மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.150
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.150.1
ततो राजानमभ्येत्य धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
ववन्दे सम्प्रहृष्टात्मा हते पार्थेन सैन्धवे ॥ ७.१५०.१ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவன் அரசன் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரரை அணுகி வணங்கினான்; பார்த்தன் சைந்தவனைக் கொன்ற பின்பு.
7.150.2
दिष्ट्या वर्धसि राजेन्द्र हतशत्रुर्नरोत्तम ।
दिष्ट्या निस्तीर्णवांशैव प्रतिज्ञामनुजस्तव ॥ ७.१५०.२ ॥
நல்லூழால், அரசர்களின் தலைவரே! நரோத்தமரே, உங்கள் பகைவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; நீர் செழிக்கிறீர். நல்லூழால் உம் தம்பி தன் சபதத்தைக் கடந்தான்.
7.150.3
स त्वेवमुक्तः कृष्णेन हृष्टः परपुरञ्जयः ।
ततो युधिष्ठिरो राजा रथादाप्लुत्य भारत।
पर्यष्वजत्तदा कृष्णावानन्दाश्रुपरिप्लुतः ॥ ७.१५०.३ ॥
கிருஷ்ணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, பகைநகரங்களை வென்றவன் மகிழ்ந்தான். பின்பு, பாரதா, அரசன் யுதிஷ்டிரன் தேரிலிருந்து குதித்திறங்கி, ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தவனாய் அப்போது இரு கிருஷ்ணர்களையும் தழுவினான்.
7.150.4
प्रमृज्य वदनं शुभ्रं पुण्डरीकसमप्रभम् ।
अब्रवीद्वासुदेवं च पाण्डवं च धनञ्जयम् ॥ ७.१५०.४ ॥
தாமரைக்கு நிகரான ஒளியுடைய தன் வெண்மையான முகத்தைத் துடைத்து, அவன் வாசுதேவரிடமும் பாண்டவனான தனஞ்சயனிடமும் கூறினான்.
7.150.5
प्रियमेतदुपश्रुत्य त्वत्तः पुष्करलोचन ।
नान्तं गच्छामि हर्षस्य तितीर्षुरुदधेरिव ॥ ७.१५०.५ ॥
தாமரைக்கண்ணா! உன்னிடமிருந்து இந்த இனிய செய்தியைக் கேட்டு, கடலைக் கடக்க விரும்புபவனைப்போல், மகிழ்ச்சியின் எல்லையை நான் இன்னும் அடையவில்லை.
7.150.6
अत्यद्भुतमिदं कृष्ण कृतं पार्थेन धीमता ।
दिष्ट्या पश्यामि सङ्ग्रामे तीर्णभारौ महारथौ ॥ ७.१५०.६ ॥
கிருஷ்ணா! அறிவுள்ள பார்த்தன் இந்த மிக அற்புதமான செயலைச் செய்தான். நல்லூழால், போரில் சுமையைக் கடந்த அந்த இரு மகாரதர்களையும் நான் காண்கிறேன்.
7.150.7
दिष्ट्या च निहतः पापः सैन्धवः पुरुषाधमः ।
दिष्ट्या शत्रुगणाश्चैव निमग्नाः शोकसागरे ॥ ७.१५०.७ ॥
நற்பேறாக பாவியும் மனிதர்களில் கீழ்மையானவனுமான சைந்தவன் (ஜயத்ரதன்) கொல்லப்பட்டான்; நற்பேறாக எதிரிகளின் கூட்டங்களும் துயரக் கடலில் மூழ்கினர்.
7.150.8
कृष्ण दिष्ट्या मम प्रीतिर्महती प्रतिपादिता ।
त्वया गुप्तेन गोविन्द घ्नता पापं जयद्रथम् ॥ ७.१५०.८ ॥
கிருஷ்ணா! நற்பேறாக எனக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சி அளிக்கப்பட்டது; கோவிந்தா, நீ காத்திருக்க, பாவியான ஜயத்ரதனைக் கொன்றதால்.
7.150.9
किन्तु नात्यद्भुतं तेषां येषां नस्त्वं समाश्रयः ।
न तेषां दुष्कृतं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते।
सर्वलोकगुरुर्येषां त्वं नाथो मधुसूदन ॥ ७.१५०.९ ॥
ஆனால் நீ எங்களுக்குப் புகலிடமாக இருக்கும் அவர்களுக்கு இது மிகவும் அற்புதமன்று. உன்னை நாதனாகவும் அனைத்துலகின் குருவாகவும் கொண்டவர்களுக்கு மூவுலகிலும் எந்தத் தீச்செயலும் இல்லை, மதுசூதனா.
7.150.10
त्वत्प्रसादाद्धि गोविन्द वयं जेष्यामहे रिपून् ।
यथा पुरा प्रसादात्ते दानवान्पाकशासनः ॥ ७.१५०.१० ॥
கோவிந்தா! உன் அருளாலேயே நாங்கள் எதிரிகளை வெல்வோம்; முன்பு உன் அருளால் பாகசாசனன் (இந்திரன்) தானவர்களை வென்றது போல.
7.150.11
पृथिव्या विजयो वापि त्रैलोक्यविजयोऽपि वा ।
ध्रुवो हि तेषां वार्ष्णेय येषां तुष्टोऽसि मानद ॥ ७.१५०.११ ॥
வார்ஷ்ணேயா! மானம் அளிப்பவனே, எவர்மீது நீ மகிழ்ச்சியடைகிறாயோ அவர்களுக்கு பூமியின் வெற்றியோ மூவுலகின் வெற்றியோ நிச்சயம்.
7.150.12
न तेषां विद्यते पापं सङ्ग्रामे वा पराजयः ।
त्रिदशेश्वर नाथस्त्वं येषां तुष्टोऽसि माधव ॥ ७.१५०.१२ ॥
மாதவா! நீ எவர்மீது மகிழ்ந்திருக்கிறாயோ, தேவர்களின் தலைவனான நீ எவர்களுக்கு நாதனாக இருக்கிறாயோ, அவர்களுக்குப் பாவமும் இல்லை, போரில் தோல்வியும் இல்லை.
7.150.13
त्वत्प्रसादाद्धृषीकेश शक्रः सुरगणेश्वरः ।
त्रैलोक्यविजयं श्रीमान्प्राप्तवान्रणमूर्धनि ॥ ७.१५०.१३ ॥
ஹ்ருஷீகேசா, உன் அருளால் தேவர்களின் தலைவரான செல்வமிக்க சக்ரன் போர்முனையில் மூவுலக வெற்றியை அடைந்தார்.
7.150.14
तव चैव प्रसादेन त्रिदशास्त्रिदशेश्वराः ।
अमरत्वं गताः कृष्ण लोकांश्चाश्नुवतेऽक्षयान् ॥ ७.१५०.१४ ॥
கிருஷ்ணா, உன் அருளாலேயே தேவர்களும் தேவர்களின் தலைவர்களும் அமரத்துவம் அடைந்து அழியாத உலகங்களை அனுபவிக்கின்றனர்.
7.150.15
स्थितः सर्वात्मना नित्यं प्रियेषु च हितेषु च ।
त्वां चैवास्माभिराश्रित्य कृतः शस्त्रसमुद्यमः।
सुरैरिवासुरवधे शक्रं शक्रानुजाहवे ॥ ७.१५०.१५ ॥
எப்போதும் அன்புக்குரியவர்களிலும் நலம்விரும்பிகளிலும் முழு மனத்தோடு நிலைத்திருப்பவனே, உன்னை அடைக்கலமாகக் கொண்டு நாங்கள் ஆயுதப் பயிற்சியை மேற்கொண்டோம்; தேவர்கள் அசுர வதத்தில் சக்ரனின் தம்பியுடன் போரிட்டது போல.
7.150.16
असंभाव्यमिदं कर्म देवैरपि जनार्दन ।
त्वद्बुद्धिबलवीर्येण कृतवानेष फल्गुनः ॥ ७.१५०.१६ ॥
ஜனார்தனா, இந்தச் செயல் தேவர்களுக்கும் சாத்தியமற்றது; ஆனால் உன் அறிவு, பலம், வீரியத்தால் இந்த பால்குனன் இதைச் செய்து முடித்தான்.
7.150.17
बाल्यात्प्रभृति ते कृष्ण कर्माणि श्रुतवानहम् ।
अमानुषाणि दिव्यानि महान्ति च बहूनि च।
तदैवाज्ञासिषं शत्रून्हतान्प्राप्तां च मेदिनीम् ॥ ७.१५०.१७ ॥
கிருஷ்ணா, சிறுவயது முதலே உன் மனிதரல்லாத, தெய்வீகமான, மகத்தான பல செயல்களைக் கேட்டிருக்கிறேன்; அப்போதே எதிரிகள் கொல்லப்பட்டு பூமி அடையப்பட்டது என அறிந்தேன்.
7.150.18
त्वत्प्रसादसमुत्थेन विक्रमेणारिसूदन ।
सुरेशत्वं गतः शक्रो हत्वा दैत्यान्सहस्रशः ॥ ७.१५०.१८ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனே, உன் அருளால் எழுந்த வீரத்தால் சக்ரன் ஆயிரக்கணக்கான தைத்தியர்களைக் கொன்று தேவர்களின் தலைமையை அடைந்தார்.
7.150.19
त्वत्प्रसादाद्वृषीकेश जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
स्ववर्त्मनि स्थितं वीर जपरहोमेषु वर्तते ॥ ७.१५०.१९ ॥
ஹ்ருஷீகேசா, உமது அருளால் அசையும், அசையாத இவ்வுலகம் தன் வழியில் நிலைபெற்றுள்ளது; வீரனே, அது ஜபத்திலும் ஹோமத்திலும் ஈடுபட்டுள்ளது.
7.150.20
एकार्णवमिदं पूर्वं सर्वमासीत्तमोमयम् ।
त्वत्प्रसादान्माहाबाहो जगत्प्राप्तं नरोत्तम ॥ ७.१५०.२० ॥
முன்பு இவையனைத்தும் இருளால் ஆன ஒரே பெருங்கடலாக இருந்தன; மகாபாஹுவே, நரோத்தமனே, உமது அருளாலேயே உலகம் உருவானது.
7.150.21
स्रष्टारं सर्वलोकानां परमात्मानमव्ययम् ।
ये पश्यन्ति हृषीकेश न ते मुह्यन्ति कर्हिचित् ॥ ७.१५०.२१ ॥
எல்லா உலகங்களையும் படைப்பவரும், பரமாத்மாவும், அழியாதவருமான உம்மைக் காண்பவர்கள் ஒருபோதும் மயங்குவதில்லை, ஹ்ருஷீகேசா.
7.150.22
पुराणं परमं देवं देवदेवं सनातनम् ।
ये प्रपन्नाः सुरगुरुं न ते मुह्यन्ति कर्हिचित् ॥ ७.१५०.२२ ॥
பழமையான, உயர்ந்த, தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனான, நித்தியமான, தேவகுருவிடம் சரணடைந்தவர்கள் ஒருபோதும் மயங்குவதில்லை.
7.150.23
अनादिनिधनं देवं लोककर्तारमव्ययम् ।
ये भक्तास्त्वां हृषीकेश दुर्गाण्यतितरन्ति ते ॥ ७.१५०.२३ ॥
ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத, உலகங்களைப் படைக்கும், அழியாத தேவனாகிய உம்மை பக்தியுடன் வழிபடுபவர்கள், ஹ்ருஷீகேசா, கடினமான இடர்களைக் கடந்துவிடுகின்றனர்.
7.150.24
परं पुराणं पुरुषं पराणां परमं च यत् ।
प्रपद्यतस्तत्परमं परा भूतिर्विधीयते ॥ ७.१५०.२४ ॥
உயர்ந்த, பழமையான புருஷனும், உயர்ந்தவற்றிலும் மிக உயர்ந்தவருமானவரை சரணடைபவருக்கு உயர்ந்த செல்வம் அளிக்கப்படுகிறது.
7.150.25
गायन्ति चतुरो वेदा यश्च देवेषु गीयते ।
तं प्रपद्य महात्मानं भूतिमश्नाम्यनुत्तमाम् ॥ ७.१५०.२५ ॥
நான்கு வேதங்களும் எவர் தேவர்களிடையே பாடப்படுகின்றனரோ அவரைப் பாடுகின்றன. அந்த மகாத்மாவிடம் சரணடைந்து நான் மிக உயர்ந்த செழிப்பை அடைகிறேன்.
7.150.26
परमेश परेशेश तिर्यगीश नरेश्वर ।
सर्वेश्वरेश्वरेशेन नमस्ते पुरुषोत्तम ॥ ७.१५०.२६ ॥
பரமேசா, பரேசர்களின் ஈசா, விலங்குகளின் ஈசா, மனிதர்களின் தலைவா, அனைத்து ஈசுவரர்களின் ஈசுவரரே, புருஷோத்தமா, உமக்கு வணக்கம்.
7.150.27
त्वमीशेशेश्वरेशान प्रभो वर्धस्व माधव ।
प्रभवाप्यय सर्वस्य सर्वात्मन्पृथुलोचन ॥ ७.१५०.२७ ॥
நீர் ஈசர்களின் ஈசனும் ஈசானனும் பிரபுவும் ஆவீர்; மாதவா, நீர் வளர்க. எல்லாவற்றின் தோற்றமும் ஒடுக்கமும் ஆனவரே, அனைத்தின் ஆன்மாவே, அகன்ற கண்ணனே.
7.150.28
धनञ्जयसखा यश्च धनञ्जयहितश्च यः ।
धनञ्जयस्य गोप्ता तं प्रपद्य सुखमेधते ॥ ७.१५०.२८ ॥
தனஞ்சயனின் நண்பரும், தனஞ்சயனுக்கு நலம் செய்பவரும், தனஞ்சயனைக் காப்பவரும் எவரோ, அவரிடம் சரணடைந்து மனிதன் இன்பத்தில் வளர்கிறான்.
7.150.29
मार्कण्डेयः पुराणर्षिश्चरितज्ञस्तवानघ ।
माहात्म्यमनुभावं पुरा फीर्तितवान्मुनिः ॥ ७.१५०.२९ ॥
பாவமற்றவரே, பழங்கால முனிவரான மார்க்கண்டேயர், உமது செயல்களை அறிந்தவராய், முன்பு உமது மகிமையையும் வல்லமையையும் கீர்த்தித்தார்.
7.150.30
असितो देवलश्चैव नारदश्च महातपाः ।
पितामहश्च मे व्यासस्त्वामाहुर्विधिमुत्तमम् ॥ ७.१५०.३० ॥
அசிதர், தேவலர், மகா தவசியான நாரதர், என் பாட்டனார் வியாசர் ஆகியோர் உம்மை மிக உயர்ந்த விதாதா என்று அழைத்தனர்.
7.150.31
त्वं तेजस्त्वं परं ब्रह्म त्वं सत्यं त्वं महत्तपः ।
त्वं श्रेयस्त्वं यशश्चाग्र्यं कारणं जगतस्तथा ॥ ७.१५०.३१ ॥
நீயே ஒளி, நீயே பரப்பிரம்மம், நீயே சத்தியம், நீயே மகத்தான தவம். நீயே நன்மை, நீயே புகழ்; இவ்வுலகின் முதன்மையான காரணமும் நீயே.
7.150.32
त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रलये समनुप्राप्ते त्वां वै निविशते पुनः ॥ ७.१५०.३२ ॥
உன்னால் படைக்கப்பட்ட இந்த முழு உலகமும், அசைவதும் அசையாததுமான அனைத்தும். பிரளயம் வரும்போது அது மீண்டும் உன்னிலேயே ஒடுங்குகிறது.
7.150.33
अनादिनिधनं देवं विश्वस्येशं जगत्पते ।
धातारमजमव्यक्तमाहुर्वेदविदो जनाः ॥ ७.१५०.३३ ॥
ஆதியும் அந்தமும் அற்றவர், உலகின் தலைவர், உலகின் அதிபதி, படைப்பவர், பிறப்பற்றவர், அவ்யக்தர் என்று வேதம் அறிந்தோர் அவரை அழைக்கின்றனர்.
7.150.34
भूतात्मानं महात्मानमनन्तं विश्वतोमुखम् ।
अपि देवा न जानन्ति गुह्यमाद्यं जगत्पतिम्।
नारायणं परं देवं परमात्मानमीश्वरम् ॥ ७.१५०.३४ ॥
உயிர்களின் ஆத்மாவும், மகாத்மாவும், அநந்தரும், எல்லாப் பக்கமும் முகம் கொண்டவரும், தேவர்களும் அறியாத மறைபொருளும், ஆதியும், உலகின் தலைவருமான பரம தேவன், பரமாத்மா ஈசுவரன் நாராயணனை.
7.150.35
ज्ञानयोनिं हरिं विष्णुं मुमुक्षूणां परायणम् ।
परं पुराणं पुरुषं पुराणानां परं च यत् ॥ ७.१५०.३५ ॥
ஞானத்தின் ஊற்றானவர், ஹரி, விஷ்ணு, விடுதலையை விரும்புவோரின் இறுதிப் புகலிடம், பரமனான பழமையான புருஷன், புராணங்களிலும் பரமானவர்.
7.150.36
एवमादिगुणानां ते कर्मणां दिवि चेह च ।
अतीतभूतभव्यानां सङ्ख्याताऽत्र न विद्यते ॥ ७.१५०.३६ ॥
இவ்வாறு முதலான உன் குணங்களையும், விண்ணிலும் இங்கும் செய்த செயல்களையும், கடந்த, நிகழ்ந்த, வரவிருக்கும் காலத்தவற்றையும் இங்கே எண்ணி முடிக்க இயலாது.
7.150.37
सर्वतो रक्षणीयाः स्म शक्रेणेव दिवौकसः ।
यैस्त्वं सर्वगुणोपेतः सुहृन्न उपपादितः ॥ ७.१५०.३७ ॥
இந்திரனால் வானுலகவாசிகள் எல்லாப் பக்கமும் காக்கப்படுவது போல, அனைத்துக் குணங்களும் நிறைந்த எங்கள் நண்பரான நீங்களும் எல்லாப் பக்கமும் காக்கப்பட வேண்டியவராக இருந்தீர்கள்.
7.150.38
इत्येवं धर्मराजेन हरिरुक्तो महायशाः ।
अनुरूपमिदं वाक्यं प्रत्युवाच जनार्दनः ॥ ७.१५०.३८ ॥
தர்மராஜரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மகாயசஸ்வியான ஹரி ஜனார்தனர், பொருத்தமான இந்த வார்த்தையை மறுமொழியாகச் சொன்னார்.
7.150.39
भवता तपसोग्रेण धर्मेण परमेण च ।
साधुत्वादार्जवाच्चैव हतः पापो जयद्रथः ॥ ७.१५०.३९ ॥
உங்கள் கடுமையான தவத்தாலும், மிக உயர்ந்த தர்மத்தாலும், நற்குணத்தாலும், நேர்மையாலும்தான் பாவியான ஜயத்ரதன் கொல்லப்பட்டான்.
7.150.40
अयं च पुरुषव्याघ्र त्वदनुध्यानसंवृतः ।
हत्वा योधसहस्राणि न्यहञ्जिष्णुर्जयद्रथम् ॥ ७.१५०.४० ॥
புருஷவ்யாக்ரரே, உங்கள் தியானத்தால் காக்கப்பட்ட இந்த ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்) ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களைக் கொன்று ஜயத்ரதனை வீழ்த்தினான்.
7.150.41
कृतित्वे बाहुवीर्ये च तथैवासम्भ्रमेऽपि च ।
शीघ्रतामोधबुद्धित्वे नास्ति पार्थसमः क्वचित् ॥ ७.१५०.४१ ॥
திறமையிலும், புயவலிமையிலும், அதுபோல் நிதானத்திலும், விரைவிலும், வீணாகாத அறிவிலும் பார்த்தனுக்கு நிகரானவர் எங்கும் இல்லை.
7.150.42
तदयं भरतश्रेष्ठ भ्राता तेऽद्य यदर्जुनः ।
सैन्यक्षयं रणे कृत्वा सिन्धुराजशिरोऽहरत् ॥ ७.१५०.४२ ॥
ஆகவே, பரதர்களில் சிறந்தவரே, உங்கள் இந்தச் சகோதரன் அர்ஜுனன் இன்று போரில் படையை அழித்து சிந்துராஜனின் தலையை எடுத்து வந்தான்.
7.150.43
ततो धर्मसुतो जिष्णुं परिष्वज्य विशाम्पते ।
प्रमृज्य वदनं तस्य पर्याश्वासयत प्रभुः ॥ ७.१५०.४३ ॥
மக்களின் தலைவரே, அப்போது தர்மனின் மகனாகிய பிரபு வெற்றியாளன் ஜிஷ்ணுவை (அர்ஜுனனை) தழுவி, அவனது முகத்தைத் துடைத்து ஆறுதல் அளித்தார்.
7.150.44
अतीव सुमहत्कर्म कृतवानसि फल्गुन ।
असह्यं चाविषह्यं च देवैरपि सवासवैः ॥ ७.१५०.४४ ॥
பால்குனா, நீ மிகப் பெரிய செயலைச் செய்தாய்; இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களுக்கும் அது தாங்க முடியாததும் வெல்ல முடியாததுமாக இருந்தது.
7.150.45
दिष्टा निस्तीर्णभारोऽसि हतारिश्चासि शत्रुहन् ।
दिष्ट्या सत्या प्रतिज्ञेयं कृता हत्वा जयद्रथम् ॥ ७.१५०.४५ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனே, நல்லூழால் நீ சுமையை முழுமையாகத் தாங்கி எதிரியைக் கொன்றாய்; நல்லூழால் ஜயத்ரதனைக் கொன்று இந்த உண்மையான சபதம் நிறைவேறியது.
7.150.46
एवमुक्त्वा गुडाकेशं धर्मराजो महायशाः ।
पस्पर्श पुण्यगन्धेन पृष्ठे हस्तेन पार्थिवाः ॥ ७.१५०.४६ ॥
இவ்வாறு கூறிய பெரும்புகழ் பெற்ற தர்மராஜன் (யுதிஷ்டிரன்), குடாகேசனின் (அர்ஜுனனின்) முதுகை புண்ணிய மணம் வீசும் கரத்தால் தொட்டான். ஓ பூமியின் தலைவரே!
7.150.47
एवमुक्तौ महात्मानावुभौ केशवपाण्डवौ ।
तावब्रूतां तदा कृष्णौ राजानं पृथिवीपतिम् ॥ ७.१५०.४७ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, அந்த இரு மகாத்மாக்களான கேசவனும் பாண்டவனும் அப்போது பூமியின் தலைவனான அரசனிடம் பேசினர்.
7.150.48
तव कोपाग्निना दग्धः पापो राजञ्जयद्रथः ।
उत्तीर्णं चापि सुमहद्धार्तराष्ट्रबलं रणे ॥ ७.१५०.४८ ॥
ஓ அரசே, உமது கோபத் தீயில் பாவியான ஜயத்ரதன் எரிந்தான்; போரில் திருதராஷ்டிரரின் மகன்களின் மிகப் பெரிய படையும் கடக்கப்பட்டது.
7.150.49
हन्यन्ते निहताश्चैव विनङ्क्ष्यन्ति च केशव ।
तव क्रोधहता ह्येते कौरवाः शत्रुसूदन ॥ ७.१५०.४९ ॥
கேசவா, இந்த கௌரவர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள், ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டார்கள், அழிந்தும் போவார்கள். எதிரிகளை அழிப்பவனே, இவர்கள் உன் கோபத்தால் வீழ்த்தப்பட்டவர்கள்.
7.150.50
त्वां हि चक्षुर्हणं वीर कोपयित्वा सुयोधनः ।
समित्रबन्धुः समरे प्राणांस्त्यक्ष्यति दुर्मतिः ॥ ७.१५०.५० ॥
வீரனே, உன்னைக் கோபப்படுத்தி, கெட்ட புத்தியுள்ள சுயோதனன் நண்பர்களும் உறவினர்களுமாக போரில் தன் உயிரை விடுவான்.
7.150.51
तव क्रोधहतः पूर्वं देवैरपि सुदुर्जयः ।
शरतल्पगतः शेते भीष्मः कुरुपितामहः ॥ ७.१५०.५१ ॥
உன் கோபத்தால் முன்பே வீழ்த்தப்பட்டவர், தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவர், குருக்களின் பிதாமகரான பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கிறார்.
7.150.52
दुर्लभो विजयस्तेषां सम्प्रामे रिपुघातिनाम् ।
याता मृत्युवशं ते वै येषां क्रुद्धोऽपि माधव ॥ ७.१५०.५२ ॥
மாதவா, உன் கோபத்துக்கு ஆளானவர்களுக்கு, போரில் எதிரிகளைக் கொல்பவர்களுக்கும் வெற்றி அரிது; அவர்கள் நிச்சயம் மரணத்தின் வசமாகின்றனர்.
7.150.53
राज्यं प्राणाः श्रियः पुत्राः सौख्यानि विविधानि च ।
अचिरात्तस्य नश्यन्ति येषां क्रुद्धोऽसि मानद ॥ ७.१५०.५३ ॥
மானம் அளிப்பவனே, உன் கோபத்துக்கு ஆளானவர்களின் அரசு, உயிர், செல்வம், மக்கள், பல்வேறு இன்பங்கள் விரைவில் அழிந்துவிடுகின்றன.
7.150.54
विनष्टान्कौरवान्मन्ये सपुत्रपशुबान्धवान् ।
राजधर्मपरे नित्यं त्वयि क्रुद्धे परन्तप ॥ ७.१५०.५४ ॥
பகைவரைச் சுடுபவனே, நீ கோபம் கொண்டபோது, மகன்கள், கால்நடைகள், உறவினர்களுடன் கௌரவர்கள் அழிந்தார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன்; அவர்கள் எப்போதும் அரசதர்மத்தில் ஈடுபட்டிருந்தவர்கள்.
7.150.55
ततो भीमो महाबाहुः सात्यकिश्च महारथः ।
अभिवाद्य गुरुं ज्येष्ठं मार्गणैः क्षतविक्षतौ।
क्षितावास्तां महेष्वासौ पाञ्चाल्यपरिवारितौ ॥ ७.१५०.५५ ॥
பின்பு மகாபாஹுவான பீமனும் மகாரதனான சாத்யகியும், மூத்த குருவை வணங்கி, அம்புகளால் காயப்பட்டு, பாஞ்சாலர்களால் சூழப்பட்டு தரையில் கிடந்தனர்.
7.150.56
तौ दृष्ट्वा मुदितो वीरौ प्राञ्जली चाग्रतः स्थितौ ।
अभ्यनन्दत कौन्तेयस्तावुभौ भीमसात्यकी ॥ ७.१५०.५६ ॥
அவ்விரு வீரர்களையும் கண்டு மகிழ்ந்த குந்தியின் மகன், கைகூப்பி முன் நின்ற பீமனையும் சாத்யகியையும் வாழ்த்தினான்.
7.150.57
दिष्ट्या पश्यामि वा शूरौ विमुक्तौ सैन्यसागरात् ।
द्रोणग्राहदुराधर्षाद्धार्दिक्यमकरालयात् ॥ ७.१५०.५७ ॥
நல்ல வேளையாக, துரோணனாகிய முதலையும், ஹார்திக்யனாகிய மகர மீன்களும் கொண்ட படைக்கடலிலிருந்து இவ்விரு வீரர்களும் விடுபட்டதைக் காண்கிறேன்.
7.150.58
दिष्ट्या विनिर्जिताः सङ्ख्ये पृथिव्यां सर्वपार्थिवाः ।
युवां विजयिनौ चापि दिष्ट्या पश्यामि संयुगे ॥ ७.१५०.५८ ॥
நல்ல வேளையாக, போரில் பூமியின் அனைத்து அரசர்களும் வெல்லப்பட்டனர்; நல்ல வேளையாக, இப்போரில் நீங்கள் இருவரும் வெற்றியாளர்களாக இருப்பதைக் காண்கிறேன்.
7.150.59
दिष्ट्या द्रोणो जितः सङ्ख्ये हार्दिक्यश्च महाबलः ।
दिष्ट्या विकर्णिभिः कर्णोरणे नीतः पराभवम् ॥ ७.१५०.५९ ॥
நல்ல வேளையாக, போரில் துரோணர் வெல்லப்பட்டார்; வலிமைமிக்க ஹார்திக்யனும் வெல்லப்பட்டான்; நல்ல வேளையாக, விகர்ணர்களால் போரில் கர்ணன் தோல்வியடையச் செய்யப்பட்டான்.
7.150.60
विमुखश्च कृतः शल्यो युवाभ्यां पुरुषर्षभौ ।
दिष्ट्या युवां कुशलिनौ सङ्ग्रामात्पुनरागतौ।
पश्यामि रथिनां श्रेष्ठावुभौ युद्धविशारदौ ॥ ७.१५०.६० ॥
நீங்கள் இருவரும் புருஷரிஷபர்களே, சல்யனை பின்வாங்கச் செய்தீர்கள். நல்லூழால் நீங்கள் இருவரும் நலமாக போரிலிருந்து மீண்டு வந்துள்ளீர்கள். தேர்வீரர்களில் சிறந்தவர்களும் போர்த்திறமை மிக்கவர்களுமான உங்கள் இருவரையும் நான் காண்கிறேன்.
7.150.61
मम वाक्यकरौ वीरौ मम गौरवयन्त्रितौ ।
सैन्यार्णवं समुत्तीर्णौ दिष्ट्या पश्यामि वामहम् ॥ ७.१५०.६१ ॥
என் சொல்லுக்குக் கீழ்ப்படியும், என் மரியாதையால் கட்டுண்ட வீரர்களான நீங்கள் இருவரும் படைக்கடலைக் கடந்துவிட்டீர்கள். நல்லூழால் உங்கள் இருவரையும் நான் காண்கிறேன்.
7.150.62
समरश्लाघिनौ वीरौ समरेष्वपराजितौ ।
मम वाक्यसमौ चैव दिष्ट्या पश्यामि वामहम् ॥ ७.१५०.६२ ॥
போரில் பெருமைகொள்ளும், போர்களில் வெல்லப்படாத வீரர்களான நீங்கள் இருவரும் என் சொல்லுக்குச் சமமானவர்கள். நல்லூழால் உங்கள் இருவரையும் நான் காண்கிறேன்.
7.150.63
इत्युक्त्वा पाण्डवो राजन्युयुधानवृकोदरौ ।
सस्वजे पुरुषव्याघ्रौ हर्षाद्बाष्पं मुपोच ह ॥ ७.१५०.६३ ॥
அரசே, இவ்வாறு கூறிய பாண்டவன் யுயுதானனையும் வ்ருகோதரனையும் தழுவினான்; அந்த இரு புருஷ வ்யாக்ரர்களையும் தழுவி, மகிழ்ச்சியால் கண்ணீர் சிந்தினான்.
7.150.64
ततः प्रमुदितं सर्वं बलमासीद्विशाम्पते ।
पाण्डवानां रणे हृष्टं युद्धाय तु मनो दधे ॥ ७.१५०.६४ ॥
மக்களின் தலைவனே, அப்போது பாண்டவர்களின் முழுப் படையும் மிகவும் மகிழ்ந்தது. போரில் களிப்புற்ற அவர்கள் போருக்கே மனதைச் செலுத்தினர்.