Mahābhārata · Adhyāya 7.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.147.1
श्रुत्वा निनादं धनुषश्च तस्य ।
विस्पषृमुत्कष्टमिवान्तकस्य।
शक्राशनिस्फोटसमं सुघोरं ।
विकृष्यमाणस्य धनञ्जयेन ॥ ७.१४७.१ ॥
Als sie den Donner seines Bogens hörten, straff gespannt wie der des Todes, ein Schwirren so schrecklich wie der Blitzschlag Indras, während Dhanañjaya ihn spannte.
7.147.2
त्रासोद्विग्नं तथोद्धान्तं त्वदीयं तद्बलं नृप ।
युगान्तवातसङ्क्षुब्धं चलद्वीचितरङ्गितम्।
प्रलीनमीनमकरं सागराम्भ इवाभवत् ॥ ७.१४७.२ ॥
O König, dein Heer, von Schrecken erregt und verwirrt, wurde wie das Wasser des Ozeans, vom Wind am Ende eines Weltzeitalters aufgewühlt, von bewegten Wellen gekräuselt, dessen Fische und Meeresungeheuer verschwunden sind.
7.147.3
मध्यन्दिनगतं सूर्यमापतन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.३ ॥
So wie man die Sonne nicht ansehen kann, wenn sie am Mittag vom Himmel zu fallen scheint, so konnten alle Wesen den Pāṇḍava nicht anschauen.
7.147.4
स रणे व्यचरत्पार्थः प्रेक्ष्यमाणो धनञ्जयः ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु सर्वाण्यस्त्राणि दर्शयन् ॥ ७.१४७.४ ॥
Pārtha, Dhanañjaya, bewegte sich im Kampf, von allen beobachtet, und zeigte gleichzeitig nach allen Richtungen alle seine Waffen.
7.147.5
आददानं महाराज सन्दधानं च पाण्डवम् ।
उत्कर्षन्तं सृजन्तं च न स्म पश्याम लाघवात् ॥ ७.१४७.५ ॥
O großer König, wir sahen den Pāṇḍava nicht Pfeile nehmen, anlegen, spannen und abschießen, so schnell war er.
7.147.6
ततः क्रुद्धो महाबाहुरैन्द्रमस्त्रं दुरासदम् ।
प्रादुश्चक्रे महाराज त्रासयन्सर्वभारतान् ॥ ७.१४७.६ ॥
Da ließ der zornige Starkarmige die unbezwingbare Waffe Indras erscheinen, o großer König, und erschreckte alle Bhāratas.
7.147.7
ततः शराः प्रादुरासन्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रिताः ।
प्रदीपाश्च शिखिमुखाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.७ ॥
Da erschienen Pfeile, mit göttlichen Waffenzaubern geweiht, leuchtend, mit feurigen Spitzen, zu hunderten und tausenden.
7.147.8
आकर्णपूर्णनिर्मुक्तैरग्न्यर्कांशुनिभैः शरैः ।
नभोऽभवत्तद्दुष्प्रेक्ष्यमुल्काभिरिव संवृतम् ॥ ७.१४७.८ ॥
Mit Pfeilen, bis zum Ohr gespannt und abgeschossen, gleich Strahlen von Feuer und Sonne, wurde der Himmel schwer anzusehen, als sei er mit Fackeln bedeckt.
7.147.9
ततः शस्त्रान्धकारं तत्कौरवैः समुदीरितम् ।
अशक्यं मनसाऽप्यन्यैः पाण्डवः सम्भ्रमन्निव ॥ ७.१४७.९ ॥
Da betrachtete der Pāṇḍava jene Finsternis der Waffen, von den Kauravas erhoben, die andere selbst im Geist nicht durchdringen konnten, als sei er erregt.
7.147.10
नाशयामास विक्रम्य शरैर्दिव्यास्त्रमन्त्रितैः ।
नैशं तमोंशुभिः क्षिप्रं दिनादाविव भास्करः ॥ ७.१४७.१० ॥
Mit Tapferkeit vernichtete er sie rasch durch Pfeile, mit göttlichen Waffenzaubern geweiht, wie die Sonne am Anfang des Tages mit ihren Strahlen die Finsternis der Nacht vertreibt.
7.147.11
ततस्तु तावकं सैन्यं दीप्तैः शरगभस्तिभिः ।
आक्षिपत्पल्वलाम्बूनि निदाघार्क इव प्रभुः ॥ ७.१४७.११ ॥
Dann versengte er mit flammenden Pfeilstrahlen euer Heer, wie die Sommersonne, der Herr der Hitze, Teiche und Gewässer austrocknet.
7.147.12
ततो दिव्यास्त्रविदुषा प्रहिताः सायकांशवः ।
समाप्लवन्द्विषत्सैन्यं लोकं भागोरिवांशवः ॥ ७.१४७.१२ ॥
Da überfluteten die Pfeilstrahlen, vom Kenner der göttlichen Waffen geschleudert, das feindliche Heer, wie die Sonnenstrahlen die Welt überfluten.
7.147.13
अथापरे समुत्सृष्टा विशिखास्तिग्मतेजसः ।
हृदयान्याशु वीराणां विविशुः प्रियबन्धुवत् ॥ ७.१४७.१३ ॥
Dann drangen andere, abgeschossene Pfeile von scharfem Glanz schnell in die Herzen der Helden ein, wie liebe Verwandte.
7.147.14
य एनमीयुः समरे त्वद्योधाः शूरमानिनः ।
शलभा इव ते दीप्तमग्निं प्राप्य ययुः क्षयम् ॥ ७.१४७.१४ ॥
Deine Krieger, die sich für Helden hielten, traten ihm im Kampf entgegen und fanden den Untergang wie Motten, die ein brennendes Feuer erreichen.
7.147.15
एवं स मृद्रञ्शत्रूणां जीवितानि यशांसि च ।
पार्थश्चचार सङ्ग्रामे मृत्युर्विग्रहवानिव ॥ ७.१४७.१५ ॥
So bewegte sich Pārtha im Kampf, die Leben und den Ruhm der Feinde zermalmend, als hätte der Tod selbst einen Leib angenommen.
7.147.16
स किरीटानि वस्त्राणि साङ्गदान्विपुलान्भुजान् ।
सकुण्डलयुगान्कर्णान्केषाञ्चिदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.१६ ॥
Mit seinen Pfeilen riss er einigen die Diademe, Gewänder, breiten Arme mit Armreifen und Ohren mit Ohrringpaaren herunter.
7.147.17
सतोमरान्गजस्थानां सप्रासान्हयसादिनाम् ।
सचर्मणः पदातीनां रथिनां च सधन्वनः।
सप्रतोदान्नियन्तॄणां बाहूंश्चिच्छेद पाण्डवः ॥ ७.१४७.१७ ॥
Der Pāṇḍava hieb die Arme ab, samt den Wurfspeeren der Elefantenreiter, den Lanzen der Reiter, den Schilden der Fußsoldaten, den Bögen der Wagenkämpfer und den Stacheln der Lenker.
7.147.18
प्रदीप्तोग्रशरार्जिष्मान्बभौ तत्र धनञ्जयः ।
सविस्फुलिङ्गाग्रशिखो ज्वलन्निव हुताशनः ॥ ७.१४७.१८ ॥
Dort strahlte Dhanañjaya, entflammt von grimmigen Pfeilen hellen Lichts, wie ein brennendes Feuer mit Funken und Flammen an seiner Spitze.
7.147.19
तं देवराजप्रतिमं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु रथस्थं पुरुषर्षभम् ॥ ७.१४७.१९ ॥
Dem König der Götter gleich, der Beste unter allen Waffenträgern, auf dem Wagen stehend nach allen Richtungen zugleich, dieser Stier unter den Männern.
7.147.20
निक्षिपन्तं महास्त्राणि प्रेक्षणीयं धनञ्जयम् ।
नृत्यन्तं रथमार्गेषु धनुर्ज्यातलनादिनम् ॥ ७.१४७.२० ॥
Dhanañjaya, sehenswert, der große Waffen schleuderte, auf den Wagenbahnen tanzte und den Klang der Bogensehne erschallen ließ.
7.147.21
निरीक्षितुं न शेकुस्ते यत्नवन्तोऽपि पार्थिवाः ।
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ॥ ७.१४७.२१ ॥
Obwohl sie sich bemühten, konnten jene Könige ihn nicht ansehen, wie man die Mittagssonne nicht anblicken kann, die am Himmel glüht.
7.147.22
दीप्तोग्रसम्भृतशरः किरीटी विरराज ह ।
वर्षास्विवोदीर्णजलः सेन्द्रधन्वाम्बुदो महान् ॥ ७.१४७.२२ ॥
Kirīṭī, leuchtend und wild, mit Pfeilen beladen, strahlte wie eine große Wolke in der Regenzeit, von Wasser angeschwollen und mit dem Regenbogen.
7.147.23
महास्त्रसंप्लुवे तस्मिञ्जिष्णुना सम्प्रवर्तिते ।
सुदुस्तरे महाघोरे ममज्जुर्योधपुङ्गवाः ॥ ७.१४७.२३ ॥
In jener Flut großer Waffen, von Jiṣṇu entfesselt, so schwer zu durchqueren und so schrecklich, versanken die besten Krieger.
7.147.24
उत्कृत्तवदनैर्देहैः शरीरैः कृत्तबाहुभिः ।
भुजैश्च पाणिनिर्मुक्तैः पाणिभिर्व्यङ्गुलीकृतैः ॥ ७.१४७.२४ ॥
Mit Leibern, deren Gesichter abgeschnitten waren, mit abgetrennten Armen, mit Schultern, von den Händen gelöst, mit Händen, deren Finger verstümmelt waren.
7.147.25
कृत्ताग्रहस्तैः करिभिः कृत्तदन्तैर्मदोत्कटैः ।
हयैश्च विधुरग्रीवै रथैश्च शकलीकृतैः ॥ ७.१४७.२५ ॥
Mit Elefanten, deren Rüsselspitzen abgeschlagen und deren Stoßzähne gebrochen waren, wild vor Brunst, mit Pferden mit gebrochenen Hälsen und mit zerschmetterten Streitwagen.
7.147.26
निकृत्तान्त्रैः कृत्तपादैस्तथाऽन्यैः कृत्तसन्धिभिः ।
निश्चेष्टैर्विस्फुरद्भिश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.२६ ॥
Mit herausgerissenen Eingeweiden, mit abgeschnittenen Füßen und anderen mit durchtrennten Gelenken, regungslos oder noch zuckend, zu Hunderten und Tausenden.
7.147.27
मृत्योराघातललितं तत्पार्थायोधनं महत् ।
अपश्याम महीपाल भीरूणां भयवर्धनम् ॥ ७.१४७.२७ ॥
O Herrscher der Erde, wir sahen jenes große Schlachtfeld der Pārthas, durch die Schläge des Todes lieblich gemacht, das den Schrecken der Furchtsamen vermehrte.
7.147.28
आक्रीडमिव रुद्रस्य पुराभ्यर्दयतः पशून् ।
गजानां क्षुरनिर्मुक्तैः करैः सभुजगेव भूः ॥ ७.१४७.२८ ॥
Wie das Spiel des Rudra einst, als er die Tiere quälte, schien die Erde zusammen mit Schlangen zu sein, übersät mit Elefantenrüsseln und durch Klingen abgetrennten Händen.
7.147.29
क्वजिद्बभौ स्रग्विणीव वक्त्रपद्मैः समाचिता ।
विचित्रोष्णीषमुकुटैः केयूराङ्गदकुण्डलैः ॥ ७.१४७.२९ ॥
Hier und da schimmerte die Erde wie eine Frau mit Blumengirlanden, übersät mit Lotusgesichtern, mit bunten Turbanen und Kronen, Armreifen, Armbändern und Ohrringen.
7.147.30
स्वर्णचित्रतनुत्रैश्च भाण्डैश्च गजवाजिनाम् ।
किरीटशतसङ्गीर्णा तत्र तत्र समाचिता।
विराज भृशं चित्रा मही नववधूरिव ॥ ७.१४७.३० ॥
Diese bunte Erde, übersät hier und dort mit goldenen Panzern, Geschirren von Elefanten und Pferden und Hunderten von Diademen, strahlte überaus hell, wie eine frisch vermählte Braut.
7.147.31
मज्जामेदःकर्दमिनीं शोणितौघतरङ्गिणीम् ।
मर्मास्थिभिरगाधां च केशशैवलशाद्वलाम् ॥ ७.१४७.३१ ॥
Ein Fluss aus Schlamm von Mark und Fett, gekräuselt von Fluten aus Blut, unergründlich durch Lebensteile und Knochen, bewachsen mit Gras und Algen aus Haar.
7.147.32
शिरोबाहूपलतटां रुग्णक्रोडास्थिसङ्कटाम् ।
चित्रध्वजपताकाढ्यां छत्राचापोर्मिमालिनीम् ॥ ७.१४७.३२ ॥
Ein Fluss mit Ufern aus Stein von Köpfen und Armen, eingeengt von zerbrochenen Brüsten und Knochen, reich an bunten Bannern und Wimpeln, bekränzt mit Wellen aus Schirmen und Bögen.
7.147.33
विगतासुमहाकायां गजदेहाभिसङ्कुलाम् ।
रथोडुपशताकीर्णां हयसङ्घातरोधसम् ॥ ७.१४७.३३ ॥
Ein Fluss großer lebloser Leiber, gedrängt voll Elefantenkadaver, übersät mit hunderten Streitwagen wie Booten, seine Ufer versperrt von Haufen aus Pferden.
7.147.34
रथचक्रयुगेषाक्षकूबरैरतिदुर्गमाम् ।
प्रासासिशक्तिपरशुविशिखाहिदुरासदाम् ॥ ७.१४७.३४ ॥
Äußerst unpassierbar durch Wagenräder, Joche, Deichseln, Achsen und Gestelle, und schwer zu erreichen durch Speere, Schwerter, Wurfspieße, Äxte, Pfeile und schlangenartige Waffen.
7.147.35
बलकङ्कुमहानक्रां गोमायुमकरोत्कटाम् ।
गृघ्रोदग्रमहाग्राहां शिवाविरुतभैरवाम् ॥ ७.१४७.३५ ॥
Mit großen Krokodilen aus Reihern und Kranichen, wild von Schakalen und Meeresungeheuern, großen wilden Krokodilen aus Geiern, schrecklich durch das Heulen der Schakale.
7.147.36
नृत्यत्प्रेतपिशाचाद्यैर्भूताकीर्णां सहस्रशः ।
गतासुयोधनिश्चेष्टशरीरशतवाहिनीम् ॥ ७.१४७.३६ ॥
Von Tausenden tanzender Geister, Pishachas und anderen Wesen überlaufen, ein Fluss, der hunderte reglose Leiber toter Krieger mit sich führt.
7.147.37
महाप्रतिभयां रौद्रां घोरां वैतरणीमिव ।
नदीं प्रवर्तयामास भीरूणां भयवर्धिनीम् ॥ ७.१४७.३७ ॥
Er ließ einen Fluss strömen, gleich der schrecklichen Vaitaraṇī, überaus furchterregend, grimmig und grauenvoll, der die Angst der Furchtsamen vermehrte.
7.147.38
तं दृष्ट्वा तस्य विक्रान्तमन्तकस्येव रूपिणः ।
अभूतपूर्वं कुरुषु भयमागाद्रणाजिरे ॥ ७.१४७.३८ ॥
Als sie seine Tapferkeit sahen, gleich dem verkörperten Tod, kam unter den Kuru auf dem Schlachtfeld eine nie dagewesene Furcht.
7.147.39
तत आदाय वीराणामस्त्रैरस्त्राणि पाण्डवः ।
आत्मानं रौद्रमाचष्ट रौद्रकर्मण्यधिष्ठितः ॥ ७.१४७.३९ ॥
Da zeigte sich der Pāṇḍava, die Waffen der Helden mit seinen Waffen auffangend, in grimmiger Gestalt, in grimmige Tat vertieft.
7.147.40
ततो रथवरान्राजन्नत्यतिक्रामदर्जुनः ॥ ७.१४७.४० ॥
Dann, o König, überholte Arjuna die besten Streitwagen.
7.147.41
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.४१ ॥
Wie die Sonne, die am Mittag am Himmel brennt, so konnten alle Wesen den Pāṇḍava nicht anblicken.
7.147.42
प्रसृतांस्तस्य गाण्डीवाच्छरव्रातान्महात्मनः ।
सङ्ग्रामे सम्प्रपश्यामो हंसपङ्क्तिरिवाम्बरे ॥ ७.१४७.४२ ॥
Aus dem Gāṇḍīva des Großherzigen sahen wir im Kampf Pfeilschwärme hervorströmen, wie eine Reihe von Schwänen am Himmel.
7.147.43
विनिवार्य स वीराणामस्त्रैरस्त्राणि सर्वतः ।
दर्शयन्रौद्रमात्मानमुग्रे कर्मणि धिष्ठितः ॥ ७.१४७.४३ ॥
Er wehrte die Waffen der Helden von allen Seiten mit Waffen ab, stand fest in der grimmigen Tat und zeigte seine schreckliche Gestalt.
7.147.44
स तान्रथवरान्राजन्नत्याक्रामत्तदाऽर्जुनः ।
मोहयन्निव नाराचैर्जयद्रथवधेप्सया ॥ ७.१४७.४४ ॥
O König, da überholte Arjuna jene herrlichen Wagen, als verwirrte er sie mit eisernen Pfeilen, begierig nach dem Tod Jayadrathas.
7.147.45
विसृजन्दिक्षु सर्वासु शरानच्युतसारथिः ।
सरथो व्यचरत्तूर्णं प्रेक्षणीयो धनञ्जयः ॥ ७.१४७.४५ ॥
Pfeile in alle Richtungen entsendend, bewegte sich Dhanañjaya, dessen Wagenlenker Acyuta war, schnell mit seinem Wagen umher, ein sehenswerter Anblick.
7.147.46
भ्रमन्त इव शूरस्य शरव्राताः महात्मनः ।
अदृश्यन्तान्तरिक्षस्थाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.४६ ॥
Die Pfeilschwärme des großherzigen Helden erschienen, als kreisten sie, am Himmel stehend, zu Hunderten und Tausenden.
7.147.47
आददानं महेष्वासं सन्दधानं च सायकम् ।
विसृजन्तं च कौन्तेयं नानुपश्याम वै तदा ॥ ७.१४७.४७ ॥
Wie er einen Pfeil ergreift, auflegt und abschießt — den großen Bogenschützen, den Sohn Kuntīs, sahen wir damals gar nicht.
7.147.48
तथा सर्वा दिशो राजन्सर्वांश्च रथिनो रणे ।
आकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत्।
विव्याध च चतुःषष्ट्या शराणां नतपर्वणाम् ॥ ७.१४७.४८ ॥
O König, so alle Richtungen und alle Wagenkämpfer in der Schlacht verwirrend, stürmte der Sohn Kuntīs auf Jayadratha los und durchbohrte ihn mit vierundsechzig Pfeilen mit gebogenen Schäften.
7.147.49
सैन्धवाभिमुखं यान्तं योधाः सम्प्रेक्ष्य पाण्डवम् ।
न्यवर्तन्त रणाद्वीरा निराशास्तस्य जीविते ॥ ७.१४७.४९ ॥
Als sie den Pāṇḍava zum König von Sindhu ziehen sahen, wandten sich die Helden, an seinem Leben verzweifelnd, vom Kampf ab.
7.147.50
यो योऽभ्यधावदाक्रन्दे तावकः पाण्डवं रणे ।
तस्यतस्यान्तगा बाणाः शरीरे न्यपतन्प्रभो ॥ ७.१४७.५० ॥
O Herr, jedem deiner Krieger, der im Kriegsgeschrei auf den Pāṇḍava losstürmte, fielen Pfeile in den Leib.
7.147.51
कबन्धसङ्कुलं चक्रे तव सैन्यं महारथः ।
अर्जुनो जयतां श्रेष्ठः शरैरग्न्यंशुसन्निभैः ॥ ७.१४७.५१ ॥
Arjuna, der Beste der Sieger, der große Wagenkämpfer, füllte dein Heer mit kopflosen Rümpfen durch seine Pfeile, die Feuerstrahlen glichen.
7.147.52
एवं तत्तव राजेन्द्र चतुरङ्गबलं तदा ।
व्याकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत् ॥ ७.१४७.५२ ॥
O Herr der Könige, nachdem er dein vierfältiges Heer in Verwirrung gestürzt hatte, stürmte der Sohn Kuntīs auf Jayadratha zu.
7.147.53
द्रौणिं पञ्चाशताऽविध्यद्वृषसेनं त्रिभिः शरैः ।
कृपायमाणः कौन्तेयः कृपं नवभिरार्दयत् ॥ ७.१४७.५३ ॥
Der Sohn Kuntīs, Mitleid zeigend, durchbohrte Droṇas Sohn mit fünfzig Pfeilen, Vṛṣasena mit drei Pfeilen, und traf Kṛpa mit neun.
7.147.54
शल्यं षोडशभिर्बाणैः कर्णं द्वात्रिंशता शरैः ।
सैन्धवं तु चतुःषष्ट्या विद्व्वा सिंह इवानदत् ॥ ७.१४७.५४ ॥
Nachdem er Śalya mit sechzehn Pfeilen, Karṇa mit zweiunddreißig und den König von Sindhu, Jayadratha, mit vierundsechzig durchbohrt hatte, brüllte er wie ein Löwe.
7.147.55
सैन्धवस्तु तथा विद्धः शरैर्गाण्डीवधन्वना ।
न चक्षमे सुसङ्क्रुद्धस्तोत्रार्दित इव द्विपः ॥ ७.१४७.५५ ॥
So von den Pfeilen des Bogenschützen des Gāṇḍīva getroffen, konnte der König von Sindhu, überaus zornig, es nicht ertragen, wie ein vom Stachel gequälter Elefant.
7.147.56
स वराहध्वजस्तूर्णं गार्ध्रपत्रानजिह्मगान् ।
क्रुद्धाशीविषसङ्काशान्कर्मारपरिमार्जितान् ॥ ७.१४७.५६ ॥
Er, mit dem Eberbanner, schoss rasch Pfeile mit Geierfedern, geradeaus fliegend, Zornigen Schlangen gleich, vom Schmied poliert.
7.147.57
आकर्णपूर्णांश्चिक्षेप फल्गुनस्य रथं प्रति ।
त्रिभिस्तु विद्वा गोविन्दं नाराचैः षड्भिरर्जुनम् ॥ ७.१४७.५७ ॥
Er schleuderte bis zum Ohr gespannte Pfeile gegen den Wagen Phalgunas; mit dreien traf er Govinda, mit sechs Nārācha-Pfeilen Arjuna.
7.147.58
अष्टभिर्वाजिनोऽविध्यद्ध्वजं चैकेन पत्रिणा ।
भूयश्चैवार्जुनं सङ्ख्ये शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.१४७.५८ ॥
Mit acht durchbohrte er die Pferde und mit einem gefiederten Pfeil das Banner; dann bedeckte er Arjuna im Kampf erneut mit einem Pfeilregen.
7.147.59
स विक्षिप्यार्जुनस्तूर्णं सैन्धवप्रहिताञ्शरान् ।
युगपत्तस्य चिच्छेद शराभ्यां सैन्धवस्य ह।
सारथेश्च शिरः कायाद्व्वजं च समलङ्कृतम् ॥ ७.१४७.५९ ॥
Arjuna wehrte die von Jayadratha gesandten Pfeile rasch ab, zerschnitt zugleich mit zwei Pfeilen seinen Bogen, trennte dem Wagenlenker den Kopf vom Körper und schlug das prächtig geschmückte Banner nieder.
7.147.60
स च्छिन्नयष्टिः सुमहान्धनञ्जयशराहतः ।
वराहः सिन्धुराजस्य पपातेन्दुसमप्रभः ॥ ७.१४७.६० ॥
Jenes große Eberbanner des Königs von Sindhu, dessen Stange zerbrochen und von Dhanañjayas Pfeilen getroffen, mondgleich strahlend, fiel nieder.
7.147.61
आदित्यं प्रेक्षमाणस्तु बीभत्सुः सृक्विणी लिहन् ।
अपश्यन्नान्तरं तस्य रक्षिभिः संवृतस्य वै ॥ ७.१४७.६१ ॥
Arjuna, die Sonne betrachtend und sich die Mundwinkel leckend, sah keine Lücke bei den ihn umgebenden Wächtern.
7.147.62
अभवक्त्रोधरक्ताक्षो व्यात्तानन इवान्तकः ।
अथाब्रवीद्वासुदेवः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ७.१४७.६२ ॥
Mit zornrot funkelnden Augen wurde er wie der Tod mit geöffnetem Mund. Da sprach Vāsudeva zu Dhanañjaya, dem Sohn der Kuntī.
7.147.63
नैव शक्यस्त्वया हन्तुं निर्व्याजं भरतर्षभ ।
स्रक्ष्याम्यहमुपायं तमादित्यस्यापवारणे।
ततोऽस्तं गतमादित्यं मंस्यते सिन्धुराडिह ॥ ७.१४७.६३ ॥
Stier der Bharatas, du kannst ihn nicht offen töten. Ich werde ein Mittel ersinnen, die Sonne zu verbergen; dann wird der König der Sindhus hier glauben, die Sonne sei untergegangen.
7.147.64
ततोऽस्य विस्मयः पार्थ हर्षश्चैव भविष्यति ।
आत्मजीवितलाभाच्च प्रतिज्ञायाश्च नाशनात् ॥ ७.१४७.६४ ॥
Dann, o Pārtha, wird er Staunen und Freude empfinden, über den Gewinn seines Lebens und über die Vernichtung deines Gelübdes.
7.147.65
अस्तङ्गतमिवादित्यं दृष्ट्वा मोहेन बालिशः ।
न हि शक्ष्यत्यथाऽऽत्मानं रक्षितुं हर्षसम्भवात् ॥ ७.१४७.६५ ॥
Als er die Sonne untergegangen sieht, wird der Tor vor Verblendung und Freude sich selbst nicht zu schützen vermögen.
7.147.66
एतस्मिन्नेव काले तु प्रहर्तव्यं धनञ्जय ।
जयद्रथस्य क्षुद्रस्य सविदुर्दर्शनार्थिनः ॥ ७.१४७.६६ ॥
O Dhanañjaya, genau in diesem Augenblick musst du Jayadratha schlagen, den Elenden, der sich danach sehnt, die Sonne wiederzusehen.
7.147.67
एवमुक्त्वा ततः पार्थं क्षिप्रमेवाहरत्प्रभाम् ।
जनार्दनेन सृष्टं वै तम आदित्यनाशनम् ॥ ७.१४७.६७ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, zeigte er Pārtha sogleich jene von Janārdana geschaffene Finsternis, die die Sonne verschlingt.
7.147.68
पार्थस्य बलमज्ञानात्तमो दृष्ट्वा सुदुःखितम् ।
अभवंस्तावका योधा हर्षसङ्कुलचेतसः ॥ ७.१४७.६८ ॥
Obwohl sie beim Anblick der Finsternis sehr betrübt waren, weil sie Pārthas Kraft nicht kannten, wurden deine Krieger von Freude erfüllt.
7.147.69
ते प्रहृष्टा रणे राजन्नपश्यन्सैनिका रविम् ।
उन्नाम्य वक्त्राणि तदा स च राजा जयद्रथः ॥ ७.१४७.६९ ॥
O König, da erhoben die erfreuten Soldaten im Kampf ihre Gesichter und sahen die Sonne; und auch König Jayadratha.
7.147.70
वीक्षमाणे ततस्तस्मिन्सिन्धुराजे दिवाकरम् ।
उन्नमय्य शिरोग्रीवां वीक्षते सूर्यमण्डलम्।
तस्य शीघ्रं पृषत्केन कायाच्छीर्षमपाहर ॥ ७.१४७.७० ॥
Während der Herrscher der Sindhu die Sonne betrachtete und Kopf und Hals hob, um die Sonnenscheibe anzusehen, schlage ihm rasch mit einem Pfeil den Kopf vom Rumpf.
7.147.71
केशवेनैवमुक्तः सन्नमर्षाद्रक्तलोचनः ।
उद्बबर्ह शरं तीक्ष्णममरैरपि दुःसहम् ॥ ७.१४७.७१ ॥
So von Keśava angesprochen, mit vor Empörung geröteten Augen, zog er einen scharfen Pfeil heraus, der selbst den Göttern unerträglich war.
7.147.72
एवं तूणीशयं घोरमिन्द्राशनिसमप्रभम् ।
वर्मभेदिनमत्यर्थं गन्धमाल्यार्चितं सदा।
विससर्ज ततस्तूर्णं सैन्धवस्य रथं प्रति ॥ ७.१४७.७२ ॥
So ließ er jenen schrecklichen Pfeil, der im Köcher lag, strahlend wie Indras Donnerkeil, rüstungsbrechend und stets mit Duft und Girlanden geehrt, rasch gegen den Wagen des Saindhava los.
7.147.73
स तु गाण्डीवनिर्मुक्तः शरः श्येन इवाशुनः ।
शकुन्तमिव वृक्षाग्रात्सैन्धवस्याहरच्छिरः ॥ ७.१४७.७३ ॥
Jener Pfeil, vom Gāṇḍīva abgeschossen, schnell wie ein Falke, der einen Vogel von der Baumspitze schnappt, trug das Haupt des Saindhava (Jayadratha) davon.
7.147.74
प्रपतिष्यति शीर्षे तु कृष्णोऽर्जुनमथाब्रवीत् ।
पार्थ पार्थ शिरो ह्येतद्यथा नेयान्महीतलम्।
तथा कुरु कुरुश्रेष्ठ वक्ष्ये तस्यापि कारणम् ॥ ७.१४७.७४ ॥
"Damit dieser Kopf nicht zur Erde fällt, tu genau das, o Bester der Kurus", sprach Kṛṣṇa zu Arjuna. "O Pārtha, Pārtha, tu es so; den Grund dafür werde ich auch nennen."
7.147.75
श्रुत्वा तु वचनं तस्य त्वरमाणोऽस्त्रमायया ।
तथाऽहरच्छिरस्तस्य शरैरूर्ध्वं धनञ्जयः।
दुर्हृदामपहर्षाय सुहृदां हर्षणाय च ॥ ७.१४७.७५ ॥
Als Dhanañjaya (Arjuna) seine Worte gehört hatte, ließ er eilends durch die Magie der Waffe mit Pfeilen seinen Kopf nach oben fliegen — zum Schrecken der Feinde und zur Freude der Freunde.
7.147.76
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव पुनरूर्ध्वमथापि च ।
दीर्घकालमवाक्वैव सम्प्रक्रीडन्निवार्जुनः ॥ ७.१४७.७६ ॥
Seitwärts, aufwärts, abwärts und wieder aufwärts sandte Arjuna, als spiele er, lange seine Pfeile aus.
7.147.77
तत्सैन्यं सर्वतोपश्यन्महदाश्चर्यमद्भुतम् ।
प्रापयत्स शिरो यस्माद्योधयन्नेव पार्थिवान् ॥ ७.१४७.७७ ॥
Das Heer sah überall dieses große und wundersame Wunder: noch im Kampf mit den Königen brachte er jenen Kopf dorthin.
7.147.78
शरैः कन्दुकवत्कृत्वा तस्यालोकाय पाण्डवः ।
स्यमन्तपञ्चकाद्बाह्ये शिरस्तदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.७८ ॥
Der Pāṇḍava machte sie mit Pfeilen wie einen Ball und ließ jenen Kopf, um ihn ihm zu zeigen, außerhalb von Syamantapañcaka mit Pfeilen davonfliegen.
7.147.79
जयद्रथस्यार्जुनबाणनालं ।
मुखारविन्दं रुधिराम्बुसिक्तम्।
दृष्टं नरैश्चोपरिवर्तमानं ।
विद्याधरोत्सृष्टमिवैकपद्मम् ॥ ७.१४७.७९ ॥
Das Lotusgesicht Jayadrathas, dessen Stengel Arjunas Pfeil war und das von einem Strom Blut getränkt war, wurde von den Menschen nach oben liegend gesehen, wie eine einzelne Lotusblüte, von einem Vidyādhara hingeworfen.
7.147.80
स देवशत्रूनिव देवराजः ।
किरीटमाली व्यधमत्सपत्नान्।
यथा तमांस्यभ्युदितस्तमोघ्नः ।
पूर्णां प्रतिज्ञां स समाप्य वीरः ॥ ७.१४७.८० ॥
Jener Held, mit dem Diadem geschmückt, zerschmetterte seine Rivalen, wie der König der Götter die Feinde der Götter, und wie die Sonne, die aufsteigt, um die Finsternis zu vernichten, erfüllte er sein vollständiges Gelübde.
7.147.81
तं भूमिदेशं च शिरो विनेतुम् ॥ ७.१४७.८१ ॥
Bis zu jenem Bodenstück, und um den Kopf fortzutragen.