மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.147.1
श्रुत्वा निनादं धनुषश्च तस्य ।
विस्पषृमुत्कष्टमिवान्तकस्य।
शक्राशनिस्फोटसमं सुघोरं ।
विकृष्यमाणस्य धनञ्जयेन ॥ ७.१४७.१ ॥
யமனைப் போல இழுக்கப்பட்ட அந்த வில்லின் ஒலியையும், இந்திரனின் இடியின் வெடிப்பைப் போல மிகக் கொடியதான அதன் நாணொலியையும் கேட்டு, தனஞ்சயனால் இழுக்கப்படும் அந்த வில்லின் முழக்கம் பயங்கரமாக இருந்தது.
7.147.2
त्रासोद्विग्नं तथोद्धान्तं त्वदीयं तद्बलं नृप ।
युगान्तवातसङ्क्षुब्धं चलद्वीचितरङ्गितम्।
प्रलीनमीनमकरं सागराम्भ इवाभवत् ॥ ७.१४७.२ ॥
அரசே, உமது அந்தப் படை பயத்தால் நடுங்கிக் கலங்கியது; யுகமுடிவின் காற்றால் கலக்கப்பட்டு, அலைகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட, மீனும் மகரமும் மறைந்த கடல்நீரைப் போல ஆனது.
7.147.3
मध्यन्दिनगतं सूर्यमापतन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.३ ॥
நண்பகலில் வானிலிருந்து விழுவது போல் தோன்றும் சூரியனைப் பார்க்க முடியாததுபோல், எல்லா உயிரினங்களாலும் பாண்டவனை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியவில்லை.
7.147.4
स रणे व्यचरत्पार्थः प्रेक्ष्यमाणो धनञ्जयः ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु सर्वाण्यस्त्राणि दर्शयन् ॥ ७.१४७.४ ॥
அந்த தனஞ்சயனாகிய பார்த்தன் போரில் சஞ்சரித்தான்; எல்லாத் திசைகளிலும் ஒரே சமயத்தில் எல்லா அஸ்திரங்களையும் காட்டியபடி, அனைவராலும் பார்க்கப்பட்டான்.
7.147.5
आददानं महाराज सन्दधानं च पाण्डवम् ।
उत्कर्षन्तं सृजन्तं च न स्म पश्याम लाघवात् ॥ ७.१४७.५ ॥
மகாராஜாவே, பாண்டவன் அம்பை எடுப்பதையும், பொருத்துவதையும், இழுப்பதையும், விடுவதையும் அவனுடைய விரைவால் நாங்கள் காணவில்லை.
7.147.6
ततः क्रुद्धो महाबाहुरैन्द्रमस्त्रं दुरासदम् ।
प्रादुश्चक्रे महाराज त्रासयन्सर्वभारतान् ॥ ७.१४७.६ ॥
அதன்பின் கோபமுற்ற மகாபாகு, இந்திரனுக்குரிய அடக்க முடியாத அஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான்; மகாராஜாவே, எல்லா பாரதர்களையும் நடுங்கச் செய்தபடி.
7.147.7
ततः शराः प्रादुरासन्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रिताः ।
प्रदीपाश्च शिखिमुखाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.७ ॥
அப்போது தெய்வீக அஸ்திரங்களால் மந்திரிக்கப்பட்ட அம்புகள் தோன்றின; நெருப்பு முகம் கொண்ட ஒளிரும் அம்புகள் நூறாகவும் ஆயிரமாகவும் எழுந்தன.
7.147.8
आकर्णपूर्णनिर्मुक्तैरग्न्यर्कांशुनिभैः शरैः ।
नभोऽभवत्तद्दुष्प्रेक्ष्यमुल्काभिरिव संवृतम् ॥ ७.१४७.८ ॥
காது வரை இழுத்து எய்யப்பட்ட, நெருப்பு மற்றும் சூரியக் கதிர்களைப் போன்ற அம்புகளால் வானம் எரிகொள்ளிகளால் மூடப்பட்டது போல, பார்க்க இயலாததாக ஆனது.
7.147.9
ततः शस्त्रान्धकारं तत्कौरवैः समुदीरितम् ।
अशक्यं मनसाऽप्यन्यैः पाण्डवः सम्भ्रमन्निव ॥ ७.१४७.९ ॥
அப்போது கௌரவர்களால் எழுப்பப்பட்ட அந்த ஆயுத இருளை, மற்றவர்கள் மனத்தாலும் வெல்ல இயலாத நிலையில், பாண்டவன் கலக்கமுற்றவனைப் போல் கண்டான்.
7.147.10
नाशयामास विक्रम्य शरैर्दिव्यास्त्रमन्त्रितैः ।
नैशं तमोंशुभिः क्षिप्रं दिनादाविव भास्करः ॥ ७.१४७.१० ॥
அவன் வீரத்துடன் தெய்வீக அஸ்திர மந்திரங்களால் மந்திரிக்கப்பட்ட அம்புகளால் அதை விரைவில் அழித்தான், விடியற்காலையில் சூரியன் இரவின் இருளை தன் கதிர்களால் அழிப்பதுபோல.
7.147.11
ततस्तु तावकं सैन्यं दीप्तैः शरगभस्तिभिः ।
आक्षिपत्पल्वलाम्बूनि निदाघार्क इव प्रभुः ॥ ७.१४७.११ ॥
அப்போது உமது படையை அவன் ஒளிரும் அம்பு-கதிர்களால் வாட்டினான்; கோடைச் சூரியன் குளங்களின் நீரை உலர்த்துவதுபோல.
7.147.12
ततो दिव्यास्त्रविदुषा प्रहिताः सायकांशवः ।
समाप्लवन्द्विषत्सैन्यं लोकं भागोरिवांशवः ॥ ७.१४७.१२ ॥
அப்போது தெய்வீக அஸ்திரங்களை அறிந்தவன் செலுத்திய அம்பு-கதிர்கள் எதிரிப் படையின் மேல் பெருக்கெடுத்தன, சூரியனின் கதிர்கள் உலகை நிறைப்பதுபோல.
7.147.13
अथापरे समुत्सृष्टा विशिखास्तिग्मतेजसः ।
हृदयान्याशु वीराणां विविशुः प्रियबन्धुवत् ॥ ७.१४७.१३ ॥
பின்னர் கூர்மையான ஒளியுள்ள மற்ற அம்புகள் ஏவப்பட்டு வீரர்களின் இதயங்களில் அன்புறவினர்களைப் போல விரைவாக நுழைந்தன.
7.147.14
य एनमीयुः समरे त्वद्योधाः शूरमानिनः ।
शलभा इव ते दीप्तमग्निं प्राप्य ययुः क्षयम् ॥ ७.१४७.१४ ॥
தங்களை வீரர்கள் என்று எண்ணிய உன் போர்வீரர்கள் போரில் இவனை எதிர்கொண்டனர்; எரியும் நெருப்பை அடைந்த விட்டில்களைப் போல அவர்கள் அழிவை அடைந்தனர்.
7.147.15
एवं स मृद्रञ्शत्रूणां जीवितानि यशांसि च ।
पार्थश्चचार सङ्ग्रामे मृत्युर्विग्रहवानिव ॥ ७.१४७.१५ ॥
இவ்வாறு பார்த்தன் எதிரிகளின் உயிர்களையும் புகழையும் நசுக்கியபடி போரில் சென்றான்; மரணமே உடல் கொண்டு வந்தது போல.
7.147.16
स किरीटानि वस्त्राणि साङ्गदान्विपुलान्भुजान् ।
सकुण्डलयुगान्कर्णान्केषाञ्चिदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.१६ ॥
அவன் சிலரின் கிரீடங்கள், ஆடைகள், தோள்வளையுடன் கூடிய பெரிய தோள்கள், குண்டல இணைகளுடன் கூடிய காதுகளை அம்புகளால் அகற்றினான்.
7.147.17
सतोमरान्गजस्थानां सप्रासान्हयसादिनाम् ।
सचर्मणः पदातीनां रथिनां च सधन्वनः।
सप्रतोदान्नियन्तॄणां बाहूंश्चिच्छेद पाण्डवः ॥ ७.१४७.१७ ॥
பாண்டவன் யானைமேல் இருந்தோரின் தோமரங்களுடனும், குதிரை வீரர்களின் ஈட்டிகளுடனும், காலாட்படையினரின் கேடயங்களுடனும், தேர்வீரர்களின் வில்லுடனும், பாகர்களின் சாட்டைகளுடனும் அவர்களின் கைகளை வெட்டினான்.
7.147.18
प्रदीप्तोग्रशरार्जिष्मान्बभौ तत्र धनञ्जयः ।
सविस्फुलिङ्गाग्रशिखो ज्वलन्निव हुताशनः ॥ ७.१४७.१८ ॥
அங்கே தனஞ்சயன் தனது எரியும், கடுமையான, ஒளிரும் அம்புகளால் ஒளிர்ந்து, தீப்பொறிகளும் சுடரும் கொண்டு எரியும் நெருப்பைப் போல விளங்கினான்.
7.147.19
तं देवराजप्रतिमं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु रथस्थं पुरुषर्षभम् ॥ ७.१४७.१९ ॥
தேவர்களின் அரசனுக்கு ஒப்பானவனும், எல்லா ஆயுததாரிகளிலும் சிறந்தவனும், ஒரே சமயத்தில் எல்லாத் திசைகளிலும் தேரில் நின்ற அந்த நரசிங்கத்தை (காண்க).
7.147.20
निक्षिपन्तं महास्त्राणि प्रेक्षणीयं धनञ्जयम् ।
नृत्यन्तं रथमार्गेषु धनुर्ज्यातलनादिनम् ॥ ७.१४७.२० ॥
பெரிய அஸ்திரங்களை ஏவிக்கொண்டிருந்த, காணத்தக்க தனஞ்சயனை, தேர்ப்பாதைகளில் ஆடுபவனாய், வில்நாணின் அடிப்பகுதியின் ஒலியை எழுப்பியவனாய் (கண்டனர்).
7.147.21
निरीक्षितुं न शेकुस्ते यत्नवन्तोऽपि पार्थिवाः ।
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ॥ ७.१४७.२१ ॥
முயன்றாலும் அந்த அரசர்களால் அவனைப் பார்க்க முடியவில்லை; வானத்தில் நண்பகலில் சுடும் சூரியனைப் போல.
7.147.22
दीप्तोग्रसम्भृतशरः किरीटी विरराज ह ।
वर्षास्विवोदीर्णजलः सेन्द्रधन्वाम्बुदो महान् ॥ ७.१४७.२२ ॥
கொழுந்துவிட்டெரியும், கடுமையான, அம்புகள் நிறைந்த கிரீடி பிரகாசித்தான்; மழைக்காலங்களில் நீர் பொங்கிய, வானவில்லுடன் கூடிய பெரிய மேகம் போல்.
7.147.23
महास्त्रसंप्लुवे तस्मिञ्जिष्णुना सम्प्रवर्तिते ।
सुदुस्तरे महाघोरे ममज्जुर्योधपुङ्गवाः ॥ ७.१४७.२३ ॥
ஜிஷ்ணுவால் செலுத்தப்பட்ட அந்த மகா அஸ்திரப் பெருக்கில், கடக்க அரிதும் மிகக் கொடியதுமான அதில், சிறந்த வீரர்கள் மூழ்கினர்.
7.147.24
उत्कृत्तवदनैर्देहैः शरीरैः कृत्तबाहुभिः ।
भुजैश्च पाणिनिर्मुक्तैः पाणिभिर्व्यङ्गुलीकृतैः ॥ ७.१४७.२४ ॥
முகங்கள் அறுபட்ட உடல்களாலும், வெட்டுண்ட கைகளாலும், கைகளிலிருந்து விடுபட்ட புயங்களாலும், விரல்கள் சிதைக்கப்பட்ட கரங்களாலும் (நிரம்பியது).
7.147.25
कृत्ताग्रहस्तैः करिभिः कृत्तदन्तैर्मदोत्कटैः ।
हयैश्च विधुरग्रीवै रथैश्च शकलीकृतैः ॥ ७.१४७.२५ ॥
துண்டிக்கப்பட்ட தும்பிக்கைகளுடன் யானைகளாலும், உடைந்த தந்தங்களுடன் மதத்தால் வெறிகொண்ட யானைகளாலும், முறிந்த கழுத்துடைய குதிரைகளாலும், சிதறடிக்கப்பட்ட தேர்களாலும் (நிரம்பியிருந்தது).
7.147.26
निकृत्तान्त्रैः कृत्तपादैस्तथाऽन्यैः कृत्तसन्धिभिः ।
निश्चेष्टैर्विस्फुरद्भिश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.२६ ॥
குடல் வெளியேறியவர்களும், கால்கள் துண்டிக்கப்பட்டவர்களும், மூட்டுகள் அறுபட்டவர்களுமான பிறரும், அசைவற்றவர்களும் துடிப்பவர்களுமாக நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் (நிரம்பியிருந்தது).
7.147.27
मृत्योराघातललितं तत्पार्थायोधनं महत् ।
अपश्याम महीपाल भीरूणां भयवर्धनम् ॥ ७.१४७.२७ ॥
ஓ மன்னா! மரணத்தின் அடிகளால் அழகுற்ற, பார்த்தர்களின் அந்த பெரிய போர்க்களத்தைக் கண்டோம்; அது கோழைகளின் அச்சத்தைப் பெருக்கியது.
7.147.28
आक्रीडमिव रुद्रस्य पुराभ्यर्दयतः पशून् ।
गजानां क्षुरनिर्मुक्तैः करैः सभुजगेव भूः ॥ ७.१४७.२८ ॥
முன்பு ருத்திரன் விளையாடி மிருகங்களை வதைத்தது போல, யானைகளின் துண்டிக்கப்பட்ட துதிக்கைகளாலும் கத்திகளால் விடுபட்ட கைகளாலும் அந்த நிலம் பாம்புகளுடன் கூடியதுபோல் இருந்தது.
7.147.29
क्वजिद्बभौ स्रग्विणीव वक्त्रपद्मैः समाचिता ।
विचित्रोष्णीषमुकुटैः केयूराङ्गदकुण्डलैः ॥ ७.१४७.२९ ॥
ஆங்காங்கே அந்த நிலம் மாலை அணிந்த பெண்ணைப்போல தாமரை முகங்களால் நிறைந்து, பல வண்ணத் தலைப்பாகைகளும் மகுடங்களும், தோள்வளைகளும் கைவளைகளும் காதணிகளும் கொண்டு ஒளிர்ந்தது.
7.147.30
स्वर्णचित्रतनुत्रैश्च भाण्डैश्च गजवाजिनाम् ।
किरीटशतसङ्गीर्णा तत्र तत्र समाचिता।
विराज भृशं चित्रा मही नववधूरिव ॥ ७.१४७.३० ॥
பொன்னாலான விசித்திரக் கவசங்களும், யானை குதிரைகளின் அலங்காரங்களும், நூற்றுக்கணக்கான கிரீடங்களுமாக இடமெல்லாம் நிறைந்த அந்த விசித்திர நிலம் புதுமணப் பெண்போல் மிகவும் ஒளிர்ந்தது.
7.147.31
मज्जामेदःकर्दमिनीं शोणितौघतरङ्गिणीम् ।
मर्मास्थिभिरगाधां च केशशैवलशाद्वलाम् ॥ ७.१४७.३१ ॥
மஜ்ஜையும் கொழுப்பும் சேறாக்கிய, இரத்தப் பெருக்கின் அலைகளுடைய, உறுப்புகளும் எலும்புகளும் நிறைந்து ஆழமற்றதாகாத, முடியாகிய பாசியும் புல்லும் கொண்ட (அந்த நதி).
7.147.32
शिरोबाहूपलतटां रुग्णक्रोडास्थिसङ्कटाम् ।
चित्रध्वजपताकाढ्यां छत्राचापोर्मिमालिनीम् ॥ ७.१४७.३२ ॥
தலைகளும் கரங்களும் கல்லாகிய கரைகளுடைய, நொறுங்கிய மார்புகளும் எலும்புகளும் நெருக்கிய, வண்ணக் கொடிகளும் பதாகைகளும் நிறைந்த, குடைகளும் வில்களுமாகிய அலை மாலை அணிந்த (அந்த நதி).
7.147.33
विगतासुमहाकायां गजदेहाभिसङ्कुलाम् ।
रथोडुपशताकीर्णां हयसङ्घातरोधसम् ॥ ७.१४७.३३ ॥
உயிரிழந்த பெரிய உடல்களுடைய, யானை உடல்களால் நெருங்கிய, நூற்றுக்கணக்கான தேர்களாகிய படகுகளால் நிறைந்த, குதிரைக் குவியல்களால் கரை தடுக்கப்பட்ட (அந்த நதி).
7.147.34
रथचक्रयुगेषाक्षकूबरैरतिदुर्गमाम् ।
प्रासासिशक्तिपरशुविशिखाहिदुरासदाम् ॥ ७.१४७.३४ ॥
தேர்களின் சக்கரங்கள், நுகங்கள், கம்பங்கள், அச்சுகள், சட்டங்களால் மிகக் கடக்க முடியாத, ஈட்டி, வாள், சக்தி, கோடரி, அம்பு, பாம்பு போன்ற ஆயுதங்களால் அணுக முடியாத (அந்த நதி).
7.147.35
बलकङ्कुमहानक्रां गोमायुमकरोत्कटाम् ।
गृघ्रोदग्रमहाग्राहां शिवाविरुतभैरवाम् ॥ ७.१४७.३५ ॥
கொக்குகளும் கங்குகளுமாகிய பெரிய முதலைகளுடைய, நரிகளும் மகர மீன்களும் கொடியதாக்கிய, கழுகுகளாகிய உயர்ந்த பெரும் முதலைகளுடைய, நரிகளின் ஊளையால் அச்சம் தரும் (அந்த நதி).
7.147.36
नृत्यत्प्रेतपिशाचाद्यैर्भूताकीर्णां सहस्रशः ।
गतासुयोधनिश्चेष्टशरीरशतवाहिनीम् ॥ ७.१४७.३६ ॥
ஆடும் பேய்களும் பிசாசுகளும் முதலிய பூதங்களால் ஆயிரக்கணக்கில் நிறைந்த, உயிர் போன வீரர்களின் அசைவற்ற நூற்றுக்கணக்கான உடல்களைச் சுமந்து செல்லும் (அந்த நதி).
7.147.37
महाप्रतिभयां रौद्रां घोरां वैतरणीमिव ।
नदीं प्रवर्तयामास भीरूणां भयवर्धिनीम् ॥ ७.१४७.३७ ॥
அவன் பெரும் அச்சத்தைத் தரும், கொடிய வைதரணி நதியைப் போன்ற ஒரு நதியை ஓடச் செய்தான்; அது கோழைகளின் பயத்தைப் பெருக்கியது.
7.147.38
तं दृष्ट्वा तस्य विक्रान्तमन्तकस्येव रूपिणः ।
अभूतपूर्वं कुरुषु भयमागाद्रणाजिरे ॥ ७.१४७.३८ ॥
மூர்த்திமான் யமனைப் போன்ற அவனுடைய வீரத்தைக் கண்டு, போர்க்களத்தில் குருக்களிடையே முன்பு இல்லாத அச்சம் வந்தது.
7.147.39
तत आदाय वीराणामस्त्रैरस्त्राणि पाण्डवः ।
आत्मानं रौद्रमाचष्ट रौद्रकर्मण्यधिष्ठितः ॥ ७.१४७.३९ ॥
பின்னர் பாண்டவன் வீரர்களின் அஸ்திரங்களை அஸ்திரங்களால் ஏற்று, கொடிய செயலில் ஈடுபட்டு தன்னை கொடூர வடிவில் காட்டினான்.
7.147.40
ततो रथवरान्राजन्नत्यतिक्रामदर्जुनः ॥ ७.१४७.४० ॥
பின்னர், அரசே, அர்ஜுனன் சிறந்த தேர்களைக் கடந்து சென்றான்.
7.147.41
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.४१ ॥
நடுப்பகலில் வானில் சுடர்விடும் சூரியனைப் போல, பாண்டவனை எல்லா உயிர்களும் நேராகப் பார்க்க இயலவில்லை.
7.147.42
प्रसृतांस्तस्य गाण्डीवाच्छरव्रातान्महात्मनः ।
सङ्ग्रामे सम्प्रपश्यामो हंसपङ्क्तिरिवाम्बरे ॥ ७.१४७.४२ ॥
மகாத்மாவின் காண்டீவத்திலிருந்து பாய்ந்த அம்புக் கூட்டங்களை, வானில் அன்னப்பறவை வரிசை போல போரில் நாங்கள் கண்டோம்.
7.147.43
विनिवार्य स वीराणामस्त्रैरस्त्राणि सर्वतः ।
दर्शयन्रौद्रमात्मानमुग्रे कर्मणि धिष्ठितः ॥ ७.१४७.४३ ॥
அவன் வீரர்களின் அஸ்திரங்களை எல்லாப் பக்கங்களிலும் அஸ்திரங்களால் தடுத்து, கொடிய செயலில் நின்று தன் பயங்கர வடிவைக் காட்டினான்.
7.147.44
स तान्रथवरान्राजन्नत्याक्रामत्तदाऽर्जुनः ।
मोहयन्निव नाराचैर्जयद्रथवधेप्सया ॥ ७.१४७.४४ ॥
ராஜனே, அப்போது அர்ஜுனன் அந்த சிறந்த தேர்களைக் கடந்து சென்றான்; ஜயத்ரதனைக் கொல்லும் விருப்பத்துடன், இரும்பு அம்புகளால் அவர்களை மயக்குவது போல.
7.147.45
विसृजन्दिक्षु सर्वासु शरानच्युतसारथिः ।
सरथो व्यचरत्तूर्णं प्रेक्षणीयो धनञ्जयः ॥ ७.१४७.४५ ॥
எல்லாத் திசைகளிலும் அம்புகளைப் பொழிந்தபடி, அச்யுதன் (கிருஷ்ணன்) தேரோட்டியாக இருந்த தனஞ்சயன் தன் தேருடன் விரைவாக அங்குமிங்கும் சென்றான்; காண்பதற்கு அழகாக.
7.147.46
भ्रमन्त इव शूरस्य शरव्राताः महात्मनः ।
अदृश्यन्तान्तरिक्षस्थाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.४६ ॥
சூரனாகிய மகாத்மாவின் அம்பு வரிசைகள் சுழல்வது போல வானில் நிற்பவையாகத் நூறாயிரம் ஆயிரமாகத் தெரிந்தன.
7.147.47
आददानं महेष्वासं सन्दधानं च सायकम् ।
विसृजन्तं च कौन्तेयं नानुपश्याम वै तदा ॥ ७.१४७.४७ ॥
மகா வில்லாளி அம்பை எடுத்து, பூட்டி, விடுவதை, குந்தியின் மகனை அப்போது நாங்கள் காணவில்லை.
7.147.48
तथा सर्वा दिशो राजन्सर्वांश्च रथिनो रणे ।
आकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत्।
विव्याध च चतुःषष्ट्या शराणां नतपर्वणाम् ॥ ७.१४७.४८ ॥
ராஜனே, இவ்வாறு எல்லாத் திசைகளையும் போர்க்களத்தின் எல்லா ரதவீரர்களையும் குழப்பி, குந்தியின் மகன் ஜயத்ரதனை நோக்கி விரைந்தான்; வளைந்த முனைகளுள்ள அறுபத்து நான்கு அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்.
7.147.49
सैन्धवाभिमुखं यान्तं योधाः सम्प्रेक्ष्य पाण्डवम् ।
न्यवर्तन्त रणाद्वीरा निराशास्तस्य जीविते ॥ ७.१४७.४९ ॥
சிந்து மன்னனை நோக்கிச் செல்லும் பாண்டவனைக் கண்ட வீரர்கள் அவனுடைய உயிர் குறித்த நம்பிக்கை இழந்து போரிலிருந்து திரும்பினர்.
7.147.50
यो योऽभ्यधावदाक्रन्दे तावकः पाण्डवं रणे ।
तस्यतस्यान्तगा बाणाः शरीरे न्यपतन्प्रभो ॥ ७.१४७.५० ॥
ஓ அரசே! போரில் கூச்சலிட்டு பாண்டவனை நோக்கிப் பாய்ந்த உங்கள் ஒவ்வொரு வீரனின் உடலிலும் அம்புகள் வந்து விழுந்தன.
7.147.51
कबन्धसङ्कुलं चक्रे तव सैन्यं महारथः ।
अर्जुनो जयतां श्रेष्ठः शरैरग्न्यंशुसन्निभैः ॥ ७.१४७.५१ ॥
வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனான மகாரதன் அர்ஜுனன், நெருப்புக் கதிர்களைப் போன்ற அம்புகளால் உங்கள் படையை தலையற்ற உடல்களால் நிறைத்தான்.
7.147.52
एवं तत्तव राजेन्द्र चतुरङ्गबलं तदा ।
व्याकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत् ॥ ७.१४७.५२ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவனே! இவ்வாறு உங்கள் நால்வகைப் படையை நிலைகுலையச் செய்து, குந்தியின் மகன் ஜயத்ரதனை நோக்கி விரைந்தான்.
7.147.53
द्रौणिं पञ्चाशताऽविध्यद्वृषसेनं त्रिभिः शरैः ।
कृपायमाणः कौन्तेयः कृपं नवभिरार्दयत् ॥ ७.१४७.५३ ॥
துரோணரின் மகனை ஐம்பது அம்புகளாலும், விருஷசேனனை மூன்று அம்புகளாலும் குந்தியின் மகன் துளைத்தான்; கிருபரை ஒன்பது அம்புகளால் தாக்கினான்.
7.147.54
शल्यं षोडशभिर्बाणैः कर्णं द्वात्रिंशता शरैः ।
सैन्धवं तु चतुःषष्ट्या विद्व्वा सिंह इवानदत् ॥ ७.१४७.५४ ॥
சல்யனை பதினாறு அம்புகளாலும், கர்ணனை முப்பத்திரண்டு அம்புகளாலும், சிந்து மன்னன் ஜயத்ரதனை அறுபத்து நான்கு அம்புகளாலும் துளைத்து, அவன் சிங்கத்தைப் போல் கர்ஜித்தான்.
7.147.55
सैन्धवस्तु तथा विद्धः शरैर्गाण्डीवधन्वना ।
न चक्षमे सुसङ्क्रुद्धस्तोत्रार्दित इव द्विपः ॥ ७.१४७.५५ ॥
காண்டீவ வில்லாளியால் இவ்வாறு அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட சைந்தவன், மிகுந்த சினம் கொண்டு அதைப் பொறுக்க முடியாமல், அங்குசத்தால் வருந்தும் யானையைப் போல் ஆனான்.
7.147.56
स वराहध्वजस्तूर्णं गार्ध्रपत्रानजिह्मगान् ।
क्रुद्धाशीविषसङ्काशान्कर्मारपरिमार्जितान् ॥ ७.१४७.५६ ॥
வராகக் கொடியோன் விரைவாக, கழுகிறகு அம்புகளை, நேராகச் செல்பவை, சினந்த நாகங்களைப் போன்ற, கொல்லனால் மெருகேற்றப்பட்டவற்றை எய்தான்.
7.147.57
आकर्णपूर्णांश्चिक्षेप फल्गुनस्य रथं प्रति ।
त्रिभिस्तु विद्वा गोविन्दं नाराचैः षड्भिरर्जुनम् ॥ ७.१४७.५७ ॥
காதுவரை இழுத்து எய்யப்பட்ட அம்புகளை பால்குனனின் தேரை நோக்கி எறிந்தான்; மூன்றால் கோவிந்தனையும், ஆறு நாராசங்களால் அர்ஜுனனையும் துளைத்தான்.
7.147.58
अष्टभिर्वाजिनोऽविध्यद्ध्वजं चैकेन पत्रिणा ।
भूयश्चैवार्जुनं सङ्ख्ये शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.१४७.५८ ॥
எட்டால் குதிரைகளைத் துளைத்தான்; ஒரு இறகுள்ள அம்பால் கொடியைத் துளைத்தான்; மீண்டும் போரில் அர்ஜுனனை அம்பு மழையால் மூடினான்.
7.147.59
स विक्षिप्यार्जुनस्तूर्णं सैन्धवप्रहिताञ्शरान् ।
युगपत्तस्य चिच्छेद शराभ्यां सैन्धवस्य ह।
सारथेश्च शिरः कायाद्व्वजं च समलङ्कृतम् ॥ ७.१४७.५९ ॥
அர்ஜுனன் விரைவாகச் சைந்தவன் எய்த அம்புகளை விலக்கி, ஒரே சமயத்தில் இரண்டு அம்புகளால் அவனுடையதை அறுத்தான்; சாரதியின் தலையை உடலிலிருந்து துண்டித்தான்; அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடியையும் அறுத்தான்.
7.147.60
स च्छिन्नयष्टिः सुमहान्धनञ्जयशराहतः ।
वराहः सिन्धुराजस्य पपातेन्दुसमप्रभः ॥ ७.१४७.६० ॥
தண்டு முறிந்த அந்த மாபெரும் வராகக் கொடி, தனஞ்சயனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, சிந்துராஜனுடையது, நிலவைப் போன்ற ஒளியுடன் வீழ்ந்தது.
7.147.61
आदित्यं प्रेक्षमाणस्तु बीभत्सुः सृक्विणी लिहन् ।
अपश्यन्नान्तरं तस्य रक्षिभिः संवृतस्य वै ॥ ७.१४७.६१ ॥
அர்ஜுனன் சூரியனைப் பார்த்தபடி, உதடுகளை நாவால் நக்கியபடி, அவனைச் சூழ்ந்த காவலர்களிடையே ஒரு இடைவெளியும் காணாமல் இருந்தான்.
7.147.62
अभवक्त्रोधरक्ताक्षो व्यात्तानन इवान्तकः ।
अथाब्रवीद्वासुदेवः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ७.१४७.६२ ॥
சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன், வாயைத் திறந்த யமனைப் போல் அவன் ஆனான். பின்னர் வாசுதேவன் குந்தியின் மகனாகிய தனஞ்சயனிடம் பேசினான்.
7.147.63
नैव शक्यस्त्वया हन्तुं निर्व्याजं भरतर्षभ ।
स्रक्ष्याम्यहमुपायं तमादित्यस्यापवारणे।
ततोऽस्तं गतमादित्यं मंस्यते सिन्धुराडिह ॥ ७.१४७.६३ ॥
பரதர்களின் காளையே, நீ அவனை வெளிப்படையாகக் கொல்ல முடியாது. சூரியனை மறைக்கும் ஒரு வழியை நான் உருவாக்குவேன்; அப்போது சிந்துராஜன் இங்கு சூரியன் மறைந்துவிட்டதாக நினைப்பான்.
7.147.64
ततोऽस्य विस्मयः पार्थ हर्षश्चैव भविष्यति ।
आत्मजीवितलाभाच्च प्रतिज्ञायाश्च नाशनात् ॥ ७.१४७.६४ ॥
பிருதையின் மகனே, அப்போது அவனுக்கு வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் உண்டாகும்; தன் உயிர் காக்கப்பட்டதாலும், (அர்ஜுனனின்) சபதம் அழிந்ததாலும்.
7.147.65
अस्तङ्गतमिवादित्यं दृष्ट्वा मोहेन बालिशः ।
न हि शक्ष्यत्यथाऽऽत्मानं रक्षितुं हर्षसम्भवात् ॥ ७.१४७.६५ ॥
சூரியன் அஸ்தமித்ததைப் போலக் கண்டு, அறியாமையால் மதிமயங்கிய அவன், மகிழ்ச்சியால் தன்னைக் காக்க இயலமாட்டான்.
7.147.66
एतस्मिन्नेव काले तु प्रहर्तव्यं धनञ्जय ।
जयद्रथस्य क्षुद्रस्य सविदुर्दर्शनार्थिनः ॥ ७.१४७.६६ ॥
தனஞ்சயனே, இந்த வேளையிலேயே நீ தாக்க வேண்டும்; அந்த கீழ்மகன் ஜயத்ரதனை, சூரியனைக் காண விரும்பும் அவனை.
7.147.67
एवमुक्त्वा ततः पार्थं क्षिप्रमेवाहरत्प्रभाम् ।
जनार्दनेन सृष्टं वै तम आदित्यनाशनम् ॥ ७.१४७.६७ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், ஜனார்தனனால் உருவாக்கப்பட்ட, சூரியனை மறைத்த அந்த இருளை பார்த்தனுக்கு உடனே அவர் காட்டினார்.
7.147.68
पार्थस्य बलमज्ञानात्तमो दृष्ट्वा सुदुःखितम् ।
अभवंस्तावका योधा हर्षसङ्कुलचेतसः ॥ ७.१४७.६८ ॥
பார்த்தனின் வலிமையை அறியாமல் அந்த இருளைக் கண்டு மிகவும் துயருற்றிருந்த போதிலும், உம் வீரர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த உள்ளத்தினராயினர்.
7.147.69
ते प्रहृष्टा रणे राजन्नपश्यन्सैनिका रविम् ।
उन्नाम्य वक्त्राणि तदा स च राजा जयद्रथः ॥ ७.१४७.६९ ॥
அரசே, அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்த வீரர்கள் முகங்களை உயர்த்தி போர்க்களத்தில் சூரியனைக் கண்டனர்; அந்த அரசன் ஜயத்ரதனும்.
7.147.70
वीक्षमाणे ततस्तस्मिन्सिन्धुराजे दिवाकरम् ।
उन्नमय्य शिरोग्रीवां वीक्षते सूर्यमण्डलम्।
तस्य शीघ्रं पृषत्केन कायाच्छीर्षमपाहर ॥ ७.१४७.७० ॥
அப்போது சிந்துராஜன் சூரியனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், தலையையும் கழுத்தையும் உயர்த்தி சூரிய மண்டலத்தைப் பார்த்தான்; உடனே அவனது தலையை ஓர் அம்பால் உடலிலிருந்து வெட்டு.
7.147.71
केशवेनैवमुक्तः सन्नमर्षाद्रक्तलोचनः ।
उद्बबर्ह शरं तीक्ष्णममरैरपि दुःसहम् ॥ ७.१४७.७१ ॥
கேசவன் இவ்வாறு கூறியதும், சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன், தேவர்களாலும் தாங்க முடியாத கூரிய அம்பை எடுத்தான்.
7.147.72
एवं तूणीशयं घोरमिन्द्राशनिसमप्रभम् ।
वर्मभेदिनमत्यर्थं गन्धमाल्यार्चितं सदा।
विससर्ज ततस्तूर्णं सैन्धवस्य रथं प्रति ॥ ७.१४७.७२ ॥
இவ்வாறு அம்பறாத்தூணியில் இருந்த, இந்திரனின் இடிக்கு ஒத்த ஒளியுடைய, கவசத்தைத் துளைக்கும், எப்போதும் வாசனையாலும் மாலைகளாலும் போற்றப்பட்ட கொடிய அம்பை, சிந்துநாட்டு அரசனின் தேரை நோக்கி விரைவாக செலுத்தினான்.
7.147.73
स तु गाण्डीवनिर्मुक्तः शरः श्येन इवाशुनः ।
शकुन्तमिव वृक्षाग्रात्सैन्धवस्याहरच्छिरः ॥ ७.१४७.७३ ॥
காண்டீவத்திலிருந்து விடுபட்ட அந்த அம்பு, மரத்தின் உச்சியிலிருந்து பறவையைப் பாயும் வேகமான பருந்தைப் போல, சைந்தவனின் (ஜயத்ரதனின்) தலையை எடுத்துச் சென்றது.
7.147.74
प्रपतिष्यति शीर्षे तु कृष्णोऽर्जुनमथाब्रवीत् ।
पार्थ पार्थ शिरो ह्येतद्यथा नेयान्महीतलम्।
तथा कुरु कुरुश्रेष्ठ वक्ष्ये तस्यापि कारणम् ॥ ७.१४७.७४ ॥
"இந்தத் தலை நிலத்தில் விழாதபடி அவ்வாறு செய், ஓ குருச்ரேஷ்டனே" என்று பின்னர் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனிடம் கூறினான். "ஓ பார்த்தா, பார்த்தா, அவ்வாறே செய்; அதற்கான காரணத்தையும் சொல்கிறேன்."
7.147.75
श्रुत्वा तु वचनं तस्य त्वरमाणोऽस्त्रमायया ।
तथाऽहरच्छिरस्तस्य शरैरूर्ध्वं धनञ्जयः।
दुर्हृदामपहर्षाय सुहृदां हर्षणाय च ॥ ७.१४७.७५ ॥
அவனது சொல்லைக் கேட்டதும் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) அஸ்திரமாயையால் விரைந்து, அம்புகளால் அவனது தலையை மேல்நோக்கி எடுத்துச் சென்றான் — எதிரிகளின் துயரத்திற்கும் நண்பர்களின் மகிழ்ச்சிக்கும்.
7.147.76
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव पुनरूर्ध्वमथापि च ।
दीर्घकालमवाक्वैव सम्प्रक्रीडन्निवार्जुनः ॥ ७.१४७.७६ ॥
அர்ஜுனன் அம்புகளைச் சிலநேரம் பக்கவாட்டில், சிலநேரம் மேலே, சிலநேரம் கீழே, மீண்டும் மேலே அனுப்பி, நீண்ட நேரம் விளையாடுவது போல் விளையாடினான்.
7.147.77
तत्सैन्यं सर्वतोपश्यन्महदाश्चर्यमद्भुतम् ।
प्रापयत्स शिरो यस्माद्योधयन्नेव पार्थिवान् ॥ ७.१४७.७७ ॥
அந்தப் படை எல்லாப் பக்கமும் இந்த பெரிதும் அற்புதமான வியப்பைக் கண்டது — மன்னர்களுடன் போரிட்டுக்கொண்டே அவன் அந்தத் தலையை அங்கே கொண்டு சேர்த்தான்.
7.147.78
शरैः कन्दुकवत्कृत्वा तस्यालोकाय पाण्डवः ।
स्यमन्तपञ्चकाद्बाह्ये शिरस्तदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.७८ ॥
பாண்டவன் அம்புகளால் அதை பந்தைப்போல் ஆக்கி, அதைக் காட்டுவதற்காக, சியமந்தபஞ்சகத்திற்கு வெளியே அந்தத் தலையை அம்புகளால் கொண்டு சென்றான்.
7.147.79
जयद्रथस्यार्जुनबाणनालं ।
मुखारविन्दं रुधिराम्बुसिक्तम्।
दृष्टं नरैश्चोपरिवर्तमानं ।
विद्याधरोत्सृष्टमिवैकपद्मम् ॥ ७.१४७.७९ ॥
அர்ஜுனனின் அம்பு என்ற தண்டுடன், இரத்த வெள்ளத்தில் நனைந்த ஜயத்ரதனின் முகத் தாமரையை மனிதர்கள் மேல்நோக்கிக் கிடப்பதாகக் கண்டனர்; வித்யாதரர் வீசியெறிந்த ஒற்றைத் தாமரை போல் அது இருந்தது.
7.147.80
स देवशत्रूनिव देवराजः ।
किरीटमाली व्यधमत्सपत्नान्।
यथा तमांस्यभ्युदितस्तमोघ्नः ।
पूर्णां प्रतिज्ञां स समाप्य वीरः ॥ ७.१४७.८० ॥
கிரீடமாலை சூடிய அந்த வீரன், தேவர்களின் எதிரிகளை தேவர்களின் அரசன் அழிப்பது போல் தன் பகைவர்களை அழித்தான்; இருளை அழிக்கும் சூரியன் உதித்து இருளைப் போக்குவது போல், தன் முழு சபதத்தையும் நிறைவேற்றினான்.
7.147.81
तं भूमिदेशं च शिरो विनेतुम् ॥ ७.१४७.८१ ॥
அந்த நிலப்பரப்புக்கும், தலையை அப்புறப்படுத்துவதற்கும்.