മഹാഭാരതം · അധ്യായം 7.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.147.1
श्रुत्वा निनादं धनुषश्च तस्य ।
विस्पषृमुत्कष्टमिवान्तकस्य।
शक्राशनिस्फोटसमं सुघोरं ।
विकृष्यमाणस्य धनञ्जयेन ॥ ७.१४७.१ ॥
യമനെപ്പോലെ വലിച്ചുമുറുക്കിയ ആ വില്ലിന്റെ നാദവും ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രത്തിന്റെ പൊട്ടലിനു തുല്യമായ അത്യുഗ്രമായ ടങ്കാരവും കേട്ടു; ധനഞ്ജയൻ വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ധനുസ്സിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്.
7.147.2
त्रासोद्विग्नं तथोद्धान्तं त्वदीयं तद्बलं नृप ।
युगान्तवातसङ्क्षुब्धं चलद्वीचितरङ्गितम्।
प्रलीनमीनमकरं सागराम्भ इवाभवत् ॥ ७.१४७.२ ॥
രാജാവേ, നിന്റെ ആ സൈന്യം ഭയത്താൽ വിറച്ചു പരിഭ്രമിച്ചു; യുഗാന്തവായുവിനാൽ ഇളകിമറിഞ്ഞ, ഇളകുന്ന തിരമാലകളാൽ ഉലഞ്ഞ, മീനും മകരവും ഒളിച്ചുപോയ കടൽജലം പോലെയായി.
7.147.3
मध्यन्दिनगतं सूर्यमापतन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.३ ॥
മധ്യാഹ്നത്തിൽ ആകാശത്തുനിന്ന് വീഴുന്നതുപോലെ തോന്നുന്ന സൂര്യനെ നോക്കാനാകാത്തതുപോലെ, സർവഭൂതങ്ങൾക്കും പാണ്ഡവനെ നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
7.147.4
स रणे व्यचरत्पार्थः प्रेक्ष्यमाणो धनञ्जयः ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु सर्वाण्यस्त्राणि दर्शयन् ॥ ७.१४७.४ ॥
ആ ധനഞ്ജയനായ പാർത്ഥൻ യുദ്ധത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു; എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കെ, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ഒരേസമയം എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളും കാട്ടിക്കൊണ്ട്.
7.147.5
आददानं महाराज सन्दधानं च पाण्डवम् ।
उत्कर्षन्तं सृजन्तं च न स्म पश्याम लाघवात् ॥ ७.१४७.५ ॥
മഹാരാജാവേ, പാണ്ഡവൻ അമ്പെടുക്കുന്നതും ഘടിപ്പിക്കുന്നതും വലിക്കുന്നതും വിടുന്നതും അവന്റെ വേഗത്താൽ ഞങ്ങൾ കണ്ടില്ല.
7.147.6
ततः क्रुद्धो महाबाहुरैन्द्रमस्त्रं दुरासदम् ।
प्रादुश्चक्रे महाराज त्रासयन्सर्वभारतान् ॥ ७.१४७.६ ॥
അപ്പോൾ കോപിച്ച മഹാബാഹു ഇന്ദ്രന്റെ ദുർജയമായ അസ്ത്രം പ്രകടിപ്പിച്ചു; മഹാരാജാവേ, എല്ലാ ഭാരതന്മാരെയും ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്.
7.147.7
ततः शराः प्रादुरासन्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रिताः ।
प्रदीपाश्च शिखिमुखाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.७ ॥
അപ്പോൾ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളാൽ മന്ത്രിതമായ അമ്പുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അഗ്നിമുഖമുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പുകൾ നൂറും ആയിരവുമായി ഉയർന്നു.
7.147.8
आकर्णपूर्णनिर्मुक्तैरग्न्यर्कांशुनिभैः शरैः ।
नभोऽभवत्तद्दुष्प्रेक्ष्यमुल्काभिरिव संवृतम् ॥ ७.१४७.८ ॥
ചെവിവരെ വലിച്ചെയ്ത, അഗ്നിയുടെയും സൂര്യന്റെയും രശ്മികൾ പോലെയുള്ള അമ്പുകളാൽ ആകാശം കൊള്ളിക്കൊള്ളികളാൽ മൂടിയതുപോലെ നോക്കാനാവാത്തതായി.
7.147.9
ततः शस्त्रान्धकारं तत्कौरवैः समुदीरितम् ।
अशक्यं मनसाऽप्यन्यैः पाण्डवः सम्भ्रमन्निव ॥ ७.१४७.९ ॥
അപ്പോൾ കൗരവർ ഉയർത്തിയ ആ ആയുധാന്ധകാരം, മറ്റുള്ളവർക്ക് മനസ്സിൽപ്പോലും മറികടക്കാനാവാത്തത്, പാണ്ഡവൻ കലങ്ങിയവനെപ്പോലെ കണ്ടു.
7.147.10
नाशयामास विक्रम्य शरैर्दिव्यास्त्रमन्त्रितैः ।
नैशं तमोंशुभिः क्षिप्रं दिनादाविव भास्करः ॥ ७.१४७.१० ॥
അവൻ വീര്യത്തോടെ ദിവ്യാസ്ത്ര മന്ത്രിതമായ അമ്പുകളാൽ അതിനെ ഉടനെ നശിപ്പിച്ചു, പകൽ തുടക്കത്തിൽ സൂര്യൻ രാത്രിയിരുട്ടിനെ തന്റെ രശ്മികളാൽ അകറ്റുന്നതുപോലെ.
7.147.11
ततस्तु तावकं सैन्यं दीप्तैः शरगभस्तिभिः ।
आक्षिपत्पल्वलाम्बूनि निदाघार्क इव प्रभुः ॥ ७.१४७.११ ॥
അപ്പോൾ അവൻ നിങ്ങളുടെ സൈന്യത്തെ ജ്വലിക്കുന്ന അമ്പു-രശ്മികളാൽ വാടിച്ചു; വേനൽസൂര്യൻ കുളങ്ങളെ ഉണക്കുന്നതുപോലെ.
7.147.12
ततो दिव्यास्त्रविदुषा प्रहिताः सायकांशवः ।
समाप्लवन्द्विषत्सैन्यं लोकं भागोरिवांशवः ॥ ७.१४७.१२ ॥
അപ്പോൾ ദിവ്യാസ്ത്രജ്ഞൻ അയച്ച അമ്പു-രശ്മികൾ ശത്രുസൈന്യത്തിന്മേൽ പരന്നു, സൂര്യരശ്മികൾ ലോകത്തെ നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ.
7.147.13
अथापरे समुत्सृष्टा विशिखास्तिग्मतेजसः ।
हृदयान्याशु वीराणां विविशुः प्रियबन्धुवत् ॥ ७.१४७.१३ ॥
പിന്നെ മൂർച്ചയുള്ള തേജസ്സുള്ള മറ്റ് അമ്പുകൾ അയക്കപ്പെട്ട് വീരന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രിയബന്ധുക്കളെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
7.147.14
य एनमीयुः समरे त्वद्योधाः शूरमानिनः ।
शलभा इव ते दीप्तमग्निं प्राप्य ययुः क्षयम् ॥ ७.१४७.१४ ॥
സ്വയം ശൂരന്മാരെന്ന് കരുതിയ നിന്റെ യോദ്ധാക്കൾ യുദ്ധത്തിൽ ഇവനെ നേരിട്ടു; എരിയുന്ന തീയിൽ എത്തിയ ഈയലുകളെപ്പോലെ അവർ നാശം പ്രാപിച്ചു.
7.147.15
एवं स मृद्रञ्शत्रूणां जीवितानि यशांसि च ।
पार्थश्चचार सङ्ग्रामे मृत्युर्विग्रहवानिव ॥ ७.१४७.१५ ॥
ഇങ്ങനെ പാർത്ഥൻ ശത്രുക്കളുടെ ജീവനും യശസ്സും ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു; മൃത്യു ശരീരം ധരിച്ചതുപോലെ.
7.147.16
स किरीटानि वस्त्राणि साङ्गदान्विपुलान्भुजान् ।
सकुण्डलयुगान्कर्णान्केषाञ्चिदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.१६ ॥
അവൻ ചിലരുടെ കിരീടങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും അംഗദങ്ങളോടു കൂടിയ വിശാലമായ ഭുജങ്ങളും കുണ്ഡലജോഡികളോടു കൂടിയ കാതുകളും അമ്പുകളാൽ അപഹരിച്ചു.
7.147.17
सतोमरान्गजस्थानां सप्रासान्हयसादिनाम् ।
सचर्मणः पदातीनां रथिनां च सधन्वनः।
सप्रतोदान्नियन्तॄणां बाहूंश्चिच्छेद पाण्डवः ॥ ७.१४७.१७ ॥
പാണ്ഡവൻ ആനപ്പുറത്തുള്ളവരുടെ തോമരങ്ങളോടും കുതിരപ്പടയാളികളുടെ കുന്തങ്ങളോടും കാലാളുകളുടെ പരിചകളോടും രഥികളുടെ വില്ലുകളോടും സാരഥികളുടെ ചാട്ടകളോടും കൂടിയ കൈകൾ മുറിച്ചു.
7.147.18
प्रदीप्तोग्रशरार्जिष्मान्बभौ तत्र धनञ्जयः ।
सविस्फुलिङ्गाग्रशिखो ज्वलन्निव हुताशनः ॥ ७.१४७.१८ ॥
അവിടെ ധനഞ്ജയൻ തന്റെ ജ്വലിക്കുന്നതും ഉഗ്രവുമായ പ്രകാശമുള്ള അമ്പുകളാൽ തിളങ്ങി, തീപ്പൊരികളും ജ്വാലയുമുള്ള ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ വിളങ്ങി.
7.147.19
तं देवराजप्रतिमं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
युगपद्दिक्षु सर्वासु रथस्थं पुरुषर्षभम् ॥ ७.१४७.१९ ॥
ദേവരാജനു തുല്യനായ, സർവശസ്ത്രധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ, ഒരേസമയം എല്ലാ ദിക്കുകളിലും രഥത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ആ പുരുഷശ്രേഷ്ഠനെ (കാണുക).
7.147.20
निक्षिपन्तं महास्त्राणि प्रेक्षणीयं धनञ्जयम् ।
नृत्यन्तं रथमार्गेषु धनुर्ज्यातलनादिनम् ॥ ७.१४७.२० ॥
മഹാസ്ത്രങ്ങൾ എയ്യുന്ന, കാണേണ്ടുന്ന ധനഞ്ജയനെ, രഥമാർഗങ്ങളിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നവനും വില്ലിന്റെ ഞാണിന്റെ അടി ശബ്ദം മുഴക്കുന്നവനുമായി (കണ്ടു).
7.147.21
निरीक्षितुं न शेकुस्ते यत्नवन्तोऽपि पार्थिवाः ।
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ॥ ७.१४७.२१ ॥
ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ രാജാക്കന്മാർക്ക് അവനെ നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; മധ്യാഹ്നത്തിൽ ആകാശത്ത് ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ.
7.147.22
दीप्तोग्रसम्भृतशरः किरीटी विरराज ह ।
वर्षास्विवोदीर्णजलः सेन्द्रधन्वाम्बुदो महान् ॥ ७.१४७.२२ ॥
ജ്വലിക്കുന്ന, ഉഗ്രമായ, അമ്പുകൾ നിറഞ്ഞ കിരീടി പ്രകാശിച്ചു; മഴക്കാലത്ത് വെള്ളം ഉയർന്ന, ഇന്ദ്രധനുസ്സോടു കൂടിയ മഹാമേഘം പോലെ.
7.147.23
महास्त्रसंप्लुवे तस्मिञ्जिष्णुना सम्प्रवर्तिते ।
सुदुस्तरे महाघोरे ममज्जुर्योधपुङ्गवाः ॥ ७.१४७.२३ ॥
ജിഷ്ണു പ്രവർത്തിപ്പിച്ച ആ മഹാസ്ത്ര പ്രവാഹത്തിൽ, കടക്കാൻ പ്രയാസമേറിയതും മഹാഭയങ്കരവുമായ അതിൽ, ശ്രേഷ്ഠ യോദ്ധാക്കൾ മുങ്ങിപ്പോയി.
7.147.24
उत्कृत्तवदनैर्देहैः शरीरैः कृत्तबाहुभिः ।
भुजैश्च पाणिनिर्मुक्तैः पाणिभिर्व्यङ्गुलीकृतैः ॥ ७.१४७.२४ ॥
മുഖം അറുക്കപ്പെട്ട ശരീരങ്ങളാലും, വെട്ടപ്പെട്ട ബാഹുക്കളാലും, കൈകളിൽനിന്ന് വിട്ടുപോയ ഭുജങ്ങളാലും, വിരലുകൾ വികൃതമാക്കപ്പെട്ട കൈകളാലും (ആ രംഗം നിറഞ്ഞു).
7.147.25
कृत्ताग्रहस्तैः करिभिः कृत्तदन्तैर्मदोत्कटैः ।
हयैश्च विधुरग्रीवै रथैश्च शकलीकृतैः ॥ ७.१४७.२५ ॥
മുറിഞ്ഞ തുമ്പിക്കൈകളുള്ള, ഒടിഞ്ഞ കൊമ്പുകളുള്ള, മദമിളകിയ ആനകളാലും, ഒടിഞ്ഞ കഴുത്തുള്ള കുതിരകളാലും, ചിതറിയ രഥങ്ങളാലും.
7.147.26
निकृत्तान्त्रैः कृत्तपादैस्तथाऽन्यैः कृत्तसन्धिभिः ।
निश्चेष्टैर्विस्फुरद्भिश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.२६ ॥
കുടൽ പുറത്തുവന്നവരും കാലറ്റവരും സന്ധികൾ മുറിഞ്ഞവരുമായ മറ്റുള്ളവരും, ചലനമറ്റവരും പിടയുന്നവരുമായി, നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും.
7.147.27
मृत्योराघातललितं तत्पार्थायोधनं महत् ।
अपश्याम महीपाल भीरूणां भयवर्धनम् ॥ ७.१४७.२७ ॥
ഹേ മഹീപാല! മരണത്തിന്റെ പ്രഹരങ്ങളാൽ മനോഹരമായ, പാർത്ഥരുടെ ആ മഹത്തായ യുദ്ധഭൂമി ഞങ്ങൾ കണ്ടു; അത് ഭീരുക്കളുടെ ഭയം വർധിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.
7.147.28
आक्रीडमिव रुद्रस्य पुराभ्यर्दयतः पशून् ।
गजानां क्षुरनिर्मुक्तैः करैः सभुजगेव भूः ॥ ७.१४७.२८ ॥
മുമ്പ് രുദ്രൻ മൃഗങ്ങളെ പീഡിപ്പിച്ച വിനോദം പോലെ, ആനകളുടെ തുമ്പിക്കൈകളും കത്തികളാൽ വേർപെട്ട കൈകളും നിറഞ്ഞ ഭൂമി സർപ്പങ്ങളോടുകൂടിയതുപോലെ തോന്നി.
7.147.29
क्वजिद्बभौ स्रग्विणीव वक्त्रपद्मैः समाचिता ।
विचित्रोष्णीषमुकुटैः केयूराङ्गदकुण्डलैः ॥ ७.१४७.२९ ॥
ചിലയിടങ്ങളിൽ മാലയണിഞ്ഞ സ്ത്രീയെപ്പോലെ താമരമുഖങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഭൂമി, വിചിത്ര തലപ്പാവുകളും കിരീടങ്ങളും, തോൾവളകളും കൈവളകളും കുണ്ഡലങ്ങളും കൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു.
7.147.30
स्वर्णचित्रतनुत्रैश्च भाण्डैश्च गजवाजिनाम् ।
किरीटशतसङ्गीर्णा तत्र तत्र समाचिता।
विराज भृशं चित्रा मही नववधूरिव ॥ ७.१४७.३० ॥
സ്വർണ്ണം ചിത്രിച്ച കവചങ്ങളും ആന കുതിരകളുടെ അലങ്കാരങ്ങളും നൂറുകണക്കിന് കിരീടങ്ങളും ചിതറിക്കിടന്ന, അവിടവിടെ നിറഞ്ഞ ആ വിചിത്ര ഭൂമി നവവധുവിനെപ്പോലെ അത്യന്തം പ്രകാശിച്ചു.
7.147.31
मज्जामेदःकर्दमिनीं शोणितौघतरङ्गिणीम् ।
मर्मास्थिभिरगाधां च केशशैवलशाद्वलाम् ॥ ७.१४७.३१ ॥
മജ്ജയും മേദസ്സും ചേറാക്കിയ, രക്തപ്രവാഹത്തിന്റെ തിരമാലകളുള്ള, മർമ്മങ്ങളും എല്ലുകളും കൊണ്ട് അഗാധമായ, മുടിയെന്ന പായലും പുല്ലും നിറഞ്ഞ (ആ നദി).
7.147.32
शिरोबाहूपलतटां रुग्णक्रोडास्थिसङ्कटाम् ।
चित्रध्वजपताकाढ्यां छत्राचापोर्मिमालिनीम् ॥ ७.१४७.३२ ॥
തലകളും ബാഹുക്കളും കല്ലുകളായ കരകളുള്ള, തകർന്ന മാറുകളും എല്ലുകളും തിങ്ങിയ, വിചിത്രമായ കൊടികളും പതാകകളും നിറഞ്ഞ, കുടകളും വില്ലുകളും തിരമാലമാലയായ (ആ നദി).
7.147.33
विगतासुमहाकायां गजदेहाभिसङ्कुलाम् ।
रथोडुपशताकीर्णां हयसङ्घातरोधसम् ॥ ७.१४७.३३ ॥
ജീവനറ്റ വലിയ ശരീരങ്ങളുള്ള, ആനകളുടെ ദേഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, നൂറുകണക്കിന് രഥങ്ങളാകുന്ന തോണികളാൽ മൂടിയ, കുതിരക്കൂട്ടങ്ങളാൽ കരകൾ തടയപ്പെട്ട (ആ നദി).
7.147.34
रथचक्रयुगेषाक्षकूबरैरतिदुर्गमाम् ।
प्रासासिशक्तिपरशुविशिखाहिदुरासदाम् ॥ ७.१४७.३४ ॥
രഥച്ചക്രങ്ങൾ, നുകങ്ങൾ, ഈഷകൾ, അച്ചുതണ്ടുകൾ, കൂബരങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അതിദുർഗമമായ, പ്രാസം, വാൾ, ശക്തി, മഴു, അമ്പുകൾ, സർപ്പാകൃതി ആയുധങ്ങളാൽ സമീപിക്കാനാകാത്ത (ആ നദി).
7.147.35
बलकङ्कुमहानक्रां गोमायुमकरोत्कटाम् ।
गृघ्रोदग्रमहाग्राहां शिवाविरुतभैरवाम् ॥ ७.१४७.३५ ॥
കൊക്കുകളും കങ്കങ്ങളും എന്ന വലിയ മുതലകളുള്ള, കുറുക്കന്മാരും മകരങ്ങളും കൊണ്ട് ഉഗ്രമായ, കഴുകന്മാരെന്ന ഉയർന്ന വലിയ മുതലകളുള്ള, കുറുനരികളുടെ ഓലിയിൽ ഭയങ്കരമായ (ആ നദി).
7.147.36
नृत्यत्प्रेतपिशाचाद्यैर्भूताकीर्णां सहस्रशः ।
गतासुयोधनिश्चेष्टशरीरशतवाहिनीम् ॥ ७.१४७.३६ ॥
നൃത്തം ചെയ്യുന്ന പ്രേതങ്ങളും പിശാചുക്കളും മറ്റു ഭൂതങ്ങളും കൊണ്ട് ആയിരക്കണക്കിന് നിറഞ്ഞ, മരിച്ച യോദ്ധാക്കളുടെ ചലനമറ്റ നൂറുകണക്കിന് ശരീരങ്ങൾ വഹിക്കുന്ന (ആ നദി).
7.147.37
महाप्रतिभयां रौद्रां घोरां वैतरणीमिव ।
नदीं प्रवर्तयामास भीरूणां भयवर्धिनीम् ॥ ७.१४७.३७ ॥
മഹാഭയങ്കരവും രൗദ്രവും ഘോരവുമായ വൈതരണി നദിപോലെ ഒരു നദി അവൻ ഒഴുക്കി; അത് ഭീരുക്കളുടെ ഭയം വർധിപ്പിച്ചു.
7.147.38
तं दृष्ट्वा तस्य विक्रान्तमन्तकस्येव रूपिणः ।
अभूतपूर्वं कुरुषु भयमागाद्रणाजिरे ॥ ७.१४७.३८ ॥
മൂർത്തീഭവിച്ച യമനെപ്പോലെയുള്ള അവന്റെ വിക്രമം കണ്ട്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ കൗരവർക്ക് മുമ്പൊരിക്കലും ഇല്ലാത്ത ഭയം വന്നു.
7.147.39
तत आदाय वीराणामस्त्रैरस्त्राणि पाण्डवः ।
आत्मानं रौद्रमाचष्ट रौद्रकर्मण्यधिष्ठितः ॥ ७.१४७.३९ ॥
അപ്പോൾ പാണ്ഡവൻ വീരന്മാരുടെ അസ്ത്രങ്ങളെ അസ്ത്രങ്ങളാൽ ഏറ്റുവാങ്ങി, രൗദ്രകർമ്മത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട് സ്വയം രൗദ്രരൂപം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
7.147.40
ततो रथवरान्राजन्नत्यतिक्रामदर्जुनः ॥ ७.१४७.४० ॥
അപ്പോൾ, രാജാവേ, അർജ്ജുനൻ ശ്രേഷ്ഠരഥങ്ങളെ കടന്നുപോയി.
7.147.41
मध्यन्दिनगतं सूर्यं प्रतपन्तमिवाम्बरे ।
न शेकुः सर्वभूतानि पाण्डवं प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१४७.४१ ॥
മധ്യാഹ്നത്തിൽ ആകാശത്ത് ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള പാണ്ഡവനെ സകല ജീവികൾക്കും നേരെ നോക്കാനായില്ല.
7.147.42
प्रसृतांस्तस्य गाण्डीवाच्छरव्रातान्महात्मनः ।
सङ्ग्रामे सम्प्रपश्यामो हंसपङ्क्तिरिवाम्बरे ॥ ७.१४७.४२ ॥
മഹാത്മാവിന്റെ ഗാണ്ഡീവത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ട അമ്പുകളുടെ കൂട്ടങ്ങളെ, ആകാശത്തിലെ അരയന്നനിരപോലെ യുദ്ധത്തിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ടു.
7.147.43
विनिवार्य स वीराणामस्त्रैरस्त्राणि सर्वतः ।
दर्शयन्रौद्रमात्मानमुग्रे कर्मणि धिष्ठितः ॥ ७.१४७.४३ ॥
വീരന്മാരുടെ അസ്ത്രങ്ങളെ എല്ലാ വശങ്ങളിലുമായി അസ്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് തടുത്ത്, ഉഗ്രകർമ്മത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തന്റെ ഭയങ്കര രൂപം അവൻ പ്രകടിപ്പിച്ചു.
7.147.44
स तान्रथवरान्राजन्नत्याक्रामत्तदाऽर्जुनः ।
मोहयन्निव नाराचैर्जयद्रथवधेप्सया ॥ ७.१४७.४४ ॥
രാജാവേ, അപ്പോൾ അർജ്ജുനൻ ആ ശ്രേഷ്ഠരഥങ്ങളെ കടന്നുപോയി; ജയദ്രഥവധം ആഗ്രഹിച്ച്, ഇരുമ്പ് അമ്പുകളാൽ അവരെ മോഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.
7.147.45
विसृजन्दिक्षु सर्वासु शरानच्युतसारथिः ।
सरथो व्यचरत्तूर्णं प्रेक्षणीयो धनञ्जयः ॥ ७.१४७.४५ ॥
എല്ലാ ദിക്കുകളിലും അമ്പുകൾ അയച്ചുകൊണ്ട്, അച്യുതൻ (കൃഷ്ണൻ) സാരഥിയായ ധനഞ്ജയൻ തന്റെ രഥത്തോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു; കാണേണ്ടതായി.
7.147.46
भ्रमन्त इव शूरस्य शरव्राताः महात्मनः ।
अदृश्यन्तान्तरिक्षस्थाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१४७.४६ ॥
ശൂരനായ മഹാത്മാവിന്റെ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നതുപോലെ ആകാശത്ത് നിൽക്കുന്നവയായി നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും കാണപ്പെട്ടു.
7.147.47
आददानं महेष्वासं सन्दधानं च सायकम् ।
विसृजन्तं च कौन्तेयं नानुपश्याम वै तदा ॥ ७.१४७.४७ ॥
മഹാധനുർധരൻ അമ്പെടുക്കുന്നതും തൊടുക്കുന്നതും വിടുന്നതും — കുന്തീപുത്രനെ അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കണ്ടില്ല.
7.147.48
तथा सर्वा दिशो राजन्सर्वांश्च रथिनो रणे ।
आकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत्।
विव्याध च चतुःषष्ट्या शराणां नतपर्वणाम् ॥ ७.१४७.४८ ॥
രാജാവേ, അങ്ങനെ എല്ലാ ദിക്കുകളെയും യുദ്ധത്തിലെ എല്ലാ രഥികരെയും കലക്കി, കുന്തീപുത്രൻ ജയദ്രഥന്റെ നേരെ കുതിച്ചു; വളഞ്ഞ മുനകളുള്ള അറുപത്തിനാല് അമ്പുകളാൽ അവനെ തുളച്ചു.
7.147.49
सैन्धवाभिमुखं यान्तं योधाः सम्प्रेक्ष्य पाण्डवम् ।
न्यवर्तन्त रणाद्वीरा निराशास्तस्य जीविते ॥ ७.१४७.४९ ॥
സിന്ധുരാജാവിന്റെ നേരെ പോകുന്ന പാണ്ഡവനെ കണ്ട്, അവന്റെ ജീവനിൽ പ്രത്യാശ നഷ്ടപ്പെട്ട വീരന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞു.
7.147.50
यो योऽभ्यधावदाक्रन्दे तावकः पाण्डवं रणे ।
तस्यतस्यान्तगा बाणाः शरीरे न्यपतन्प्रभो ॥ ७.१४७.५० ॥
ഓ പ്രഭോ! യുദ്ധത്തിൽ ആർത്തുവിളിച്ച് പാണ്ഡവനെ ആക്രമിച്ച നിങ്ങളുടെ ഓരോ യോദ്ധാവിന്റെയും ശരീരത്തിൽ അമ്പുകൾ വീണു.
7.147.51
कबन्धसङ्कुलं चक्रे तव सैन्यं महारथः ।
अर्जुनो जयतां श्रेष्ठः शरैरग्न्यंशुसन्निभैः ॥ ७.१४७.५१ ॥
ജയിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മഹാരഥൻ അർജുനൻ, അഗ്നിരശ്മികൾ പോലെയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ സേനയെ തലയില്ലാത്ത ഉടലുകളാൽ നിറച്ചു.
7.147.52
एवं तत्तव राजेन्द्र चतुरङ्गबलं तदा ।
व्याकुलीकृत्य कौन्तेयो जयद्रथमुपाद्रवत् ॥ ७.१४७.५२ ॥
ഓ രാജേന്ദ്രാ! ഇങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ചതുരംഗസേനയെ ക്ഷോഭിപ്പിച്ച്, കുന്തീപുത്രൻ ജയദ്രഥന്റെ നേരെ പാഞ്ഞു.
7.147.53
द्रौणिं पञ्चाशताऽविध्यद्वृषसेनं त्रिभिः शरैः ।
कृपायमाणः कौन्तेयः कृपं नवभिरार्दयत् ॥ ७.१४७.५३ ॥
ദ്രോണപുത്രനെ അമ്പതു അമ്പുകൾകൊണ്ടും വൃഷസേനനെ മൂന്ന് അമ്പുകൾകൊണ്ടും കുന്തീപുത്രൻ തുളച്ചു; കൃപനെ ഒമ്പത് അമ്പുകൾകൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിച്ചു.
7.147.54
शल्यं षोडशभिर्बाणैः कर्णं द्वात्रिंशता शरैः ।
सैन्धवं तु चतुःषष्ट्या विद्व्वा सिंह इवानदत् ॥ ७.१४७.५४ ॥
ശല്യനെ പതിനാറ് അമ്പുകൾകൊണ്ടും കർണനെ മുപ്പത്തിരണ്ട് അമ്പുകൾകൊണ്ടും സിന്ധുരാജാവായ ജയദ്രഥനെ അറുപത്തിനാല് അമ്പുകൾകൊണ്ടും തുളച്ച് അവൻ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഗർജിച്ചു.
7.147.55
सैन्धवस्तु तथा विद्धः शरैर्गाण्डीवधन्वना ।
न चक्षमे सुसङ्क्रुद्धस्तोत्रार्दित इव द्विपः ॥ ७.१४७.५५ ॥
ഗാണ്ഡീവധന്വാവിന്റെ അമ്പുകളാൽ അങ്ങനെ മുറിവേറ്റ സൈന്ധവൻ, അങ്കുശംകൊണ്ട് പീഡിതനായ ആനയെപ്പോലെ, അത്യധികം കോപിച്ച് അത് സഹിക്കാനാവാതെ നിന്നു.
7.147.56
स वराहध्वजस्तूर्णं गार्ध्रपत्रानजिह्मगान् ।
क्रुद्धाशीविषसङ्काशान्कर्मारपरिमार्जितान् ॥ ७.१४७.५६ ॥
വരാഹധ്വജൻ വേഗത്തിൽ, കഴുകിന്റെ തൂവലുള്ള, നേരെ പായുന്ന, കുപിതസർപ്പങ്ങൾക്ക് സമാനമായ, കൊല്ലൻ മിനുക്കിയ അമ്പുകൾ തൊടുത്തു.
7.147.57
आकर्णपूर्णांश्चिक्षेप फल्गुनस्य रथं प्रति ।
त्रिभिस्तु विद्वा गोविन्दं नाराचैः षड्भिरर्जुनम् ॥ ७.१४७.५७ ॥
ചെവിവരെ വലിച്ചെയ്ത അമ്പുകൾ ഫല്ഗുനന്റെ തേരിനുനേരെ എറിഞ്ഞു; മൂന്നുകൊണ്ട് ഗോവിന്ദനെയും ആറു നാരാചങ്ങളാൽ അർജുനനെയും മുറിപ്പെടുത്തി.
7.147.58
अष्टभिर्वाजिनोऽविध्यद्ध्वजं चैकेन पत्रिणा ।
भूयश्चैवार्जुनं सङ्ख्ये शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.१४७.५८ ॥
എട്ടുകൊണ്ട് കുതിരകളെ തുളച്ചു; ഒരു തൂവലുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് കൊടി തുളച്ചു; വീണ്ടും യുദ്ധത്തിൽ അർജുനനെ അമ്പുമഴകൊണ്ട് മൂടി.
7.147.59
स विक्षिप्यार्जुनस्तूर्णं सैन्धवप्रहिताञ्शरान् ।
युगपत्तस्य चिच्छेद शराभ्यां सैन्धवस्य ह।
सारथेश्च शिरः कायाद्व्वजं च समलङ्कृतम् ॥ ७.१४७.५९ ॥
അർജുനൻ സൈന്ധവൻ അയച്ച അമ്പുകളെ വേഗത്തിൽ തടഞ്ഞുമാറ്റി, ഒരേസമയം രണ്ട് അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ വില്ല് മുറിച്ചു; സാരഥിയുടെ തല ഉടലിൽനിന്ന് വേർപെടുത്തി, അലങ്കരിച്ച കൊടിയും മുറിച്ചു.
7.147.60
स च्छिन्नयष्टिः सुमहान्धनञ्जयशराहतः ।
वराहः सिन्धुराजस्य पपातेन्दुसमप्रभः ॥ ७.१४७.६० ॥
ദണ്ഡം ഒടിഞ്ഞ ആ മഹത്തായ വരാഹധ്വജം, ധനഞ്ജയന്റെ അമ്പുകളേറ്റ്, സിന്ധുരാജന്റേത്, ചന്ദ്രസമാന പ്രഭയോടെ വീണു.
7.147.61
आदित्यं प्रेक्षमाणस्तु बीभत्सुः सृक्विणी लिहन् ।
अपश्यन्नान्तरं तस्य रक्षिभिः संवृतस्य वै ॥ ७.१४७.६१ ॥
അർജുനൻ സൂര്യനെ നോക്കിക്കൊണ്ട്, ചുണ്ടുകൾ നാവുകൊണ്ട് നക്കിക്കൊണ്ട്, അവനെ (ജയദ്രഥനെ) ചുറ്റിയ കാവൽക്കാർക്കിടയിൽ ഒരു വിടവും കണ്ടില്ല.
7.147.62
अभवक्त्रोधरक्ताक्षो व्यात्तानन इवान्तकः ।
अथाब्रवीद्वासुदेवः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ७.१४७.६२ ॥
ക്രോധത്താൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളുള്ളവനായി, വായ് തുറന്ന മൃത്യുവിനെപ്പോലെ അവൻ ആയി. അപ്പോൾ വാസുദേവൻ കുന്തീപുത്രനായ ധനഞ്ജയനോട് പറഞ്ഞു.
7.147.63
नैव शक्यस्त्वया हन्तुं निर्व्याजं भरतर्षभ ।
स्रक्ष्याम्यहमुपायं तमादित्यस्यापवारणे।
ततोऽस्तं गतमादित्यं मंस्यते सिन्धुराडिह ॥ ७.१४७.६३ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, നിനക്ക് അവനെ നേരിട്ട് കൊല്ലാനാവില്ല. സൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്ന ഒരു ഉപായം ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കും; അപ്പോൾ സിന്ധുരാജൻ ഇവിടെ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചുവെന്ന് കരുതും.
7.147.64
ततोऽस्य विस्मयः पार्थ हर्षश्चैव भविष्यति ।
आत्मजीवितलाभाच्च प्रतिज्ञायाश्च नाशनात् ॥ ७.१४७.६४ ॥
പാർത്ഥാ, അപ്പോൾ അവന് വിസ്മയവും സന്തോഷവും ഉണ്ടാകും; സ്വന്തം ജീവൻ ലഭിച്ചതിനാലും (നിന്റെ) പ്രതിജ്ഞ നശിച്ചതിനാലും.
7.147.65
अस्तङ्गतमिवादित्यं दृष्ट्वा मोहेन बालिशः ।
न हि शक्ष्यत्यथाऽऽत्मानं रक्षितुं हर्षसम्भवात् ॥ ७.१४७.६५ ॥
സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതുപോലെ കണ്ട്, മൂഢൻ മോഹത്താൽ, സന്തോഷത്താൽ സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.
7.147.66
एतस्मिन्नेव काले तु प्रहर्तव्यं धनञ्जय ।
जयद्रथस्य क्षुद्रस्य सविदुर्दर्शनार्थिनः ॥ ७.१४७.६६ ॥
ധനഞ്ജയാ, ഈ സമയത്തുതന്നെ നീ പ്രഹരിക്കണം; ആ നീചനായ ജയദ്രഥനെ, സൂര്യനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനെ.
7.147.67
एवमुक्त्वा ततः पार्थं क्षिप्रमेवाहरत्प्रभाम् ।
जनार्दनेन सृष्टं वै तम आदित्यनाशनम् ॥ ७.१४७.६७ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ജനാർദനൻ സൃഷ്ടിച്ച സൂര്യനെ മറയ്ക്കുന്ന ആ അന്ധകാരം അദ്ദേഹം പാർത്ഥനു ഉടൻ കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
7.147.68
पार्थस्य बलमज्ञानात्तमो दृष्ट्वा सुदुःखितम् ।
अभवंस्तावका योधा हर्षसङ्कुलचेतसः ॥ ७.१४७.६८ ॥
പാർത്ഥന്റെ ബലം അറിയാതെ ആ അന്ധകാരം കണ്ട് അത്യന്തം ദുഃഖിതരായെങ്കിലും, നിങ്ങളുടെ യോദ്ധാക്കൾ സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സുള്ളവരായി.
7.147.69
ते प्रहृष्टा रणे राजन्नपश्यन्सैनिका रविम् ।
उन्नाम्य वक्त्राणि तदा स च राजा जयद्रथः ॥ ७.१४७.६९ ॥
രാജാവേ, അപ്പോൾ സന്തോഷിച്ച സൈനികർ മുഖം ഉയർത്തി യുദ്ധത്തിൽ സൂര്യനെ കണ്ടു; ആ രാജാവ് ജയദ്രഥനും കണ്ടു.
7.147.70
वीक्षमाणे ततस्तस्मिन्सिन्धुराजे दिवाकरम् ।
उन्नमय्य शिरोग्रीवां वीक्षते सूर्यमण्डलम्।
तस्य शीघ्रं पृषत्केन कायाच्छीर्षमपाहर ॥ ७.१४७.७० ॥
അപ്പോൾ സിന്ധുരാജൻ സൂര്യനെ നോക്കുമ്പോൾ, തലയും കഴുത്തും ഉയർത്തി സൂര്യമണ്ഡലം കണ്ടു; ഉടനെ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ തല ഉടലിൽനിന്ന് വെട്ടിയെടുക്കുക.
7.147.71
केशवेनैवमुक्तः सन्नमर्षाद्रक्तलोचनः ।
उद्बबर्ह शरं तीक्ष्णममरैरपि दुःसहम् ॥ ७.१४७.७१ ॥
കേശവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ക്രോധത്താൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ, ദേവന്മാർക്കുപോലും സഹിക്കാനാവാത്ത മൂർച്ചയുള്ള അമ്പ് അവൻ വലിച്ചെടുത്തു.
7.147.72
एवं तूणीशयं घोरमिन्द्राशनिसमप्रभम् ।
वर्मभेदिनमत्यर्थं गन्धमाल्यार्चितं सदा।
विससर्ज ततस्तूर्णं सैन्धवस्य रथं प्रति ॥ ७.१४७.७२ ॥
ഇങ്ങനെ ആവനാഴിയിലുണ്ടായിരുന്ന, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രത്തിനൊത്ത പ്രഭയുള്ള, കവചം തുളയ്ക്കുന്ന, എപ്പോഴും ഗന്ധമാലകളാൽ പൂജിതമായ ഭയങ്കര അമ്പ് അവൻ സൈന്ധവന്റെ രഥത്തിനുനേരെ ഉടനെ അയച്ചു.
7.147.73
स तु गाण्डीवनिर्मुक्तः शरः श्येन इवाशुनः ।
शकुन्तमिव वृक्षाग्रात्सैन्धवस्याहरच्छिरः ॥ ७.१४७.७३ ॥
ഗാണ്ഡീവത്തിൽനിന്ന് പാഞ്ഞ ആ അമ്പ്, മരത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽനിന്ന് പക്ഷിയെ റാഞ്ചുന്ന വേഗമേറിയ പരുന്തുപോലെ സൈന്ധവന്റെ (ജയദ്രഥന്റെ) തല കൊണ്ടുപോയി.
7.147.74
प्रपतिष्यति शीर्षे तु कृष्णोऽर्जुनमथाब्रवीत् ।
पार्थ पार्थ शिरो ह्येतद्यथा नेयान्महीतलम्।
तथा कुरु कुरुश्रेष्ठ वक्ष्ये तस्यापि कारणम् ॥ ७.१४७.७४ ॥
"ഈ തല ഭൂമിയിൽ വീഴാതിരിക്കാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുക, ഓ കുരുശ്രേഷ്ഠാ" എന്ന് കൃഷ്ണൻ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു. "ഓ പാർത്ഥാ, പാർത്ഥാ, അങ്ങനെതന്നെ ചെയ്യുക; അതിന്റെ കാരണവും ഞാൻ പറയാം."
7.147.75
श्रुत्वा तु वचनं तस्य त्वरमाणोऽस्त्रमायया ।
तथाऽहरच्छिरस्तस्य शरैरूर्ध्वं धनञ्जयः।
दुर्हृदामपहर्षाय सुहृदां हर्षणाय च ॥ ७.१४७.७५ ॥
അവന്റെ വാക്ക് കേട്ട ധനഞ്ജയൻ (അർജുനൻ) അസ്ത്രമായയാൽ വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവന്റെ തല മേല്പോട്ട് കൊണ്ടുപോയി — ശത്രുക്കളുടെ നിരാശയ്ക്കും സുഹൃത്തുക്കളുടെ സന്തോഷത്തിനുമായി.
7.147.76
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव पुनरूर्ध्वमथापि च ।
दीर्घकालमवाक्वैव सम्प्रक्रीडन्निवार्जुनः ॥ ७.१४७.७६ ॥
അർജുനൻ അമ്പുകൾ ചിലപ്പോൾ കുറുകെ, ചിലപ്പോൾ മേലേക്ക്, ചിലപ്പോൾ താഴേക്ക്, പിന്നെയും മേലേക്ക് അയച്ച്, ദീർഘനേരം കളിക്കുന്നതുപോലെ നിന്നു.
7.147.77
तत्सैन्यं सर्वतोपश्यन्महदाश्चर्यमद्भुतम् ।
प्रापयत्स शिरो यस्माद्योधयन्नेव पार्थिवान् ॥ ७.१४७.७७ ॥
ആ സൈന്യം എല്ലായിടത്തുനിന്നും ഈ മഹത്തായ അദ്ഭുതം കണ്ടു — രാജാക്കന്മാരോട് യുദ്ധം ചെയ്തുകൊണ്ടുതന്നെ അവൻ ആ തല അവിടെ എത്തിച്ചു.
7.147.78
शरैः कन्दुकवत्कृत्वा तस्यालोकाय पाण्डवः ।
स्यमन्तपञ्चकाद्बाह्ये शिरस्तदहरच्छरैः ॥ ७.१४७.७८ ॥
പാണ്ഡവൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അതിനെ പന്തുപോലെയാക്കി, അവനെ കാണിക്കാൻ, സ്യമന്തപഞ്ചകത്തിന് പുറത്ത് ആ തല അമ്പുകൾകൊണ്ട് എറിഞ്ഞുകൊണ്ടുപോയി.
7.147.79
जयद्रथस्यार्जुनबाणनालं ।
मुखारविन्दं रुधिराम्बुसिक्तम्।
दृष्टं नरैश्चोपरिवर्तमानं ।
विद्याधरोत्सृष्टमिवैकपद्मम् ॥ ७.१४७.७९ ॥
അർജുനന്റെ അമ്പാകുന്ന തണ്ടോടുകൂടിയ, രക്തജലത്തിൽ നനഞ്ഞ ജയദ്രഥന്റെ മുഖത്താമര മനുഷ്യർ മേൽമുഖമായി കിടക്കുന്നതായി കണ്ടു; വിദ്യാധരൻ എറിഞ്ഞ ഒറ്റത്താമര പോലെ അത് തോന്നി.
7.147.80
स देवशत्रूनिव देवराजः ।
किरीटमाली व्यधमत्सपत्नान्।
यथा तमांस्यभ्युदितस्तमोघ्नः ।
पूर्णां प्रतिज्ञां स समाप्य वीरः ॥ ७.१४७.८० ॥
കിരീടമാലി ആയ ആ വീരൻ, ദേവേന്ദ്രൻ ദേവശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുംപോലെ തന്റെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിച്ചു; ഉദിച്ചുയർന്ന് ഇരുൾ നീക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ തന്റെ പൂർണ്ണ പ്രതിജ്ഞ നിറവേറ്റി.
7.147.81
तं भूमिदेशं च शिरो विनेतुम् ॥ ७.१४७.८१ ॥
ആ ഭൂപ്രദേശത്തേക്കും തലയെ കൊണ്ടുപോകാനും.