளை மீண்டும் கொன்று, கர்ணன் தேரோட்டியை ஐந்து அம்புகளால் தாக்கினான். அப்போது தேரோட்டி யுதாமன்யு விரைவாக அருகில் வந்து தேரில் ஏறிச் சென்றான்.
7.139.64
विहसन्निव भीमस्य क्रुद्धः कालानलद्युतिः ।
ध्वजं चिच्छेद राधेयः पताकां च व्यपातयत् ॥ ७.१३९.६४ ॥
பீமனை நோக்கி நகைப்பவன் போல, காலாக்னியின் ஒளியுடைய கோபமடைந்த ராதையின் மகன் கர்ணன் கொடியை வெட்டி, பதாகையையும் வீழ்த்தினான்.
7.139.65
स विधन्वा महाबाहुरथ शक्तिं परामृशत् ।
तां व्यवासृजदाविध्य क्रुद्धः कर्णरथं प्रति ॥ ७.१३९.६५ ॥
அப்போது அந்த பெரும்புயவன், வில்லாளி, சக்தி ஆயுதத்தைப் பற்றி, கோபத்தோடு அதைச் சுழற்றி கர்ணனின் தேரை நோக்கி எறிந்தான்.
7.139.66
तामाधिरथिरायस्तः शक्तिं काञ्चनभूषणाम् ।
आपतन्तीं महोल्काभां चिच्छेद दशभिः शरैः ॥ ७.१३९.६६ ॥
பொன்னணிகளுடன் பெரும் விண்கல்லின் ஒளியுடன் தன்மீது பாய்ந்து வந்த அந்த சக்தி ஆயுதத்தை, தேரோட்டியின் மகன் கர்ணன் விழிப்புடன் பத்து அம்புகளால் வெட்டினான்.
7.139.67
साऽपतद्दृशधा छिन्ना कर्णस्य निशितैः शरैः ।
अस्यतः सूतपुत्रस्य मित्रार्थे चित्रयोधिनः ॥ ७.१३९.६७ ॥
கர்ணனின் கூரான அம்புகளால் அது பத்துத் துண்டுகளாக வெட்டுண்டு விழுந்தது; நண்பனுக்காக அம்பு எய்த அந்த அற்புத வீரன் சூதனின் மகனாகிய கர்ணன்.
7.139.68
स चर्मादत्त कौन्तेयो जातरूपपरिष्कृतम् ।
खङ्गं चान्यतरप्रेप्सुर्जयं मरणमेव वा ॥ ७.१३९.६८ ॥
குந்தியின் மகன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கேடயத்தையும் வாளையும் எடுத்துக்கொண்டான்; வெற்றி அல்லது மரணம் இவற்றில் ஒன்றை விரும்பி.
7.139.69
तदस्य तरसा क्रुद्धो व्यधमच्चर्म सुप्रभम् ।
शरैर्बहुभिरत्युग्रैः प्रहसन्निव भारत ॥ ७.१३९.६९ ॥
ஆத்திரத்துடன் அவன் அவனுடைய ஒளிரும் கேடயத்தை வலிமையாக பல கொடிய அம்புகளால் வீழ்த்தினான்; சிரிப்பவன் போல், பாரதனே.
7.139.70
स विचर्मा महाराज विरथः क्रोधमूर्च्छितः ।
असिं प्रासृजदाविध्य त्वरन्कर्णरथं प्रति ॥ ७.१३९.७० ॥
மகாராஜனே, அவன் கேடயமும் தேரும் இழந்து கோபத்தால் மயங்கியவனாக, வாளைச் சுழற்றி விரைந்து கர்ணனின் தேரை நோக்கி எறிந்தான்.
7.139.71
स धनुः सूतपुत्रस्य सज्यं छित्त्वा महानसिः ।
पपात भुवि राजेन्द्र क्रुद्धः सर्प इवाम्बरात् ॥ ७.१३९.७१ ॥
அந்த பெரிய வாள் சூதனின் மகனின் நாணேற்றிய வில்லை அறுத்து, ராஜேந்திரனே, வானிலிருந்து சினந்த பாம்பு விழுவதுபோல் பூமியில் விழுந்தது.
7.139.72
ततः प्रहस्याधिरथिरन्यदादाय कार्मुकम् ।
शत्रुघ्नं समरे क्रुद्धो दृढज्यं वेगवत्तरम् ॥ ७.१३९.७२ ॥
பின்னர் அதிரதனின் மகன் சிரித்துக்கொண்டு, போரில் சினந்து, பகைவரை அழிக்கும், உறுதியான நாணும் மிக வேகமுமான மற்றொரு வில்லை எடுத்தான்.
7.139.73
व्यायच्छत्स शरान्कर्णः कुन्तीपुत्रजिघांसया ।
सहस्रशो महाराज रुक्मपुङ्खान्सुतेजनान् ॥ ७.१३९.७३ ॥
மகாராஜாவே, குந்தியின் மகனைக் கொல்ல விரும்பி கர்ணன் பொன்னிறச் சிறகுகள் கொண்ட, நன்கு கூர்மையாக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளை இழுத்தான்.
7.139.74
स वध्यमानो बलवान्कर्णचापच्युतैः शरैः ।
वैहायसं प्राक्रमद्धै कर्णस्य रथमाविशत् ॥ ७.१३९.७४ ॥
கர்ணனின் வில்லிலிருந்து பாய்ந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட அந்த வலிமையான வீரன் வானில் பாய்ந்து கர்ணனின் தேரில் ஏறினான்.
7.139.75
स तस्य चरितं दृष्ट्वा सङ्ग्रामे विजयैषिणः ।
ध्वजालयस्थो राधेयो भीमसेनमवञ्चयत् ॥ ७.१३९.७५ ॥
போரில் வெற்றியை விரும்பிய அவனது அந்தச் செயலைக் கண்ட ராதையின் மகன் கர்ணன், கொடிமரத்தில் அமர்ந்து பீமசேனனை ஏமாற்றினான்.
7.139.76
तमदृष्ट्वा रथोपस्थे निलीनं व्यथितेन्द्रियम् ।
ध्वजमस्य समारुह्य तस्मै भीमो महीतले ॥ ७.१३९.७६ ॥
தேர்த்தளத்தில் ஒளிந்திருந்த, புலன்கள் கலங்கிய அவனைக் காணாமல், பீமன் அவனது கொடிமரத்தில் ஏறி, பின்னர் அவனுக்காக தரையில்…
7.139.77
तदस्य कुरवः सर्वे चाणाश्चाभ्यपूजयन् ।
यदियेष रथात्कर्णं हर्तुं तार्क्ष्य इवोरगम् ॥ ७.१३९.७७ ॥
பீமனின் இச்செயலை எல்லா குருக்களும் சாரணர்களும் பாராட்டினர்; கருடன் பாம்பைப் பற்றுவது போல கர்ணனை தேரிலிருந்து பற்றி இழுக்க அவன் விரும்பியதை.
7.139.78
स च्छिन्नधन्वा विरथः स्वधर्ममनुपालयन् ।
स्वरथं पृष्ठतः कृत्वा युद्धायैव व्यवस्थितः ॥ ७.१३९.७८ ॥
வில் முறிந்து, தேரின்றி இருந்தும் தன் கடமையைக் காத்து, தன் தேரைப் பின்னால் வைத்து, அவன் போருக்காகவே உறுதியாக நின்றான்.
7.139.79
तद्विचिन्त्य स राधेयस्तत एनं समभ्ययात् ।
संरम्भात्पाण्डवं सङ्ख्ये युद्धाय समुपस्थितम् ॥ ७.१३९.७९ ॥
இதை எண்ணிய பிறகு ராதையின் மகன் கர்ணன் கோபத்துடன் போருக்குத் தயாராக நின்ற பாண்டவனான அர்ஜுனனை நோக்கிச் சென்றான்.
7.139.80
तौ समेतौ महाराज स्पर्धमानौ महाबलौ ।
जीमूताविव घर्मान्ते गर्जमानौ नरर्षभौ ॥ ७.१३९.८० ॥
மகாராஜனே, அந்த இரு மகாபலசாலிகளும் போட்டியிட்டுக் கொண்டு சந்தித்தனர்; கோடையின் முடிவில் முழங்கும் இரண்டு மேகங்களைப் போல, இரு நரச்ரேஷ்டர்களும்.
7.139.81
तयोरासीत्संप्रहारः क्रुद्धयोर्नरसिंहयोः ।
अमृष्यमाणयोः सङ्ख्ये देवदानवयोरिव ॥ ७.१३९.८१ ॥
கோபமுற்ற அந்த இரு நரசிங்கங்களுக்கிடையே போரில் கடும் மோதல் நடந்தது; தேவர்களும் தானவர்களும் மோதிக்கொள்வது போல, இருவரும் பொறுக்க மாட்டாதவர்களாக.
7.139.82
क्षीणशस्त्रस्तु कौन्तेयः कर्णेन समभिद्रुतः ।
दृष्ट्वाऽर्जुनहतान्नागान्पतितान्पर्वतोपमान्।
रथमार्गविघातार्थं व्यायुधः प्रविवेश ह ॥ ७.१३९.८२ ॥
கௌந்தேயனான அர்ஜுனனின் ஆயுதங்கள் தீர்ந்துபோயின; கர்ணன் அவனைத் தாக்கினான். அர்ஜுனனால் கொல்லப்பட்டு மலைகளைப் போல விழுந்த யானைகளைக் கண்டு, தேர்ப்பாதையைத் தடைநீக்கவென்று, ஆயுதமின்றி உள்ளே நுழைந்தான்.
7.139.83
हस्तिनां व्रजमासाद्य रथदुर्गं प्रविश्य च ।
पाण्डवो जीविताकाङ्क्षी राधेयं नाभ्यवर्तत ॥ ७.१३९.८३ ॥
யானைக் கூட்டத்தை அடைந்து, தேர்க்கோட்டைக்குள் நுழைந்து, உயிர் வாழ விரும்பிய பாண்டவன் ராதையின் மகன் கர்ணனை எதிர்கொள்ளவில்லை.
7.139.84
व्यवस्थानमथाकाङ्क्षन्धनञ्जयशरैर्हतम् ।
उद्यम्य कुञ्जरं पार्थस्तस्थौ परपुरञ्जयः ॥ ७.१३९.८४ ॥
பின்னர் உறுதியான நிலையை விரும்பி, தனஞ்சயனின் அம்புகளால் கொல்லப்பட்ட யானையை உயர்த்தி, பகைவர் நகரங்களை வென்ற பார்த்தன் நின்றான்.
7.139.85
महौषधिसमायुक्तं हनूमानिव पर्वतम् ।
तमस्य विशिखैः कर्णो व्यधमत्कुञ्जरं पुनः ॥ ७.१३९.८५ ॥
மகௌஷதிகளால் நிறைந்த மலையை அனுமான் தூக்கியதுபோல், கர்ணன் பீமனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட அந்த யானையை மீண்டும் அம்புகளால் வீழ்த்தினான்.
7.139.86
हस्त्यङ्गान्यथ कर्णाय प्राहिणोत्पाण्डुनन्दनः ।
चक्राण्यश्चांस्तथा चान्यद्यद्यत्पश्यति भूतले ॥ ७.१३९.८६ ॥
பின்னர் பாண்டுவின் மகன் கர்ணனை நோக்கி யானையின் உறுப்புகளையும், சக்கரங்களையும், குதிரைகளையும், தரையில் தான் காணும் எல்லாவற்றையும் அனுப்பினான்.
7.139.87
तत्तदादाय चिक्षेप क्रुद्धः कर्णाय पाण्डवः ।
तदस्य सर्वं चिच्छेद क्षिप्तंक्षिप्तं शितैः शरैः ॥ ७.१३९.८७ ॥
கோபமுற்ற பாண்டவன் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து கர்ணன் மீது எறிந்தான்; எறியப்பட்ட ஒவ்வொன்றையும் அவன் கூரிய அம்புகளால் வெட்டினான்.
7.139.88
भीमोऽपि मुष्टिमुद्यम्य वज्रगर्भं सुदारुणम् ।
हन्तुमैच्छत्सूतपुत्रं संस्परन्नर्जुनं क्षणात् ॥ ७.१३९.८८ ॥
பீமனும் வஜ்ரம் உள்ளே கொண்ட மிகக் கொடிய முஷ்டியை ஓங்கி, அர்ஜுனனைத் தொட்டவாறு கணநேரத்தில் சூதபுத்திரனைக் கொல்ல விரும்பினான்.
7.139.89
शक्तोऽपि नावधीत्कर्णं समर्थः पाण्डुनन्दनः ।
रक्षमाणः प्रतिज्ञां तां या कृता सव्यसाचिना ॥ ७.१३९.८९ ॥
வல்லமை இருந்தும் பாண்டுவின் மகன் (பீமன்) கர்ணனைக் கொல்லவில்லை; சவ்யசாச்சியாகிய (அர்ஜுனன்) செய்த அந்த சபதத்தைக் காத்தான்.
7.139.90
तमेवं व्याकुलं भीमं भूयोभूयः शितैः शरैः ।
मूर्च्छयाभिपरीताङ्गमकरोत्सूतनन्दनः ॥ ७.१३९.९० ॥
இவ்வாறு கலக்கமுற்ற பீமனை, சூதபுத்திரன் மீண்டும் மீண்டும் கூரிய அம்புகளால் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த உறுப்புகளுடன் ஆக்கினான்.
7.139.91
व्यायुधं नावधीच्चैनं कर्णः कुन्त्या वचः स्मरन् ।
धनुषोग्रेण तं कर्णः सोऽभिद्रुत्य परामृशत् ॥ ७.१३९.९१ ॥
குந்தியின் சொல்லை நினைவுகூர்ந்த கர்ணன், ஆயுதமற்ற அவனை கொல்லவில்லை. கடும் வில்லால் அவனை நெருங்கித் தொட்டான்.
7.139.92
धनुषा स्पृष्टमात्रेण क्रुद्धः सर्प इव श्वसन् ।
आच्छिद्य स धनुस्तस्य कर्णं मूर्धन्यताडयत् ॥ ७.१३९.९२ ॥
வில்லால் தொட்டதுமே கோபமுற்று பாம்பு போல் சீறி, அவன் வில்லை அறுத்து கர்ணனின் தலையில் அடித்தான்.
7.139.93
ताडितो भीमसेनेन क्रोधादारक्तलोचनः ।
विहसन्निव राधेयो वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.१३९.९३ ॥
பீமசேனனால் அடிபட்டு கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், ராதையின் மகன் கர்ணன் சிரிப்பது போல இந்த சொல்லைக் கூறினான்.
7.139.94
पुनः पुनस्तूबरक मूढ औदरिकेति च ।
अकृतास्त्रक मा योत्सीर्बाल सङ्ग्रामकातर ॥ ७.१३९.९४ ॥
'பேராசைக்காரனே, மூடனே, வயிற்றுப் பிரியனே' என்று மீண்டும் மீண்டும் (கர்ணன் கூறினான்). 'ஆயுதப் பயிற்சி இல்லாதவனே, போர் புரியாதே! சிறுவனே, போரில் அஞ்சுபவனே!'
7.139.95
यत्र भोज्यं बहुविधं भक्ष्यं पेयं च पाण्डव ।
तत्र त्वं दुर्मते योग्यो न युद्धेषु कदाचन ॥ ७.१३९.९५ ॥
பாண்டவனே, பல வகையான உணவு, உண்ணத்தக்கவை, பானங்கள் உள்ள இடத்திலேயே நீ தகுதியுடையவன், தீய புத்தியுள்ளவனே; போர்களில் நீ ஒருபோதும் தகுதியுடையவன் அல்ல.
7.139.96
मूलपुष्पफलाहारो व्रतेषु नियमेषु च ।
उचितस्त्वं वने भीम न त्वं युद्धविशारदः ॥ ७.१३९.९६ ॥
கிழங்கு, பூ, பழம் உண்பவனாக, நோன்புகளிலும் கட்டுப்பாடுகளிலும் நீ பொருத்தமானவன்; பீமா, காட்டில் நீ பொருத்தமானவன், போரில் திறமையுள்ளவன் நீ அல்ல.
7.139.97
क्व युद्वं क्व मुनित्वं च वनं गच्छ वृकोदर ।
न त्वं युद्धोचितस्तात वनवासरतिर्भवान् ॥ ७.१३९.९७ ॥
எங்கே போர், எங்கே முனிவர் வாழ்க்கை? வ்ருகோதரா, காட்டுக்குப் போ. அன்பனே, நீ போருக்குத் தகுதியானவன் அல்ல; உன் விருப்பம் வனவாசத்தில்தான் இருக்கிறது.
7.139.98
सूदान्भृत्यजनान्दासांस्त्वं गृहे त्वरयन्भृशम् ।
योग्यस्ताडयितुं क्रोधाद्भोजनार्थं वृकोदर ॥ ७.१३९.९८ ॥
வீட்டில் சமையற்காரர்களையும் ஊழியர்களையும் அடிமைகளையும் மிகவும் அவசரப்படுத்தி, வ்ருகோதரா, உணவுக்காக கோபத்தில் அவர்களை அடிக்கத்தான் நீ தகுதியானவன்.
7.139.99
मुनिर्भूत्वाऽथवा भीम फलान्यादत्स्व दुर्मते ।
वनाय व्रज कौन्तेय न त्वं युद्धविशारदः ॥ ७.१३९.९९ ॥
அல்லது முனிவனாகி, பீமா, பழங்களை எடுத்துக்கொள். தீய மனமுள்ளவனே, குந்தியின் மகனே, காட்டுக்குப் போ; நீ போரில் திறமையானவன் அல்ல.
7.139.100
फलमूलाशने शक्तस्त्वं तथाऽतिथिपूजने ।
न त्वां शस्त्रसमुद्योगे योग्यं मन्ये वृकोदर ॥ ७.१३९.१०० ॥
பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்பதில் நீ வல்லவன்; விருந்தினரை உபசரிப்பதிலும் நீ திறமையானவன். வ்ருகோதரா, ஆயுதம் ஏந்தும் முயற்சிக்கு நீ தகுதியானவன் என்று நான் நினைக்கவில்லை.
7.139.101
एवं तं विरथं दृष्ट्वा स्मृत्वा कर्णोऽब्रवीद्वचः ॥ ७.१३९.१०१ ॥
அவனை இவ்வாறு தேரற்றவனாகக் கண்டு, நினைவுகூர்ந்து, கர்ணன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.139.102
कौमारे यानि वृत्तानि विप्रियाणि विशाम्पते ।
तानि सर्वाणि चाप्येव रूक्षाण्यश्रावयद्भृशम् ॥ ७.१३९.१०२ ॥
ஓ மன்னா, குழந்தைப் பருவத்தில் நடந்த விரும்பத்தகாத செயல்கள் அனைத்தையும், அவன் கடுமையாக எல்லோரும் கேட்கும்படி சொல்லிக் காட்டினான்.
7.139.103
अथैनं तत्र संलीनमस्पृशद्धनुषा पुनः ।
प्रहसंश्च पुनर्वाक्यं भीममाह वृषस्तदा ॥ ७.१३९.१०३ ॥
அப்போது கர்ணன் அங்கே மறைந்திருந்த அவனை மீண்டும் வில்லால் தொட்டான்; சிரித்துக்கொண்டே பீமனிடம் மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.139.104
योद्धव्यं मारिषान्यत्र न योद्धव्यं च मादृशैः ।
मादृशैर्युध्यमानानामेतच्चान्यच्च विद्यते ॥ ७.१३९.१०४ ॥
மாரிஷனே, இது வேறு இடத்தில் போரிடப்பட வேண்டும்; என்னைப் போன்றவர்கள் இப்படிப் போரிடக்கூடாது. என்னைப் போன்று போரிடுபவர்களுக்கு இது மட்டுமல்ல, வேறொன்றும் உண்டு.
7.139.105
गच्छ वा यत्र तौ कृष्णौ तौ त्वां रक्षिष्यतो रणे ।
गृहं वा गच्छ कौन्तेय किं ते युद्धेन बालक ॥ ७.१३९.१०५ ॥
எங்கே அந்த இரு கிருஷ்ணர்களும் இருக்கிறார்களோ அங்கே செல்; போரில் அவர்கள் உன்னைக் காப்பார்கள். அல்லது வீட்டுக்குப் போ, குந்தியின் மகனே, சிறுவனே! போருடன் உனக்கு என்ன வேலை?
7.139.106
कर्णस्य वचनं श्रुत्वा भीमसेनोऽतिदारुणम् ।
उवाच कर्णं प्रहसन्सर्वेषां शृण्वतां वचः ॥ ७.१३९.१०६ ॥
கர்ணனின் மிகக் கொடிய சொற்களைக் கேட்ட பீமசேனன், சிரித்துக்கொண்டே, அனைவரும் கேட்க கர்ணனிடம் சொன்னான்.
7.139.107
जितस्त्वमसकृद्दुष्ट कत्थसे किं वृथात्मना ।
जयाजयौ महेन्द्रस्य लोके दृष्टौ पुरातनैः ॥ ७.१३९.१०७ ॥
கொடியவனே, நீ பலமுறை தோற்றாய்; வீணாக உன்னையே ஏன் புகழ்ந்துகொள்கிறாய்? இந்திரனின் வெற்றியும் தோல்வியும் உலகில் பண்டைய முனிவர்களால் காணப்பட்டன.
7.139.108
मल्लयुद्धं मया सार्धं कुरु दुष्कुलसम्भव ।
महाबलो महाभोगी कीचको निहतो यथा।
तथा त्वां घातयिष्यामि पश्यत्सु सर्वराजसु ॥ ७.१३९.१०८ ॥
தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவனே, என்னுடன் மல்யுத்தம் செய்! வலிமைமிக்க கீசகன் கொல்லப்பட்டது போலவே, எல்லா அரசர்களும் பார்த்திருக்கையில் உன்னையும் கொல்வேன்.
7.139.109
भीमस्य मतमाज्ञाय कर्णो बुद्धिमतां वरः ।
विरराम रणात्तस्मात्पश्यतां सर्वधन्विनाम् ॥ ७.१३९.१०९ ॥
பீமனின் கருத்தை உணர்ந்து, அறிவாளிகளில் சிறந்த கர்ணன் அனைத்து வில்லாளிகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அப்போரிலிருந்து நிறுத்திக்கொண்டான்.
7.139.110
एवं तं विरथं कृत्वा कर्णो राजन्व्यकत्थयत् ।
प्रसुखे वृष्णिसिंहस्य पार्थस्य च महात्मनः ॥ ७.१३९.११० ॥
அவனை தேரற்றவனாக்கி, அரசே, கர்ணன் வృష్ణி சிங்கமான கிருஷ்ணன் மற்றும் மகாத்மா பார்த்தன் முன்னிலையில் பெருமை பேசினான்.
7.139.111
तं ब्रुवाणं तु भीमः स काङ्क्षन्भीमपराक्रमः ।
न चाकार्षीन्मृतं स्मृत्वा ह्यर्जुनस्य महाबलम् ॥ ७.१३९.१११ ॥
அவன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதும், பீமன் பயங்கர வீரனாக இருந்தும், அர்ஜுனனின் மகாபலத்தை நினைத்து, இறந்தவனைப் போல அவன் மீது எதுவும் செய்யவில்லை.
7.139.112
तस्य कार्मुकमारुज्य बभञ्जाशुपराक्रमी ॥ ७.१३९.११२ ॥
விரைந்த வீரனான அவன் அவனுடைய வில்லின் மீது ஏறி அதை முறித்தான்.
7.139.113
ततो दृष्ट्वा महाराज वासुदेवो महाद्युतिः ।
अर्जुनार्जुन पश्येमं भीमं कर्णेन बाधितम् ॥ ७.१३९.११३ ॥
அப்போது, மகாராஜாவே, மகாதீப்தியுள்ள வாசுதேவர் பார்த்து, 'அர்ஜுனா, அர்ஜுனா, கர்ணனால் துன்புறுத்தப்பட்ட இந்த பீமனைப் பார், ' என்றார்.
7.139.114
एवमुक्तस्तदा पार्थः केशवेन महात्मना ।
भीमसेनं तथाभूतं क्रोधसंरक्तलोचनः।
अमर्षवशमापन्नो निर्दहन्निव चक्षुषा ॥ ७.१३९.११४ ॥
மகாத்மாவான கேசவனால் அப்படிச் சொல்லப்பட்டபோது, அந்த நிலையில் இருந்த பீமசேனனைக் கண்டு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் பார்த்தன், அமர்ஷத்தின் வசப்பட்டு, தன் பார்வையால் எரித்துவிடுபவன் போல இருந்தான்.
7.139.115
ततो राजञ्शिलाधौताञ्शराञ्शाखामृगध्वजः ।
प्राहिणोत्सूतपुत्राय केशवेन प्रचोदितः ॥ ७.१३९.११५ ॥
அப்போது, ஓ மன்னா, குரங்குக் கொடியோன் (அர்ஜுனன்) கேசவனால் தூண்டப்பட்டு, கற்பாறையில் தீட்டப்பட்ட அம்புகளை சூதபுத்திரன் மீது செலுத்தினான்.
7.139.116
ततः पार्थभुजोत्सृष्टाः शराः कनकभूषणाः ।
गाण्डीवप्रभवाः कर्णं हंसाः क्रौञ्चमिवाविशन् ॥ ७.१३९.११६ ॥
அப்போது பார்த்தனின் கரங்களிலிருந்து விடுபட்ட, தங்கஅணி பூண்ட, காண்டீவத்தில் பிறந்த அம்புகள் கர்ணனுள் பாய்ந்தன, அன்னங்கள் கிரௌஞ்சப் பறவையுள் புகுவது போல்.
7.139.117
स भुजङ्गैरिवाविष्टैर्गाण्डीवप्रेषितैः शरैः ।
भीमसेनादपासेधत्सूतपुत्रं धनञ्जयः ॥ ७.१३९.११७ ॥
காண்டீவத்திலிருந்து செலுத்தப்பட்ட, பாம்புகள் புகுந்தது போன்ற அம்புகளால் தனஞ்சயன் சூதபுத்திரனை பீமசேனனிடமிருந்து விரட்டினான்.
7.139.118
स च्छिन्नधन्वा भीमेन धनञ्जयशराहतः ।
कर्णो भीमादपायासीद्रथेन महता द्रुतम् ॥ ७.१३९.११८ ॥
பீமனால் வில் அறுபட்டு, தனஞ்சயனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட கர்ணன் பெரிய தேரில் விரைவாக பீமனிடமிருந்து விலகி ஓடினான்.
7.139.119
भीमोऽपि सात्यकेर्वाहं समारुह्य नरर्षभः ।
अन्वयाद्धातरं सङ्ख्ये पाण्डवं सव्यसाचिनम् ॥ ७.१३९.११९ ॥
பீமனும் சாத்யகியின் தேரில் ஏறி, நரர்களில் சிறந்தவன், போரில் தன் சகோதரன் பாண்டவனான சவ்யசாசினியைப் பின்தொடர்ந்தான்.
7.139.120
ततः कर्णं समुद्दिश्य त्वरमाणो धनञ्चयः ।
नाराचं क्रोधताम्राक्षः प्रैषीन्मृत्युमिवान्तकः ॥ ७.१३९.१२० ॥
பின்னர் கர்ணனை குறிவைத்து, விரைந்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய தனஞ்சயன் இரும்பு அம்பை யமன் மரணத்தை அனுப்புவது போல் செலுத்தினான்.
7.139.121
स गरुत्मानिवाकशे प्रार्थयन्भुजगोत्तमम् ।
नाराचोऽभ्यपतत्कर्णं तूर्णं गाण्डीवचोदितः ॥ ७.१३९.१२१ ॥
ஆகாயத்தில் கருடனைப் போல, சிறந்த பாம்பை நாடி, காண்டீவத்தால் ஏவப்பட்ட நாராசம் விரைவில் கர்ணன் மேல் பாய்ந்தது.
7.139.122
तमन्तरिक्षे नाराचं द्रौणिश्चिच्छेद पत्रिणा ।
धनञ्जयभयात्कर्णमुज्जिहीर्षन्महारथः ॥ ७.१३९.१२२ ॥
வானில் அந்த நாராசத்தை துரோணரின் மகன் ஓர் அம்பால் வெட்டினான்; தனஞ்சயனின் பயத்தால் கர்ணனை மீட்க விரும்பிய அந்த மகாரதன்.
7.139.123
ततो द्रौणिं चतुःषष्ट्या विव्याध कुपितोऽर्जुनः ।
शिलीमुखैर्महाराज मागास्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.१२३ ॥
அப்போது கோபித்த அர்ஜுனன் துரோணரின் மகனை அறுபத்து நான்கு சிலீமுகங்களால் துளைத்தான்; மகாராஜனே, 'ஓடாதே, நில்!' என்றான்.
7.139.124
स तु मत्तगजाकीर्णमनीकं रथसङ्कुलम् ।
तूर्णमभ्याविशद्द्रौणिर्धनञ्जयशरार्दितः ॥ ७.१३९.१२४ ॥
ஆனால் தனஞ்சயனின் அம்புகளால் வருத்தப்பட்ட துரோணரின் மகன், மதயானைகளும் தேர்களும் நிறைந்த அந்தப் படையில் விரைவில் புகுந்தான்.
7.139.125
ततः सुवर्णपृष्ठानां चापानां कूजतां रणे ।
शब्दं गाण्डीवघोषेण कौन्तेयोऽभ्यभवद्बली ॥ ७.१३९.१२५ ॥
அப்போது போர்க்களத்தில் பொன் முதுகுள்ள வில்களின் ஒலிக்குரலை, காண்டீவத்தின் முழக்கத்தால் பலம் மிக்க குந்தியின் மகன் மேலோங்கினான்.
7.139.126
धनञ्जयस्तथाऽऽयान्तं पृष्ठतो द्रौणिमभ्यगात् ।
नातिदीर्घमिवाध्वानं शरैः सन्त्रासयन्बलम् ॥ ७.१३९.१२६ ॥
தனஞ்சயனும் பின்னிருந்து வரும் துரோணரின் மகனை நோக்கிச் சென்றான்; நீண்ட வழி அல்லாததுபோல, அம்புகளால் படையை அச்சுறுத்தியபடி.
7.139.127
विदार्य देहान्नाराचैर्नरवारणवाजिनाम् ।
कङ्कबर्हिणवासोभिर्बलं व्यधमदर्जुनः ॥ ७.१३९.१२७ ॥
அர்ஜுனன் இரும்பு அம்புகளால் மனிதர்கள், யானைகள், குதிரைகளின் உடல்களைப் பிளந்து, கொக்கு மற்றும் மயில் இறகுகளுடைய அம்புகளால் படையை சிதறடித்தான்.
7.139.128
तद्बलं भरतश्रेष्ठ सवाजिद्विपमानवम् ।
पाकशासनिरायत्तः पार्थः स निजघान ह ॥ ७.१३९.१२८ ॥
பரத சிரேஷ்டனே, இந்திரனின் மகனால் வழிநடத்தப்பட்ட அந்தப் பார்த்தன், குதிரைகள், யானைகள், மனிதர்களுடன் கூடிய அந்தப் படையை உண்மையிலேயே கொன்றான்.