مهابهاراتا · أدهيايا 7.143
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.143.1
स बाहुर्न्यपतद्भूमौ सखङ्गः सशुभाङ्गदः ।
आदधज्जीवलोकस्य दुःखमद्भुतमुत्तमः।
यन्त्रमुक्तो महेन्द्रस्य ध्वजो वृत्तोत्सवो यथा ॥ ७.१४३.१ ॥
سقطت تلك الذراع على الأرض مع سيفها وسوار الحظ، مُلقيةً على عالم الأحياء حزناً عجيباً، كراية أُطلقت من آلة إندرا حين ينتهي العيد.
7.143.2
प्रहरिष्यन्हृतो बाहुरदृश्यते किरीटिना ।
वेगेन न्यपतद्भूमौ पञ्चास्य इव पन्नगः ॥ ७.१४३.२ ॥
رأوا تلك الذراع، وهي على وشك الضرب، مقطوعة بيد صاحب التاج (أرجونا)، فسقطت إلى الأرض بسرعة كأفعى ذات خمسة رؤوس.
7.143.3
स मोघं कृतमात्मानं दृष्ट्वा पार्थेन कौरवः ।
उत्सृज्य सात्यकिं क्रोधाद्ग्रर्हयामास पाण्डवम् ॥ ७.१४३.३ ॥
لما رأى ذلك الكوروي نفسه قد أُبطل عمله على يد ابن بريثا، تركَ ساتياكي غاضباً ووبّخ البانداوي.
7.143.4
स विबाहुर्महाराज एकपक्ष इवाण्डजः ।
एकचक्रो रथो यद्वद्धरणीमास्थितो नृपः।
उवाच पाण्डवं चैव सर्वक्षत्रस्य पश्यतः ॥ ७.१४३.४ ॥
أيها الملك العظيم، وقف ذلك الملك المقطوع الذراع على الأرض كطائر ذي جناح واحد أو عربة ذات عجلة واحدة، وخاطب البانداوي أمام أنظار جميع المحاربين.
7.143.5
नृशंसं बत कौन्तेय कर्मेदं कृतवानसि ।
अपश्यतो विषक्तस्य यन्मे त्वं बाहुमच्छिनः ॥ ७.१४३.५ ॥
يا ابن كونتي، لقد فعلت هذا الفعل القاسي حقاً، إذ قطعت ذراعي وأنا غير ناظر ومتشابك معك.
7.143.6
येषु येषु नरः पार्थ वर्तते सुसमाहितः ।
आशु तच्छीलतामेति तदिदं दृश्यते त्वयि ॥ ७.१४३.६ ॥
يا ابن بريثا، إن الإنسان في أي عمل يتفرغ له بكل تركيز، يكتسب سريعاً طبيعة ذلك العمل؛ وهذا ما يُرى فيك الآن.
7.143.7
किं नु वक्ष्यसि राजानं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
किं कुर्वाणो मया सङ्ख्ये हतो भूरिश्रवा इति ॥ ७.१४३.७ ॥
ماذا ستقول للملك يودهيشتيرا ابن دharma عندما يُقتل بهوريشرافاس في المعركة على يدي؟ وماذا كنت تفعل؟
7.143.8
इदमिन्द्रेण ते साक्षादुपदिष्टं महात्मना ।
अस्त्रं रुद्रेण वा पार्थ द्रोणेनाथ कृपेण वा ॥ ७.१४३.८ ॥
يا بارثا، لقد علّمك هذا السلاح مباشرة الإله إندرا العظيم، أو رودرا، أو دروناه، أو كربا.
7.143.9
ननु नामास्त्रधर्मज्ञस्त्वं लोकेऽभ्यधिकः परैः ।
सोऽयुध्यमानस्य कथं रणे प्रहृतवानसि ॥ ७.१४३.९ ॥
أنت حقًا عالم بقانون السلاح وأعلى من الآخرين في العالم؛ فكيف ضربت في المعركة من كان لا يقاتل؟
7.143.10
न प्रमत्ताय भीताय विरथाय प्रयाचते ।
व्यसने वर्तमानाय प्रहरन्ति मनीषिणः ॥ ७.१४३.१० ॥
لا يضرب الحكماء من كان غافلاً، أو خائفاً، أو بلا مركبة، أو يتوسل، أو في محنة.
7.143.11
इदं तु नीचाचरितमसत्पुरुषसेवितम् ।
कथमाचरितं पार्थ पापकर्म सुदुष्करम् ॥ ७.१४३.११ ॥
لكن هذا فعلٌ يأتيه الأدنياء ويتبعه الأشرار. فكيف فعلت يا بارثا هذا الفعل الآثم الشديد الصعوبة؟
7.143.12
आर्येण सुकरं त्वाहुरार्यकर्म धनञ्जय ।
अनार्यकर्म त्वार्येण सुदुष्करतमं भुवि ॥ ७.१४३.१२ ॥
يا دهنجايا، يقولون إن الفعل النبيل سهل على النبيل؛ أما أن يأتي النبيل فعلاً وضيعاً فهو أصعب شيء في الأرض.
7.143.13
कथं हि राजवंश्यस्त्वं कौरवेयो विशेषतः ।
क्षत्रधर्मादपक्रान्तः सुवृत्तश्चारितव्रतः ॥ ७.१४३.१३ ॥
كيف، وأنت من سلالة ملكية ولا سيما من الكوراف، تنحرف عن واجب المحارب؟ سلوكك حسن وأنت تتمسك بنذورك.
7.143.14
अल्पस्तवापराधोऽत्र न त्वां तात विगर्हये ।
वार्ष्णेयापशदं प्राप्य क्षुद्रं कृतमिदं त्वया ॥ ७.१४३.१४ ॥
ذنبك هنا صغير، ولا أعيّرك يا بني. لقد نلت العار بسبب الفارشنيا (كريشنا) فصنعت هذا الفعل الحقير.
7.143.15
इदं तु यदतिक्षुद्रं वार्ष्णेयार्थे कृतं त्वया ।
वासुदेवमतं नूनं नैतत्त्वय्युपपद्यते ॥ ७.१४३.१५ ॥
لكن هذا الفعل الحقير جدًا الذي فعلته من أجل الفارشنيا لا بد أنه كان برأي فاسوديفا؛ وهو لا يليق بك.
7.143.16
को हि नाम प्रमत्ताय परेण सह युध्यते ।
ईदृशं व्यसनं दद्याद्यो न कृष्णसखो भवेत् ॥ ७.१४३.१६ ॥
من ذا الذي يحارب عدوًا غافلًا؟ ومن، إن لم يكن صديقًا لكريشنا، كان ليُنزل بلاءً كهذا؟
7.143.17
व्रात्याः सङ्क्लिष्टकर्माणः प्रकृत्यैव च गर्हिताः ।
वृष्ण्यन्धकाः कथं पार्थ प्रमाणं भवता कृताः ॥ ७.१४३.१७ ॥
الفريشني والأندكا، المنبوذون ذوو الأفعال الفاسدة والمحتقرون بطبعهم، كيف يا بارثا جعلتهم حجة لك؟
7.143.18
एवमुक्तो रणे पार्थो भूरिश्रवसमब्रवीत् ।
व्यक्तं हि जीर्यमाणोऽपि बुद्धिं जरयते नरः।
अनर्थकमिदं सर्वं यत्त्वया व्याहृतं प्रभो ॥ ७.१४३.१८ ॥
فقال بارثا لبهوريشرافا وقد خوطب بذلك في المعركة: "من الواضح أن الإنسان حين يشيخ يُبلي عقله بالشيخوخة. أيها السيد، كل ما قلته عبث."
7.143.19
जानन्नेव हृषीकेशं गर्हसे मां च पाण्डवम् ।
सङ्गामाणां हि धर्मज्ञः सर्वशास्त्रार्थपारगः ॥ ७.१४३.१९ ॥
وأنت تعرف هريشيكيشا، ومع ذلك تلوم أنا والبانداوي. يا من تعرف دهرما الحروب، ومتبحر في معاني جميع الشاستراس.
7.143.20
न चाधर्ममहं कुर्यां जानंश्चैव हि मुह्यसे ॥ ७.१४३.२० ॥
ولن أرتكب الأدهرما؛ ومع معرفتك بذلك تضل.
7.143.21
युध्यन्ते क्षत्रियाः शत्रून्स्वैःस्वैः परिवृता नराः ।
भ्रातृभिः पितृभिः पुत्रैस्तथा सम्बन्धिबान्धवैः।
वयस्यैरथ मित्रैश्च स्वबाहुबलमाश्रिताः ॥ ७.१४३.२१ ॥
يقاتل الكشاتريا أعداءهم، محاطين بإخوتهم وآبائهم وأبنائهم وأقاربهم ورفاقهم وأصدقائهم، متكلين على قوة أذرعهم.
7.143.22
स कथं सात्यकिं शिष्यं सुखसम्बन्धिमेव च ।
अस्मदर्थे च युध्यन्तं त्यक्त्वा प्राणान्सुदुस्त्यजान् ॥ ७.१४३.२२ ॥
كيف يتخلى عن ساتياكي، تلميذه وقريبه المحبوب، الذي يقاتل من أجلنا، متخلياً عن الحياة التي يصعب التخلي عنها؟
7.143.23
मम बाहुं रणे राजन्दक्षिणं युद्धदुर्मदम् ।
त्वया निकृष्यमाणं च दृष्टवानस्मि निष्क्रियम् ॥ ७.१४३.२३ ॥
أيها الملك، لقد رأيت ذراعي اليمنى، المتعجرفة في القتال، تُجَرّ منك وتصبح بلا حركة.
7.143.24
न च त्वं रक्षितव्यो हि एको रणगतेन हि ।
यो यस्य युध्यतेऽर्थाय संरक्ष्यो नराधिप।
तै रक्ष्यमाणैः स नृपो रक्षितव्यो महामृधे ॥ ७.१४३.२४ ॥
لست أنت، الذاهب إلى المعركة، ممن يُحمى وحده. أيها سيد الرجال، من يقاتل من أجل غيره يجب أن يحميه؛ وذلك الملك، المحمي بمن يقاتلون لأجله، يجب أن يُحمى في الحرب العظيمة.
7.143.25
यद्यहं सात्यकिं दृष्ट्वा तूष्णीमासिष्य आहवे ।
ततस्तेन वियोगश्च प्राप्यं नरकमेव च ॥ ७.१४३.२५ ॥
إن جلست صامتًا في المعركة عند رؤية ساتياكي، فسأفترق عنه، وسأبلغ الجحيم لا محالة.
7.143.26
रक्षितव्यो मया यस्मात्तस्माल्लब्धो मया स च ।
यशश्चैव स्वपक्षेभ्यः फलं मित्रस्य रक्षणात् ॥ ७.१४३.२६ ॥
لأنني يجب أن أحميه، فقد نلته؛ وبحماية الصديق يأتي المجد والثمرة من جانب المرء نفسه.
7.143.27
यच्च मां गर्हसे राजन्कृष्णेन सह सङ्गतम् ।
कस्तेन सङ्गमं नेच्छेत्तत्र ते बुद्धिविभ्रमः ॥ ७.१४३.२७ ॥
وأنت تلومني، أيها الملك، على اتحادي بكريشنا؛ فمن لا يرغب في الاتحاد به؟ وفي هذا قد اضطرب عقلك.
7.143.28
आबद्धकवचस्येह रथमारुह्य तिष्ठतः ।
सर्वायुधैरुपेतस्य प्रतियोद्धृप्रतीक्षिणः ॥ ७.१४३.२८ ॥
لمن يقف هنا على عربته، والدرع مشدودة، مزوّد بكل السلاح، ينتظر خصمه.
7.143.29
अस्मिन्रथगजानीके हयपत्तिसमाकुले ।
सिंहनादोद्धतरवे गम्भीरे सैन्यसागरे ॥ ७.१४३.२९ ॥
في هذا المحيط الجيشي العميق، المليء بصفوف العربات والفيلة، المزدحم بالخيل والمشاة، المدوّي بصيحات الأسود الهائجة.
7.143.30
स्वैश्चापि समुपेतस्य विक्रान्तस्य तथा रणे ।
सात्यकेन कथं योग्यः सङ्ग्रामस्ते भविष्यति ॥ ७.१४३.३० ॥
كيف يكون قتالك مع ساتياكي، المؤيد بجنوده، والشجاع في المعركة كذلك، مناسبًا؟
7.143.31
बहुभिः सह सङ्गम्य निर्जित्य च महारथान् ।
श्रान्तश्च श्रान्तवाहश्च क्षीणसर्वायुधस्त्वया।
समेतः सात्यकिः सङ्ख्ये निर्जितश्च महारथः ॥ ७.१४३.३१ ॥
بعد أن واجهت كثيرين وهزمت كبار الفرسان على العربات، وأنت منهك وخيلك متعبة وقد نفدت أسلحتك كلها، هزمت في المعركة ساتياكي، العظيم على العربة.
7.143.32
ईदृशं सात्यकिं सङ्ख्ये निर्जित्य च महारथम् ।
अधिकत्वं विजानीपे स्ववीर्यवशमागतम् ॥ ७.१४३.३२ ॥
وبعد أن هزمت في المعركة فارسًا عظيمًا على العربة مثل ساتياكي، تحسب التفوق الذي جاء بقوة بأسك لك.
7.143.33
इच्छसि त्वं शिरस्तस्य असिना हर्तुमाहवे ।
तथा कृच्छ्रगतं दृष्ट्वा सात्यकिं कः क्षमिष्यति।
एकस्यैकेन हि कथं सङ्ग्रामः सम्भविष्यति ॥ ७.१४३.३३ ॥
تريد أن تقطع رأسه بسيفك في المعركة. فحين ترى ساتياكي على هذا الحال في الضيق، فمن يغفر ذلك؟ وكيف يقع قتال واحد بواحد؟
7.143.34
त्वं तु गर्हय चात्मानं स्वधर्मं यो न रक्षसि ।
कथं रक्षिष्यसे वीर ये वै त्वां संश्रिता जनाः ॥ ७.१४३.३४ ॥
أما أنت فلُم نفسك، فأنت لا تحفظ واجبك. أيها البطل، كيف ستحمي الناس الذين يعتمدون عليك؟
7.143.35
आत्तशस्त्रस्य हि रणे वृष्णिपुत्रं जिघांसतः ।
छिन्नवान्यदहं बाहुं नैतल्लोकविगर्हितम् ॥ ७.१४३.३५ ॥
إن الذراع التي قطعتها من الذي حمل السلاح في المعركة راغبًا في قتل ابن فريشني، لا يلومه العالم.
7.143.36
न्यस्तशस्त्रस्य हि पुनर्विकलस्य विवर्मणः ।
अभिमन्योर्वधं तात धार्मिकः को नु पूजयेत् ॥ ७.१४३.३६ ॥
يا بني، من من الصالحين يمدح قتل أبهيمانيو، الذي ألقى سلاحه وصار مجددًا عاجزًا بلا درع؟
7.143.37
एवमुक्तो महार्बाहुर्यूपकेतुर्महायशाः ।
युयुधानं समुत्सृज्य रणे प्रायमुपाविशत् ॥ ७.१४३.३७ ॥
فلما خوطب بذلك، صاحب الذراعين القويتين، ذو الراية المعقودة بعمود القربان، عظيم الشهرة، ترك يويودهانا في المعركة وجلس للصيام حتى الموت.
7.143.38
शरानास्तीर्य सव्येन पाणिना पुण्यलक्षणः ।
यियासुर्ब्रह्मलोकाय प्राणान्प्राणेष्वथाजुहोत् ॥ ७.१४३.३८ ॥
بسط السهام بيده اليسرى، وذو العلامات المباركة، راغبًا في الذهاب إلى عالم براهما، قدّم أنفاسه في الأنفاس قربانًا.
7.143.39
सूर्ये चक्षुः समाधाय प्रसन्नं सलिले मनः ।
ध्यायन्महोपनिषदं योगयुक्तोऽभवन्मुनिः ॥ ७.१४३.३९ ॥
إذ ثبّت عينه على الشمس وجعل ذهنه الصافي على الماء، متأملًا في الأوبانيشاد العظيم، صار حكيمًا متحدًا باليوغا.
7.143.40
ततस्ते सर्वसेनासु जनाः कृष्णधनञ्जयौ ।
गर्हयामासुरप्येतौ शशंसुर्भूरिदक्षिणम् ॥ ७.१४३.४० ॥
فذمّ الناس في جميع الجيوش كرشنا وددهنجايا، ومدحوا صاحب الهبات الوافرة.
7.143.41
निन्द्यमानौ तथा कृष्णौ नोचतुः किञ्चिदप्रियम् ।
ततः प्रशस्यमानश्च नाहृष्यद्यूपकेतनः ॥ ७.१४३.४१ ॥
ومع أنهما ذُمّا هكذا، لم يقل الكريشنان شيئًا مؤلمًا؛ ومع أنه مُدح، لم يفرح صاحب الراية المعقودة بعمود القربان.
7.143.42
तांस्तथावादिनो राजन्पुत्रांस्तव धनञ्जयः ।
अमूष्यमाणो मनसा तेषां तस्य च भाषितम् ॥ ७.१४३.४२ ॥
يا ملك، لم يحتمل داناناجايا في نفسه أن أبناءك يقولون هكذا، ولا أقوالهم، ولا قوله.
7.143.43
असङ्क्रुद्धमना वाचः स्मारयन्निव भारत ।
उवाच पाण्डुतनयः साक्षेपमिव फल्गुनः ॥ ७.१४३.४३ ॥
يا بهاراتا، بلا غضب شديد، كأنه يذكّرهم بكلامهم، تكلم ابن بانDU فالغونا بتهكّم.
7.143.44
मम सर्वेऽपि राजानो जानन्त्येतन्महाव्रतम् ।
न शक्यो मामको हन्तुं यो मे स्याद्बाणगोचरे ॥ ७.१४३.४४ ॥
يعلم جميع الملوك هذا النذر العظيم لي: لا يمكن قتل أحد من أهلي إذا وقع في مرمى سهمي.
7.143.45
यूपकेतुं समीक्ष्यैतन्न मां गर्हितुमर्हथ ।
न हि धर्ममविज्ञाय युक्तं गर्हयितुं परम् ॥ ७.१४३.४५ ॥
بعد أن رأيتم هذا، لا ينبغي أن تلوموني، أيها الصاحب راية عمود القربان؛ فليس من اللائق لوم الآخر دون معرفة الدهارما.
7.143.46
न्यस्तशस्त्रस्य बालस्य विरथस्य विवर्मणः ।
नाभिमन्योर्वधं यूयं गर्हयध्वं कुतस्तदा ॥ ७.१४३.४६ ॥
لماذا لم تلوموا حينها قتل أبيمانيو، ذلك الفتى الذي ألقى سلاحه، بلا عربة وبلا درع؟
7.143.47
दुर्योधनस्य क्षुद्रस्य अप्रमाणे च तिष्ठतः ।
सौमदत्तेरथं साधुः सर्वसाहाय्यकारिणः ॥ ७.१४३.४७ ॥
حرست عربة سوماداتّي، الذي وقف وسط جيش دوريودهانا الوضيع الذي لا يحصى، وقدّم كل عون.
7.143.48
अस्मदीया मया रक्ष्याः प्राणबाध उपस्थिते ।
ये मे प्रत्यक्षतो वीरा हन्येरन्निति मे मतिः ॥ ७.१४३.४८ ॥
عند وقوع خطر على الحياة، يجب أن أحمي أهلي؛ ورأيي أن الأبطال الذين يُقتلون أمام عيني ينبغي حمايتهم.
7.143.49
सात्यकश्च वशं नीतः कौरवेण महात्मना ।
ततो मयैतच्चरितं प्रतिज्ञारक्षणं प्रति ॥ ७.१४३.४९ ॥
أُخذ ساتياكي أسيرًا على يد الكوراوي العظيم. فعلت هذا الفعل حينها لأحفظ عهدي.
7.143.50
पुनश्च कृपयाऽऽविष्टो बहु तत्तद्विचिन्तयन् ।
उवाच चैनं कौरव्यमर्जुनः शोकपीडितः ॥ ७.१४३.५० ॥
استولت عليه الرحمة مرة أخرى، وأخذ يتأمل كثيرًا، فقال أرجونا المكلوم بالحزن ذلك الكوراوي.
7.143.51
धिगस्तु क्षत्रधर्मं तु यत्र त्वं पुरुषेश्वरः ।
अवस्थामीदृशीं प्राप्तः शरण्यः शरणप्रदः ॥ ७.१४३.५१ ॥
العار على واجب المحارب، أن تصل أنت، سيد الرجال، الجدير باللجوء والمانح للملجإ، إلى مثل هذه الحال!
7.143.52
नातिभारः कृतान्तस्य विद्यते कुरुनन्दन ।
यत्र त्वं पुरुषव्याघ्रः प्राप्तः पापामिमां दशाम् ॥ ७.१४३.५२ ॥
يا فرح الكورو، ليس ثقيلًا على كريتانتا (الموت) أن تصل أنت، نمر الرجال، إلى هذه الحال الآثمة.
7.143.53
नात्मनः सुकृतस्यास्य फलं वै नृपसत्तम ।
यत्र त्वं कुरुशार्दूल प्राप्तः पापामिमां दशाम् ॥ ७.१४३.५३ ॥
يا خير الملوك، ليس هذا ثمرة أعمالك الصالحة، أن تصل أنت، نمر الكورو، إلى هذه الحال الآثمة.
7.143.54
रौरवं नरकं भीमं गमिष्यति सुयोधनः ।
यत्कृते नरशार्दूलः प्राप्तः पापामिमां दशाम् ॥ ७.१४३.५४ ॥
سيذهب سويودهانا إلى جحيم راوراوا الرهيب، ومن أجله وصلت أنت، نمر الرجال، إلى هذه الحال الآثمة.
7.143.55
को हि नाम पुमाँल्लोके मादृशः पुरुषोत्तम ।
प्रहरेत्त्वद्विधे त्वद्य प्रतिज्ञा यदि नो भवेत् ॥ ७.१४३.५५ ॥
من في العالم مثلي، يا أفضل الرجال، يضرب اليوم مثلك لولا عهدنا؟
7.143.56
एवमुक्तः स पार्थेन शिरसा भूमिमस्पृशत् ।
पाणिना चैव सव्येन प्राहिणोदस्य दक्षिणम् ॥ ७.१४३.५६ ॥
فلما خاطبه بارثا، لمس الأرض برأسه، ومد بيده اليسرى يده اليمنى.
7.143.57
एतत्पार्थस्य तु वचस्ततः श्रुत्वा महाद्युतिः ।
युपकेतुर्महाराज तूष्णीमासीदवाङ्मुखः ॥ ७.१४३.५७ ॥
لما سمع يا مهارája هذه الكلمات من بارثا، بقي يوبكيتو ذو البهاء العظيم صامتًا، ووجهه منكس.
7.143.58
या प्रीतिर्धर्मराजे मे भीमे च बलिनां वरे ।
नकुले सहदेवे च सा मे त्वयि शलाग्रज ॥ ७.१४३.५८ ॥
المحبة التي أكنّها للملك دharma، ولبهيما أفضل الأقوياء، ولناكولا وساهاديفا، تلك المحبة لي نحوك أيضًا، يا أخا شالا الأصغر.
7.143.59
मया त्वं समनुज्ञातः कृष्णेन च महात्मना ।
गच्छ पुण्यकृतां लोकाञ्छिबिरौशीनरो यथा ॥ ७.१४३.५९ ॥
بإذني وإذن كريشنا العظيم، اذهب إلى عوالم أهل الفضل، كما ذهب شيبي ابن أوشيناراً.
7.143.60
ये लोका मम विमलाः सकृद्विभाता ।
ब्रह्माद्यैः सुरवृषभैरपीष्यमाणाः।
तान्क्षिप्रं व्रज सतताग्निहोत्रयाजि… ।
न्मत्तुल्यो भव गरुडोत्तमाङ्गयानः ॥ ७.१४३.६० ॥
عوالمي الطاهرة التي تتألق مرة واحدة، والتي يتمناها حتى براهما وسائر ثيران الآلهة، اذهب إليها سريعًا. أيها الذي يقدم الأغنيهوترا دائمًا... كن مثلي، يا من مركبه غارودا.
7.143.61
धनञ्जये ब्रुवत्येवं घृणया च परिप्लुते ।
अवाङ्मुखा बभूवुश्च सैनिकाः सर्व एव ते ॥ ७.१४३.६१ ॥
وبينما كان دهنجاي يتكلم هكذا، وقد غمره الحنو، وقف أولئك الجنود جميعًا وقد أطرقوا بوجوههم.
7.143.62
मुहूर्तादिव विश्रम्य सात्यकिः क्रोधमूर्च्छितः ।
अमर्षवशमापन्नः सौमदत्तिनिराकृतः ॥ ७.१४३.६२ ॥
وبعد أن استراح لحظة، ومثقلًا بالغضب، واقعًا تحت سلطان الغيظ، ردّه ابن سوماداتّا.
7.143.63
उत्थितः स तु शैनेयो विमुक्तः सौमदत्तिना ।
सङ्गमादाय चिच्छित्सुः शिरस्तस्य महात्मनः ॥ ७.१४३.६३ ॥
فنهض ذلك الشينيّ متحررًا من ابن سوماداتّا، وقد أراد أن يقطع رأس ذلك العظيم، فعاد إلى القتال.
7.143.64
निहतं पाण्डुपुत्रेण प्रसक्तं भूरिदक्षिणम् ।
इयेष सात्यकिर्हन्तुं शलाग्रजमकल्मषम् ॥ ७.१४३.६४ ॥
وأراد ساتياكي أن يقتل الأخ الأكبر لشلية الطاهر، بهوريشرافس ذا العطايا الوافرة، الذي قتله ابن بانذو وتعلّق بذلك المصير.
7.143.65
निकृत्तभुजमासीनं छिन्नहस्तमिव द्विपम् ।
क्रोशतां सर्वसैन्यानां निन्द्यमानः सुदुर्मनाः ॥ ७.१४३.६५ ॥
كفيلٍ قُطعت خرطومه، جالسًا بذراعين مقطوعتين، يُذمّ بينما تصيح جميع الجيوش، وقد اضطربت نفسه اضطرابًا شديدًا: ساتياكي.
7.143.66
वार्यमाणः स कृष्णेन पार्थेन च महात्मना ।
भीमेन चक्रक्षाभ्यामश्वत्थाम्ना कृपेण च ॥ ७.१४३.६६ ॥
وبينما كان كريشنا والعظيم بارثا (أرجونا) يردّانه، وكذلك بهيما وحارسا العجلتين وأشفاتّامان وكربا،
7.143.67
कर्णेन वृषसेनेन सैन्धवेन तथैव च ।
विक्रोशतां च सैन्यानामवधीत्तं धृतव्रतम् ॥ ७.१४३.६७ ॥
وقتل كارنا وفريشاسينا وملك السند بالمثل، والجنود يصرخون، ذلك المحافظ على نذره.
7.143.68
प्रायोपविष्टस्य रणे पार्थेन च्छिन्नबाहुनः ।
सात्यकिः कौरवेयस्य खङ्गेनापाहरच्छिरः ॥ ७.१४३.६८ ॥
قطع ساتياكي بسيفه رأس الكوروي الذي جلس صائماً حتى الموت في المعركة، وقد قطع ذراعه پارتها.
7.143.69
नाभ्यनन्दन्त तं सैन्याः सात्यकिं तेन कर्मणा ।
अर्जुनेन हतं पूर्वं यज्जघान कुरूद्वहम् ॥ ७.१४३.६९ ॥
لم توافق الجنود على فعل ساتياكي ذلك، إذ قتل خير الكورويين الذي كان قد قتله أرجونا من قبل.
7.143.70
सहस्राक्षसमं चैव सिद्धचारणमानवाः ।
भूरिश्रवसमालोक्य युद्धे प्रायगतं हतम् ॥ ७.१४३.७० ॥
وعندما رأى السيديون والتشارانا والبشر بهوريشرافاس، المساوي لإندرا، مقتولاً في المعركة وقد مضى إلى الموت، اندهشوا.
7.143.71
अपूजयन्त तं देवा विस्मितास्तेऽस्य कर्मभिः ।
पक्षवादांश्च सुबहून्प्रावदंस्तव सैनिकाः ॥ ७.१४३.७१ ॥
فكرّمه الآلهة المندهشون لأفعاله، وتكلم جنودكم بكلمات كثيرة متحيزة.
7.143.72
न वार्ष्णेयस्यापराधो भवितव्यं हि तत्तथा ।
तस्मान्मन्युर्न वः कार्यः क्रोधो दुःखतरो नृणाम् ॥ ७.१४३.७२ ॥
ليس ذنب الفريشني؛ كان لا بد أن يكون ذلك كذلك. فلا تدعوا الغضب يتملككم، فالغضب أشد إيلاماً للناس.
7.143.73
हन्तव्यश्चैष वीरेण नात्र कार्या विचारणा ।
विहितो ह्यस्य धात्रैव मृत्युः सात्यकिराहवे ॥ ७.१४३.७३ ॥
يجب على البطل أن يقتله، ولا مجال هنا للتردد. وفي المعركة قضى الخالق نفسه بأن يلقى هذا حتفه على يد ساتياكي.
7.143.74
मर्तव्यमेव सर्वेण चरमं पूर्वमेव वा ।
मन्यध्वं मृत इत्येष माभूद्वो बुद्धिलाघवम् ॥ ७.१४३.७४ ॥
لا بد أن يموت الجميع، عاجلاً أو آجلاً. فاعتبروه ميتاً، لئلا تخف عقولكم.
7.143.75
तस्मिन्हते महाबाहौ यूपकेतौ महात्मनि ।
धिगेनमिति चाक्रन्दन्क्षत्रियाः क्रोधमूर्च्छिताः ॥ ७.१४३.७५ ॥
وحين قُتل ذلك الكبير الذراعين، يوبَكيتو ذو النفس العظيمة، صرخ المحاربون وقد أغمي عليهم من الغضب قائلين: «اللعنة عليه!»
7.143.76
अन्ये न युक्तमित्येव भवितव्यं तथेति च ।
केचिदासन्विमनसः केचिद्दुःखसमन्विताः ॥ ७.१४३.७६ ॥
قال بعضهم: «هذا غير لائق»، وقال آخرون: «فليكن كذلك». فاضطرب البعض في نفوسهم، وامتلأ آخرون حزناً.
7.143.77
न हन्तव्यो न हन्तव्य इति मन्दाः प्रभाषत ।
धर्मवादैरधर्मिष्ठा धर्मकञ्चुकमास्थिताः ॥ ७.१४३.७७ ॥
أيها الحمقى، تقولون: «لا يُقتل، لا يُقتل». أنتم غير الأبرار، قد تسربلتم بثوب الدهرما بكلمات البر.
7.143.78
यदा बालः सुभद्रायाः सुतः शस्त्रनिनाकृतः ।
युष्माभिर्निहतो युद्धे तदा धर्मः क्व वो गतः ॥ ७.१४३.७८ ॥
حين قُتل الفتى ابن سوبهدرا، المطروح بوابل السلاح، على أيديكم في المعركة، فأين كان دهرماكم حينذاك؟
7.143.79
मया त्वेतत्प्रतिज्ञातं क्षेपे कस्मिंश्चिदेव हि ।
श्रुत्वा तत्सर्वभावेन गर्हयध्वं न चार्जुनम्।
शृणुध्वं सर्वमेवेह श्रुत्वा गर्हथ मानवाः ॥ ७.१४३.७९ ॥
لكنني قطعت هذا العهد ردًا على لوم ما. فاستمعوا إليه بكل قلوبكم، ولا تلوموا أرجونا. اسمعوا هنا كل شيء أيها الناس؛ فبعد السماع فاذمّوا.
7.143.80
यो मां निष्पिष्य सङ्ग्रमे जीवन्हन्यात्पदा रुषा ।
स मे वध्यो भवेच्छत्रुर्यद्यपि स्यान्मुनिव्रतः ॥ ७.१४३.८० ॥
من يسحقني في القتال ويركلني بقدمه غضبًا وأنا ما زلت حيًّا، فذلك عدوّي ويستحق القتل، ولو كان من الزهّاد ملتزمًا بنذر الحكماء.
7.143.81
चेष्टमानं प्रतीघाते सभुजं मां सचक्षुषः ।
मन्यध्वं मृत इत्येवमेतद्वो बुद्धिलाघवम् ॥ ७.१४३.८१ ॥
وظننتموني ميتًا، وأنا أقاوم أحاول، بذراعيّ وعيناي مفتوحتان — وهذا خفة في عقولكم.
7.143.82
युक्तो ह्यस्य प्रतीघातः कृतो मे कुरुपुङ्गवाः ॥ ७.१४३.८२ ॥
إن مقاومتي له كانت في محلها حقًّا، أيها الثيران من الكورو.
7.143.83
यत्तु पार्थेन मां दृष्ट्वा प्रतिज्ञामभिरक्षता ।
सखङ्गोऽस्य हृतो बाहुरेतेनैवास्मि वञ्चितः ॥ ७.१४३.८३ ॥
لكنّ بارتha رآني فحفظ نذره، فقطع ذراعه مع سيفه، وبذلك بالذات خُدِعتُ.
7.143.84
भवितव्यं हि यद्भावि दैवं चेष्टयते हि तत् ।
सोयं हतो विमर्देऽस्मिन्किमत्राधर्मचेष्टितम् ॥ ७.१४३.८४ ॥
ما يجب أن يكون سيكون، فالقدر يحرّكه. وقد قُتل هذا في زحام هذه المعركة؛ فأيّ فعل غير عادل جرى هنا؟
7.143.85
अपि चापं पुरा गीतः श्लोको वाल्मीकिना भुवि ।
न हन्तव्याः स्त्रिय इति यद्ब्रवीषि प्लवङ्गम ॥ ७.१४३.८५ ॥
غنّى فالميكي في الأرض قديمًا هذا البيت: لا ينبغي قتل النساء — هكذا تقول، يا أفضل القرود.
7.143.86
सर्वकालं मनुष्येण व्यवसायवता सदा ।
पीडाकरममित्राणां यत्स्यात्कर्तव्यमेव तत्।
अनुष्ठितं मया तच्च कस्माद्गर्हथ मूढवत् ॥ ७.१४३.८६ ॥
ينبغي للإنسان الحازم في كل وقت أن يفعل دائمًا ما يسبب الألم للأعداء. هذا ما فعلته، فلماذا تلومونني كالحمقى؟
7.143.87
एवमुक्ते महाराज सर्वे कौरवपुङ्गवाः ।
न स्म किंचिदभाषन्त मनसा समपूजयन् ॥ ७.१४३.८७ ॥
ولما قيل ذلك أيها الملك العظيم، لم يتكلم أحد من أبطال الكورو؛ بل أكرموه في أنفسهم.
7.143.88
मन्त्रभिपूतस्य महाध्वरेषु ।
यशस्विनो भूरिसहस्रदस्य।
मुनेरिवारण्यगतस्य तस्य ।
न तत्र कश्चिद्वधमभ्यनन्दत् ॥ ७.१४३.८८ ॥
ذلك الشهير المطهَّر بالمانترات في الذبائح العظيمة، المُعطي للألوف، كحكيم مضى إلى الغابة — لم يستحسن أحد هناك قتله.
7.143.89
सुनीलकेशं वरदस्य तस्य ।
सूरस्य पारावतलोहिताक्षम्।
अश्वस्य मेध्यस्य शिरो निकृत्तं ।
न्यस्तं हविर्धानमिवान्तरेण ॥ ७.१४३.८९ ॥
كان رأس الفرس المعدّ للقربان، ذو العُرف الأزرق الداكن الجميل والعينين الحمراوين كعيني الحمامة، والمنسوب إلى سورا واهب النِّعم، مقطوعًا ملقى، كأنه موضوع بين موقدين للقرابين.
7.143.90
स तेजसा शस्त्रकृतेन पूतो ।
महाहवे देहवरं विसृज्य।
आक्रामदूर्ध्वं वरदो वरार्हो ।
व्यावृत्त्य धर्मेण परेम रोदसी ॥ ७.१४३.९० ॥
تطهّر بالإشراق الناشئ عن السلاح، وترك جسده الفاضل في الحرب العظيمة؛ فصعد إلى الأعلى، واهب النِّعم المستحق للنِّعم، متحوّلًا بالدارما، مجتازًا العالمين الأسميين، السماء والأرض.