महाभारत · अध्याय 7.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.150.1
ततो राजानमभ्येत्य धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
ववन्दे सम्प्रहृष्टात्मा हते पार्थेन सैन्धवे ॥ ७.१५०.१ ॥
तेव्हा आनंदित मनाने त्याने राजा धर्मपुत्र युधिष्ठिराजवळ जाऊन त्यांना नमस्कार केला; पार्थाने सैंधवाचा वध केल्यानंतर.
7.150.2
दिष्ट्या वर्धसि राजेन्द्र हतशत्रुर्नरोत्तम ।
दिष्ट्या निस्तीर्णवांशैव प्रतिज्ञामनुजस्तव ॥ ७.१५०.२ ॥
सुदैवाने, हे राजेंद्रा! हे नरोत्तमा, तुमचे शत्रू मारले गेले; तुम्ही वाढत आहात. सुदैवाने तुमच्या धाकट्या बंधूने आपली प्रतिज्ञा पूर्ण केली.
7.150.3
स त्वेवमुक्तः कृष्णेन हृष्टः परपुरञ्जयः ।
ततो युधिष्ठिरो राजा रथादाप्लुत्य भारत।
पर्यष्वजत्तदा कृष्णावानन्दाश्रुपरिप्लुतः ॥ ७.१५०.३ ॥
कृष्णाने असे सांगितल्यावर शत्रुनगरांचा विजेता आनंदित झाला. मग, हे भारता, राजा युधिष्ठिर रथातून उडी मारून खाली उतरला आणि आनंदाश्रूंनी भरलेला असा त्याने तेव्हा दोन्ही कृष्णांना आलिंगन दिले.
7.150.4
प्रमृज्य वदनं शुभ्रं पुण्डरीकसमप्रभम् ।
अब्रवीद्वासुदेवं च पाण्डवं च धनञ्जयम् ॥ ७.१५०.४ ॥
कमळासारखी कांती असलेले आपले शुभ्र मुख पुसून त्याने वासुदेवाला आणि पांडुपुत्र धनंजयाला म्हटले.
7.150.5
प्रियमेतदुपश्रुत्य त्वत्तः पुष्करलोचन ।
नान्तं गच्छामि हर्षस्य तितीर्षुरुदधेरिव ॥ ७.१५०.५ ॥
हे कमलनयना! तुझ्याकडून ही प्रिय वार्ता ऐकून, समुद्र ओलांडू इच्छिणाऱ्यासारखा मी आनंदाच्या अंतापर्यंत अजून पोहोचलो नाही.
7.150.6
अत्यद्भुतमिदं कृष्ण कृतं पार्थेन धीमता ।
दिष्ट्या पश्यामि सङ्ग्रामे तीर्णभारौ महारथौ ॥ ७.१५०.६ ॥
हे कृष्णा! बुद्धिमान पार्थाने हे अत्यंत अद्भुत कार्य केले आहे. सुदैवाने युद्धात भार पार केलेल्या त्या दोन महारथींना मी पाहत आहे.
7.150.7
दिष्ट्या च निहतः पापः सैन्धवः पुरुषाधमः ।
दिष्ट्या शत्रुगणाश्चैव निमग्नाः शोकसागरे ॥ ७.१५०.७ ॥
सुदैवाने पापी, माणसांमधील अधम सैंधव (जयद्रथ) मारला गेला; सुदैवाने शत्रुगण शोकसागरात बुडाले.
7.150.8
कृष्ण दिष्ट्या मम प्रीतिर्महती प्रतिपादिता ।
त्वया गुप्तेन गोविन्द घ्नता पापं जयद्रथम् ॥ ७.१५०.८ ॥
हे कृष्णा! सुदैवाने मला मोठा आनंद प्राप्त झाला आहे; हे गोविंदा, तुझ्याद्वारे संरक्षित होऊन पापी जयद्रथाचा वध केल्यामुळे.
7.150.9
किन्तु नात्यद्भुतं तेषां येषां नस्त्वं समाश्रयः ।
न तेषां दुष्कृतं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते।
सर्वलोकगुरुर्येषां त्वं नाथो मधुसूदन ॥ ७.१५०.९ ॥
परंतु जे आमचा आश्रय आहेत त्यांच्यासाठी हे फार अद्भुत नाही. हे मधुसूदना, सर्वलोकगुरू आणि नाथ असलेला तू ज्यांचा आहेस, त्यांच्या तिन्ही लोकांत कोणतेही दुष्कृत नसते.
7.150.10
त्वत्प्रसादाद्धि गोविन्द वयं जेष्यामहे रिपून् ।
यथा पुरा प्रसादात्ते दानवान्पाकशासनः ॥ ७.१५०.१० ॥
हे गोविंदा! तुझ्या प्रसादानेच आम्ही शत्रूंना जिंकू, जसे पूर्वी तुझ्या प्रसादाने पाकशासन (इंद्र) दानवांना जिंकले होते.
7.150.11
पृथिव्या विजयो वापि त्रैलोक्यविजयोऽपि वा ।
ध्रुवो हि तेषां वार्ष्णेय येषां तुष्टोऽसि मानद ॥ ७.१५०.११ ॥
हे वार्ष्णेया! मानदात्या, तू ज्यांच्यावर संतुष्ट आहेस त्यांना पृथ्वीवर विजय किंवा त्रिलोकविजय निश्चितच आहे.
7.150.12
न तेषां विद्यते पापं सङ्ग्रामे वा पराजयः ।
त्रिदशेश्वर नाथस्त्वं येषां तुष्टोऽसि माधव ॥ ७.१५०.१२ ॥
हे माधवा! तू ज्यांच्यावर संतुष्ट आहेस, देवांचा ईश्वर असलेला तू ज्यांचा नाथ आहेस, त्यांना पाप नसते आणि युद्धात पराजयही नसतो.
7.150.13
त्वत्प्रसादाद्धृषीकेश शक्रः सुरगणेश्वरः ।
त्रैलोक्यविजयं श्रीमान्प्राप्तवान्रणमूर्धनि ॥ ७.१५०.१३ ॥
हे हृषीकेशा, तुझ्या प्रसादाने सुरगणांचा अधिपती श्रीमान् इंद्र रणाग्रभागी त्रैलोक्यविजय प्राप्त करता झाला.
7.150.14
तव चैव प्रसादेन त्रिदशास्त्रिदशेश्वराः ।
अमरत्वं गताः कृष्ण लोकांश्चाश्नुवतेऽक्षयान् ॥ ७.१५०.१४ ॥
हे कृष्णा, तुझ्याच प्रसादाने त्रिदश आणि त्रिदशेश्वर अमरत्व पावले असून ते अक्षय लोक उपभोगतात.
7.150.15
स्थितः सर्वात्मना नित्यं प्रियेषु च हितेषु च ।
त्वां चैवास्माभिराश्रित्य कृतः शस्त्रसमुद्यमः।
सुरैरिवासुरवधे शक्रं शक्रानुजाहवे ॥ ७.१५०.१५ ॥
जो सदा प्रिय आणि हितैषींच्या ठायी सर्वात्म्याने स्थित असतो, तुझा आश्रय घेऊन आम्ही शस्त्रोद्यम केला; देवांनी असुरवधात शक्राच्या अनुजासह युद्ध केले तसे.
7.150.16
असंभाव्यमिदं कर्म देवैरपि जनार्दन ।
त्वद्बुद्धिबलवीर्येण कृतवानेष फल्गुनः ॥ ७.१५०.१६ ॥
हे जनार्दना, हे कर्म देवांसाठीही अशक्य आहे; परंतु तुझ्या बुद्धी, बल आणि वीर्याने या फाल्गुनाने ते केले.
7.150.17
बाल्यात्प्रभृति ते कृष्ण कर्माणि श्रुतवानहम् ।
अमानुषाणि दिव्यानि महान्ति च बहूनि च।
तदैवाज्ञासिषं शत्रून्हतान्प्राप्तां च मेदिनीम् ॥ ७.१५०.१७ ॥
हे कृष्णा, बालपणापासून तुझी अमानुष, दिव्य, महान आणि अनेक कर्मे मी ऐकली आहेत; तेव्हाच मला कळले की शत्रू मारले गेले आणि पृथ्वी प्राप्त झाली.
7.150.18
त्वत्प्रसादसमुत्थेन विक्रमेणारिसूदन ।
सुरेशत्वं गतः शक्रो हत्वा दैत्यान्सहस्रशः ॥ ७.१५०.१८ ॥
हे अरिसूदना, तुझ्या प्रसादातून उत्पन्न झालेल्या पराक्रमाने शक्राने हजारो दैत्यांना मारून सुरेशत्व प्राप्त केले.
7.150.19
त्वत्प्रसादाद्वृषीकेश जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
स्ववर्त्मनि स्थितं वीर जपरहोमेषु वर्तते ॥ ७.१५०.१९ ॥
हे हृषीकेश, तुझ्या प्रसादाने चराचर जग आपल्या मार्गात स्थिर आहे; हे वीरा, ते जप आणि होमात गुंतलेले असते.
7.150.20
एकार्णवमिदं पूर्वं सर्वमासीत्तमोमयम् ।
त्वत्प्रसादान्माहाबाहो जगत्प्राप्तं नरोत्तम ॥ ७.१५०.२० ॥
पूर्वी हे सर्व अंधकारमय एकच महासागर होते; हे महाबाहो, हे नरोत्तमा, तुझ्या प्रसादानेच जग निर्माण झाले.
7.150.21
स्रष्टारं सर्वलोकानां परमात्मानमव्ययम् ।
ये पश्यन्ति हृषीकेश न ते मुह्यन्ति कर्हिचित् ॥ ७.१५०.२१ ॥
सर्व लोकांचा स्रष्टा, परमात्मा, अविनाशी अशा तुला जे पाहतात, हे हृषीकेशा, ते कधीही मोहित होत नाहीत.
7.150.22
पुराणं परमं देवं देवदेवं सनातनम् ।
ये प्रपन्नाः सुरगुरुं न ते मुह्यन्ति कर्हिचित् ॥ ७.१५०.२२ ॥
पुरातन, परम, देवांचा देव, सनातन अशा सुरगुरूला जे शरण गेले, ते कधीही मोहित होत नाहीत.
7.150.23
अनादिनिधनं देवं लोककर्तारमव्ययम् ।
ये भक्तास्त्वां हृषीकेश दुर्गाण्यतितरन्ति ते ॥ ७.१५०.२३ ॥
आदि-अंतरहित, लोककर्ता, अविनाशी देव अशा तुझे जे भक्त आहेत, हे हृषीकेशा, ते दुर्गम संकटे पार करतात.
7.150.24
परं पुराणं पुरुषं पराणां परमं च यत् ।
प्रपद्यतस्तत्परमं परा भूतिर्विधीयते ॥ ७.१५०.२४ ॥
जो परम, पुरातन पुरुष आणि परांमध्येही परम आहे, त्याला शरण जाणाऱ्यास परम समृद्धी प्रदान केली जाते.
7.150.25
गायन्ति चतुरो वेदा यश्च देवेषु गीयते ।
तं प्रपद्य महात्मानं भूतिमश्नाम्यनुत्तमाम् ॥ ७.१५०.२५ ॥
चारही वेद देवांमध्ये ज्यांचे गान केले जाते, त्यांचेच गान करतात. त्या महात्म्याला शरण जाऊन मी सर्वोत्तम समृद्धी मिळवतो.
7.150.26
परमेश परेशेश तिर्यगीश नरेश्वर ।
सर्वेश्वरेश्वरेशेन नमस्ते पुरुषोत्तम ॥ ७.१५०.२६ ॥
हे परमेश, परेशांचे ईश, तिर्यक् जीवांचे ईश, नरांचे स्वामी, सर्वेश्वरांचे ईश्वर, पुरुषोत्तमा, आपणास नमस्कार.
7.150.27
त्वमीशेशेश्वरेशान प्रभो वर्धस्व माधव ।
प्रभवाप्यय सर्वस्य सर्वात्मन्पृथुलोचन ॥ ७.१५०.२७ ॥
आपण ईशांचे ईश, ईशान, प्रभू आहात; हे माधवा, आपण वाढा. सर्वांचा उगम आणि लय आपणच; हे सर्वात्म्या, हे विशालनेत्रा.
7.150.28
धनञ्जयसखा यश्च धनञ्जयहितश्च यः ।
धनञ्जयस्य गोप्ता तं प्रपद्य सुखमेधते ॥ ७.१५०.२८ ॥
जो धनंजयाचा सखा, धनंजयाचा हितकर्ता आणि धनंजयाचा रक्षक आहे, त्याला शरण जाऊन माणूस सुखात वाढतो.
7.150.29
मार्कण्डेयः पुराणर्षिश्चरितज्ञस्तवानघ ।
माहात्म्यमनुभावं पुरा फीर्तितवान्मुनिः ॥ ७.१५०.२९ ॥
हे निष्पाप, पुराण-ऋषी मार्कंडेय, जो आपले चरित्र जाणतो, त्या मुनींनी पूर्वी आपले माहात्म्य आणि प्रभाव कीर्तन केले होते.
7.150.30
असितो देवलश्चैव नारदश्च महातपाः ।
पितामहश्च मे व्यासस्त्वामाहुर्विधिमुत्तमम् ॥ ७.१५०.३० ॥
असित, देवल, महातपस्वी नारद आणि माझे पितामह व्यास — यांनी आपणास उत्तम विधाता असे म्हटले आहे.
7.150.31
त्वं तेजस्त्वं परं ब्रह्म त्वं सत्यं त्वं महत्तपः ।
त्वं श्रेयस्त्वं यशश्चाग्र्यं कारणं जगतस्तथा ॥ ७.१५०.३१ ॥
तूच तेज आहेस, तूच परब्रह्म आहेस, तूच सत्य आहेस, तूच महान तप आहेस. तूच श्रेय आहेस, तूच यश आहेस, आणि जगाचे श्रेष्ठ कारणही तूच आहेस.
7.150.32
त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये समनुप्राप्ते त्वां वै निविशते पुनः ॥ ७.१५०.३२ ॥
तुझ्याद्वारे निर्माण झालेले हे सर्व जग, स्थावर आणि जंगम सर्व काही. प्रलय आल्यावर ते पुन्हा तुझ्यातच विलीन होते.
7.150.33
अनादिनिधनं देवं विश्वस्येशं जगत्पते ।
धातारमजमव्यक्तमाहुर्वेदविदो जनाः ॥ ७.१५०.३३ ॥
ज्याला आदी नाही आणि अंत नाही, जो देव, विश्वाचा ईश्वर, जगत्पती, धाता, अज आणि अव्यक्त आहे — त्याला वेदज्ञ लोक असे म्हणतात.
7.150.34
भूतात्मानं महात्मानमनन्तं विश्वतोमुखम् ।
अपि देवा न जानन्ति गुह्यमाद्यं जगत्पतिम्।
नारायणं परं देवं परमात्मानमीश्वरम् ॥ ७.१५०.३४ ॥
जो भूतात्मा, महात्मा, अनंत, सर्वतोमुख आहे — देवांनाही ज्याला कळत नाही, त्या गुह्य, आद्य, जगत्पती, परम देव, परमात्मा ईश्वर नारायणाला.
7.150.35
ज्ञानयोनिं हरिं विष्णुं मुमुक्षूणां परायणम् ।
परं पुराणं पुरुषं पुराणानां परं च यत् ॥ ७.१५०.३५ ॥
ज्ञानाचे मूळ, हरी, विष्णू, मुमुक्षूंचा परम आश्रय, परम पुरातन पुरुष, पुराणांमध्येही जो परम आहे.
7.150.36
एवमादिगुणानां ते कर्मणां दिवि चेह च ।
अतीतभूतभव्यानां सङ्ख्याताऽत्र न विद्यते ॥ ७.१५०.३६ ॥
अशा आणि इतर तुझ्या गुणांची, स्वर्गात व येथे केलेल्या तुझ्या कर्मांची, भूत वर्तमान आणि भविष्यातील कर्मांची गणना येथे करणे शक्य नाही.
7.150.37
सर्वतो रक्षणीयाः स्म शक्रेणेव दिवौकसः ।
यैस्त्वं सर्वगुणोपेतः सुहृन्न उपपादितः ॥ ७.१५०.३७ ॥
इंद्राने जसे स्वर्गवासींचे सर्वत्र रक्षण केले जाते, तसे सर्वगुणसंपन्न आमच्या मित्रा, तुमचेही सर्वत्र रक्षण केले जाणे आवश्यक होते.
7.150.38
इत्येवं धर्मराजेन हरिरुक्तो महायशाः ।
अनुरूपमिदं वाक्यं प्रत्युवाच जनार्दनः ॥ ७.१५०.३८ ॥
धर्मराजाने असे सांगितल्यावर महायशस्वी हरि जनार्दनाने योग्य असे हे वचन प्रत्युत्तरादाखल सांगितले.
7.150.39
भवता तपसोग्रेण धर्मेण परमेण च ।
साधुत्वादार्जवाच्चैव हतः पापो जयद्रथः ॥ ७.१५०.३९ ॥
तुमच्या उग्र तपामुळे, परम धर्मामुळे, सज्जनपणामुळे आणि सरळपणामुळेच पापी जयद्रथ मारला गेला.
7.150.40
अयं च पुरुषव्याघ्र त्वदनुध्यानसंवृतः ।
हत्वा योधसहस्राणि न्यहञ्जिष्णुर्जयद्रथम् ॥ ७.१५०.४० ॥
हे पुरुषव्याघ्रा, तुमच्या ध्यानाने संरक्षित झालेल्या या जिष्णूने हजारो योद्ध्यांना मारून जयद्रथाला पाडले.
7.150.41
कृतित्वे बाहुवीर्ये च तथैवासम्भ्रमेऽपि च ।
शीघ्रतामोधबुद्धित्वे नास्ति पार्थसमः क्वचित् ॥ ७.१५०.४१ ॥
कौशल्यात, बाहुबलात, तसेच अविचलतेत, वेगात आणि अमोघ बुद्धीत पार्थाच्या बरोबरीचा कोणीही कुठेही नाही.
7.150.42
तदयं भरतश्रेष्ठ भ्राता तेऽद्य यदर्जुनः ।
सैन्यक्षयं रणे कृत्वा सिन्धुराजशिरोऽहरत् ॥ ७.१५०.४२ ॥
म्हणून हे भरतश्रेष्ठा, तुमचा हा भाऊ अर्जुन आज रणात सैन्याचा संहार करून सिंधुराजाचे मस्तक घेऊन आला.
7.150.43
ततो धर्मसुतो जिष्णुं परिष्वज्य विशाम्पते ।
प्रमृज्य वदनं तस्य पर्याश्वासयत प्रभुः ॥ ७.१५०.४३ ॥
हे विशांपते, तेव्हा धर्मपुत्र प्रभूने जिष्णूला (अर्जुनाला) आलिंगन देऊन त्याचे मुख पुसले आणि त्याला धीर दिला.
7.150.44
अतीव सुमहत्कर्म कृतवानसि फल्गुन ।
असह्यं चाविषह्यं च देवैरपि सवासवैः ॥ ७.१५०.४४ ॥
हे फल्गुना, तू अतिशय महान कर्म केलेस; इंद्रासह देवांनाही ते असह्य आणि अजिंक्य होते.
7.150.45
दिष्टा निस्तीर्णभारोऽसि हतारिश्चासि शत्रुहन् ।
दिष्ट्या सत्या प्रतिज्ञेयं कृता हत्वा जयद्रथम् ॥ ७.१५०.४५ ॥
हे शत्रुहंता, सुदैवाने तू भार पूर्णपणे पेलून शत्रूचा वध केलास; सुदैवाने जयद्रथाला मारून ही सत्य प्रतिज्ञा पूर्ण झाली.
7.150.46
एवमुक्त्वा गुडाकेशं धर्मराजो महायशाः ।
पस्पर्श पुण्यगन्धेन पृष्ठे हस्तेन पार्थिवाः ॥ ७.१५०.४६ ॥
असे बोलून महायशस्वी धर्मराज (युधिष्ठिर) यांनी गुडाकेशाच्या (अर्जुनाच्या) पाठीला पुण्यगंधी हाताने स्पर्श केला. हे पार्थिवा!
7.150.47
एवमुक्तौ महात्मानावुभौ केशवपाण्डवौ ।
तावब्रूतां तदा कृष्णौ राजानं पृथिवीपतिम् ॥ ७.१५०.४७ ॥
असे सांगितल्यावर, ते दोन महात्मे केशव आणि पांडव तेव्हा पृथ्वीपती राजाला म्हणाले.
7.150.48
तव कोपाग्निना दग्धः पापो राजञ्जयद्रथः ।
उत्तीर्णं चापि सुमहद्धार्तराष्ट्रबलं रणे ॥ ७.१५०.४८ ॥
हे राजा, तुझ्या क्रोधाग्नीत पापी जयद्रथ जळाला; आणि युद्धात धृतराष्ट्रपुत्रांचे अतिशय मोठे सैन्यही पार केले गेले.
7.150.49
हन्यन्ते निहताश्चैव विनङ्क्ष्यन्ति च केशव ।
तव क्रोधहता ह्येते कौरवाः शत्रुसूदन ॥ ७.१५०.४९ ॥
हे केशवा, हे कौरव मारले जात आहेत, मारले गेले आहेत आणि नष्ट होतील. हे शत्रुसूदना, हे तुझ्या क्रोधानेच आहत झाले आहेत.
7.150.50
त्वां हि चक्षुर्हणं वीर कोपयित्वा सुयोधनः ।
समित्रबन्धुः समरे प्राणांस्त्यक्ष्यति दुर्मतिः ॥ ७.१५०.५० ॥
हे वीरा, तुला कोपवून दुर्मती सुयोधन मित्र व बांधवांसह समरात प्राण त्यागील.
7.150.51
तव क्रोधहतः पूर्वं देवैरपि सुदुर्जयः ।
शरतल्पगतः शेते भीष्मः कुरुपितामहः ॥ ७.१५०.५१ ॥
तुझ्या क्रोधाने पूर्वी आहत झालेले, देवांनाही जिंकता न येणारे कुरुपितामह भीष्म बाणांच्या शय्येवर पडले आहेत.
7.150.52
दुर्लभो विजयस्तेषां सम्प्रामे रिपुघातिनाम् ।
याता मृत्युवशं ते वै येषां क्रुद्धोऽपि माधव ॥ ७.१५०.५२ ॥
हे माधवा, तुझ्या क्रोधाचे लक्ष्य झालेल्या शत्रुघातकांनाही युद्धात विजय दुर्लभ आहे; ते निश्चितच मृत्यूच्या वशात जातात.
7.150.53
राज्यं प्राणाः श्रियः पुत्राः सौख्यानि विविधानि च ।
अचिरात्तस्य नश्यन्ति येषां क्रुद्धोऽसि मानद ॥ ७.१५०.५३ ॥
हे मानदा, तुझ्या क्रोधाचे लक्ष्य झालेल्यांचे राज्य, प्राण, संपत्ती, पुत्र आणि विविध सुखे लवकरच नष्ट होतात.
7.150.54
विनष्टान्कौरवान्मन्ये सपुत्रपशुबान्धवान् ।
राजधर्मपरे नित्यं त्वयि क्रुद्धे परन्तप ॥ ७.१५०.५४ ॥
हे परंतपा, तू क्रुद्ध झाल्यावर पुत्र, पशू आणि बांधवांसह कौरव नष्ट झाले असे मला वाटते; ते सदैव राजधर्मात तत्पर होते.
7.150.55
ततो भीमो महाबाहुः सात्यकिश्च महारथः ।
अभिवाद्य गुरुं ज्येष्ठं मार्गणैः क्षतविक्षतौ।
क्षितावास्तां महेष्वासौ पाञ्चाल्यपरिवारितौ ॥ ७.१५०.५५ ॥
नंतर महाबाहू भीम आणि महारथी सात्यकी यांनी ज्येष्ठ गुरूंना अभिवादन केले; बाणांनी जखमी होऊन, पांचालांनी वेढलेले ते दोघे महाधनुर्धर भूमीवर पडून राहिले.
7.150.56
तौ दृष्ट्वा मुदितो वीरौ प्राञ्जली चाग्रतः स्थितौ ।
अभ्यनन्दत कौन्तेयस्तावुभौ भीमसात्यकी ॥ ७.१५०.५६ ॥
ते दोन्ही वीर पाहून आनंदित झालेल्या कौंतेयाने हात जोडून समोर उभ्या असलेल्या भीम आणि सात्यकी यांचे अभिनंदन केले.
7.150.57
दिष्ट्या पश्यामि वा शूरौ विमुक्तौ सैन्यसागरात् ।
द्रोणग्राहदुराधर्षाद्धार्दिक्यमकरालयात् ॥ ७.१५०.५७ ॥
सुदैवाने मी पाहतो की हे दोन्ही वीर द्रोणरूप ग्राह आणि हार्दिक्यरूप मकरांनी दुर्धर्ष असलेल्या सैन्यसागरातून मुक्त झाले आहेत.
7.150.58
दिष्ट्या विनिर्जिताः सङ्ख्ये पृथिव्यां सर्वपार्थिवाः ।
युवां विजयिनौ चापि दिष्ट्या पश्यामि संयुगे ॥ ७.१५०.५८ ॥
सुदैवाने युद्धात पृथ्वीवरील सर्व राजे पराजित झाले; सुदैवाने या संग्रामात तुम्हा दोघांनाही विजयी पाहत आहे.
7.150.59
दिष्ट्या द्रोणो जितः सङ्ख्ये हार्दिक्यश्च महाबलः ।
दिष्ट्या विकर्णिभिः कर्णोरणे नीतः पराभवम् ॥ ७.१५०.५९ ॥
सुदैवाने युद्धात द्रोण पराजित झाला, आणि महाबली हार्दिक्यही; सुदैवाने विकर्णांनी युद्धात कर्णाला पराभवाकडे नेले.
7.150.60
विमुखश्च कृतः शल्यो युवाभ्यां पुरुषर्षभौ ।
दिष्ट्या युवां कुशलिनौ सङ्ग्रामात्पुनरागतौ।
पश्यामि रथिनां श्रेष्ठावुभौ युद्धविशारदौ ॥ ७.१५०.६० ॥
पुरुषर्षभांनो, तुम्ही दोघांनी शल्याला माघार घ्यायला लावले. सुदैवाने तुम्ही दोघे सुखरूप युद्धातून परत आलात. रथिकांमध्ये श्रेष्ठ, युद्धकुशल अशा तुम्हा दोघांना मी पाहत आहे.
7.150.61
मम वाक्यकरौ वीरौ मम गौरवयन्त्रितौ ।
सैन्यार्णवं समुत्तीर्णौ दिष्ट्या पश्यामि वामहम् ॥ ७.१५०.६१ ॥
माझे शब्द पाळणारे, माझ्या गौरवाने बांधलेले वीर तुम्ही दोघे सैन्यसागर पार करून आलात. सुदैवाने मी तुम्हा दोघांना पाहत आहे.
7.150.62
समरश्लाघिनौ वीरौ समरेष्वपराजितौ ।
मम वाक्यसमौ चैव दिष्ट्या पश्यामि वामहम् ॥ ७.१५०.६२ ॥
युद्धात अभिमान बाळगणारे, युद्धांत अपराजित असे वीर तुम्ही दोघे माझ्या शब्दाला समान आहात. सुदैवाने मी तुम्हा दोघांना पाहत आहे.
7.150.63
इत्युक्त्वा पाण्डवो राजन्युयुधानवृकोदरौ ।
सस्वजे पुरुषव्याघ्रौ हर्षाद्बाष्पं मुपोच ह ॥ ७.१५०.६३ ॥
राजा, असे बोलून पांडवाने युयुधान आणि वृकोदर या दोन पुरुषव्याघ्रांना आलिंगन दिले, आणि हर्षाने अश्रू ढाळले.
7.150.64
ततः प्रमुदितं सर्वं बलमासीद्विशाम्पते ।
पाण्डवानां रणे हृष्टं युद्धाय तु मनो दधे ॥ ७.१५०.६४ ॥
हे प्रजापते, तेव्हा पांडवांचे सर्व सैन्य अत्यंत आनंदित झाले. रणात हर्षित होऊन त्यांनी युद्धाकडेच मन लावले.