ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.147.1
श्रुत्वा निनादं धनुषश्च तस्य ।
विस्पषृमुत्कष्टमिवान्तकस्य।
शक्राशनिस्फोटसमं सुघोरं ।
विकृष्यमाणस्य धनञ्जयेन ॥ ७.१४७.१ ॥
ଯମ ପରି ଟାଣି ହୋଇଥିବା ସେହି ଧନୁର ନିନାଦ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରର ଫାଟିଯିବା ପରି ଅତି ଭୟଙ୍କର ଟଙ୍କାର ଶୁଣାଗଲା — ଧନଞ୍ଜୟ ଟାଣୁଥିବା ଧନୁର ସେହି ଶବ୍ଦ।
7.147.2
त्रासोद्विग्नं तथोद्धान्तं त्वदीयं तद्बलं नृप ।
युगान्तवातसङ्क्षुब्धं चलद्वीचितरङ्गितम्।
प्रलीनमीनमकरं सागराम्भ इवाभवत् ॥ ७.१४७.२ ॥
ହେ ନୃପ, ତୁମର ସେହି ସେନା ଭୟରେ ବ୍ୟାକୁଳ ଓ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଗଲା; ଯୁଗାନ୍ତ ପବନରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ, ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗରେ ତରଙ୍ଗିତ, ମାଛ ଓ ମକର ଲୁଚି ଯାଇଥିବା ସାଗରଜଳ ପରି ହୋଇଗଲା।
7.147.3
मध्यन्दिनगतं सूर्यमापतन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.३ ॥
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯେପରି ଚାହିଁ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଚାହିଁ ପାରିଲେ ନାହିଁ।
7.147.4
स रणे व्यचरत्पार्थः प्रेक्ष्यमाणो धनञ्जयः ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु सर्वाण्यस्त्राणि दर्शयन् ॥ ७.१४७.४ ॥
ସେହି ଧନଞ୍ଜୟ ପାର୍ଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଚରଣ କଲେ; ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ସଙ୍ଗେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଉ ଦେଖାଉ।
7.147.5
आददानं महाराज सन्दधानं च पाण्डवम् ।
उत्कर्षन्तं सृजन्तं च न स्म पश्याम लाघवात् ॥ ७.१४७.५ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ପାଣ୍ଡବ ବାଣ ନେଉଥିବା, ଯୋଡ଼ୁଥିବା, ଟାଣୁଥିବା ଓ ଛାଡ଼ୁଥିବା — ତାଙ୍କ କ୍ଷିପ୍ରତା ଯୋଗୁଁ ଆମେ ଦେଖି ନାହୁଁ।
7.147.6
ततः क्रुद्धो महाबाहुरैन्द्रमस्त्रं दुरासदम् ।
प्रादुश्चक्रे महाराज त्रासयन्सर्वभारतान् ॥ ७.१४७.६ ॥
ତା'ପରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ମହାବାହୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକଟ କଲେ; ହେ ମହାରାଜ, ସମସ୍ତ ଭରତବଂଶୀୟଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି।
7.147.7
ततः शराः प्रादुरासन्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रिताः ।
प्रदीपाश्च शिखिमुखाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.७ ॥
ତା'ପରେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରରେ ମନ୍ତ୍ରିତ ବାଣସବୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ଅଗ୍ନିମୁଖ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣ ଶହ ଶହ ଓ ହଜାର ହଜାର।
7.147.8
आकर्णपूर्णनिर्मुक्तैरग्न्यर्कांशुनिभैः शरैः ।
नभोऽभवत्तद्दुष्प्रेक्ष्यमुल्काभिरिव संवृतम् ॥ ७.१४७.८ ॥
କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି ଛାଡ଼ିଥିବା, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣ ପରି ବାଣରେ ଆକାଶ ଉଲ୍କାରେ ଢଙ୍କା ପରି ଦୁର୍ଦର୍ଶ ହେଲା।
7.147.9
ततः शस्त्रान्धकारं तत्कौरवैः समुदीरितम् ।
अशक्यं मनसाऽप्यन्यैः पाण्डवः सम्भ्रमन्निव ॥ ७.१४७.९ ॥
ତା'ପରେ କୌରବମାନେ ଉଠାଇଥିବା ସେ ଶସ୍ତ୍ରାନ୍ଧକାର, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ପାର କରିପାରନ୍ତେ ନାହିଁ, ପାଣ୍ଡବ ବିଚଳିତ ପରି ଦେଖିଲେ।
7.147.10
नाशयामास विक्रम्य शरैर्दिव्यास्त्रमन्त्रितैः ।
नैशं तमोंशुभिः क्षिप्रं दिनादाविव भास्करः ॥ ७.१४७.१० ॥
ସେ ପରାକ୍ରମରେ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରିତ ବାଣରେ ତାହାକୁ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ କଲା, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ କିରଣରେ ରାତ୍ରିର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବା ପରି।
7.147.11
ततस्तु तावकं सैन्यं दीप्तैः शरगभस्तिभिः ।
आक्षिपत्पल्वलाम्बूनि निदाघार्क इव प्रभुः ॥ ७.१४७.११ ॥
ତା'ପରେ ସେ ତୁମ୍ଭର ସେନାକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବାଣକିରଣରେ ଶୁଖାଇଦେଲା, ଗ୍ରୀଷ୍ମର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଳାଶୟ ଶୁଖାଇଲା ପରି।
7.147.12
ततो दिव्यास्त्रविदुषा प्रहिताः सायकांशवः ।
समाप्लवन्द्विषत्सैन्यं लोकं भागोरिवांशवः ॥ ७.१४७.१२ ॥
ତା'ପରେ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିକ୍ଷିପ୍ତ ବାଣକିରଣ ଶତ୍ରୁ ସେନା ଉପରେ ବ୍ୟାପିଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଲା ପରି।
7.147.13
अथापरे समुत्सृष्टा विशिखास्तिग्मतेजसः ।
हृदयान्याशु वीराणां विविशुः प्रियबन्धुवत् ॥ ७.१४७.१३ ॥
ଆଉ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତେଜ ଥିବା ଅନ୍ୟ ବାଣମାନେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ ବୀରମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ପରି ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବେଶ କଲେ।
7.147.14
य एनमीयुः समरे त्वद्योधाः शूरमानिनः ।
शलभा इव ते दीप्तमग्निं प्राप्य ययुः क्षयम् ॥ ७.१४७.१४ ॥
ନିଜକୁ ଶୂର ଭାବୁଥିବା ତୁମ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ; ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଥିବା ପତଙ୍ଗ ପରି ସେମାନେ ବିନାଶ ପାଇଲେ।
7.147.15
एवं स मृद्रञ्शत्रूणां जीवितानि यशांसि च ।
पार्थश्चचार सङ्ग्रामे मृत्युर्विग्रहवानिव ॥ ७.१४७.१५ ॥
ଏହିପରି ପାର୍ଥ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଓ ଯଶକୁ ଦଳି ଦଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଚରଣ କଲେ, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ ଶରୀର ଧରି ଆସିଛି।
7.147.16
स किरीटानि वस्त्राणि साङ्गदान्विपुलान्भुजान् ।
सकुण्डलयुगान्कर्णान्केषाञ्चिदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.१६ ॥
ସେ କାହାରିର କିରୀଟ, ବସ୍ତ୍ର, ବାହୁବଳୟ ସହିତ ବିଶାଳ ବାହୁ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ଯୁଗଳ ସହିତ କାନ ବାଣରେ ହରଣ କଲେ।
7.147.17
सतोमरान्गजस्थानां सप्रासान्हयसादिनाम् ।
सचर्मणः पदातीनां रथिनां च सधन्वनः।
सप्रतोदान्नियन्तॄणां बाहूंश्चिच्छेद पाण्डवः ॥ ७.१४७.१७ ॥
ପାଣ୍ଡବ ହାତୀ ଉପରେ ଥିବାଙ୍କ ତୋମର ସହିତ, ଘୋଡ଼ାସୱାରଙ୍କ ପ୍ରାସ ସହିତ, ପଦାତିକଙ୍କ ଢାଲ ସହିତ, ରଥୀଙ୍କ ଧନୁ ସହିତ ଏବଂ ସାରଥିଙ୍କ ଚାବୁକ ସହିତ ବାହୁ କାଟିଦେଲେ।
7.147.18
प्रदीप्तोग्रशरार्जिष्मान्बभौ तत्र धनञ्जयः ।
सविस्फुलिङ्गाग्रशिखो ज्वलन्निव हुताशनः ॥ ७.१४७.१८ ॥
ସେଠାରେ ଧନଞ୍ଜୟ ନିଜର ଜଳନ୍ତା, ଉଗ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣରେ ଦୀପ୍ତ ହେଲେ; ଶିଖା ଓ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗ ସହିତ ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ସେ ଶୋଭିଲେ।
7.147.19
तं देवराजप्रतिमं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु रथस्थं पुरुषर्षभम् ॥ ७.१४७.१९ ॥
ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ସଙ୍ଗରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରଥରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସେହି ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ (ଦେଖ)।
7.147.20
निक्षिपन्तं महास्त्राणि प्रेक्षणीयं धनञ्जयम् ।
नृत्यन्तं रथमार्गेषु धनुर्ज्यातलनादिनम् ॥ ७.१४७.२० ॥
ମହାସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପକାରୀ, ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ, ରଥମାର୍ଗରେ ନୃତ୍ୟରତ, ଧନୁର ଜ୍ୟା-ତଳର ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା (ଦେଖିଲେ)।
7.147.21
निरीक्षितुं न शेकुस्ते यत्नवन्तोऽपि पार्थिवाः ।
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ॥ ७.१४७.२१ ॥
ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟାହ୍ନର ଆକାଶରେ ପ୍ରତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି।
7.147.22
दीप्तोग्रसम्भृतशरः किरीटी विरराज ह ।
वर्षास्विवोदीर्णजलः सेन्द्रधन्वाम्बुदो महान् ॥ ७.१४७.२२ ॥
ପ୍ରଜ୍ବଳିତ, ଉଗ୍ର, ବାଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କିରୀଟୀ ଶୋଭିଲେ; ବର୍ଷାଋତୁରେ ଜଳ ଉଛୁଳୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସହିତ ମହାମେଘ ପରି।
7.147.23
महास्त्रसंप्लुवे तस्मिञ्जिष्णुना सम्प्रवर्तिते ।
सुदुस्तरे महाघोरे ममज्जुर्योधपुङ्गवाः ॥ ७.१४७.२३ ॥
ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ସେହି ମହାସ୍ତ୍ର ପ୍ରବାହରେ, ପାର ହେବା ଅତି କଷ୍ଟକର ଓ ମହାଭୟଙ୍କର ସେଥିରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ବୁଡ଼ିଗଲେ।
7.147.24
उत्कृत्तवदनैर्देहैः शरीरैः कृत्तबाहुभिः ।
भुजैश्च पाणिनिर्मुक्तैः पाणिभिर्व्यङ्गुलीकृतैः ॥ ७.१४७.२४ ॥
ମୁଣ୍ଡ କଟା ଶରୀରରେ, କଟା ବାହୁରେ, ହାତରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିବା ଭୁଜରେ, ଆଙ୍ଗୁଠି ବିକୃତ ହୋଇଥିବା ହାତରେ (ସେହି ରଣଭୂମି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା)।
7.147.25
कृत्ताग्रहस्तैः करिभिः कृत्तदन्तैर्मदोत्कटैः ।
हयैश्च विधुरग्रीवै रथैश्च शकलीकृतैः ॥ ७.१४७.२५ ॥
କଟା ଶୁଣ୍ଢ, ଭାଙ୍ଗା ଦାନ୍ତ ଥିବା ମଦରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବେକ ଥିବା ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଥିବା ରଥରେ।
7.147.26
निकृत्तान्त्रैः कृत्तपादैस्तथाऽन्यैः कृत्तसन्धिभिः ।
निश्चेष्टैर्विस्फुरद्भिश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.२६ ॥
ଅନ୍ତ୍ର ବାହାରିଥିବା, ପାଦ କଟା, ସନ୍ଧି କଟା ଓ ଅନ୍ୟ, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଛଟପଟ ହେଉଥିବା, ଶହ ଶହ ଓ ହଜାର ହଜାର।
7.147.27
मृत्योराघातललितं तत्पार्थायोधनं महत् ।
अपश्याम महीपाल भीरूणां भयवर्धनम् ॥ ७.१४७.२७ ॥
ହେ ମହୀପାଳ! ମୃତ୍ୟୁର ଆଘାତରେ ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଥିବା, ପାର୍ଥମାନଙ୍କ ସେହି ମହାନ ରଣକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆମେ ଦେଖିଲୁ; ଯାହା ଭୀରୁମାନଙ୍କ ଭୟ ବଢ଼ାଉଥିଲା।
7.147.28
आक्रीडमिव रुद्रस्य पुराभ्यर्दयतः पशून् ।
गजानां क्षुरनिर्मुक्तैः करैः सभुजगेव भूः ॥ ७.१४७.२८ ॥
ପୂର୍ବେ ରୁଦ୍ର ପଶୁମାନଙ୍କୁ ପୀଡ଼ିବା ଖେଳ ପରି, ହାତୀଙ୍କ ଶୁଣ୍ଢ ଓ ଛୁରୀରୁ ଛଡ଼ାଯାଇଥିବା ହାତରେ ଭୂମି ଯେମିତି ସାପ ସହିତ ଥିଲା।
7.147.29
क्वजिद्बभौ स्रग्विणीव वक्त्रपद्मैः समाचिता ।
विचित्रोष्णीषमुकुटैः केयूराङ्गदकुण्डलैः ॥ ७.१४७.२९ ॥
ଆଉ କେଉଁଠି ସେ ଭୂମି ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ନାରୀ ପରି କମଳମୁଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଚିତ୍ର ପଗଡ଼ି ଓ ମୁକୁଟ, ବାଜୁବନ୍ଧ, କଙ୍କଣ ଓ କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିଲା।
7.147.30
स्वर्णचित्रतनुत्रैश्च भाण्डैश्च गजवाजिनाम् ।
किरीटशतसङ्गीर्णा तत्र तत्र समाचिता।
विराज भृशं चित्रा मही नववधूरिव ॥ ७.१४७.३० ॥
ସୁନାର ବିଚିତ୍ର କବଚ, ହାତୀ-ଘୋଡ଼ାର ସାଜ ଓ ଶହ ଶହ ମୁକୁଟରେ ଠାଏଁ ଠାଏଁ ଭରିଥିବା ସେ ବିଚିତ୍ର ଭୂମି ନବବଧୂ ପରି ଅତି ଶୋଭିଲା।
7.147.31
मज्जामेदःकर्दमिनीं शोणितौघतरङ्गिणीम् ।
मर्मास्थिभिरगाधां च केशशैवलशाद्वलाम् ॥ ७.१४७.३१ ॥
ମଜ୍ଜା ଓ ମେଦର କାଦୁଅରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରକ୍ତପ୍ରବାହର ତରଙ୍ଗଯୁକ୍ତ, ମର୍ମ ଓ ଅସ୍ଥିରେ ଅଗାଧ, କେଶରୂପୀ ଶୈବାଳ ଓ ଘାସରେ ଭରା (ସେ ନଦୀ)।
7.147.32
शिरोबाहूपलतटां रुग्णक्रोडास्थिसङ्कटाम् ।
चित्रध्वजपताकाढ्यां छत्राचापोर्मिमालिनीम् ॥ ७.१४७.३२ ॥
ମସ୍ତକ ଓ ବାହୁର ପଥରିଆ କୂଳଯୁକ୍ତ, ଭଗ୍ନ ବକ୍ଷ ଓ ଅସ୍ଥିରେ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ, ବିଚିତ୍ର ଧ୍ୱଜ ଓ ପତାକାରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଛତ୍ର ଓ ଧନୁର ତରଙ୍ଗମାଳାଧାରୀ (ସେ ନଦୀ)।
7.147.33
विगतासुमहाकायां गजदेहाभिसङ्कुलाम् ।
रथोडुपशताकीर्णां हयसङ्घातरोधसम् ॥ ७.१४७.३३ ॥
ପ୍ରାଣହୀନ ବିଶାଳ ଶରୀରଯୁକ୍ତ, ହାତୀଙ୍କ ଦେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶହ ଶହ ରଥରୂପୀ ଡଙ୍ଗାରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ଘୋଡ଼ାର ରାଶିରେ କୂଳ ଅବରୁଦ୍ଧ (ସେ ନଦୀ)।
7.147.34
रथचक्रयुगेषाक्षकूबरैरतिदुर्गमाम् ।
प्रासासिशक्तिपरशुविशिखाहिदुरासदाम् ॥ ७.१४७.३४ ॥
ରଥ ଚକ୍ର, ଯୁଗ, ଈଷା, ଅକ୍ଷ ଓ କୂବରରେ ଅତି ଦୁର୍ଗମ, ପ୍ରାସ, ଖଡ୍ଗ, ଶକ୍ତି, କୁରାଢ଼ି, ବାଣ ଓ ସର୍ପାକାର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ୟ (ସେ ନଦୀ)।
7.147.35
बलकङ्कुमहानक्रां गोमायुमकरोत्कटाम् ।
गृघ्रोदग्रमहाग्राहां शिवाविरुतभैरवाम् ॥ ७.१४७.३५ ॥
ବଳାକ ଓ କଙ୍କ ରୂପୀ ମହା କୁମ୍ଭୀର ଯୁକ୍ତ, ଶିଆଳ ଓ ମକରରେ ଉଗ୍ର, ଗିଧଉ ରୂପୀ ଉଚ୍ଚ ମହା ଗ୍ରାହଯୁକ୍ତ, ଶିଆଳୀଙ୍କ ରବରେ ଭୟଙ୍କର (ସେ ନଦୀ)।
7.147.36
नृत्यत्प्रेतपिशाचाद्यैर्भूताकीर्णां सहस्रशः ।
गतासुयोधनिश्चेष्टशरीरशतवाहिनीम् ॥ ७.१४७.३६ ॥
ନାଚୁଥିବା ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ ପ୍ରଭୃତି ଭୂତରେ ହଜାର ହଜାର ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୃତ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ନିଶ୍ଚଳ ଶହ ଶହ ଶରୀର ବହନ କରୁଥିବା (ସେ ନଦୀ)।
7.147.37
महाप्रतिभयां रौद्रां घोरां वैतरणीमिव ।
नदीं प्रवर्तयामास भीरूणां भयवर्धिनीम् ॥ ७.१४७.३७ ॥
ସେ ମହାଭୟଙ୍କର, ରୌଦ୍ର ଓ ଘୋର ବୈତରଣୀ ପରି ଏକ ନଦୀ ବହାଇଲା; ତାହା ଭୀରୁମାନଙ୍କ ଭୟ ବଢ଼ାଉଥିଲା।
7.147.38
तं दृष्ट्वा तस्य विक्रान्तमन्तकस्येव रूपिणः ।
अभूतपूर्वं कुरुषु भयमागाद्रणाजिरे ॥ ७.१४७.३८ ॥
ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ଯମ ପରି ତାର ପରାକ୍ରମ ଦେଖି ରଣାଙ୍ଗଣରେ କୌରବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ବେ କେବେ ନ ଥିବା ଭୟ ଆସିଲା।
7.147.39
तत आदाय वीराणामस्त्रैरस्त्राणि पाण्डवः ।
आत्मानं रौद्रमाचष्ट रौद्रकर्मण्यधिष्ठितः ॥ ७.१४७.३९ ॥
ତା'ପରେ ପାଣ୍ଡବ ବୀରମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ରୌଦ୍ର କର୍ମରେ ଲାଗି ନିଜକୁ ରୌଦ୍ର ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କଲା।
7.147.40
ततो रथवरान्राजन्नत्यतिक्रामदर्जुनः ॥ ७.१४७.४० ॥
ତା'ପରେ ହେ ରାଜନ୍, ଅର୍ଜୁନ ଉତ୍ତମ ରଥମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଗକୁ ଗଲା।
7.147.41
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.४१ ॥
ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଆକାଶରେ ତପୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସିଧା ଚାହିଁ ପାରିଲେ ନାହିଁ।
7.147.42
प्रसृतांस्तस्य गाण्डीवाच्छरव्रातान्महात्मनः ।
सङ्ग्रामे सम्प्रपश्यामो हंसपङ्क्तिरिवाम्बरे ॥ ७.१४७.४२ ॥
ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ବାହାରିଥିବା ଶରସମୂହକୁ ଆକାଶରେ ହଂସପଙ୍କ୍ତି ପରି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖିଲୁ।
7.147.43
विनिवार्य स वीराणामस्त्रैरस्त्राणि सर्वतः ।
दर्शयन्रौद्रमात्मानमुग्रे कर्मणि धिष्ठितः ॥ ७.१४७.४३ ॥
ସେ ବୀରମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସବୁ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ନିବାରଣ କରି, ଉଗ୍ର କର୍ମରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ ନିଜର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖାଇଲା ।
7.147.44
स तान्रथवरान्राजन्नत्याक्रामत्तदाऽर्जुनः ।
मोहयन्निव नाराचैर्जयद्रथवधेप्सया ॥ ७.१४७.४४ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ସେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲା; ଜୟଦ୍ରଥବଧର ଇଚ୍ଛାରେ, ଲୌହ ବାଣରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ପରି ।
7.147.45
विसृजन्दिक्षु सर्वासु शरानच्युतसारथिः ।
सरथो व्यचरत्तूर्णं प्रेक्षणीयो धनञ्जयः ॥ ७.१४७.४५ ॥
ସବୁ ଦିଗରେ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କରି, ଅଚ୍ୟୁତ (କୃଷ୍ଣ) ଯାହାର ସାରଥି, ସେହି ଧନଞ୍ଜୟ ନିଜ ରଥ ସହ ଶୀଘ୍ର ବିଚରଣ କଲା; ଦର୍ଶନୀୟ ରୂପେ ।
7.147.46
भ्रमन्त इव शूरस्य शरव्राताः महात्मनः ।
अदृश्यन्तान्तरिक्षस्थाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.४६ ॥
ଶୂର ମହାତ୍ମାଙ୍କ ବାଣସମୂହ ଯେପରି ଘୂରୁଥିବା ଭଳି ଆକାଶରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ ଶହ ଶହ ଓ ହଜାର ହଜାର ଦିଶିଲେ ।
7.147.47
आददानं महेष्वासं सन्दधानं च सायकम् ।
विसृजन्तं च कौन्तेयं नानुपश्याम वै तदा ॥ ७.१४७.४७ ॥
ମହାଧନୁର୍ଧର ବାଣ ନେଇ, ଯୋଡ଼ି ଓ ଛାଡ଼ୁଥିବା — କୌନ୍ତେୟକୁ ସେତେବେଳେ ଆମେ ଦେଖି ପାରିଲୁ ନାହିଁ ।
7.147.48
तथा सर्वा दिशो राजन्सर्वांश्च रथिनो रणे ।
आकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत्।
विव्याध च चतुःषष्ट्या शराणां नतपर्वणाम् ॥ ७.१४७.४८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏହିପରି ସବୁ ଦିଗ ଓ ରଣର ସବୁ ରଥୀଙ୍କୁ ବ୍ୟାକୁଳ କରି, କୌନ୍ତେୟ ଜୟଦ୍ରଥ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲା ଏବଂ ନତ ପର୍ବ ବିଶିଷ୍ଟ ଚଉଷଠିଟି ବାଣରେ ତାକୁ ବିଦ୍ଧ କଲା ।
7.147.49
सैन्धवाभिमुखं यान्तं योधाः सम्प्रेक्ष्य पाण्डवम् ।
न्यवर्तन्त रणाद्वीरा निराशास्तस्य जीविते ॥ ७.१४७.४९ ॥
ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆଶା ହରାଇଥିବା ବୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରିଗଲେ।
7.147.50
यो योऽभ्यधावदाक्रन्दे तावकः पाण्डवं रणे ।
तस्यतस्यान्तगा बाणाः शरीरे न्यपतन्प्रभो ॥ ७.१४७.५० ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ! ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ଜନ କରି ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉପରେ ଝାସ ଦେଇଥିବା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତିଜଣ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଶରୀରରେ ବାଣ ପଡ଼ିଲା।
7.147.51
कबन्धसङ्कुलं चक्रे तव सैन्यं महारथः ।
अर्जुनो जयतां श्रेष्ठः शरैरग्न्यंशुसन्निभैः ॥ ७.१४७.५१ ॥
ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାରଥୀ ଅର୍ଜୁନ ଅଗ୍ନି-କିରଣ ପରି ବାଣରେ ଆପଣଙ୍କ ସେନାକୁ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଶରୀରରେ ଭରି ଦେଲେ।
7.147.52
एवं तत्तव राजेन्द्र चतुरङ्गबलं तदा ।
व्याकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत् ॥ ७.१४७.५२ ॥
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ଏହିପରି ଆପଣଙ୍କ ଚତୁରଙ୍ଗ ସେନାକୁ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ କରି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଜୟଦ୍ରଥ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲେ।
7.147.53
द्रौणिं पञ्चाशताऽविध्यद्वृषसेनं त्रिभिः शरैः ।
कृपायमाणः कौन्तेयः कृपं नवभिरार्दयत् ॥ ७.१४७.५३ ॥
ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାଶ ବାଣରେ, ବୃଷସେନଙ୍କୁ ତିନି ବାଣରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ବିଦ୍ଧ କଲେ; କୃପଙ୍କୁ ନଅ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
7.147.54
शल्यं षोडशभिर्बाणैः कर्णं द्वात्रिंशता शरैः ।
सैन्धवं तु चतुःषष्ट्या विद्व्वा सिंह इवानदत् ॥ ७.१४७.५४ ॥
ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ଷୋଳ ବାଣରେ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ବତ୍ରିଶ ବାଣରେ ଏବଂ ସିନ୍ଧୁରାଜ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଚଉଷଠି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କରି ସେ ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ।
7.147.55
सैन्धवस्तु तथा विद्धः शरैर्गाण्डीवधन्वना ।
न चक्षमे सुसङ्क्रुद्धस्तोत्रार्दित इव द्विपः ॥ ७.१४७.५५ ॥
ଗାଣ୍ଡୀବଧନ୍ୱାଙ୍କ ଶରରେ ଏପରି ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ସୈନ୍ଧବ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଓ ସହି ନ ପାରି, ଅଙ୍କୁଶ-ପୀଡ଼ିତ ହସ୍ତୀ ପରି ଉଠିଲେ।
7.147.56
स वराहध्वजस्तूर्णं गार्ध्रपत्रानजिह्मगान् ।
क्रुद्धाशीविषसङ्काशान्कर्मारपरिमार्जितान् ॥ ७.१४७.५६ ॥
ବରାହଧ୍ୱଜ ଶୀଘ୍ର ଗୃଧ୍ରପକ୍ଷଯୁକ୍ତ, ସିଧା ଯାଉଥିବା, କ୍ରୁଦ୍ଧ ସର୍ପ ସଦୃଶ, କମାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାର୍ଜିତ ଶରମାନ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.147.57
आकर्णपूर्णांश्चिक्षेप फल्गुनस्य रथं प्रति ।
त्रिभिस्तु विद्वा गोविन्दं नाराचैः षड्भिरर्जुनम् ॥ ७.१४७.५७ ॥
କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟଣା ଯାଇଥିବା ଶରମାନ ସେ ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ତିନିରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଓ ଛଅ ନାରାଚରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
7.147.58
अष्टभिर्वाजिनोऽविध्यद्ध्वजं चैकेन पत्रिणा ।
भूयश्चैवार्जुनं सङ्ख्ये शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.१४७.५८ ॥
ଆଠରେ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଏକ ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ଶରରେ ଧ୍ୱଜକୁ; ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶରବର୍ଷଣରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲେ।
7.147.59
स विक्षिप्यार्जुनस्तूर्णं सैन्धवप्रहिताञ्शरान् ।
युगपत्तस्य चिच्छेद शराभ्यां सैन्धवस्य ह।
सारथेश्च शिरः कायाद्व्वजं च समलङ्कृतम् ॥ ७.१४७.५९ ॥
ଅର୍ଜୁନ ଶୀଘ୍ର ସୈନ୍ଧବଙ୍କ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ଶରଗୁଡ଼ିକୁ ସରାଇ ଏକ ସମୟରେ ଦୁଇ ଶରରେ ତାଙ୍କ ଧନୁ ଛେଦିଲେ; ସାରଥିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶରୀରରୁ ପୃଥକ କଲେ ଏବଂ ସଜ୍ଜିତ ଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।
7.147.60
स च्छिन्नयष्टिः सुमहान्धनञ्जयशराहतः ।
वराहः सिन्धुराजस्य पपातेन्दुसमप्रभः ॥ ७.१४७.६० ॥
ଭଗ୍ନ ଦଣ୍ଡଯୁକ୍ତ ସେ ମହାନ ବରାହଧ୍ୱଜ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଶରରେ ଆହତ ହୋଇ, ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରସମ ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତ ଧ୍ୱଜ ପଡ଼ିଗଲା।
7.147.61
आदित्यं प्रेक्षमाणस्तु बीभत्सुः सृक्विणी लिहन् ।
अपश्यन्नान्तरं तस्य रक्षिभिः संवृतस्य वै ॥ ७.१४७.६१ ॥
ଅର୍ଜୁନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ଓଠ ଜିଭରେ ଚାଟି, ତାଙ୍କ (ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କ) ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଫାଙ୍କ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
7.147.62
अभवक्त्रोधरक्ताक्षो व्यात्तानन इवान्तकः ।
अथाब्रवीद्वासुदेवः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ७.१४७.६२ ॥
କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଖିର ସେ, ମୁଖ ଖୋଲା ଯମ ପରି ହେଲେ। ତାପରେ ବାସୁଦେବ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
7.147.63
नैव शक्यस्त्वया हन्तुं निर्व्याजं भरतर्षभ ।
स्रक्ष्याम्यहमुपायं तमादित्यस्यापवारणे।
ततोऽस्तं गतमादित्यं मंस्यते सिन्धुराडिह ॥ ७.१४७.६३ ॥
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ମାରି ପାରିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଢାଙ୍କିବାର ଏକ ଉପାୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବି; ତେବେ ସିନ୍ଧୁରାଜ ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିବେ।
7.147.64
ततोऽस्य विस्मयः पार्थ हर्षश्चैव भविष्यति ।
आत्मजीवितलाभाच्च प्रतिज्ञायाश्च नाशनात् ॥ ७.१४७.६४ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ବିସ୍ମୟ ଓ ହର୍ଷ ହେବ; ନିଜ ଜୀବନ ଲାଭ ଓ (ତୁମ) ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ନାଶ ହେବାରୁ।
7.147.65
अस्तङ्गतमिवादित्यं दृष्ट्वा मोहेन बालिशः ।
न हि शक्ष्यत्यथाऽऽत्मानं रक्षितुं हर्षसम्भवात् ॥ ७.१४७.६५ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖି, ମୂର୍ଖ ମୋହରେ, ହର୍ଷ ହେତୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ ନାହିଁ।
7.147.66
एतस्मिन्नेव काले तु प्रहर्तव्यं धनञ्जय ।
जयद्रथस्य क्षुद्रस्य सविदुर्दर्शनार्थिनः ॥ ७.१४७.६६ ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ପ୍ରହାର କରିବା ଉଚିତ; ସେହି କ୍ଷୁଦ୍ର ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କ ଉପରେ, ଯିଏ (ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ) ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ।
7.147.67
एवमुक्त्वा ततः पार्थं क्षिप्रमेवाहरत्प्रभाम् ।
जनार्दनेन सृष्टं वै तम आदित्यनाशनम् ॥ ७.१४७.६७ ॥
ଏପରି କହି ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛାଦନକାରୀ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଦେଖାଇଲେ।
7.147.68
पार्थस्य बलमज्ञानात्तमो दृष्ट्वा सुदुःखितम् ।
अभवंस्तावका योधा हर्षसङ्कुलचेतसः ॥ ७.१४७.६८ ॥
ପାର୍ଥଙ୍କ ବଳ ଅଜ୍ଞାତ ଥିବାରୁ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ ବିଶିଷ୍ଟ ହେଲେ।
7.147.69
ते प्रहृष्टा रणे राजन्नपश्यन्सैनिका रविम् ।
उन्नाम्य वक्त्राणि तदा स च राजा जयद्रथः ॥ ७.१४७.६९ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ସେତେବେଳେ ହର୍ଷିତ ସୈନିକମାନେ ମୁଖ ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଆଉ ସେହି ରାଜା ଜୟଦ୍ରଥ ମଧ୍ୟ।
7.147.70
वीक्षमाणे ततस्तस्मिन्सिन्धुराजे दिवाकरम् ।
उन्नमय्य शिरोग्रीवां वीक्षते सूर्यमण्डलम्।
तस्य शीघ्रं पृषत्केन कायाच्छीर्षमपाहर ॥ ७.१४७.७० ॥
ସେତେବେଳେ ସିନ୍ଧୁରାଜ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ମସ୍ତକ ଓ ବେକ ଉଠାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଦେଖିଲେ; ଶୀଘ୍ର ଏକ ବାଣରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦେହରୁ କାଟି ଦିଅ।
7.147.71
केशवेनैवमुक्तः सन्नमर्षाद्रक्तलोचनः ।
उद्बबर्ह शरं तीक्ष्णममरैरपि दुःसहम् ॥ ७.१४७.७१ ॥
କେଶବ ଏପରି କହିବାରୁ, କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତ ନୟନ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅସହ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଟାଣି ବାହାର କଲେ।
7.147.72
एवं तूणीशयं घोरमिन्द्राशनिसमप्रभम् ।
वर्मभेदिनमत्यर्थं गन्धमाल्यार्चितं सदा।
विससर्ज ततस्तूर्णं सैन्धवस्य रथं प्रति ॥ ७.१४७.७२ ॥
ଏପରି ତୂଣୀରରେ ଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବିଶିଷ୍ଟ, କବଚ ଭେଦକାରୀ, ସର୍ବଦା ଗନ୍ଧ ଓ ମାଳାରେ ପୂଜିତ ସେହି ଭୟଙ୍କର ବାଣ ସେ ଶୀଘ୍ର ସୈନ୍ଧବଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
7.147.73
स तु गाण्डीवनिर्मुक्तः शरः श्येन इवाशुनः ।
शकुन्तमिव वृक्षाग्रात्सैन्धवस्याहरच्छिरः ॥ ७.१४७.७३ ॥
ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ମୁକ୍ତ ସେହି ବାଣ, ଗଛ ଡାଳରୁ ପକ୍ଷୀକୁ ଝାମ୍ପୁଥିବା ଦ୍ରୁତ ବାଜପକ୍ଷୀ ପରି, ସୈନ୍ଧବର (ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କ) ମସ୍ତକ ହରଣ କଲା।
7.147.74
प्रपतिष्यति शीर्षे तु कृष्णोऽर्जुनमथाब्रवीत् ।
पार्थ पार्थ शिरो ह्येतद्यथा नेयान्महीतलम्।
तथा कुरु कुरुश्रेष्ठ वक्ष्ये तस्यापि कारणम् ॥ ७.१४७.७४ ॥
"ଏହି ମସ୍ତକ ଭୂମିରେ ନ ପଡ଼ିବା ପରି କର, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ" ବୋଲି କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ। "ହେ ପାର୍ଥ, ପାର୍ଥ, ସେହିପରି କର; ତାହାର କାରଣ ମଧ୍ୟ କହିବି।"
7.147.75
श्रुत्वा तु वचनं तस्य त्वरमाणोऽस्त्रमायया ।
तथाऽहरच्छिरस्तस्य शरैरूर्ध्वं धनञ्जयः।
दुर्हृदामपहर्षाय सुहृदां हर्षणाय च ॥ ७.१४७.७५ ॥
ତାଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ଧନଞ୍ଜୟ (ଅର୍ଜୁନ) ଅସ୍ତ୍ରମାୟାରେ ଶୀଘ୍ର ବାଣରେ ତାହାର ମସ୍ତକକୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଡ଼ାଇଲେ — ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନିରାଶା ଓ ମିତ୍ରଙ୍କ ହର୍ଷ ପାଇଁ।
7.147.76
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव पुनरूर्ध्वमथापि च ।
दीर्घकालमवाक्वैव सम्प्रक्रीडन्निवार्जुनः ॥ ७.१४७.७६ ॥
ଅର୍ଜୁନ ବାଣମାନଙ୍କୁ କେବେ ତିର୍ଯ୍ୟକ୍, କେବେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, କେବେ ଅଧଃ, ପୁଣି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପଠାଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଖେଳୁଥିବା ପରି ଥିଲେ।
7.147.77
तत्सैन्यं सर्वतोपश्यन्महदाश्चर्यमद्भुतम् ।
प्रापयत्स शिरो यस्माद्योधयन्नेव पार्थिवान् ॥ ७.१४७.७७ ॥
ସେହି ସେନା ସର୍ବତ୍ର ଏହି ମହତ୍ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲା — ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ସେହି ମସ୍ତକ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚାଇଲେ।
7.147.78
शरैः कन्दुकवत्कृत्वा तस्यालोकाय पाण्डवः ।
स्यमन्तपञ्चकाद्बाह्ये शिरस्तदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.७८ ॥
ପାଣ୍ଡବ ବାଣରେ ତାହାକୁ ବଲ ପରି କରି, ତାକୁ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ, ସ୍ୟମନ୍ତପଞ୍ଚକ ବାହାରେ ସେହି ମସ୍ତକକୁ ବାଣରେ ଉଡ଼ାଇ ନେଲେ।
7.147.79
जयद्रथस्यार्जुनबाणनालं ।
मुखारविन्दं रुधिराम्बुसिक्तम्।
दृष्टं नरैश्चोपरिवर्तमानं ।
विद्याधरोत्सृष्टमिवैकपद्मम् ॥ ७.१४७.७९ ॥
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବାଣ ଯାହାର ନାଳ, ରକ୍ତଜଳରେ ସିକ୍ତ ସେହି ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କ ମୁଖକମଳକୁ ଲୋକେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱମୁଖ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ; ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ଗୋଟିଏ ପଦ୍ମ ପରି।
7.147.80
स देवशत्रूनिव देवराजः ।
किरीटमाली व्यधमत्सपत्नान्।
यथा तमांस्यभ्युदितस्तमोघ्नः ।
पूर्णां प्रतिज्ञां स समाप्य वीरः ॥ ७.१४७.८० ॥
କିରୀଟମାଳୀ ସେହି ବୀର, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଦେବଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନାଶ କଲେ; ଉଦିତ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସେ ନିଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କଲେ।
7.147.81
तं भूमिदेशं च शिरो विनेतुम् ॥ ७.१४७.८१ ॥
ସେହି ଭୂମିପ୍ରଦେଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡକୁ ନେବା ପାଇଁ।