Mahābhārata · Adhyāya 7.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.139.1
ततः कर्णो महाराज भीमं विद्धा त्रिभिः शूरैः ।
पुनश्च षड्भिस्तीक्ष्णाग्रैरविध्यत्कङ्कपत्रिभिः।
मुमोच शरवर्षाणि विचित्राणि बहूनि च ॥ ७.१३९.१ ॥
Da durchbohrte Karṇa, o großer König, Bhīma mit drei heldenhaften Pfeilen, durchbohrte ihn erneut mit sechs scharfspitzigen Pfeilen mit Reiherfedern und ließ viele wundersame Pfeilschauer niedergehen.
7.139.2
वध्यमानो महाबाहुः सूतपुत्रेण पाण्डवः ।
न विव्यथे भीमसेनो भिद्यमान इवाचलः ॥ ७.१३९.२ ॥
Obwohl vom Sohn des Wagenlenkers getroffen, wurde der Pāṇḍava Bhīmasena mit den mächtigen Armen nicht erschüttert, wie ein Berg, der gespalten wird.
7.139.3
स कर्णं कर्णिना कर्णे पीतेन निशितेन च ।
विव्याध सुभृशं सङ्ख्ये तैलधौतेन मारिष ॥ ७.१३९.३ ॥
Im Kampf durchbohrte er Karṇa äußerst heftig mit einem Karṇi-Pfeil und einem goldenen, scharfen, ölgeglätteten Pfeil, bis zum Ohr gespannt, o Verehrter.
7.139.4
स कुण्डलं महच्चारु कर्णस्यापातयद्भुवि ।
तपनीयं महाराज दीप्तं ज्योतिरिवाम्बरात् ॥ ७.१३९.४ ॥
Er ließ Karṇas großen, schönen Ohrring aus geschmolzenem Gold zu Boden fallen, o großer König, glänzend wie ein vom Himmel fallendes Licht.
7.139.5
अथापरेण भल्लेन सूतपुत्रं स्तनान्तरे ।
आजघान भृशं क्रुद्धो हसन्निव वृकोदरः ॥ ७.१३९.५ ॥
Dann schlug der zornige Vṛkodara den Sohn des Wagenlenkers mit einem weiteren Bhalla-Pfeil heftig mitten in die Brust, als lachte er.
7.139.6
पुनरस्य त्वरन्भीपो नाराचान्दश भारत ।
रणे प्रैषीन्महाबाहुर्निर्मुक्ताशीविषोपमान् ॥ ७.१३९.६ ॥
Erneut, o Bhārata, eilend, schleuderte der mächtigarmige Bhīṣma zehn Nārāca-Pfeile gegen ihn im Kampf, wie losgelassene giftige Schlangen.
7.139.7
ते ललाटं विनिर्भिद्य सूतपुत्रस्य भारत ।
विविशुश्चोदितास्तेन वल्मीकमिव पन्नगाः ॥ ७.१३९.७ ॥
Nachdem sie die Stirn des Wagenlenkersohnes durchbohrt hatten, o Bhārata, drangen sie, von ihm angetrieben, ein wie Schlangen in einen Termitenhügel.
7.139.8
ललाटस्थैस्ततो बाणैः सूतपुत्रो व्यरोचत ।
नीलोत्पलमयीं मालां धारयन्वै यथा पुरा ॥ ७.१३९.८ ॥
Da leuchtete der Wagenlenkersohn mit den in seiner Stirn steckenden Pfeilen, als trüge er wieder die Girlande aus blauen Lotussen wie früher.
7.139.9
सोऽतिविद्धो भृशं कर्णः पाण्डवेन तरस्विना ।
रथकूबरमालम्ब्य न्यमीलयत लोचने ॥ ७.१३९.९ ॥
Schwer verwundet vom schnellen Pāṇḍava, lehnte sich Karṇa an die Deichsel des Wagens und schloss die Augen.
7.139.10
स मुहूर्तात्पुनः संज्ञां लेभे कर्णः परन्तपः ।
रुधिरोक्षितसर्वाङ्गः क्रोधमाहारयत्परम् ॥ ७.१३९.१० ॥
Nach einem Augenblick kam Karṇa, der Feindeverbrenner, wieder zu Bewusstsein; am ganzen Körper mit Blut beschmiert, rief er höchsten Zorn herbei.
7.139.11
ततः क्रुद्धो रणे कर्णः पीडितो दृढधन्वना ।
वेगं चक्रे महावेगो भीमसेनरथं प्रति ॥ ७.१३९.११ ॥
Da stürmte Karṇa, im Kampf erzürnt und von dem Festbogigen bedrängt, mit großer Geschwindigkeit auf den Wagen Bhīmasenas zu.
7.139.12
तस्मै कर्णः शतं राजन्निषूणां गार्ध्रवाससाम् ।
अमर्षी बलवान्क्रुद्धः प्रेषयामास भारत ॥ ७.१३९.१२ ॥
O König, gegen ihn sandte Karṇa hundert mit Geierfedern besetzte Pfeile; unduldsam, mächtig und zornig, o Bhārata, schoss er sie ab.
7.139.13
ततः प्रासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
समरे तमनादृत्य तस्य वीर्यमचिन्तयन् ॥ ७.१३९.१३ ॥
Da schoss der Pāṇḍava, ohne auf seine Tapferkeit im Kampf zu achten, grimmige Pfeilregen ab.
7.139.14
कर्णस्ततो महाराज पाण्डवं नवभिः शरैः ।
आजघानोऽसि क्रुद्धः क्रुद्धरूपं परन्तप ॥ ७.१३९.१४ ॥
Da traf Karṇa, o großer König, in Zorn den Pāṇḍava mit neun Pfeilen. O Versenger der Feinde!
7.139.15
तावुभौ नरशार्दूलौ शार्दूलाविव दंष्ट्रिणौ ।
शरदंष्ट्रौ समासाद्य ततक्षतुररिन्दमौ।
जिमूताविव चान्योन्यं प्रववर्षतुराहवे ॥ ७.१३९.१५ ॥
Jene beiden Tiger unter den Menschen, wie gefangte Tiger mit Pfeilen als Reißzähnen, näherten sich und verwundeten einander; die beiden Bezwinger der Feinde regneten im Kampf wie Regenwolken aufeinander nieder.
7.139.16
तलशब्दरवैश्चैव त्रासयेतां परस्परम् ।
शरजालैश्च विविधैस्त्रासयामासतुर्मृधे ॥ ७.१३९.१६ ॥
Mit dem Klang der klatschenden Hände und mit vielerlei Netzen aus Pfeilen versuchten sie einander im Kampf in Schrecken zu versetzen.
7.139.17
अन्योन्यं समरे क्रुद्धौ कृतप्रतिकृतैषिणौ ।
ततो भीमो महाबाहुः सूतपुत्रस्य भारत ॥ ७.१३९.१७ ॥
Im Kampf einander zürnend, beide darauf aus, Gleiches mit Gleichem zu vergelten; da, o Bhārata, traf der mächtigarmige Bhīma des Wagenlenkers Sohn...
7.139.18
क्षुरप्रेण धनुश्छित्त्वा ननाद परवीरहा ।
तदपास्य धनुश्छिन्नं सूतपुत्रो महारथः ॥ ७.१३९.१८ ॥
Mit einem Rasierpfeil den Bogen zerschneidend, brüllte der Töter feindlicher Helden. Dann warf der Wagenlenkersohn, der große Kämpfer (Karṇa), den zerbrochenen Bogen fort...
7.139.19
अन्यत्कार्मुकमादत्त भारघ्नं वेगवत्तरम् ।
तदप्यथ निमेषार्धाच्चिच्छेदास्य वृकोदरः ॥ ७.१३९.१९ ॥
Er nahm einen anderen Bogen, stark und sehr schnell; Vṛkodara zerschnitt auch diesen in einem halben Augenblick.
7.139.20
तृतीयं च चतुर्थं च पञ्चमं षष्ठमेव हि ।
सप्तमं चाष्टमं चैव नवमं दशमं तथा ॥ ७.१३९.२० ॥
Den dritten, vierten, fünften und sechsten, ebenso den siebten, achten, neunten und zehnten (zerschnitt er).
7.139.21
एकादशं द्वादशं च त्रयोधशमथापि च ।
चतुर्दशं पञ्चदशं षोडशं च वृकोदरः ॥ ७.१३९.२१ ॥
Den elften, zwölften, dreizehnten, vierzehnten, fünfzehnten und sechzehnten zerschnitt Vṛkodara.
7.139.22
तथा सप्तदशं वेगादष्टादशमथापि वा ।
बहूनि भीमश्चिच्छेद कर्णस्यैवं धनूंषि हि।
निमेषार्धात्ततः कर्णो धनुर्हस्तो व्यतिष्ठत ॥ ७.१३९.२२ ॥
Ebenso den siebzehnten, schnell den achtzehnten, oder auch viele weitere Bögen Karṇas zerschnitt Bhīma. In einem halben Augenblick stand Karṇa dann da, den Bogen in der Hand.
7.139.23
दृष्ट्वा स कुरुसौवीरसिन्धुवीरबलक्षयम् ।
स वर्मध्वजशस्त्रैश्च पतितैः संवृतां महीम् ॥ ७.१३९.२३ ॥
Als er die Vernichtung der Streitkräfte der Helden von Kuru, Sauvīra und Sindhu sah, sah er (Karṇa) ... die Erde bedeckt mit gefallenen Rüstungen, Bannern und Waffen.
7.139.24
रथैर्विमथितैर्भल्लैरश्वैश्चान्यैः प्रवल्गितैः ।
भ्रष्टश्रीकैर्नरवरैः पांसुकुण्ठितमूर्धजैः ॥ ७.१३९.२४ ॥
...mit zertrümmerten Streitwagen, mit breitköpfigen Pfeilen, mit Pferden und anderen, die sich wild bewegten, mit den Besten der Männer ihres Glanzes beraubt, mit staubverklebten Haaren.
7.139.25
हस्त्यश्वरथदेहांश्च गतासून्प्रेक्ष्य सर्वशः ।
सूतपुत्रस्य संरम्भाद्दीप्तं वपुरजायत ॥ ७.१३९.२५ ॥
Als er überall die leblosen Körper der Elefanten, Pferde und Streitwagen sah, entbrannte der Leib des Wagenlenkersohnes vor Zorn.
7.139.26
स विष्फार्य महच्चापं कार्तस्वरविभूषितम् ।
भीमं प्रैक्षत राधेयो घोरं घोरेण चक्षुषा ॥ ७.१३९.२६ ॥
Er spannte seinen großen, mit Gold geschmückten Bogen weit und blickte mit grimmigem Auge auf den Schrecklichen, der Sohn der Rādhā.
7.139.27
ततः क्रुद्धः शरानस्यन्सूतपुत्रो व्यरो चत ।
मध्यन्दिनगतोऽर्चिष्माञ्शरदीव दिवाकरः ॥ ७.१३९.२७ ॥
Da leuchtete der zornige Wagenlenkersohn, Pfeile abschießend, wie die strahlende Sonne im Herbst am Mittag.
7.139.28
मरीचिविकचस्येव राजन्भानुमतो वपुः ।
आसीदाधिरथेर्घोरं वपुः शरशताचितम् ॥ ७.१३९.२८ ॥
O König, wie der Leib der strahlenden Sonne mit ihren entfalteten Strahlen, so war der schreckliche Leib des Sohnes des Adhiratha von hunderten Pfeilen bedeckt.
7.139.29
कराभ्यामाददानस्य सन्दधानस्य चाशुगान् ।
कर्षतो मुञ्चतो बाणान्नान्तरं ददृशे रणे ॥ ७.१३९.२९ ॥
Mit beiden Händen Pfeile ergreifend, sie anlegend, spannend und loslassend, war im Kampf kein Zwischenraum zu sehen.
7.139.30
अग्निचक्रोपमं घोरं मण्डलीकृतमायुधम् ।
कर्णस्यासीन्महीपाल सव्यं दक्षिणमस्यतः ॥ ७.१३९.३० ॥
O Beschützer der Erde, die schreckliche Waffe Karṇas, im Kreis wirbelnd wie ein Feuerrad, erschien, als er mit linker und rechter Hand schoss.
7.139.31
स्वर्णपुङ्खाः सुनिशिताः कर्मचापच्युताः शराः ।
प्राच्छादयन्महाराज दिशः सूर्य इवांशुभिः ॥ ७.१३९.३१ ॥
O großer König, scharfe Pfeile mit goldenen Federn, vom Bogen durch seine Kunst abgeschossen, bedeckten die Himmelsrichtungen, wie die Sonne sie mit ihren Strahlen bedeckt.
7.139.32
ततः कनकपुङ्खानां शराणां नतपर्वणाम् ।
धनुश्च्युतानां वियति ददृशे बहुधा व्रजः ॥ ७.१३९.३२ ॥
Dann erschien am Himmel der Schwarm goldgefiederter Pfeile mit gebogenen Gelenken, vom Bogen abgeschossen, vielfältig anzusehen.
7.139.33
बाणासनादाधिरथेः प्रभवन्ति स्म सायकाः ।
श्रेणीकृता व्यरोचन्त राजन्क्रौञ्चा इवाम्बरे ॥ ७.१३९.३३ ॥
Vom Bogen Karṇas, des Sohnes des Adhiratha, schossen die Pfeile hervor; in Reihen geordnet, o König, leuchteten sie am Himmel wie Kraniche.
7.139.34
गार्ध्रपत्राञ्शिलाधौतान्कार्तस्वरविभूषितान् ।
महावेगान्प्रदीप्ताग्रान्मुमोचाधिरथिः शरान् ॥ ७.१३९.३४ ॥
Die Pfeile mit Geierfedern, auf dem Wetzstein geschliffen, mit Gold geschmückt, von großer Schnelle und mit brennenden Spitzen, schoss Karṇa, der Sohn des Adhiratha, ab.
7.139.35
ते तु चापबलोद्धूताः शातकुम्भविभूषिताः ।
अजस्रमपतन्बाणा भीमसेनरथं प्रति ॥ ७.१३९.३५ ॥
Jene Pfeile, vom Bogen mit Kraft geschleudert und mit Gold geschmückt, fielen unablässig auf den Streitwagen Bhīmasenas.
7.139.36
ते व्योम्नि रुक्मविकृता व्यकाशन्त सहस्रशः ।
शलभानामिव व्राताः शराः कर्णसमीरिताः ॥ ७.१३९.३६ ॥
Am Himmel leuchteten sie zu Tausenden golden auf, wie Heuschreckenschwärme — die von Karṇa geschleuderten Pfeile.
7.139.37
चापादाधिरथेर्मुक्ताः प्रपतन्तश्चकाशिरे ।
एको दीर्घ इवात्यर्थमाकाशे संस्थितः शरः ॥ ७.१३९.३७ ॥
Die vom Bogen des Adhiratha-Sohnes Karṇa abgeschossenen Pfeile glänzten, während sie fielen; und am Himmel schien ein einziger langer Pfeil äußerst reglos zu schweben.
7.139.38
पर्वतं वारिधाराभिच्छादयन्निव तोयदः ।
कर्णः प्राच्छादयत्क्रुद्धो भीमं सायकवृष्टिभिः ॥ ७.१३९.३८ ॥
Wie eine Wolke einen Berg mit Wasserströmen bedeckt, so bedeckte der zornige Karṇa Bhīma vollständig mit einem Pfeilregen.
7.139.39
तत्र भारत भीमस्य बलं वीर्यं पराक्रमम् ।
व्यवसायं च पुत्रास्ते ददृशुः सहसैनिकाः ॥ ७.१३९.३९ ॥
Dort, o Bhārata, sahen deine Söhne samt ihren Kriegern die Kraft, Tapferkeit, Tatkraft und den Entschluss Bhīmas.
7.139.40
तां समुद्रमिवोद्भूतां शरवृष्टिं समुत्थिताम् ।
अचिन्तयित्वा भीमस्तु क्रुद्धः कर्णमुपाद्रवत् ॥ ७.१३९.४० ॥
Ohne auf jenen Pfeilregen zu achten, der wie das Meer emporstieg, stürzte sich der zornige Bhīma auf Karṇa.
7.139.41
रुक्मपृष्ठं महच्चापं भीमस्यासीद्विशाम्पते ।
आकर्षान्मण्डलीभूतं शक्रचापमिवापरम्।
तस्माच्छराः प्रादुरासन्पूरयन्त इवाम्बरम् ॥ ७.१३९.४१ ॥
O Herr der Völker, Bhīma besaß einen großen Bogen mit goldenem Rücken; gespannt zu einem Kreis wurde er wie ein zweiter Regenbogen, und aus ihm erhoben sich Pfeile, als füllten sie den Himmel.
7.139.42
सुवर्णपुङ्खैर्भीमेन सायकैर्नतपर्वभिः ।
गगने रचिता माला काञ्चनीव व्यरोचतं ॥ ७.१३९.४२ ॥
Die am Himmel gebildete Girlande aus Bhīmas Pfeilen mit goldenen Federn und gebogenen Knoten schimmerte wie eine goldene Kette.
7.139.43
ततो व्योम्नि विषक्तानि शरजालानि भागशः ।
आहतानि व्यशीर्यन्त भीमसेनस्य पत्रिभिः ॥ ७.१३९.४३ ॥
Da zerbrachen die am Himmel hängenden Pfeilnetze in Stücke und zerstreuten sich, getroffen von den gefiederten Pfeilen Bhīmasenas.
7.139.44
कर्णस्य शरजालौघैर्भीमसेनस्य चोभयोः ।
अग्निस्फुलिङ्गसंस्पर्शैरञ्जोगतिभिराहवे।
तैस्तैः कनकपुङ्खानां द्यौरासीत्संवृता व्रजैः ॥ ७.१३९.४४ ॥
Durch die Pfeilnetz-Fluten Karṇas und Bhīmasenas, und durch die schnellen Pfeile mit goldenen Schäften, deren Berührung im Kampf wie Feuerfunken war, wurde der Himmel von jenen Schwärmen goldgefiederter Pfeile bedeckt.
7.139.45
न स्म सूर्यस्तदा भाति न स्म वाति समीरणः ।
शरजालावृते व्योम्नि न प्राज्ञायत किञ्चन ॥ ७.१३९.४५ ॥
Da schien die Sonne nicht und der Wind wehte nicht; im Himmel, bedeckt von einem Pfeilnetz, war nichts zu erkennen.
7.139.46
स भिमं छादयन्बाणैः सूतपुत्रः पृथग्विधैः ।
उपारोहदनादृत्य तस्य वीर्यं महात्मनः ॥ ७.१३९.४६ ॥
Der Sohn des Wagenlenkers, die Tapferkeit jenes Großherzigen missachtend, rückte vor und bedeckte Bhīma mit Pfeilen aller Art.
7.139.47
तयोर्विसृजतोस्तत्र शरजालानि मारिष ।
वायुभूतान्यदृश्यन्त संसक्तानीतरेतरम् ॥ ७.१३९.४७ ॥
O Mārisha! Dort, als die beiden ihre Pfeilnetze abschossen, wurden sie wie der Wind und zeigten sich ineinander verstrickt.
7.139.48
अन्योन्यशरसंसम्पर्शात्तयोर्मनुजसिंहयोः ।
आकाशे भरतश्रेष्ठ पावकः समजायत ॥ ७.१३९.४८ ॥
Durch die Berührung der Pfeile gegeneinander zwischen jenen beiden Löwen unter den Menschen, o Bester der Bharatas, entstand Feuer am Himmel.
7.139.49
तथा कर्णः शितान्बाणान्कर्मारपरिमार्जितान् ।
सुवर्णविकृतान्क्रुद्धः प्राहिणोद्वधकाङ्क्षया ॥ ७.१३९.४९ ॥
So schoss Karṇa, zornentbrannt und nach Tod verlangend, scharfe Pfeile ab, von Schmieden geglättet und mit Gold verziert.
7.139.50
तानन्तरिक्षे विशिखैस्त्रिधैकैकमशातयत् ।
विशेषयन्सूतपुत्रं भीमस्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.५० ॥
In der Luft zerschnitt Bhīma jeden dieser Pfeile mit seinen eigenen Pfeilen in drei Teile und sprach zum Wagenlenkersohn: »Halt!«
7.139.51
पुनश्चासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
अमर्षी बलवान्क्रुद्धौ दिधक्षन्निव पावकः ॥ ७.१३९.५१ ॥
Erneut ließ der Pāṇḍava, unversöhnlich, mächtig und zornig, furchtbare Pfeilregen los, wie ein Feuer, das verzehren will.
7.139.52
ततश्चटचटाशब्दो गोधाघातादभूत्तयोः ॥ ७.१३९.५२ ॥
Da entstand ein knatterndes Geräusch durch die Schläge der Armschützer der beiden.
7.139.53
तलशब्दश्च सुभहान्सिंहनादश्च भैरवः ।
रथनेमिनिनादश्च ज्याशब्दश्चैव दारुणः ॥ ७.१३९.५३ ॥
Es erhob sich ein gewaltiges Klatschen der Hände, ein furchtbares Löwengebrüll, das Dröhnen der Wagenräder und das grausame Schwirren der Bogensehnen.
7.139.54
योधा व्युपारमन्युद्धाद्दिदृक्षन्तः पराक्रमम् ।
कर्णपाण्डवयो राजन्परस्परवधैषिणोः ॥ ७.१३९.५४ ॥
Die Krieger ließen vom Kampf ab, begierig, die Tapferkeit Karṇas und des Pāṇḍava zu sehen, o König, die einander den Tod suchten.
7.139.55
देवर्षिसिद्धगन्धर्वाः साधुसाध्वित्यपूजयन् ।
मुमुचुः पुष्पवर्षं च विद्याधरगणास्तथा ॥ ७.१३९.५५ ॥
Die göttlichen Seher, die Vollendeten und die Gandharvas priesen sie mit den Worten »Gut gemacht, gut gemacht!«; und die Scharen der Vidyādharas ließen ebenfalls einen Blumenregen niedergehen.
7.139.56
ततो भीमो महाबाहुः संरम्भी दृढविक्रमः ।
अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य शरैर्विव्याध सूतजम् ॥ ७.१३९.५६ ॥
Da traf Bhīma, der Starkarmige, voller Zorn und von fester Tapferkeit, indem er Waffen mit Waffen abwehrte, den Sohn des Wagenlenkers mit Pfeilen.
7.139.57
कर्णोऽपि भीमसेनस्य निवार्येषून्महाबलः ।
प्राहिणोन्नव नाराचानाशीविषसमान्रणे ॥ ७.१३९.५७ ॥
Auch Karṇa, der Gewaltige, wehrte Bhīmasenas Pfeile ab und schickte im Kampf neun Nārāca-Pfeile ab, gleich giftigen Schlangen.
7.139.58
तावद्भिरथ तान्भीमो व्योम्नि चिच्छेद पत्रिभिः ।
नाराचान्सूत पुत्रस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.५८ ॥
Da zerschnitt Bhīma mit ebenso vielen Pfeilen jene Nārāca hoch am Himmel und sprach: »Halt, halt, Sohn des Wagenlenkers!«
7.139.59
ततो भीमो महाबाहुः शरं क्रुद्धान्तकोपमम् ।
मुमोचाधिरथेर्वीरो यमदण्डमिवापरम् ॥ ७.१३९.५९ ॥
Da schoss der Held Bhīma, der Starkarmige, einen Pfeil gleich dem zornigen Tod gegen den Sohn des Adhiratha, gleich einem zweiten Stab Yamas.
7.139.60
तमापतन्तं चिच्छेद राधेयः प्रहसन्निव ।
त्रिभिः शरैः शरं राजन्पाण्डवस्य प्रतापवान् ॥ ७.१३९.६० ॥
Karṇa, der Sohn der Rādhā, schnitt wie lachend jenen auf ihn herabstürzenden Pfeil mit drei Pfeilen entzwei; o König, der mächtige Karṇa zerschnitt den Pfeil des Pāṇḍava mit dreien.
7.139.61
पुनश्चासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डवः ।
तस्य तान्याददे कर्णः सर्वाण्यस्त्राण्यभीतवत्।
युध्यमानस्य भीमस्य सूतपुत्रोऽस्त्रमायया ॥ ७.१३९.६१ ॥
Wieder entfesselte der Pāṇḍava wilde Pfeilregen; Karṇa, der Wagenlenkersohn, empfing alle Waffen Bhīmas furchtlos durch die Zauberkraft der Waffen, während jener kämpfte.
7.139.62
तस्येषुधी धनुर्ज्यां च बाणैः सन्नतपर्वभिः ।
रश्मीन्योक्त्राणि चाश्वानां क्रुद्धः कर्णोऽच्छिनन्मृधे। ॥ ७.१३९.६२ ॥
Karṇa, zornig, zerschnitt im Kampf seine beiden Köcher, die Bogensehne, die Zügel und die Riemen der Pferde mit Pfeilen mit gebogenen Gelenken.
7.139.63
तस्याश्वांश्च पुनर्हत्वा सूतं विव्याध पञ्चभिः ।
सोपसृत्य द्रुतं सूतो युधामन्यो रथं ययौ ॥ ७.१३९.६३ ॥
Nachdem er seine Pferde erneut erschlagen hatte, traf Karṇa den Wagenlenker mit fünf Pfeilen; da näherte sich der Wagenlenker Yudhāmanyu rasch und ging zu seinem Wagen.
7.139.64
विहसन्निव भीमस्य क्रुद्धः कालानलद्युतिः ।
ध्वजं चिच्छेद राधेयः पताकां च व्यपातयत् ॥ ७.१३९.६४ ॥
Als lache er über Bhīma, schnitt Karṇa, der Sohn der Rādhā, zornig und strahlend wie das Feuer der Zeit, das Banner ab und ließ den Wimpel fallen.
7.139.65
स विधन्वा महाबाहुरथ शक्तिं परामृशत् ।
तां व्यवासृजदाविध्य क्रुद्धः कर्णरथं प्रति ॥ ७.१३९.६५ ॥
Da ergriff der Bogenschütze mit den mächtigen Armen seinen Speer und schleuderte ihn zornig schwirrend gegen Karṇas Wagen.
7.139.66
तामाधिरथिरायस्तः शक्तिं काञ्चनभूषणाम् ।
आपतन्तीं महोल्काभां चिच्छेद दशभिः शरैः ॥ ७.१३९.६६ ॥
Jenen mit Gold geschmückten Speer, der wie ein großer Meteor auf ihn niederfuhr, zerschlug Karṇa, der Sohn des Adhiratha, wachsam mit zehn Pfeilen.
7.139.67
साऽपतद्दृशधा छिन्ना कर्णस्य निशितैः शरैः ।
अस्यतः सूतपुत्रस्य मित्रार्थे चित्रयोधिनः ॥ ७.१३९.६७ ॥
In zehn Stücke von Karṇas scharfen Pfeilen zerschnitten, fiel sie nieder, während der Sohn des Wagenlenkers, jener wunderbare Krieger, um seines Freundes willen seine Pfeile abschoss.
7.139.68
स चर्मादत्त कौन्तेयो जातरूपपरिष्कृतम् ।
खङ्गं चान्यतरप्रेप्सुर्जयं मरणमेव वा ॥ ७.१३९.६८ ॥
Der Sohn Kuntīs nahm einen mit Gold verzierten Schild und ein Schwert, begierig auf Sieg oder Tod.
7.139.69
तदस्य तरसा क्रुद्धो व्यधमच्चर्म सुप्रभम् ।
शरैर्बहुभिरत्युग्रैः प्रहसन्निव भारत ॥ ७.१३९.६९ ॥
Erzürnt schlug er den hellen Schild mit vielen überaus grimmigen Pfeilen mit Gewalt nieder, als lache er, o Bhārata.
7.139.70
स विचर्मा महाराज विरथः क्रोधमूर्च्छितः ।
असिं प्रासृजदाविध्य त्वरन्कर्णरथं प्रति ॥ ७.१३९.७० ॥
Großer König, ohne Schild und Wagen, von Zorn überwältigt, schleuderte er das Schwert wirbelnd und eilig gegen Karṇas Wagen.
7.139.71
स धनुः सूतपुत्रस्य सज्यं छित्त्वा महानसिः ।
पपात भुवि राजेन्द्र क्रुद्धः सर्प इवाम्बरात् ॥ ७.१३९.७१ ॥
Dieses große Schwert, den gespannten Bogen des Wagenlenkersohnes durchtrennend, fiel zu Boden, o Herr der Könige, wie eine zornige Schlange vom Himmel.
7.139.72
ततः प्रहस्याधिरथिरन्यदादाय कार्मुकम् ।
शत्रुघ्नं समरे क्रुद्धो दृढज्यं वेगवत्तरम् ॥ ७.१३९.७२ ॥
Da nahm der Sohn des Adhiratha, lachend, im Kampf erzürnt, einen anderen Bogen, feindvernichtend, mit starker Sehne und überaus schnell.
7.139.73
व्यायच्छत्स शरान्कर्णः कुन्तीपुत्रजिघांसया ।
सहस्रशो महाराज रुक्मपुङ्खान्सुतेजनान् ॥ ७.१३९.७३ ॥
Großer König, aus dem Verlangen, den Sohn der Kuntī zu töten, spannte Karṇa Tausende goldgefiederter, wohl geschärfter Pfeile.
7.139.74
स वध्यमानो बलवान्कर्णचापच्युतैः शरैः ।
वैहायसं प्राक्रमद्धै कर्णस्य रथमाविशत् ॥ ७.१३९.७४ ॥
Von den Pfeilen aus Karṇas Bogen getroffen, sprang der mächtige Krieger in die Lüfte und bestieg Karṇas Wagen.
7.139.75
स तस्य चरितं दृष्ट्वा सङ्ग्रामे विजयैषिणः ।
ध्वजालयस्थो राधेयो भीमसेनमवञ्चयत् ॥ ७.१३९.७५ ॥
Als er seine Tat sah, verbarg sich Karṇa, der Sohn der Rādhā, der im Kampf den Sieg suchte, auf dem Banner und täuschte Bhīmasena.
7.139.76
तमदृष्ट्वा रथोपस्थे निलीनं व्यथितेन्द्रियम् ।
ध्वजमस्य समारुह्य तस्मै भीमो महीतले ॥ ७.१३९.७६ ॥
Da er ihn nicht sah, auf dem Wagenboden verborgen, die Sinne verwirrt, kletterte Bhīma auf sein Banner und dann für ihn auf den Boden…
7.139.77
तदस्य कुरवः सर्वे चाणाश्चाभ्यपूजयन् ।
यदियेष रथात्कर्णं हर्तुं तार्क्ष्य इवोरगम् ॥ ७.१३९.७७ ॥
Alle Kuru und die Barden lobten jene Tat von ihm, dass er Karṇa vom Wagen reißen wollte, wie Garuḍa eine Schlange packt.
7.139.78
स च्छिन्नधन्वा विरथः स्वधर्ममनुपालयन् ।
स्वरथं पृष्ठतः कृत्वा युद्धायैव व्यवस्थितः ॥ ७.१३९.७८ ॥
Mit zerbrochenem Bogen und ohne Wagen, doch sein eigenes Dharma wahrend, stand er fest zum Kampf, den eigenen Wagen hinter sich.
7.139.79
तद्विचिन्त्य स राधेयस्तत एनं समभ्ययात् ।
संरम्भात्पाण्डवं सङ्ख्ये युद्धाय समुपस्थितम् ॥ ७.१३९.७९ ॥
Nachdem er dies bedacht hatte, ging Karṇa, der Sohn Rādhās, voller Zorn auf Arjuna, den Sohn Pāṇḍus, zu, der zum Kampf bereitstand.
7.139.80
तौ समेतौ महाराज स्पर्धमानौ महाबलौ ।
जीमूताविव घर्मान्ते गर्जमानौ नरर्षभौ ॥ ७.१३९.८० ॥
O großer König, jene beiden Mächtigen trafen aufeinander, wetteifernd, brüllend wie zwei Gewitterwolken am Ende des Sommers, zwei Stiere unter den Menschen.
7.139.81
तयोरासीत्संप्रहारः क्रुद्धयोर्नरसिंहयोः ।
अमृष्यमाणयोः सङ्ख्ये देवदानवयोरिव ॥ ७.१३९.८१ ॥
Zwischen jenen beiden zornigen Löwen unter den Menschen entbrannte im Kampf ein wilder Zusammenstoß, wie der von Göttern und Dämonen, unfähig, einander zu ertragen.
7.139.82
क्षीणशस्त्रस्तु कौन्तेयः कर्णेन समभिद्रुतः ।
दृष्ट्वाऽर्जुनहतान्नागान्पतितान्पर्वतोपमान्।
रथमार्गविघातार्थं व्यायुधः प्रविवेश ह ॥ ७.१३९.८२ ॥
Die Waffen des Kaunteya waren erschöpft, und Karṇa griff ihn an. Als er die von Arjuna erschlagenen, wie Berge gefallenen Elefanten sah, trat er waffenlos ein, um den Weg des Wagens freizumachen.
7.139.83
हस्तिनां व्रजमासाद्य रथदुर्गं प्रविश्य च ।
पाण्डवो जीविताकाङ्क्षी राधेयं नाभ्यवर्तत ॥ ७.१३९.८३ ॥
Nachdem er die Herde der Elefanten erreicht und die Wagenfestung betreten hatte, stellte sich der Pāṇḍava, der leben wollte, Karṇa, dem Sohn Rādhās, nicht entgegen.
7.139.84
व्यवस्थानमथाकाङ्क्षन्धनञ्जयशरैर्हतम् ।
उद्यम्य कुञ्जरं पार्थस्तस्थौ परपुरञ्जयः ॥ ७.१३९.८४ ॥
Dann, eine feste Stellung begehrend, hob Pārtha, der Eroberer feindlicher Städte, den von Dhanañjayas Pfeilen erschlagenen Elefanten empor und stand.
7.139.85
महौषधिसमायुक्तं हनूमानिव पर्वतम् ।
तमस्य विशिखैः कर्णो व्यधमत्कुञ्जरं पुनः ॥ ७.१३९.८५ ॥
Wie Hanumān einen Berg voller großer Heilkräuter (hob), so streckte Karṇa jenen Elefanten, der von Bhīmas Pfeilen verwundet worden war, erneut mit Pfeilen nieder.
7.139.86
हस्त्यङ्गान्यथ कर्णाय प्राहिणोत्पाण्डुनन्दनः ।
चक्राण्यश्चांस्तथा चान्यद्यद्यत्पश्यति भूतले ॥ ७.१३९.८६ ॥
Dann schleuderte der Sohn Pāṇḍus gegen Karṇa Elefantenglieder, Räder, Pferde und alles, was er auf dem Boden sah.
7.139.87
तत्तदादाय चिक्षेप क्रुद्धः कर्णाय पाण्डवः ।
तदस्य सर्वं चिच्छेद क्षिप्तंक्षिप्तं शितैः शरैः ॥ ७.१३९.८७ ॥
Der zornige Pāṇḍava nahm jedes davon auf und schleuderte es gegen Karṇa; und Karṇa zerschnitt jedes geworfene Ding mit scharfen Pfeilen.
7.139.88
भीमोऽपि मुष्टिमुद्यम्य वज्रगर्भं सुदारुणम् ।
हन्तुमैच्छत्सूतपुत्रं संस्परन्नर्जुनं क्षणात् ॥ ७.१३९.८८ ॥
Auch Bhīma hob seine Faust, im Innern wie ein Donnerkeil und überaus furchtbar, und wollte den Sohn des Wagenlenkers erschlagen, Arjuna in einem Augenblick berührend.
7.139.89
शक्तोऽपि नावधीत्कर्णं समर्थः पाण्डुनन्दनः ।
रक्षमाणः प्रतिज्ञां तां या कृता सव्यसाचिना ॥ ७.१३९.८९ ॥
Obwohl fähig, tötete der Sohn Pāṇḍus (Bhīma) Karṇa nicht und bewahrte das Gelübde, das der Beidhändige (Arjuna) abgelegt hatte.
7.139.90
तमेवं व्याकुलं भीमं भूयोभूयः शितैः शरैः ।
मूर्च्छयाभिपरीताङ्गमकरोत्सूतनन्दनः ॥ ७.१३९.९० ॥
So erregt wurde Bhīma vom Sohn des Wagenlenkers immer wieder mit scharfen Pfeilen dazu gebracht, dass seine Glieder von Betäubung überwältigt wurden.
7.139.91
व्यायुधं नावधीच्चैनं कर्णः कुन्त्या वचः स्मरन् ।
धनुषोग्रेण तं कर्णः सोऽभिद्रुत्य परामृशत् ॥ ७.१३९.९१ ॥
Sich der Worte Kuntīs erinnernd, tötete Karṇa Bhīma nicht, als dieser unbewaffnet war; mit seinem gewaltigen Bogen stürmte er heran und berührte ihn.
7.139.92
धनुषा स्पृष्टमात्रेण क्रुद्धः सर्प इव श्वसन् ।
आच्छिद्य स धनुस्तस्य कर्णं मूर्धन्यताडयत् ॥ ७.१३९.९२ ॥
Sogleich vom Bogen berührt, zornig und zischend wie eine Schlange, zerschlug er Karṇas Bogen und schlug ihm auf den Kopf.
7.139.93
ताडितो भीमसेनेन क्रोधादारक्तलोचनः ।
विहसन्निव राधेयो वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.१३९.९३ ॥
Von Bhīmasena getroffen, die Augen vor Zorn gerötet, sprach Karṇa, der Sohn Rādhās, diese Worte, als lachte er.
7.139.94
पुनः पुनस्तूबरक मूढ औदरिकेति च ।
अकृतास्त्रक मा योत्सीर्बाल सङ्ग्रामकातर ॥ ७.१३९.९४ ॥
Immer wieder sprach er: 'Fresser, Narr, Bauchmensch! Du ohne Waffenkunst, kämpfe nicht! Knabe, im Kampf furchtsam!'
7.139.95
यत्र भोज्यं बहुविधं भक्ष्यं पेयं च पाण्डव ।
तत्र त्वं दुर्मते योग्यो न युद्धेषु कदाचन ॥ ७.१३९.९५ ॥
Pāṇḍava, wo es vielerlei Speisen, Eßbares und Getränke gibt, dort taugst du, Übelgesinnter; in Schlachten taugst du niemals.
7.139.96
मूलपुष्पफलाहारो व्रतेषु नियमेषु च ।
उचितस्त्वं वने भीम न त्वं युद्धविशारदः ॥ ७.१३९.९६ ॥
Wer sich von Wurzeln, Blüten und Früchten nährt, taugt für Gelübde und Observanzen; Bhīma, du taugst für den Wald, aber du bist nicht geübt im Kampf.
7.139.97
क्व युद्वं क्व मुनित्वं च वनं गच्छ वृकोदर ।
न त्वं युद्धोचितस्तात वनवासरतिर्भवान् ॥ ७.१३९.९७ ॥
Wo ist der Kampf und wo das Leben eines Weisen? Vṛkodara, geh in den Wald. Lieber, du bist nicht zum Kampf geeignet; deine Freude liegt im Waldleben.
7.139.98
सूदान्भृत्यजनान्दासांस्त्वं गृहे त्वरयन्भृशम् ।
योग्यस्ताडयितुं क्रोधाद्भोजनार्थं वृकोदर ॥ ७.१३९.९८ ॥
Indem du die Köche, Diener und Sklaven in deinem Haus sehr antreibst, bist du nur dazu geeignet, sie im Zorn um der Speise willen zu schlagen, Vṛkodara.
7.139.99
मुनिर्भूत्वाऽथवा भीम फलान्यादत्स्व दुर्मते ।
वनाय व्रज कौन्तेय न त्वं युद्धविशारदः ॥ ७.१३९.९९ ॥
Oder werde ein Weiser, Bhīma, und nimm Früchte. Geh in den Wald, Sohn der Kuntī mit bösem Sinn; du bist nicht geübt im Kampf.
7.139.100
फलमूलाशने शक्तस्त्वं तथाऽतिथिपूजने ।
न त्वां शस्त्रसमुद्योगे योग्यं मन्ये वृकोदर ॥ ७.१३९.१०० ॥
Du bist fähig, Früchte und Wurzeln zu essen, und ebenso, Gäste zu ehren. Vṛkodara, ich halte dich nicht für geeignet, zu den Waffen zu greifen.
7.139.101
एवं तं विरथं दृष्ट्वा स्मृत्वा कर्णोऽब्रवीद्वचः ॥ ७.१३९.१०१ ॥
Als er ihn so ohne Wagen sah und sich erinnerte, sprach Karṇa diese Worte.
7.139.102
कौमारे यानि वृत्तानि विप्रियाणि विशाम्पते ।
तानि सर्वाणि चाप्येव रूक्षाण्यश्रावयद्भृशम् ॥ ७.१३९.१०२ ॥
O Herr der Menschen, alle unangenehmen Taten der Kindheit, all jene harten Dinge ließ er laut verkünden.
7.139.103
अथैनं तत्र संलीनमस्पृशद्धनुषा पुनः ।
प्रहसंश्च पुनर्वाक्यं भीममाह वृषस्तदा ॥ ७.१३९.१०३ ॥
Da berührte Karṇa ihn, der dort verborgen lag, erneut mit seinem Bogen, lachte und sprach wieder diese Worte zu Bhīma.
7.139.104
योद्धव्यं मारिषान्यत्र न योद्धव्यं च मादृशैः ।
मादृशैर्युध्यमानानामेतच्चान्यच्च विद्यते ॥ ७.१३९.१०४ ॥
Herr, dies sollte anderswo ausgetragen werden, und Männer wie ich sollten nicht so kämpfen. Für uns Kämpfende gilt dies und noch mehr.
7.139.105
गच्छ वा यत्र तौ कृष्णौ तौ त्वां रक्षिष्यतो रणे ।
गृहं वा गच्छ कौन्तेय किं ते युद्धेन बालक ॥ ७.१३९.१०५ ॥
Geh dorthin, wo jene beiden Kṛṣṇas sind; sie werden dich im Kampf beschützen. Oder geh nach Hause, Sohn der Kuntī, Kind! Was hast du mit dem Krieg zu schaffen?
7.139.106
कर्णस्य वचनं श्रुत्वा भीमसेनोऽतिदारुणम् ।
उवाच कर्णं प्रहसन्सर्वेषां शृण्वतां वचः ॥ ७.१३९.१०६ ॥
Als Bhīmasena die äußerst harten Worte Karṇas hörte, lachte er und sprach vor aller Ohren zu Karṇa.
7.139.107
जितस्त्वमसकृद्दुष्ट कत्थसे किं वृथात्मना ।
जयाजयौ महेन्द्रस्य लोके दृष्टौ पुरातनैः ॥ ७.१३९.१०७ ॥
Du wurdest immer wieder besiegt, Bösewicht. Warum prahlst du vergeblich mit dir selbst? Sieg und Niederlage des Indra haben die Alten in der Welt gesehen.
7.139.108
मल्लयुद्धं मया सार्धं कुरु दुष्कुलसम्भव ।
महाबलो महाभोगी कीचको निहतो यथा।
तथा त्वां घातयिष्यामि पश्यत्सु सर्वराजसु ॥ ७.१३९.१०८ ॥
Ringe mit mir, du Sprössling einer niedrigen Familie. So wie der mächtige und prunkliebende Kīcaka erschlagen wurde, so werde ich dich niederstrecken, während alle Könige zusehen.
7.139.109
भीमस्य मतमाज्ञाय कर्णो बुद्धिमतां वरः ।
विरराम रणात्तस्मात्पश्यतां सर्वधन्विनाम् ॥ ७.१३९.१०९ ॥
Karṇa, der Beste unter den Weisen, verstand Bhīmas Absicht und ließ von jenem Kampf ab, während alle Bogenschützen zusahen.
7.139.110
एवं तं विरथं कृत्वा कर्णो राजन्व्यकत्थयत् ।
प्रसुखे वृष्णिसिंहस्य पार्थस्य च महात्मनः ॥ ७.१३९.११० ॥
Nachdem er ihn wagenlos gemacht hatte, o König, prahlte Karṇa vor dem Löwen der Vṛṣṇi und dem großherzigen Pārtha.
7.139.111
तं ब्रुवाणं तु भीमः स काङ्क्षन्भीमपराक्रमः ।
न चाकार्षीन्मृतं स्मृत्वा ह्यर्जुनस्य महाबलम् ॥ ७.१३९.१११ ॥
Während jener noch sprach, unterließ Bhīma von furchtbarer Tapferkeit, obwohl er begehrte zu handeln, aus Erinnerung an Arjunas große Kraft jedes Vorgehen gegen ihn, als wäre er tot.
7.139.112
तस्य कार्मुकमारुज्य बभञ्जाशुपराक्रमी ॥ ७.१३९.११२ ॥
Der schnell Tapfere stieg auf seinen Bogen und zerbrach ihn.
7.139.113
ततो दृष्ट्वा महाराज वासुदेवो महाद्युतिः ।
अर्जुनार्जुन पश्येमं भीमं कर्णेन बाधितम् ॥ ७.१३९.११३ ॥
Da sprach, o großer König, Vāsudeva von großem Glanz, als er es sah: 'Arjuna, Arjuna, sieh diesen Bhīma, von Karṇa bedrängt.'
7.139.114
एवमुक्तस्तदा पार्थः केशवेन महात्मना ।
भीमसेनं तथाभूतं क्रोधसंरक्तलोचनः।
अमर्षवशमापन्नो निर्दहन्निव चक्षुषा ॥ ७.१३९.११४ ॥
So angesprochen von dem großherzigen Keśava, geriet Pārtha, die Augen rot vor Zorn, beim Anblick Bhīmasenas in diesem Zustand in die Gewalt der Empörung und schien mit seinem Blick zu verbrennen.
7.139.115
ततो राजञ्शिलाधौताञ्शराञ्शाखामृगध्वजः ।
प्राहिणोत्सूतपुत्राय केशवेन प्रचोदितः ॥ ७.१३९.११५ ॥
Da, o König, von Keśava angetrieben, sandte der Herr mit dem Affenbanner auf dem Wagen die auf Schleifsteinen gewaschenen Pfeile gegen den Sohn des Wagenlenkers.
7.139.116
ततः पार्थभुजोत्सृष्टाः शराः कनकभूषणाः ।
गाण्डीवप्रभवाः कर्णं हंसाः क्रौञ्चमिवाविशन् ॥ ७.१३९.११६ ॥
Da drangen die goldgeschmückten Pfeile, dem Gāṇḍīva entsprungen und von Pārthas Armen entsandt, in Karṇa ein, wie Schwäne in den Krauñca eindringen.
7.139.117
स भुजङ्गैरिवाविष्टैर्गाण्डीवप्रेषितैः शरैः ।
भीमसेनादपासेधत्सूतपुत्रं धनञ्जयः ॥ ७.१३९.११७ ॥
Mit Pfeilen, vom Gāṇḍīva gesandt und wie Schlangen eindringend, trieb Dhanañjaya den Sohn des Wagenlenkers von Bhīmasena fort.
7.139.118
स च्छिन्नधन्वा भीमेन धनञ्जयशराहतः ।
कर्णो भीमादपायासीद्रथेन महता द्रुतम् ॥ ७.१३९.११८ ॥
Mit zerbrochenem Bogen, von Bhīma zerschlagen und von Dhanañjayas Pfeilen getroffen, zog sich Karṇa eilig in seinem großen Wagen von Bhīma zurück.
7.139.119
भीमोऽपि सात्यकेर्वाहं समारुह्य नरर्षभः ।
अन्वयाद्धातरं सङ्ख्ये पाण्डवं सव्यसाचिनम् ॥ ७.१३९.११९ ॥
Auch Bhīma bestieg Sātyakis Wagen, der Stier unter den Männern, und folgte im Kampf seinem Bruder, dem Pāṇḍava Savyasācin.
7.139.120
ततः कर्णं समुद्दिश्य त्वरमाणो धनञ्चयः ।
नाराचं क्रोधताम्राक्षः प्रैषीन्मृत्युमिवान्तकः ॥ ७.१३९.१२० ॥
Da zielte Dhanañjaya, eilend, die Augen vor Zorn gerötet, auf Karṇa und schickte einen eisernen Pfeil, wie der Ender den Tod sendet.
7.139.121
स गरुत्मानिवाकशे प्रार्थयन्भुजगोत्तमम् ।
नाराचोऽभ्यपतत्कर्णं तूर्णं गाण्डीवचोदितः ॥ ७.१३९.१२१ ॥
Wie Garuḍa am Himmel, den besten der Schlangen suchend, fiel der vom Gāṇḍīva getriebene Nārāca schnell auf Karṇa nieder.
7.139.122
तमन्तरिक्षे नाराचं द्रौणिश्चिच्छेद पत्रिणा ।
धनञ्जयभयात्कर्णमुज्जिहीर्षन्महारथः ॥ ७.१३९.१२२ ॥
In der Luft zerschnitt der Sohn Droṇas jenen Nārāca mit einem einzigen Pfeil; der große Wagenkämpfer wollte Karṇa aus Furcht vor Dhanañjaya retten.
7.139.123
ततो द्रौणिं चतुःषष्ट्या विव्याध कुपितोऽर्जुनः ।
शिलीमुखैर्महाराज मागास्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१३९.१२३ ॥
Da durchbohrte der zornige Arjuna den Sohn Droṇas mit vierundsechzig Śilīmukha-Pfeilen, o großer König, und sprach: »Flieh nicht, bleib stehen!«
7.139.124
स तु मत्तगजाकीर्णमनीकं रथसङ्कुलम् ।
तूर्णमभ्याविशद्द्रौणिर्धनञ्जयशरार्दितः ॥ ७.१३९.१२४ ॥
Doch der Sohn Droṇas, von Dhanañjayas Pfeilen gequält, drang schnell in jenes Heer ein, das von rasenden Elefanten und Streitwagen wimmelte.
7.139.125
ततः सुवर्णपृष्ठानां चापानां कूजतां रणे ।
शब्दं गाण्डीवघोषेण कौन्तेयोऽभ्यभवद्बली ॥ ७.१३९.१२५ ॥
Da überwältigte der mächtige Sohn Kuntīs den Klang der goldrückigen Bögen, die im Kampf widerhallten, mit dem Dröhnen des Gāṇḍīva.
7.139.126
धनञ्जयस्तथाऽऽयान्तं पृष्ठतो द्रौणिमभ्यगात् ।
नातिदीर्घमिवाध्वानं शरैः सन्त्रासयन्बलम् ॥ ७.१३९.१२६ ॥
Auch Dhanañjaya ging dem Sohn Droṇas entgegen, der von hinten kam, und verängstigte das Heer mit Pfeilen, als wäre der Weg nicht sehr lang.
7.139.127
विदार्य देहान्नाराचैर्नरवारणवाजिनाम् ।
कङ्कबर्हिणवासोभिर्बलं व्यधमदर्जुनः ॥ ७.१३९.१२७ ॥
Mit eisernen Pfeilen die Leiber von Männern, Elefanten und Pferden zerreißend, zerstreute Arjuna das Heer mit Pfeilen, die mit Reiher- und Pfauenfedern besetzt waren.
7.139.128
तद्बलं भरतश्रेष्ठ सवाजिद्विपमानवम् ।
पाकशासनिरायत्तः पार्थः स निजघान ह ॥ ७.१३९.१२८ ॥
O Bester der Bharatas, dieser Pārtha, geleitet vom Sohn Indras, erschlug in der Tat jenes Heer samt Pferden, Elefanten und Männern.