Mahābhārata · Adhyāya 7.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.147.1
श्रुत्वा निनादं धनुषश्च तस्य ।
विस्पषृमुत्कष्टमिवान्तकस्य।
शक्राशनिस्फोटसमं सुघोरं ।
विकृष्यमाणस्य धनञ्जयेन ॥ ७.१४७.१ ॥
Al oír el estruendo de su arco, tensado como el de la Muerte, un zumbido tan terrible como el estallido del rayo de Indra, mientras Dhanañjaya lo tensaba.
7.147.2
त्रासोद्विग्नं तथोद्धान्तं त्वदीयं तद्बलं नृप ।
युगान्तवातसङ्क्षुब्धं चलद्वीचितरङ्गितम्।
प्रलीनमीनमकरं सागराम्भ इवाभवत् ॥ ७.१४७.२ ॥
Oh rey, tu ejército, agitado por el terror y desconcertado, se volvió como el agua del océano agitada por el viento del fin de una era, ondulando con olas en movimiento, con peces y monstruos marinos escondidos.
7.147.3
मध्यन्दिनगतं सूर्यमापतन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.३ ॥
Como no se puede mirar al sol que cae del cielo al mediodía, así todos los seres no pudieron mirar al Pāṇḍava.
7.147.4
स रणे व्यचरत्पार्थः प्रेक्ष्यमाणो धनञ्जयः ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु सर्वाण्यस्त्राणि दर्शयन् ॥ ७.१४७.४ ॥
Pārtha, Dhanañjaya, se movía en la batalla, observado por todos, mostrando todas sus armas a la vez en todas las direcciones.
7.147.5
आददानं महाराज सन्दधानं च पाण्डवम् ।
उत्कर्षन्तं सृजन्तं च न स्म पश्याम लाघवात् ॥ ७.१४७.५ ॥
Oh gran rey, no vimos al Pāṇḍava tomar, colocar, tensar y soltar sus flechas, tan veloz era.
7.147.6
ततः क्रुद्धो महाबाहुरैन्द्रमस्त्रं दुरासदम् ।
प्रादुश्चक्रे महाराज त्रासयन्सर्वभारतान् ॥ ७.१४७.६ ॥
Entonces el de brazos poderosos, enfurecido, hizo aparecer el arma de Indra, invencible, oh gran rey, aterrorizando a todos los Bhāratas.
7.147.7
ततः शराः प्रादुरासन्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रिताः ।
प्रदीपाश्च शिखिमुखाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.७ ॥
Entonces surgieron flechas cargadas con conjuros de armas divinas, resplandecientes, de rostro de fuego, por centenares y por millares.
7.147.8
आकर्णपूर्णनिर्मुक्तैरग्न्यर्कांशुनिभैः शरैः ।
नभोऽभवत्तद्दुष्प्रेक्ष्यमुल्काभिरिव संवृतम् ॥ ७.१४७.८ ॥
Con flechas disparadas desde arcos tensados hasta la oreja, semejantes a rayos de fuego y sol, el cielo se volvió difícil de mirar, como cubierto de antorchas.
7.147.9
ततः शस्त्रान्धकारं तत्कौरवैः समुदीरितम् ।
अशक्यं मनसाऽप्यन्यैः पाण्डवः सम्भ्रमन्निव ॥ ७.१४७.९ ॥
Entonces aquella oscuridad de armas levantada por los Kauravas, que otros no podían atravesar ni en pensamiento, el Pāṇḍava la contempló como si estuviera turbado.
7.147.10
नाशयामास विक्रम्य शरैर्दिव्यास्त्रमन्त्रितैः ।
नैशं तमोंशुभिः क्षिप्रं दिनादाविव भास्करः ॥ ७.१४७.१० ॥
Lo destruyó con valor, con flechas cargadas de conjuros de armas divinas, rápidamente, como el sol al comienzo del día disipa la oscuridad de la noche con sus rayos.
7.147.11
ततस्तु तावकं सैन्यं दीप्तैः शरगभस्तिभिः ।
आक्षिपत्पल्वलाम्बूनि निदाघार्क इव प्रभुः ॥ ७.१४७.११ ॥
Entonces, con rayos ardientes de flechas, abrasó vuestro ejército, como el sol de verano, señor del estío, seca los estanques y las aguas.
7.147.12
ततो दिव्यास्त्रविदुषा प्रहिताः सायकांशवः ।
समाप्लवन्द्विषत्सैन्यं लोकं भागोरिवांशवः ॥ ७.१४७.१२ ॥
Entonces los rayos de flechas, lanzados por el conocedor de las armas divinas, inundaron el ejército enemigo, como los rayos del sol inundan el mundo.
7.147.13
अथापरे समुत्सृष्टा विशिखास्तिग्मतेजसः ।
हृदयान्याशु वीराणां विविशुः प्रियबन्धुवत् ॥ ७.१४७.१३ ॥
Entonces otras flechas de brillo agudo, disparadas, penetraron rápidamente en los corazones de los héroes como parientes queridos.
7.147.14
य एनमीयुः समरे त्वद्योधाः शूरमानिनः ।
शलभा इव ते दीप्तमग्निं प्राप्य ययुः क्षयम् ॥ ७.१४७.१४ ॥
Aquellos guerreros tuyos que, presumiendo de valientes, se le enfrentaron en la batalla, perecieron como polillas que llegan a un fuego ardiente.
7.147.15
एवं स मृद्रञ्शत्रूणां जीवितानि यशांसि च ।
पार्थश्चचार सङ्ग्रामे मृत्युर्विग्रहवानिव ॥ ७.१४७.१५ ॥
Así Pārtha recorría la batalla, aplastando las vidas y la gloria de los enemigos, como si la misma Muerte hubiera tomado cuerpo.
7.147.16
स किरीटानि वस्त्राणि साङ्गदान्विपुलान्भुजान् ।
सकुण्डलयुगान्कर्णान्केषाञ्चिदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.१६ ॥
Con sus flechas arrancó a algunos sus diademas, vestiduras, brazos anchos con brazaletes y orejas con pares de pendientes.
7.147.17
सतोमरान्गजस्थानां सप्रासान्हयसादिनाम् ।
सचर्मणः पदातीनां रथिनां च सधन्वनः।
सप्रतोदान्नियन्तॄणां बाहूंश्चिच्छेद पाण्डवः ॥ ७.१४७.१७ ॥
El Pāṇḍava cortó los brazos, con sus jabalinas, de los que iban en elefantes; con sus lanzas, de los jinetes; con sus escudos, de los infantes; con sus arcos, de los aurigas; y con sus aguijones, de los conductores.
7.147.18
प्रदीप्तोग्रशरार्जिष्मान्बभौ तत्र धनञ्जयः ।
सविस्फुलिङ्गाग्रशिखो ज्वलन्निव हुताशनः ॥ ७.१४७.१८ ॥
Allí Dhanañjaya brilló, ardiente con flechas feroces de luz brillante, como un fuego encendido con chispas y llamas en la punta.
7.147.19
तं देवराजप्रतिमं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु रथस्थं पुरुषर्षभम् ॥ ७.१४७.१९ ॥
Semejante al rey de los dioses, el mejor de todos los portadores de armas, de pie en su carro en todas las direcciones a la vez, aquel toro entre los hombres.
7.147.20
निक्षिपन्तं महास्त्राणि प्रेक्षणीयं धनञ्जयम् ।
नृत्यन्तं रथमार्गेषु धनुर्ज्यातलनादिनम् ॥ ७.१४७.२० ॥
A Dhanañjaya, digno de ser contemplado, lanzando grandes armas, danzando por los caminos de los carros, haciendo sonar el chasquido de la cuerda de su arco.
7.147.21
निरीक्षितुं न शेकुस्ते यत्नवन्तोऽपि पार्थिवाः ।
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ॥ ७.१४७.२१ ॥
Aunque se esforzaron, aquellos reyes no pudieron mirarlo, como no se puede mirar el sol que abrasa en el cielo al mediodía.
7.147.22
दीप्तोग्रसम्भृतशरः किरीटी विरराज ह ।
वर्षास्विवोदीर्णजलः सेन्द्रधन्वाम्बुदो महान् ॥ ७.१४७.२२ ॥
El coronado, ardiente y feroz, cargado de flechas, brilló como una gran nube en las estaciones lluviosas, rebosante de agua y con el arco iris.
7.147.23
महास्त्रसंप्लुवे तस्मिञ्जिष्णुना सम्प्रवर्तिते ।
सुदुस्तरे महाघोरे ममज्जुर्योधपुङ्गवाः ॥ ७.१४७.२३ ॥
En aquella inundación de grandes armas desatada por Jiṣṇu, tan difícil de cruzar y tan terrible, se hundieron los mejores guerreros.
7.147.24
उत्कृत्तवदनैर्देहैः शरीरैः कृत्तबाहुभिः ।
भुजैश्च पाणिनिर्मुक्तैः पाणिभिर्व्यङ्गुलीकृतैः ॥ ७.१४७.२४ ॥
Con cuerpos de rostros cercenados, con brazos cortados, con hombros arrancados de las manos que los sujetaban, con manos de dedos mutilados.
7.147.25
कृत्ताग्रहस्तैः करिभिः कृत्तदन्तैर्मदोत्कटैः ।
हयैश्च विधुरग्रीवै रथैश्च शकलीकृतैः ॥ ७.१४७.२५ ॥
Con elefantes de trompas cortadas y colmillos rotos, enfurecidos por el celo, con caballos de cuellos quebrados y carros hechos añicos.
7.147.26
निकृत्तान्त्रैः कृत्तपादैस्तथाऽन्यैः कृत्तसन्धिभिः ।
निश्चेष्टैर्विस्फुरद्भिश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.२६ ॥
Algunos con las entrañas desgarradas, otros con los pies cortados y otros con las articulaciones seccionadas, inmóviles o aún convulsos, por centenares y por millares.
7.147.27
मृत्योराघातललितं तत्पार्थायोधनं महत् ।
अपश्याम महीपाल भीरूणां भयवर्धनम् ॥ ७.१४७.२७ ॥
Oh protector de la tierra, vimos aquel gran campo de batalla de los Pārthas, hecho encantador por los golpes de la muerte, que aumentaba el terror de los cobardes.
7.147.28
आक्रीडमिव रुद्रस्य पुराभ्यर्दयतः पशून् ।
गजानां क्षुरनिर्मुक्तैः करैः सभुजगेव भूः ॥ ७.१४७.२८ ॥
Como el juego de Rudra de antaño, cuando atormentaba a las bestias, la tierra parecía estar junto con serpientes, sembrada con las trompas de elefantes y manos cortadas por cuchillas.
7.147.29
क्वजिद्बभौ स्रग्विणीव वक्त्रपद्मैः समाचिता ।
विचित्रोष्णीषमुकुटैः केयूराङ्गदकुण्डलैः ॥ ७.१४७.२९ ॥
Aquí y allá la tierra brillaba, como una mujer ceñida de guirnaldas, cubierta de rostros de loto, con turbantes y coronas variopintos, brazaletes, pulseras y pendientes.
7.147.30
स्वर्णचित्रतनुत्रैश्च भाण्डैश्च गजवाजिनाम् ।
किरीटशतसङ्गीर्णा तत्र तत्र समाचिता।
विराज भृशं चित्रा मही नववधूरिव ॥ ७.१४७.३० ॥
Aquella tierra abigarrada, sembrada aquí y allá de armaduras doradas, arreos de elefantes y caballos y cientos de diademas, brillaba intensamente, como una novia recién casada.
7.147.31
मज्जामेदःकर्दमिनीं शोणितौघतरङ्गिणीम् ।
मर्मास्थिभिरगाधां च केशशैवलशाद्वलाम् ॥ ७.१४७.३१ ॥
Un río de lodo de médula y grasa, con olas de torrentes de sangre, insondable por sus partes vitales y huesos, cubierto de hierba y musgo de cabellos.
7.147.32
शिरोबाहूपलतटां रुग्णक्रोडास्थिसङ्कटाम् ।
चित्रध्वजपताकाढ्यां छत्राचापोर्मिमालिनीम् ॥ ७.१४७.३२ ॥
Un río con orillas de piedra hechas de cabezas y brazos, estrechado por pechos rotos y huesos, rico en estandartes y banderines de colores, ceñido de olas de sombrillas y arcos.
7.147.33
विगतासुमहाकायां गजदेहाभिसङ्कुलाम् ।
रथोडुपशताकीर्णां हयसङ्घातरोधसम् ॥ ७.१४७.३३ ॥
Un río de grandes cuerpos sin vida, abarrotado de cadáveres de elefantes, sembrado de cientos de carros como barcas, con las orillas bloqueadas por montones de caballos.
7.147.34
रथचक्रयुगेषाक्षकूबरैरतिदुर्गमाम् ।
प्रासासिशक्तिपरशुविशिखाहिदुरासदाम् ॥ ७.१४७.३४ ॥
Muy intransitable por ruedas de carro, yugos, varas, ejes y cuerpos, y difícil de acercarse por lanzas, espadas, jabalinas, hachas, flechas y armas como serpientes.
7.147.35
बलकङ्कुमहानक्रां गोमायुमकरोत्कटाम् ।
गृघ्रोदग्रमहाग्राहां शिवाविरुतभैरवाम् ॥ ७.१४७.३५ ॥
Con grandes cocodrilos de garzas y grullas, feroz con chacales y monstruos marinos, con grandes y feroces cocodrilos de buitres, aterradora con los aullidos de los chacales.
7.147.36
नृत्यत्प्रेतपिशाचाद्यैर्भूताकीर्णां सहस्रशः ।
गतासुयोधनिश्चेष्टशरीरशतवाहिनीम् ॥ ७.१४७.३६ ॥
Atestada por miles de fantasmas danzantes, pisachas y otros espíritus, un río que arrastra cientos de cuerpos inmóviles de guerreros muertos.
7.147.37
महाप्रतिभयां रौद्रां घोरां वैतरणीमिव ।
नदीं प्रवर्तयामास भीरूणां भयवर्धिनीम् ॥ ७.१४७.३७ ॥
Hizo correr un río semejante al terrible Vaitaraṇī, muy espantoso, feroz y horrible, que aumentaba el miedo de los temerosos.
7.147.38
तं दृष्ट्वा तस्य विक्रान्तमन्तकस्येव रूपिणः ।
अभूतपूर्वं कुरुषु भयमागाद्रणाजिरे ॥ ७.१४७.३८ ॥
Al ver su valor, como la misma Muerte encarnada, un miedo sin precedentes entre los Kurus sobrevino en el campo de batalla.
7.147.39
तत आदाय वीराणामस्त्रैरस्त्राणि पाण्डवः ।
आत्मानं रौद्रमाचष्ट रौद्रकर्मण्यधिष्ठितः ॥ ७.१४७.३९ ॥
Entonces el Pāṇḍava, tomando las armas de los héroes con sus propias armas, se mostró en forma feroz, entregado a una acción feroz.
7.147.40
ततो रथवरान्राजन्नत्यतिक्रामदर्जुनः ॥ ७.१४७.४० ॥
Entonces, oh rey, Arjuna dejó atrás los mejores carros.
7.147.41
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.४१ ॥
Como el sol ardiendo al mediodía en el cielo, todos los seres no podían mirar fijamente al Pāṇḍava.
7.147.42
प्रसृतांस्तस्य गाण्डीवाच्छरव्रातान्महात्मनः ।
सङ्ग्रामे सम्प्रपश्यामो हंसपङ्क्तिरिवाम्बरे ॥ ७.१४७.४२ ॥
Desde el Gāṇḍīva de aquel magnánimo, vimos en la batalla flujos de flechas, como una hilera de cisnes en el cielo.
7.147.43
विनिवार्य स वीराणामस्त्रैरस्त्राणि सर्वतः ।
दर्शयन्रौद्रमात्मानमुग्रे कर्मणि धिष्ठितः ॥ ७.१४७.४३ ॥
Rechazando por todas partes con armas las armas de los héroes, y firme en la feroz hazaña, mostró su terrible figura.
7.147.44
स तान्रथवरान्राजन्नत्याक्रामत्तदाऽर्जुनः ।
मोहयन्निव नाराचैर्जयद्रथवधेप्सया ॥ ७.१४७.४४ ॥
Oh rey, entonces Arjuna avanzó más allá de aquellos excelentes carros, como si los confundiera con flechas de hierro, deseando la muerte de Jayadratha.
7.147.45
विसृजन्दिक्षु सर्वासु शरानच्युतसारथिः ।
सरथो व्यचरत्तूर्णं प्रेक्षणीयो धनञ्जयः ॥ ७.१४७.४५ ॥
Lanzando flechas en todas las direcciones, Dhanañjaya, cuyo auriga era Acyuta, se movió velozmente con su carro, digno de verse.
7.147.46
भ्रमन्त इव शूरस्य शरव्राताः महात्मनः ।
अदृश्यन्तान्तरिक्षस्थाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.४६ ॥
Las bandadas de flechas del héroe magnánimo, como si giraran, se veían suspendidas en el cielo, por cientos y por miles.
7.147.47
आददानं महेष्वासं सन्दधानं च सायकम् ।
विसृजन्तं च कौन्तेयं नानुपश्याम वै तदा ॥ ७.१४७.४७ ॥
Tomando una flecha, colocándola y disparándola — al gran arquero, el hijo de Kuntī, entonces no lo vimos en absoluto.
7.147.48
तथा सर्वा दिशो राजन्सर्वांश्च रथिनो रणे ।
आकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत्।
विव्याध च चतुःषष्ट्या शराणां नतपर्वणाम् ॥ ७.१४७.४८ ॥
Oh rey, así, sumiendo en confusión todas las direcciones y a todos los guerreros de carro en la batalla, el hijo de Kuntī se lanzó contra Jayadratha y lo atravesó con sesenta y cuatro flechas de astiles curvados.
7.147.49
सैन्धवाभिमुखं यान्तं योधाः सम्प्रेक्ष्य पाण्डवम् ।
न्यवर्तन्त रणाद्वीरा निराशास्तस्य जीविते ॥ ७.१४७.४९ ॥
Al ver al Pāṇḍava avanzar hacia el rey de Sindhu, los guerreros valientes, desesperando de su vida, se retiraron de la batalla.
7.147.50
यो योऽभ्यधावदाक्रन्दे तावकः पाण्डवं रणे ।
तस्यतस्यान्तगा बाणाः शरीरे न्यपतन्प्रभो ॥ ७.१४७.५० ॥
Oh señor, a cada uno de tus guerreros que se lanzó contra el Pāṇḍava con grito de guerra, le cayeron flechas sobre el cuerpo.
7.147.51
कबन्धसङ्कुलं चक्रे तव सैन्यं महारथः ।
अर्जुनो जयतां श्रेष्ठः शरैरग्न्यंशुसन्निभैः ॥ ७.१४७.५१ ॥
Arjuna, el mejor de los vencedores, el gran auriga, llenó tu ejército de troncos sin cabeza con flechas semejantes a rayos de fuego.
7.147.52
एवं तत्तव राजेन्द्र चतुरङ्गबलं तदा ।
व्याकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत् ॥ ७.१४७.५२ ॥
Oh señor de reyes, habiendo sumido a tu ejército cuádruple en la confusión, el hijo de Kuntī se lanzó hacia Jayadratha.
7.147.53
द्रौणिं पञ्चाशताऽविध्यद्वृषसेनं त्रिभिः शरैः ।
कृपायमाणः कौन्तेयः कृपं नवभिरार्दयत् ॥ ७.१४७.५३ ॥
El hijo de Kuntī, mostrando compasión, hirió al hijo de Droṇa con cincuenta flechas, a Vṛṣasena con tres flechas, y golpeó a Kṛpa con nueve.
7.147.54
शल्यं षोडशभिर्बाणैः कर्णं द्वात्रिंशता शरैः ।
सैन्धवं तु चतुःषष्ट्या विद्व्वा सिंह इवानदत् ॥ ७.१४७.५४ ॥
Habiendo atravesado a Śalya con dieciséis flechas, a Karṇa con treinta y dos, y al rey de Sindhu Jayadratha con sesenta y cuatro, rugió como un león.
7.147.55
सैन्धवस्तु तथा विद्धः शरैर्गाण्डीवधन्वना ।
न चक्षमे सुसङ्क्रुद्धस्तोत्रार्दित इव द्विपः ॥ ७.१४७.५५ ॥
Así herido por las flechas del arquero del Gāṇḍīva, el rey del Sindhu, sumamente airado, no pudo soportarlo, como un elefante atormentado por el aguijón.
7.147.56
स वराहध्वजस्तूर्णं गार्ध्रपत्रानजिह्मगान् ।
क्रुद्धाशीविषसङ्काशान्कर्मारपरिमार्जितान् ॥ ७.१४७.५६ ॥
Él, con el estandarte del jabalí, lanzó de inmediato flechas emplumadas con plumas de buitre, de vuelo recto, semejantes a serpientes airadas, pulidas por el herrero.
7.147.57
आकर्णपूर्णांश्चिक्षेप फल्गुनस्य रथं प्रति ।
त्रिभिस्तु विद्वा गोविन्दं नाराचैः षड्भिरर्जुनम् ॥ ७.१४७.५७ ॥
Lanzó flechas tensadas hasta la oreja hacia el carro de Phalguna; con tres hirió a Govinda y con seis nārāchas a Arjuna.
7.147.58
अष्टभिर्वाजिनोऽविध्यद्ध्वजं चैकेन पत्रिणा ।
भूयश्चैवार्जुनं सङ्ख्ये शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.१४७.५८ ॥
Con ocho hirió a los caballos, y con una flecha emplumada el estandarte; luego de nuevo cubrió a Arjuna en la batalla con una lluvia de flechas.
7.147.59
स विक्षिप्यार्जुनस्तूर्णं सैन्धवप्रहिताञ्शरान् ।
युगपत्तस्य चिच्छेद शराभ्यां सैन्धवस्य ह।
सारथेश्च शिरः कायाद्व्वजं च समलङ्कृतम् ॥ ७.१४७.५९ ॥
Arjuna, apartando rápidamente las flechas enviadas por Jayadratha, al mismo tiempo cortó con dos flechas su arco; separó la cabeza del auriga de su cuerpo y derribó el estandarte bien adornado.
7.147.60
स च्छिन्नयष्टिः सुमहान्धनञ्जयशराहतः ।
वराहः सिन्धुराजस्य पपातेन्दुसमप्रभः ॥ ७.१४७.६० ॥
Aquel gran estandarte del jabalí, con el mástil roto y herido por las flechas de Dhanañjaya, el del rey del Sindhu, de brillo lunar, cayó.
7.147.61
आदित्यं प्रेक्षमाणस्तु बीभत्सुः सृक्विणी लिहन् ।
अपश्यन्नान्तरं तस्य रक्षिभिः संवृतस्य वै ॥ ७.१४७.६१ ॥
Arjuna, mirando al sol y lamiéndose las comisuras de los labios, no vio hueco alguno entre los guardias que lo rodeaban.
7.147.62
अभवक्त्रोधरक्ताक्षो व्यात्तानन इवान्तकः ।
अथाब्रवीद्वासुदेवः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ७.१४७.६२ ॥
Con los ojos enrojecidos de ira, se volvió como la Muerte con la boca abierta. Entonces Vāsudeva habló a Dhanañjaya, el hijo de Kuntī.
7.147.63
नैव शक्यस्त्वया हन्तुं निर्व्याजं भरतर्षभ ।
स्रक्ष्याम्यहमुपायं तमादित्यस्यापवारणे।
ततोऽस्तं गतमादित्यं मंस्यते सिन्धुराडिह ॥ ७.१४७.६३ ॥
Toro de los Bharatas, no puedes matarlo abiertamente. Idearé un medio para ocultar el sol; entonces el rey de los Sindhus pensará aquí que el sol se ha puesto.
7.147.64
ततोऽस्य विस्मयः पार्थ हर्षश्चैव भविष्यति ।
आत्मजीवितलाभाच्च प्रतिज्ञायाश्च नाशनात् ॥ ७.१४७.६४ ॥
Entonces, oh Pārtha, sentirá asombro y alegría, por haber salvado su vida y por la destrucción de tu voto.
7.147.65
अस्तङ्गतमिवादित्यं दृष्ट्वा मोहेन बालिशः ।
न हि शक्ष्यत्यथाऽऽत्मानं रक्षितुं हर्षसम्भवात् ॥ ७.१४७.६५ ॥
Al ver el sol como si se hubiera puesto, el necio, por el engaño, no podrá protegerse a sí mismo a causa de la alegría que surge.
7.147.66
एतस्मिन्नेव काले तु प्रहर्तव्यं धनञ्जय ।
जयद्रथस्य क्षुद्रस्य सविदुर्दर्शनार्थिनः ॥ ७.१४७.६६ ॥
Oh Dhanañjaya, en este mismo momento debes golpear a Jayadratha, el miserable que anhela volver a ver el sol.
7.147.67
एवमुक्त्वा ततः पार्थं क्षिप्रमेवाहरत्प्रभाम् ।
जनार्दनेन सृष्टं वै तम आदित्यनाशनम् ॥ ७.१४७.६७ ॥
Tras decir esto, le mostró de inmediato a Pārtha aquella oscuridad creada por Janārdana, que oculta al sol.
7.147.68
पार्थस्य बलमज्ञानात्तमो दृष्ट्वा सुदुःखितम् ।
अभवंस्तावका योधा हर्षसङ्कुलचेतसः ॥ ७.१४७.६८ ॥
Aunque muy afligidos al ver la oscuridad, sin conocer el poder de Pārtha, tus guerreros se llenaron de alegría.
7.147.69
ते प्रहृष्टा रणे राजन्नपश्यन्सैनिका रविम् ।
उन्नाम्य वक्त्राणि तदा स च राजा जयद्रथः ॥ ७.१४७.६९ ॥
Oh rey, entonces los soldados, llenos de alegría en la batalla, alzaron los rostros y vieron el sol; también lo vio el rey Jayadratha.
7.147.70
वीक्षमाणे ततस्तस्मिन्सिन्धुराजे दिवाकरम् ।
उन्नमय्य शिरोग्रीवां वीक्षते सूर्यमण्डलम्।
तस्य शीघ्रं पृषत्केन कायाच्छीर्षमपाहर ॥ ७.१४७.७० ॥
Mientras el rey de Sindhu miraba al sol, alzó la cabeza y el cuello para contemplar el disco solar; corta rápidamente su cabeza del cuerpo con una flecha.
7.147.71
केशवेनैवमुक्तः सन्नमर्षाद्रक्तलोचनः ।
उद्बबर्ह शरं तीक्ष्णममरैरपि दुःसहम् ॥ ७.१४७.७१ ॥
Así exhortado por Keśava, con los ojos enrojecidos por la indignación, sacó una flecha afilada, insoportable incluso para los dioses.
7.147.72
एवं तूणीशयं घोरमिन्द्राशनिसमप्रभम् ।
वर्मभेदिनमत्यर्थं गन्धमाल्यार्चितं सदा।
विससर्ज ततस्तूर्णं सैन्धवस्य रथं प्रति ॥ ७.१४७.७२ ॥
Así, aquella terrible flecha que yacía en el carcaj, brillante como el rayo de Indra, perforadora de armaduras y siempre honrada con perfumes y guirnaldas, la lanzó de inmediato hacia el carro del Saindhava.
7.147.73
स तु गाण्डीवनिर्मुक्तः शरः श्येन इवाशुनः ।
शकुन्तमिव वृक्षाग्रात्सैन्धवस्याहरच्छिरः ॥ ७.१४७.७३ ॥
Aquella flecha, disparada desde el Gāṇḍīva, veloz como un halcón que arrebata un pájaro de la copa de un árbol, se llevó la cabeza de Saindhava (Jayadratha).
7.147.74
प्रपतिष्यति शीर्षे तु कृष्णोऽर्जुनमथाब्रवीत् ।
पार्थ पार्थ शिरो ह्येतद्यथा नेयान्महीतलम्।
तथा कुरु कुरुश्रेष्ठ वक्ष्ये तस्यापि कारणम् ॥ ७.१४७.७४ ॥
"Haz de modo que esta cabeza no caiga a tierra, oh mejor de los Kurus", dijo Kṛṣṇa a Arjuna. "Oh Pārtha, Pārtha, hazlo así; también te diré la razón."
7.147.75
श्रुत्वा तु वचनं तस्य त्वरमाणोऽस्त्रमायया ।
तथाऽहरच्छिरस्तस्य शरैरूर्ध्वं धनञ्जयः।
दुर्हृदामपहर्षाय सुहृदां हर्षणाय च ॥ ७.१४७.७५ ॥
Al oír sus palabras, Dhanañjaya (Arjuna), apresurándose, por la magia del arma, con flechas hizo volar su cabeza hacia arriba, para abatir a los enemigos y alegrar a los amigos.
7.147.76
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव पुनरूर्ध्वमथापि च ।
दीर्घकालमवाक्वैव सम्प्रक्रीडन्निवार्जुनः ॥ ७.१४७.७६ ॥
De lado, hacia arriba, hacia abajo y otra vez hacia arriba, Arjuna, como si jugara, estuvo largo tiempo enviando sus flechas.
7.147.77
तत्सैन्यं सर्वतोपश्यन्महदाश्चर्यमद्भुतम् ।
प्रापयत्स शिरो यस्माद्योधयन्नेव पार्थिवान् ॥ ७.१४७.७७ ॥
El ejército vio por todas partes este gran y maravilloso prodigio: mientras aún combatía con los reyes, llevó aquella cabeza hasta allí.
7.147.78
शरैः कन्दुकवत्कृत्वा तस्यालोकाय पाण्डवः ।
स्यमन्तपञ्चकाद्बाह्ये शिरस्तदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.७८ ॥
El Pāṇḍava, haciéndola como una pelota con flechas, para mostrársela, arrojó aquella cabeza con flechas fuera de Syamantapañcaka.
7.147.79
जयद्रथस्यार्जुनबाणनालं ।
मुखारविन्दं रुधिराम्बुसिक्तम्।
दृष्टं नरैश्चोपरिवर्तमानं ।
विद्याधरोत्सृष्टमिवैकपद्मम् ॥ ७.१४७.७९ ॥
El rostro de loto de Jayadratha, con el tallo formado por la flecha de Arjuna y empapado en un torrente de sangre, fue visto por los hombres tendido boca arriba, como un solo loto arrojado por un Vidyādhara.
7.147.80
स देवशत्रूनिव देवराजः ।
किरीटमाली व्यधमत्सपत्नान्।
यथा तमांस्यभ्युदितस्तमोघ्नः ।
पूर्णां प्रतिज्ञां स समाप्य वीरः ॥ ७.१४७.८० ॥
Aquel héroe, coronado con la diadema, aplastó a sus rivales como el rey de los dioses aplasta a los enemigos de los dioses, y como el sol que surge para destruir la oscuridad, cumplió su voto completo.
7.147.81
तं भूमिदेशं च शिरो विनेतुम् ॥ ७.१४७.८१ ॥
Hasta aquella extensión de tierra, y para llevarse la cabeza.