மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.157.1
प्रायोपविष्टे तु हते पुत्रे सात्यकिना तदा ।
सोमदत्तो भृशं क्रुद्धः सात्यकिं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.१५७.१ ॥
சாத்யகி தன் மகனைக் கொன்றபோது, உண்ணாநோன்பிருந்த அவனைக் கொன்ற அந்த நேரத்தில், சோமதத்தன் மிகவும் சினந்து சாத்யகியிடம் சொன்னான்.
7.157.2
क्षत्रधर्मः परो दृष्टो यस्तु देवैर्महात्मभिः ।
तं त्वं सात्वत सन्तज्य दस्युधर्मे कथं रतः ॥ ७.१५७.२ ॥
தேவர்களும் மகாத்மாக்களும் எதை உயர்ந்த க்ஷத்ரிய தர்மமாகக் கண்டார்களோ, அதை விட்டு, ஓ சாத்வதா, நீ கொள்ளையர் தர்மத்தில் எப்படி மகிழ்ந்தாய்?
7.157.3
पराङ्मुखाय दीनाय न्यस्तशस्त्राय याचते ।
क्षत्रधर्मरतः प्राज्ञः कथं नु प्रहरेद्रणे ॥ ७.१५७.३ ॥
முகம் திருப்பியவனையும், துயருற்றவனையும், ஆயுதம் கீழே வைத்தவனையும், மன்றாடுபவனையும் — க்ஷத்ரிய தர்மத்தில் நிலைத்த ஞானி போரில் எப்படி அடிப்பான்?
7.157.4
द्वावेव किल वृष्णीनां तत्र ख्यातौ महारथौ ।
प्रद्युम्नश्च महाबाहुस्त्वं चैव युधि सात्वत ॥ ७.१५७.४ ॥
வൃஷ்ணிகளில் அங்கே புகழ்பெற்ற மகாரதர்கள் இருவர் மட்டுமே — மகாபாகு பிரத்யும்னனும், ஓ சாத்வதா, போரில் நீயும்.
7.157.5
कथं प्रायोपविष्टाय पार्थेन च्छिन्नबाहवे ।
नृशंसं बत दीनं च तादृशं कृतवानसि ॥ ७.१५७.५ ॥
பார்த்தனால் கைகள் வெட்டப்பட்டு உண்ணாநோன்பிருந்தவனிடம், ஐயோ, இப்படிப்பட்ட கொடுமையான, இழிந்த செயலை நீ எப்படிச் செய்தாய்?
7.157.6
कर्ममस्तस्य दुर्वृत्त फलं प्राप्नुहि संयुगे ।
अद्य छेत्स्यामि ते मूढ शिरो विक्रम्य पत्रिणा ॥ ७.१५७.६ ॥
ஓ தீயவனே, உன் செயலின் பலனை போரில் அடைவாய். ஓ மூடனே, இன்று அம்பால் வலிமையுடன் உன் தலையை வெட்டுவேன்.
7.157.7
शपे सात्वत पुत्राभ्यामिष्टेन सुकृतेन च ।
अनतीतामिमां रात्रिं यदि त्वां वीरमानिनम् ॥ ७.१५७.७ ॥
சாத்வதா, என் இரு மகன்களின் மீதும், என் யாக புண்ணியத்தின் மீதும், நற்செயல்களின் மீதும் சத்தியம் செய்கிறேன்; இந்த இரவு கழிவதற்குள் வீரன் என்று தன்னை நினைக்கும் உன்னை நான் கொல்லாவிட்டால்.
7.157.8
अरक्ष्यमाणं पार्थेन जिष्णुना ससुतानुजम् ।
न हन्यां नरके घोरे पतेयं वृष्णिपांसन ॥ ७.१५७.८ ॥
பார்த்தனான விஜயனால் காக்கப்படாமல் நிற்கும் உன்னை, உன் மகன்களும் தம்பியும் சேர்ந்தவனை, நான் கொல்லாவிட்டால் பயங்கர நரகத்தில் வீழ்வேன், விருஷ்ணி குலத்தை அழிப்பவனே.
7.157.9
एवमुक्त्वा सुसङ्क्रुद्धः सोमदत्तो महाबलः ।
दध्मौ शङ्खं च तारेण सिंहनादं ननाद च ॥ ७.१५७.९ ॥
இவ்வாறு சொல்லி மிகுந்த கோபமடைந்த பலம் மிக்க சோமதத்தன் உரத்த ஒலியுடன் சங்கை ஊதி சிங்க முழக்கம் செய்தான்.
7.157.10
ततः कमलपत्राक्षः सिंहदंष्ट्रो दुरासदः ।
सात्यकिर्भृशसङ्क्रुद्धः सोमदत्तमथाब्रवीत् ॥ ७.१५७.१० ॥
பின்னர் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் சிங்கப் பற்களும் கொண்ட, எதிர்கொள்ள அரியவனான சாத்யகி மிகுந்த கோபத்துடன் சோமதத்தனிடம் பேசினான்.
7.157.11
कौरवेय न मे त्रासः कथञ्चिदपि विद्यते ।
त्वया सार्धमथान्यैश्च युध्यतो हृदि कश्चन ॥ ७.१५७.११ ॥
கௌரவனே, உன்னோடும் மற்றவர்களோடும் போரிடும்போதும் என் உள்ளத்தில் எவ்வகையிலும் பயம் சிறிதும் இல்லை.
7.157.12
यदि सर्वेण सैन्येन गुप्तो मां योधयिष्यसि ।
तथापि न व्यथा काचित्त्वयि स्यान्मम कौरव ॥ ७.१५७.१२ ॥
நீ முழு படையாலும் காக்கப்பட்டு என்னுடன் போர் செய்தாலும், கௌரவனே, உன்னிடம் எனக்கு எந்த வருத்தமும் ஏற்படாது.
7.157.13
युद्धसारेण वाक्येन असतां सम्मतेन च ।
नाहं भीषयितुं शक्यः क्षत्रवृत्ते स्थितस्त्वया ॥ ७.१५७.१३ ॥
போரின் சாரத்தாலும், தீயவர்களின் சொல்லாலும் சம்மதத்தாலும் நான் பயமுறுத்தப்பட முடியாது; நான் க்ஷத்திரிய நெறியில் நிற்கிறேன், உன்னால்.
7.157.14
यदि तेऽस्ति युयुत्साऽद्य मया सह नराधिप ।
निर्दयो निशितैर्बाणैः प्रहर प्रहरामि ते ॥ ७.१५७.१४ ॥
மன்னனே, இன்று உனக்கு என்னுடன் போரிட ஆசை இருந்தால், இரக்கமின்றி கூரிய அம்புகளால் தாக்கு; நான் உன்னைத் தாக்குகிறேன்.
7.157.15
हतो भूरिश्रवा वीरस्तव पुत्रो महारथः ।
शलश्चैव महाराज भ्रातृव्यसनकर्षितः ॥ ७.१५७.१५ ॥
மகாராஜனே, உன் வீர மகனும் மகாரதனுமான பூரிஸ்ரவஸ் கொல்லப்பட்டான்; சல்லனும் கூட, சகோதரனின் துன்பத்தால் வருந்தியவன்.
7.157.16
त्वां चाप्यद्य वधिष्यामि सहपुत्रं सबान्धवम् ।
तिष्ठेदानीं रणे यत्तः कौरवोऽसि महारथः ॥ ७.१५७.१६ ॥
இன்று உன்னையும், உன் மகன்களோடும் உறவினர்களோடும் சேர்த்து கொல்வேன்; இப்போது போரில் ஆயத்தமாக நில், கௌரவனே, நீ மகாரதன்.
7.157.17
यस्मिन्दानं दमः शौचमहिंसा हीर्धृतिः क्षमा ।
अनपायानि सर्वाणि नित्यं राज्ञि युधिष्ठिरे ॥ ७.१५७.१७ ॥
எந்த யுதிஷ்டிர அரசனிடம் தானம், தமம், சௌசம், அஹிம்சை, லஜ்ஜை, திருதி, பொறுமை — இவை அனைத்தும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றனவோ.
7.157.18
मृदङ्गकेतोस्तस्य त्वं तेजसा निहतः पुरा ।
सकर्णसौबलः सङ्ख्ये विनाशमुपयास्यसि ॥ ७.१५७.१८ ॥
அந்த மிருதங்கக் கொடியோனின் (அர்ஜுனனின்) தேஜஸால் நீ முன்பே கொல்லப்பட்டவன்; கர்ணன், சௌபலனுடன் சேர்ந்து போரில் அழிவை அடைவாய்.
7.157.19
शपेऽहं कृष्णचरणैरिष्टापूर्तेन चैव ह ।
यदि त्वां ससुतं पापं न हन्यां युधि रोषितः ॥ ७.१५७.१९ ॥
கிருஷ்ணனின் பாதங்கள் மீதும், என் இஷ்டாபூர்த்த புண்ணியங்கள் மீதும் சத்தியம் செய்கிறேன்; கோபத்தில் போரில் உன்னையும் உன் மகன்களையும், பாவியே, நான் கொல்லாவிட்டால்.
7.157.20
अपयास्यसि चोत्त्यक्त्वा रणं मुक्तो भविष्यसि ॥ ७.१५७.२० ॥
போர்க்களத்தை விட்டு நீ ஓடிவிடுவாய்; அதனால் விடுபட்டவனாவாய்.
7.157.21
एवमाभाष्य चान्योन्यं क्रोधसंरक्तलोचनौ ।
प्रवृत्तौ शरसम्पातं कर्तुं पुरुषसत्तमौ ॥ ७.१५७.२१ ॥
இவ்வாறு ஒருவரோடொருவர் பேசி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அந்த இரு நரசிரேஷ்டர்களும் அம்பு மழை பொழியத் தொடங்கினர்.
7.157.22
ततो रथसहस्रेण नागानामयुतेन च ।
दुर्योधनः सोमदत्तं परिवार्य व्यवस्थितः ॥ ७.१५७.२२ ॥
பின்னர் துரியோதனன் ஆயிரம் தேர்களும் பத்தாயிரம் யானைகளும் கொண்டு சோமதத்தனைச் சூழ்ந்து நின்றான்.
7.157.23
शकुनिश्च सुसङ्क्रुद्धः सर्वशस्त्रभृतां वरः ।
पुत्रपौत्रैः परिवृतो भ्रातृभिश्चेन्द्रविक्रमैः।
श्यालस्तव महाबाहुर्वज्रसंहननो युवा ॥ ७.१५७.२३ ॥
எல்லா ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்த சகுனி மிகுந்த கோபத்துடன், மகன்கள், பேரன்கள், இந்திரனுக்கு நிகரான வீரச் சகோதரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்; உன் மைத்துனன், மகாபாகுவான, வஜ்ரம் போன்ற உடல் கொண்ட இளைஞன்.
7.157.24
साग्रं शतसहस्रं तु हयानां तस्य धीमतः ।
सोमदत्तं महेष्वासं समन्तात्पर्यरक्षत ॥ ७.१५७.२४ ॥
அந்த அறிவாளியின் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேலான குதிரைகள் பெரும் வில்லாளி சோமதத்தனை எல்லாப் புறமும் காத்தன.
7.157.25
रक्ष्यमाणश्च बलिभिश्छादयामास सात्यकिम् ।
तं छाद्यमानं विशिखैर्दृष्ट्वा सन्नतपर्वभिः ॥ ७.१५७.२५ ॥
வலிமையான வீரர்களால் காக்கப்பட்டவன் சாத்யகியை மறைத்தான். அவனை அம்புகளால் மறைக்கப்பட்டவனாகக் கண்டு, வளைந்த கணுக்களையுடைய அம்புகளால்.
7.157.26
धृष्टद्युम्नोऽभ्ययात्क्रुद्धः प्रगृह्य महतीं चमूम् ।
अभ्यरक्षन्महाबाहुः सात्वतं सत्यविक्रमम् ॥ ७.१५७.२६ ॥
கோபமடைந்த திருஷ்டத்யும்நன் பெரும் படையுடன் முன்னேறினான். மகாபாகு அவன் உண்மையான வீரமுடைய சாத்வதனை (சாத்யகியை) காத்தான்.
7.157.27
चण्डवाताभिसृष्टानामुदधीनामिव स्वनः ।
आसीद्राजन्बलौघानामन्योन्यमभिनिघ्नताम् ॥ ७.१५७.२७ ॥
அரசே, கடும் காற்றால் எழுப்பப்பட்ட கடல்களைப் போல, படைகளின் பெருக்குகள் ஒன்றையொன்று தாக்கியபோது முழக்கம் எழுந்தது.
7.157.28
विव्याध सोमदत्तस्तु सात्वतं नवभिः शरैः ।
सात्यकिर्नवभिश्चैनमवधीत्कुरुपुङ्गवम् ॥ ७.१५७.२८ ॥
சோமதத்தன் சாத்வதனை (சாத்யகியை) ஒன்பது அம்புகளால் துளைத்தான்; சாத்யகியும் ஒன்பது அம்புகளால் அந்தக் குருகுல காளையைத் தாக்கினான்.
7.157.29
सोऽतिविद्धो बलवता समरे दृढधन्विना ।
रथोपस्थं समासाद्य मुमोह गतचेतनः ॥ ७.१५७.२९ ॥
போரில் வலிமையும் உறுதியான வில்லுமுடைய ஒருவனால் பலமாகத் துளைக்கப்பட்டு, தேரின் முன்பகுதியில் சாய்ந்து உணர்விழந்து மயங்கினான்.
7.157.30
तं विमूढं समालक्ष्य सारथिस्त्वरयाऽन्वितः ।
अपोवाह रणाद्वीरं सोमदत्तं महारथम् ॥ ७.१५७.३० ॥
அவன் மயங்கிக் கிடப்பதைக் கண்ட சாரதி விரைவுடன், அந்த வீர மகாரதன் சோமதத்தனை போரிலிருந்து அப்புறப்படுத்திக் கொண்டு சென்றான்.
7.157.31
तं विसंज्ञं समालक्ष्य युयुधानशरार्दितम् ।
अभ्यद्रवत्ततो द्रोणो यदुवीरजिघांसया ॥ ७.१५७.३१ ॥
அவன் மயக்கமடைந்து யுயுதானனின் அம்புகளால் வருத்தப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட துரோணர், யாதவ வீரனைக் கொல்லும் விருப்பத்துடன் அவன் மீது பாய்ந்தார்.
7.157.32
तमायान्तमभिप्रेक्ष्य युधिष्ठिरपुरोगमाः ।
परिवव्रुर्महात्मानं परीप्सन्तो यदूत्तमम् ॥ ७.१५७.३२ ॥
அவன் வருவதைக் கண்டு, யுதிஷ்டிரரை முன்னிட்டுப் பாண்டவர்கள் யாதவரில் சிறந்தவனான அந்த மகாத்மாவைக் காக்கும் விருப்பத்துடன் அவனைச் சூழ்ந்தனர்.
7.157.33
ततः प्रववृते युद्धं द्रोणस्य सह पाण्डवैः ।
बलेरिव सुरैः पूर्वं त्रैलोक्यजयकाङ्क्षया ॥ ७.१५७.३३ ॥
பின்னர் துரோணருக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே போர் தொடங்கியது; முன்பு மூன்று உலகங்களை வெல்லும் விருப்பத்துடன் பலிக்கும் தேவர்களுக்கும் நடந்தது போல.
7.157.34
ततः सायकजालेन पाण्डवानीकमावृणोत् ।
भारद्वाजो महातेजा विव्याध च युधिष्ठिरम् ॥ ७.१५७.३४ ॥
பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான பாரத்வாஜர் அம்புகளின் வலையால் பாண்டவப் படையை மூடி, யுதிஷ்டிரரையும் துளைத்தார்.
7.157.35
सात्यकिं दशभिर्बाणैर्विंशत्या पार्षतं शरैः ।
भीमसेनं च नवभिर्नकुलं पञ्चभिस्तथा ॥ ७.१५७.३५ ॥
சாத்யகியை பத்து அம்புகளாலும், பார்ஷதனை (திருஷ்டத்யும்னனை) இருபது அம்புகளாலும், பீமசேனனை ஒன்பது அம்புகளாலும், நகுலனை ஐந்து அம்புகளாலும் துளைத்தார்.
7.157.36
सहदेवं तथाऽष्टाभिः शतेन च शिखण्डिनम् ।
द्रौपदेयान्महाबाहुः पञ्चभिः पञ्जभिः शरैः ॥ ७.१५७.३६ ॥
சகதேவனையும் எட்டு அம்புகளாலும், சிகண்டியை நூறு அம்புகளாலும் துளைத்தார்; மகாபாகுவான அவர் திரௌபதியின் மகன்களை ஒவ்வொருவரையும் ஐந்து அம்புகளால் துளைத்தார்.
7.157.37
विराटं मत्स्यमष्टाभिर्द्रुपदं दशभिः शरैः ।
युधामन्युं त्रिभिः षड्भिरुत्तमौजसमाहवे।
अन्यांश्च सैनिकान्विद्व्वा युधिष्ठिरमुपाद्रवत् ॥ ७.१५७.३७ ॥
அவன் விராடனையும் மத்ஸ்யனையும் எட்டு அம்புகளால், துருபதனைப் பத்து அம்புகளால், யுதாமன்யுவை மூன்றால், உத்தமௌஜஸை ஆறு அம்புகளால் போரில் தாக்கி, மற்ற வீரர்களையும் அடித்துவிட்டு யுதிஷ்டிரனை நோக்கி விரைந்தான்.
7.157.38
ते वध्यमाना द्रोणेन पाण्डुपुत्रस्य सैनिकाः ।
प्राद्रवन्वै भयाद्राजन्सार्तनादा दिशो दश ॥ ७.१५७.३८ ॥
ராஜனே, துரோணரால் அடிக்கப்பட்ட பாண்டுவின் மகனுடைய அந்த வீரர்கள் பயத்தால் அலறிக்கொண்டு பத்துத் திசைகளிலும் ஓடினர்.
7.157.39
काल्यमानं तु तत्सैन्यं दृष्ट्वा द्रोणेन फल्गुनः ।
किञ्चिदागतसंरम्भो गुरुं पार्थोऽभ्ययाद्द्रुतम् ॥ ७.१५७.३९ ॥
ஆனால் துரோணரால் அந்தப் படை வாட்டப்படுவதைக் கண்ட பால்குனன், சற்றே கோபம் கொண்டு விரைவாக தன் குருவை நோக்கிச் சென்றான் பார்த்தன்.
7.157.40
दृष्ट्वा द्रोणं तु बीभत्सुमभिधावन्तमाहवे ।
सन्न्यवर्तत तत्सैन्यं पुनर्यौधिष्ठिरं बलम् ॥ ७.१५७.४० ॥
போரில் துரோணரையும், பீபத்சுவாகிய அர்ஜுனனையும் தன்னை நோக்கி விரைந்து வருவதைக் கண்டு, யுதிஷ்டிரனின் அந்தப் படை மீண்டும் திரும்பியது.
7.157.41
ततो युद्धमभूद्भूयो भारद्वाजस्य पाण्डवैः ॥ ७.१५७.४१ ॥
பின்னர் பரத்வாஜரின் மகன் (துரோணர்) பாண்டவர்களோடு மீண்டும் போர் நிகழ்ந்தது.
7.157.42
द्रोणस्तव सुतै राजन्सर्वतः परिवारितः ।
व्यधमत्पाण्डुसैन्यानि तूलराशिमिवानलः ॥ ७.१५७.४२ ॥
ராஜனே, உம் மகன்களால் நாற்புறமும் சூழப்பட்ட துரோணர், பஞ்சுக் குவியலை நெருப்பு சிதறடிப்பது போல பாண்டவர் படைகளை சிதறடித்தார்.
7.157.43
तं ज्वलन्तमिवादित्यं दीप्तानलसमद्युतिम् ।
राजन्ननिशमत्यन्तं दृष्ट्वा द्रोणं शरार्चिषम् ॥ ७.१५७.४३ ॥
ஓ அரசே, எரியும் சூரியனைப் போலவும், கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பின் ஒளியுடனும் இருந்த, அம்புகளே ஒளிக்கதிர்களாகக் கொண்ட துரோணரை இடைவிடாமல் மிகவும் கண்டபோது.
7.157.44
मण्डलीकृतधन्वानं तपन्तमिव भास्करम् ।
दहन्तमहितान्सैन्ये नैनं कश्चिदवारयत् ॥ ७.१५७.४४ ॥
வில்லை வட்டமாக வளைத்து, சூரியனைப் போல் சுடர்ந்து, படையில் பகைவர்களை எரித்துக்கொண்டிருந்த இவரை யாரும் தடுக்கவில்லை.
7.157.45
योयो हि प्रमुखे तस्य तस्थौ द्रोणस्य पुरूषः ।
तस्यतस्य शिरश्छित्त्वा ययुर्द्रोणशराः क्षितिम् ॥ ७.१५७.४५ ॥
துரோணருக்கு முன்னால் நின்ற ஒவ்வொரு மனிதனின் தலையையும் அறுத்து, துரோணரின் அம்புகள் நிலத்தில் விழுந்தன.
7.157.46
एवं सा पाण्डवी सेना वध्यमाना महात्मना ।
प्रदुद्राव पुनर्भीता पश्यतः सव्यसाचिनः ॥ ७.१५७.४६ ॥
இவ்வாறு பாண்டவப் படை மகாத்மாவால் கொல்லப்பட்டு, சவ்யசாசி அர்ஜுனன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் மீண்டும் அஞ்சி ஓடியது.
7.157.47
सम्प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा द्रोणेन निशि भारत ।
गोविन्दमब्रवीज्जिष्णुर्गच्छ द्रोणरथं प्रति ॥ ७.१५७.४७ ॥
ஓ பாரதா, இரவில் துரோணரால் படை முற்றிலும் சிதறடிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, வெற்றியாளன் அர்ஜுனன் கோவிந்தனிடம், "துரோணரின் தேரை நோக்கிச் செல்லுங்கள்" என்றான்.
7.157.48
ततो रजतगोक्षीरकुन्देन्दुसदृशप्रभान् ।
चोदयामास दाशार्हो हयान्द्रोणरथं प्रति ॥ ७.१५७.४८ ॥
அப்போது வெள்ளி, பசுப்பால், முல்லை மலர், சந்திரன் போன்ற ஒளியுடைய குதிரைகளை தாசார்ஹர் (கிருஷ்ணர்) துரோணரின் தேரை நோக்கி செலுத்தினார்.
7.157.49
भीमसेनोऽपि तं दृष्ट्वा यान्तं द्रोणाय फल्गुनम् ।
स्वसारथिमुवाचेदं द्रोणानीकाय मां वह ॥ ७.१५७.४९ ॥
பீமசேனனும் பால்குனன் அர்ஜுனன் துரோணரை நோக்கிச் செல்வதைக் கண்டு, தனது சாரதியிடம் இவ்வாறு கூறினான்: "துரோண சேனையை நோக்கி என்னைக் கொண்டு செல்."
7.157.50
सोऽपि तस्य वचः श्रुत्वा विशोकोऽवहयद्वयान् ।
पृष्ठतः सत्यसन्धस्य जिष्णोर्भरतसत्तम ॥ ७.१५७.५० ॥
அவனும் அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு, துயரற்றவனாகி, பரதர்களில் சிறந்தவனே, சத்தியசந்தனான ஜிஷ்ணு அர்ஜுனனுக்குப் பின்னால் குதிரைகளைச் செலுத்தினான்.
7.157.51
तौ दृष्ट्वा भ्रातरौ यत्तौ द्रोणानीकमभिद्रुतौ ।
पाञ्चालाः सृञ्जया मात्स्याश्चेदिकारूशकोसलाः।
अन्वगच्छन्महाराज केकयाश्च महारथाः ॥ ७.१५७.५१ ॥
அந்த இரு சகோதரர்களும் முயற்சியுடன் துரோண சேனையை நோக்கி விரைவதைக் கண்டு, மகாராஜனே, பாஞ்சாலர்களும், சிருஞ்சயர்களும், மத்சியர்களும், சேதிகளும், கருூஷர்களும், கோசலர்களும், மகாரதர்களான கேகயர்களும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
7.157.52
ततो राजन्नभूद्वोरः सङ्ग्रामो रोमहर्षणः ॥ ७.१५७.५२ ॥
அப்பொழுது, அரசே, வீரம் நிறைந்த, மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும் பெரும்போர் நிகழ்ந்தது.
7.157.53
बीभत्सुर्दक्षिणं पार्श्वमुत्तरं च वृकोदरः ।
महद्भ्यां रथबृन्दाभ्यां बलं जगृहतुस्तव ॥ ७.१५७.५३ ॥
பீபத்ஸு அர்ஜுனன் வலப்பக்கத்தையும், வ்ருகோதரன் பீமன் இடப்பக்கத்தையும் பெரிய இரு தேர்ப்படைகளுடன் பற்றி, உமது சேனையைப் பிடித்தனர்.
7.157.54
तौ दृष्ट्वा पुरुषव्याघ्रौ भीमसेनधनञ्जयौ ।
धृष्टद्युम्नोऽभ्ययाद्राजन्सात्यकिश्च महाबलः ॥ ७.१५७.५४ ॥
அந்த இரு புருஷவியாக்கிரர்களான பீமசேனனையும் தனஞ்சயனையும் கண்டு, அரசே, திருஷ்டத்யும்னன் முன்னேறினான்; வலிமைமிக்க சாத்யகியும் வந்தான்.
7.157.55
चण्डवाताभिपन्नानामुदधीनामिव स्वनः ।
आसीद्राजन्बलौघानां तदाऽन्योन्यमभिघ्नतां ॥ ७.१५७.५५ ॥
அரசே, கடுங்காற்றால் தாக்கப்பட்ட கடல்களைப் போல, ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்ட படைப்பெருக்குகளின் ஒலி அப்போது எழுந்தது.
7.157.56
सौमदत्तिवधात्क्रुद्धो दृष्ट्वा सात्यकिमाहवे ।
द्रौणिरभ्यद्रवद्राजन्वधाय कृतनिश्चयः
ववर्षाञ्जनपर्वा स द्रुमवर्षं नभस्तलात् ॥ ७.१५७.५६ ॥
சௌமதத்தியின் கொலையால் கோபமுற்று, போரில் சாத்யகியைக் கண்டு, அரசே, கொல்லும் உறுதியுடன் துரோணரின் மகன் அவனை நோக்கி விரைந்தான்; அஞ்சனமலை போன்ற அவன் வானிலிருந்து மரங்களின் மழையைப் பொழிந்தான்.
7.157.57
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य शैनेयस्य रथं प्रति ।
भैमसेनिः सुसङ्क्रुद्धः प्रत्यमित्रमवारयत् ॥ ७.१५७.५७ ॥
சாத்யகியின் தேர் நோக்கி அவன் பாய்வதைக் கண்டு, மிகக் கோபமுற்ற பீமசேனனின் மகன் அந்த எதிரியைத் தடுத்தான்.
7.157.58
कार्ष्णायसं महाघोरमृक्षचर्मपरिच्छदम् ।
महान्तं रथमास्थाय त्रिंशन्नल्वान्तरान्तरम् ॥ ७.१५७.५८ ॥
இரும்பால் ஆன, மிகப் பயங்கரமான, கரடித்தோலால் மூடப்பட்ட, பெரிய தேரில் ஏறி, முப்பது நல்வ அளவு இடைவெளிகளுடன் கூடியது.
7.157.59
विक्षिप्तयन्त्रसन्नाहं महामेघौघनिःस्वनम् ।
युक्तं गजनिभैर्वाहैर्न हयैर्नापि वारणैः ॥ ७.१५७.५९ ॥
பொறிகள் பரவிய கவசத்துடனும், பெரும் மேகக்கூட்டம் போல் முழங்கியபடியும், யானைகள் போன்ற வாகனங்களால் பூட்டப்பட்டதாகவும், குதிரைகளாலோ யானைகளாலோ அல்ல.
7.157.60
विक्षिप्तपक्षचरणविवृताक्षेण कूजता ।
ध्वजेनोच्छ्रितदण्डेन गृध्रराजेन राजितम् ॥ ७.१५७.६० ॥
விரிந்த சிறகுகளும் கால்களும், திறந்த கண்களும் கொண்டு, கூவிக்கொண்டு, உயர்ந்த கொடிக்கம்பத்தில் பறவைகளின் அரசனால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
7.157.61
लोहितार्द्रपताकं तु आन्त्रमालाविभूषितम् ।
अष्टचक्रसमायुक्तमास्थाय विपुलं रथम् ॥ ७.१५७.६१ ॥
இரத்தத்தில் நனைந்த கொடிகளையும், குடல் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், எட்டு சக்கரங்கள் பூட்டப்பட்டதுமான பெரிய தேரில் ஏறி.
7.157.62
शूलमुद्गरधारिण्या शैलपादपहस्तया ।
रक्षसां घोररूपाणामक्षौहिण्या समावृतः ॥ ७.१५७.६२ ॥
சூலங்களும் கதாயுதங்களும் ஏந்தி, மலைச்சிகரங்களையும் மரங்களையும் கையில் கொண்ட, கோர உருவமுள்ள ராட்சதர்களின் ஒரு அக்ஷௌஹிணியால் சூழப்பட்டவன்.
7.157.63
तमुद्यतमहाचापं निशाम्य व्यथिता नृपाः ।
युगान्तकालसमये दण्डहस्तमिवान्तकम् ॥ ७.१५७.६३ ॥
பெரிய வில்லை உயர்த்தியவனைக் கண்டு அரசர்கள் துயருற்றனர்; யுகமுடிவுக் காலத்தில் தண்டத்தைக் கையில் ஏந்திய யமனைப் போல.
7.157.64
ततस्तं गिरिशृङ्गाभं भीमरूपं भयावहम् ।
दंष्ट्राकरालोग्रमुखं शङ्कुकर्णं महाहनुम् ॥ ७.१५७.६४ ॥
பின்னர் மலைச்சிகரம் போன்றவனும், பயங்கர உருவமும், அச்சம் தருபவனும், கோரைப் பற்களால் பயங்கரமான கடுமையான வாயும், ஈட்டி போன்ற காதுகளும், பெரிய தாடையும் கொண்டவனுமான அவனை.
7.157.65
ऊर्ध्वकेशं विरूपाक्षं दीप्तास्यं निम्नितोदरम् ।
महाश्वभ्रगलद्वारं किरीटच्छन्नमूर्धजम् ॥ ७.१५७.६५ ॥
மேல்நோக்கி நிற்கும் தலைமுடியும், விகாரமான கண்களும், ஒளிரும் முகமும், உள்வாங்கிய வயிறும், பெரிய குழி போன்ற தொண்டைத் துவாரமும், கிரீடத்தால் மறைக்கப்பட்ட தலைமுடியும் கொண்டவனை.
7.157.66
त्रासनं सर्वभूतानां व्यात्ताननभिवान्तकम् ।
वीक्ष्य दीप्तमिवायान्तं रिपुविक्षोभकारिणम् ॥ ७.१५७.६६ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தருபவனும், வாய் பிளந்த யமனைப் போன்றவனும், ஒளிர்ந்து வருபவனும், பகைவரிடத்தில் கலக்கம் விளைவிப்பவனுமான அவனைக் கண்டு.
7.157.67
तमुद्यतमहाचापं राक्षसेन्द्रं घटोत्कचम् ।
भयार्दिता प्रचुक्षोभ पुत्रस्य तव वाहिनी।
वायुना क्षोभितावर्ता गङ्गेवोर्ध्वतरङ्गिणी ॥ ७.१५७.६७ ॥
உயர்த்தப்பட்ட பெரிய வில்லுடைய அரக்கர் தலைவன் கடோத்கசனைக் கண்டு, உமது மகனின் படை பயத்தால் வாடி, காற்றால் சுழல்கள் கலக்கப்பட்ட, உயர்ந்த அலைகளுடைய கங்கையைப்போல் கொந்தளித்தது.
7.157.68
घटोत्कचप्रयुक्तेन सिंहनादेन भीषिताः ।
प्रसुस्रुवुर्गजा मूत्रं विव्यथुश्च नरा भृशम् ॥ ७.१५७.६८ ॥
கடோத்கசன் எழுப்பிய சிங்க கர்ஜனையால் அஞ்சிய யானைகள் சிறுநீர் கழித்தன; மனிதர்கள் மிகவும் துன்புற்றனர்.
7.157.69
ततोऽश्मवृष्टिरत्यर्थमासीत्तत्र समन्ततः ।
सन्ध्याकालाधिकबलैः प्रयुक्ता राक्षसैः क्षितौ ॥ ७.१५७.६९ ॥
பின்னர் அங்கே எல்லாத் திசைகளிலும் மிகுதியான கல்மழை பெய்தது; அது அந்தி வேளையில் மிகுந்த வலிமையுள்ள அரக்கர்களால் பூமியில் வீசப்பட்டது.
7.157.70
आयसानि च चक्राणि भुशुण्ड्यः प्रासतोमराः ।
पतन्त्यविरताः शूलाः शतघ्न्यः पट्टसास्तथा ॥ ७.१५७.७० ॥
இரும்புச் சக்கரங்கள், புசுண்டிகள், ஈட்டிகள், தோமரங்கள், சூலங்கள், சததனிகள், பட்டிசங்கள் ஆகியவையும் இடைவிடாமல் விழுந்தன.
7.157.71
तदुग्रमतिरौद्रं च दृष्ट्वा युद्धं नराधिपाः ।
तनयास्तव कर्णश्च व्यथिताः प्राद्रवन्दिशः ॥ ७.१५७.७१ ॥
அந்தக் கொடுமையும் மிகக் கொடூரமுமான போரைக் கண்டு, அரசர்களும், உமது புதல்வர்களும், கர்ணனும் துன்புற்று திசைகளை நோக்கி ஓடினர்.
7.157.72
तत्रैकोऽस्त्रबलश्लाघी द्रौणिर्मानी न विव्यथे ।
व्यधमच्च शरैर्मायां घटोत्कचविनिर्भिताम् ॥ ७.१५७.७२ ॥
அங்கே ஒருவனாகிய, படைக்கலன் பலத்தில் பெருமை கொண்ட, மானமுள்ள துரோணர் மகன் துன்புறவில்லை; கடோத்கசன் உருவாக்கிய மாயையை அம்புகளால் அழித்தான்.
7.157.73
विहतायां तु मायायाममर्षी स घटोत्कचः ।
विससर्ज शरान्घोरांस्तेऽश्वत्थामानमाविशन्।
भुजङ्गा इव वेगेन वल्मीकं क्रोधमूर्च्छिताः ॥ ७.१५७.७३ ॥
மாயை அழிக்கப்பட்டதும், பொறுமையற்ற அந்த கடோத்கசன் கொடிய அம்புகளை ஏவினான்; அவை கோபத்தால் மயங்கிய பாம்புகளைப் போல வேகமாக அஸ்வத்தாமனுள் புகுந்தன, புற்றில் புகுவதுபோல.
7.157.74
ते शरा रुधिराक्ताङ्गा भित्त्वा शारद्वतीसुतम् ।
विविशुर्धरणीं शीघ्रा रुक्मपुङ्खाः शिलाशिताः ॥ ७.१५७.७४ ॥
இரத்தத்தில் தோய்ந்த அந்த அம்புகள் சாரத்வதியின் மகனை (கிருபரை) துளைத்து விரைவாக பூமியில் புகுந்தன; பொன் இறகுகள் உடையவை, கல்லில் கூர்தீட்டப்பட்டவை.
7.157.75
अश्वत्थामा तु सङ्क्रुद्धो लघुहस्तः प्रतापवान् ।
घटोत्कचमभिक्रुद्धं बिभेद दशभिः शरैः ॥ ७.१५७.७५ ॥
ஆனால் அஸ்வத்தாமன் சினமுற்று, சுறுசுறுப்பான கையும் வலிமையும் உடையவனாய், பெரும் கோபத்தில் இருந்த கடோத்கசனை பத்து அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.157.76
घटोत्कचोऽतिविद्धस्तु द्रोणपुत्रेण मर्मसु ।
चक्रं शतसहस्रारमगृह्णाद्व्यथितो भृशम् ॥ ७.१५७.७६ ॥
துரோணரின் மகனால் மர்மஸ்தானங்களில் பலமாகத் துளைக்கப்பட்ட கடோத்கசன், மிகுந்த வேதனையுடன் நூறாயிரம் ஆரங்கள் கொண்ட சக்கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டான்.
7.157.77
क्षुरान्तं बालसूर्याभं मणिवज्रविभूषितम् ।
अश्वत्थाम्नि स चिक्षेप भैमसेनिर्जिघांसया ॥ ७.१५७.७७ ॥
கூர்விளிம்புடையதும், உதயசூரியனைப் போல் ஒளிர்வதும், மணிகளும் வைரங்களும் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான அந்த சக்கரத்தை பீமசேனனின் மகன் கொல்லும் விருப்பத்துடன் அஸ்வத்தாமன்மீது எறிந்தான்.
7.157.78
वेगेन महता गच्छद्विक्षिप्तं द्रौणिना शरैः ।
अभाग्यस्येव सङ्कल्पस्तन्मोघमपतद्भुवि ॥ ७.१५७.७८ ॥
மிக்க வேகத்துடன் சென்ற அந்த சக்கரம், துரோணரின் மகனால் அம்புகளால் திசைமாற்றப்பட்டு, அபாக்கியசாலியின் சங்கல்பம்போல் வீணாகி பூமியில் விழுந்தது.
7.157.79
घटोत्कचस्ततस्तूर्णं दृष्ट्वा चक्रं निपातितम् ।
द्रौणिं प्राच्छादयद्बाणैः स्वर्भानुरिव भास्करम् ॥ ७.१५७.७९ ॥
அப்போது கடோத்கசன் சக்கரம் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்டு விரைவில் துரோணியை அம்புகளால் மூடினான்; ராகு சூரியனை மறைப்பது போல.
7.157.80
घटोत्कचसुतः श्रीमान्भिन्नाञ्जनचयोपमः ।
रुरोध द्रौणिमायान्तं प्रभञ्जनमिवाद्रिराट् ॥ ७.१५७.८० ॥
கடோத்கசனின் புதல்வன், உடைந்த மை குவியல் போன்ற ஒளிமிக்கவன், முன்னேறி வந்த துரோணியை தடுத்தான்; மலைகளின் அரசன் காற்றைத் தடுப்பது போல.
7.157.81
पौत्रेण भीमसेनस्य शरैरञ्जनपर्वणा ।
बभौ मेघेन धाराभिर्गिरिर्मेरुरिवावृतः ॥ ७.१५७.८१ ॥
பீமசேனனின் பேரன் கருமையான கணுக்களுடைய அம்புகளால் விளங்கினான்; மேரு மலை மேகத்தின் நீர்த்தாரைகளால் மூடப்பட்டது போல.
7.157.82
अश्वत्थामा त्वसम्भ्रान्तो रुद्रोपेन्द्रेन्द्रविक्रमः ।
ध्वजमेकेन बाणेन चिच्छेदाञ्जनपर्वणः ॥ ७.१५७.८२ ॥
ஆனால் கலங்காத அசுவத்தாமன், ருத்ரன், உபேந்திரன், இந்திரன் ஆகியோரின் வீரம் கொண்டவன், ஒரே அம்பினால் கருமைக் கணுவுடையவனின் கொடியை அறுத்தான்.
7.157.83
द्वाभ्यां तु रथयन्तारौ त्रिभिश्चास्य त्रिवेणुकम् ।
धनुरेकेन चिच्छेद चतुर्भिश्चतुरो हयान् ॥ ७.१५७.८३ ॥
இரு அம்புகளால் இருவரு தேரோட்டிகளையும், மூன்றால் அவனது மூன்று-கணு வில்லையும், ஒன்றால் அதை அறுத்தான்; நான்கால் நான்கு குதிரைகளையும்.
7.157.84
विरथस्योद्यतं हस्ताद्धेमबिन्दुभिराचितम् ।
विशिखेन सतीक्ष्णेन खङ्गमस्य द्विधाऽकरोत् ॥ ७.१५७.८४ ॥
தேரற்ற வீரனின் கையிலிருந்து உயர்த்தப்பட்ட, பொன்புள்ளிகள் பதித்த வாளை, கூரிய அம்பினால் இரண்டாக வெட்டினான்.
7.157.85
गदा हेमाङ्गदा राजंस्तूर्णं हैडिम्बिसूनुना ।
भ्राम्योत्क्षिप्ताशरैःसापि द्रौणिनाभ्याहताऽपतत् ॥ ७.१५७.८५ ॥
அரசே, ஹைடிம்பியின் மகன் விரைவாகச் சுழற்றி எறிந்த தங்க அலங்காரம் கொண்ட அந்தக் கதையையும் துரோணரின் மகன் அம்புகளால் தாக்கி வீழ்த்தினான்.
7.157.86
ततोऽन्तरिक्षमुत्प्लुत्य कालमेघ इवोन्नदन्। ॥ ७.१५७.८६ ॥
பின்னர் அவன் வானில் குதித்து, கருங்கார்மேகம் போல முழங்கினான்.
7.157.87
ततो मायाधरं द्रौणिर्घटोत्कचसुतं दिवि ।
मार्गणैरभिविव्याध धनं सूर्य इवांशुभिः ॥ ७.१५७.८७ ॥
பின்னர் துரோணரின் மகன், வானில் மாயம் கொண்ட கடோத்கசனின் மகனை, சூரியன் தன் கிரணங்களால் துளைப்பது போல அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.157.88
सोऽवतीर्य पुरस्तस्थौ रथे हेमविभूषिते ।
महीगत इवात्युग्रः श्रीमानञ्जनपर्वतः ॥ ७.१५७.८८ ॥
அவன் இறங்கி, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரில் முன்னால் நின்றான்; பூமியில் வந்த மிகக் கொடிய, ஒளிரும் அஞ்சன மலை போல.
7.157.89
तमयस्मयवर्माणं द्रौणिर्भीमात्मजात्मजम् ।
जघानाञ्जनपर्वाणं महेश्वर इवान्धकम् ॥ ७.१५७.८९ ॥
இரும்புக் கவசம் அணிந்த, பீமனின் பேரனான (கடோத்கசனின் மகன்), அஞ்சன மலை போன்ற அவனை துரோணரின் மகன் மகேஸ்வரன் அந்தகனைக் கொன்றது போலக் கொன்றான்.
7.157.90
अथ दृष्ट्वा हतं पुत्रमश्वत्थाम्ना महाबलम् ।
द्रौणेः सकाशमभ्येत्य रोषात्प्रस्फुरिताधरः ॥ ७.१५७.९० ॥
அப்போது அஸ்வத்தாமனால் கொல்லப்பட்ட அந்த மகாபலசாலியான மகனைப் பார்த்து, கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க, துரோணரின் மகனை நோக்கி வந்தான்.
7.157.91
प्राह वाक्यमसम्भ्रान्तो वीरं शारद्वतीसुतम् ।
दहन्तं पाण्डवानीकं वनमग्निमिवोच्छ्रितम् ॥ ७.१५७.९१ ॥
பாண்டவர் படையை காடுபோல் எரித்துக்கொண்டிருந்த, நெருப்பெனக் உயர்ந்த அந்த வீரன் சாரத்வதியின் மகனிடம் அச்சமின்றி வார்த்தை சொன்னான்.
7.157.92
तिष्ठतिष्ठ न मे जीवन्द्रोणपुत्र गमिष्यसि ।
त्वामद्य निहनिष्यामि क्रौञ्चमग्निसुतो यथा ॥ ७.१५७.९२ ॥
நில், நில்! துரோணரின் மகனே, நான் உயிருடன் இருக்கும்போது நீ செல்ல முடியாது. அக்னி மகன் கிரௌஞ்சத்தை வீழ்த்தியதுபோல் இன்று உன்னையும் வீழ்த்துவேன்.
7.157.93
गच्छ वत्स सहान्यैस्त्वं युध्यस्वामरविक्रम ।
न हि पुत्रेण हैडिम्ब पिता न्याय्यः प्रबाधितुम् ॥ ७.१५७.९३ ॥
போ, மகனே! மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து போரிடு, தேவர்களுக்கு நிகரான வீரனே. ஹைடிம்பா மகனே, மகனால் தந்தையைத் துன்புறுத்துவது முறையன்று.
7.157.94
कामं खलु न रोषो मे हैडिम्बे विद्यते त्वयि ।
किं तु रोषान्वितो जन्तुर्हन्यादात्मानमप्युत ॥ ७.१५७.९४ ॥
உண்மையில் ஹைடிம்பா மகனே, உன்மீது எனக்குக் கோபம் இல்லை. ஆனால் கோபத்தால் நிறைந்த உயிரினம் தன்னையும் அழித்துக்கொள்ளக்கூடும்.
7.157.95
श्रुत्वैतत्क्रोधताम्राक्षः पुत्रशोकसमन्वितः ।
अश्वत्थामानमायस्तो भैमसेनिरभाषत ॥ ७.१५७.९५ ॥
இதைக் கேட்டதும், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடனும் மகனின் துயரத்துடனும் பீமசேனனின் மகன் அசுவத்தாமனை அணுகி பேசினான்.
7.157.96
किमहं कातरो द्रौणे पृथग्जन इवाहवे ।
यन्मां भीषयसे वाग्भिरसदेतद्वचस्तव ॥ ७.१५७.९६ ॥
துரோணரின் மகனே, நான் போரில் சாதாரண மனிதனைப் போல கோழையா? வார்த்தைகளால் என்னை நீ பயமுறுத்துகிறாய். உன் இந்த வார்த்தை பொய்யானது.
7.157.97
भीमात्खलु समुत्पन्नः कुरूणां विपुले कुले ।
पाण्डवानामहं पुत्रः समरेष्वनिवर्तिनाम् ॥ ७.१५७.९७ ॥
நான் குருக்களின் பரந்த குலத்தில் பீமனிடமிருந்து பிறந்தவன்; போர்களில் பின்வாங்காத பாண்டவர்களின் மகன் நான்.
7.157.98
रक्षसामधिराजोऽहं दशग्रीवसमो बले ।
तिष्ठतिष्ठ न मे जीवन्द्रोणपुत्र गमिष्यसि ॥ ७.१५७.९८ ॥
நான் ராட்சசர்களின் அதிராஜன்; பலத்தில் தசக்ரீவனுக்கு ஒப்பானவன். நில், நில்! துரோணரின் மகனே, என்னிடமிருந்து உயிரோடு நீ போக மாட்டாய்.
7.157.99
युद्धश्रद्धामहं तेऽद्य विनेष्यामि रणाजिरे ॥ ७.१५७.९९ ॥
இன்று போர்க்களத்தில் உன் போர்ப்பற்றை நான் அழித்து விடுவேன்.
7.157.100
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो राक्षसः सुमहाबलः ।
द्रौणिमभ्यद्रवत्क्रुद्धो गजेन्द्रमिव केसरी ॥ ७.१५७.१०० ॥
இவ்வாறு கூறி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அந்த மகாபலசாலியான ராட்சசன் கோபமுற்று துரோணரின் மகனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; சிங்கம் யானைத் தலைவனைப் பாய்வது போல்.
7.157.101
रथाक्षमात्रैरिषुभिरभ्यवर्षद्धटोत्कचः ।
रथिनामृषभं द्रौणिं धाराभिरिव तोयदः ॥ ७.१५७.१०१ ॥
ரதத்தின் அச்சளவு பருத்த அம்புகளால் கடோத்கசன், ரதவீரர்களில் காளையான துரோணரின் மகனை மேகம் மழையைப் பொழிவது போல் பொழிந்தான்.
7.157.102
शरवृष्टिं शरैर्द्रौणिरप्राप्तां तां व्यशातयत् ।
ततोन्तरिक्षे बाणानां सङ्ग्रामोऽन्य इवाभवत् ॥ ७.१५७.१०२ ॥
துரோணரின் மகன் தன் அம்புகளால், இன்னும் அடையாத அந்த அம்பு மழையை வானிலேயே அறுத்துத் தள்ளினான்; பின்னர் வானில் அம்புகளின் மற்றொரு போர் நிகழ்வது போலாயிற்று.
7.157.103
अथास्त्रसम्मर्दकृतैर्विस्फुलिङ्गैस्तदा बभौ ।
विभावरीमुखे व्योम खद्योतैरिव चित्रितम् ॥ ७.१५७.१०३ ॥
அப்போது ஆயுதங்களின் மோதலால் எழுந்த தீப்பொறிகளால் வானம் இரவின் தொடக்கத்தில் மின்மினிப் பூச்சிகளால் வரையப்பட்டது போல் ஒளிர்ந்தது.
7.157.104
निशाम्य निहतां मायां द्रौणिना रणमानिना ।
घटोत्कचस्ततो मायां ससर्जान्तर्हितः पुनः ॥ ७.१५७.१०४ ॥
போர்வீரப் பெருமையுள்ள துரோணியால் தன் மாயை அழிக்கப்பட்டதைக் கண்ட கடோத்கசன் மறைந்திருந்து மீண்டும் ஒரு மாயையைப் படைத்தான்.
7.157.105
सोऽभवद्गिरिरत्युच्चः शिखरैस्तरुसङ्कटैः ।
शूलप्रासासिमुसलजलप्रस्रवणो महान् ॥ ७.१५७.१०५ ॥
அவன் மிக உயர்ந்த மலையாக மாறினான்; அதன் சிகரங்கள் மரங்களால் அடர்ந்திருந்தன; அதில் சூலம், பிராசம், வாள், உலக்கை ஆகியவை நீரோடைகளாகப் பாய்ந்தன.
7.157.106
तमञ्जनगिरिप्रख्यं द्रौणिर्दृष्ट्वा महीधरम् ।
प्रपतद्भिश्च बहुभिः शस्त्रसङ्घैर्न विव्यथे ॥ ७.१५७.१०६ ॥
அஞ்சனமலை போன்ற அந்த மலையைக் கண்டும், பல ஆயுதக் கூட்டங்கள் அதன்மேல் விழுந்தபோதும் துரோணி கலங்கவில்லை.
7.157.107
ततो हसन्निव द्रौणिर्वज्रमस्त्रमुदैरयत् ।
स ते नास्त्रैण शैलेन्द्रः क्षिप्तः क्षिप्रं व्यनश्यत ॥ ७.१५७.१०७ ॥
அப்போது துரோணி சிரிப்பது போல வஜ்ர அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அந்த அஸ்திரத்தால் அம்மலை விரைவில் அழிந்தது.
7.157.108
ततः स तोयदो भूत्वा नीलः सेन्द्रायुधो दिवि ।
अश्मवृष्टिभिरत्युग्रो द्रौणिमाच्छादयद्रणे ॥ ७.१५७.१०८ ॥
பின்னர் அவன் நீல மேகமாக வானில் இந்திரவில்லுடன் தோன்றி, மிக உக்கிரமான கல் மழையால் போரில் துரோணியை மறைத்தான்.
7.157.109
अथ सन्धाय वायव्यमस्त्रमस्त्रविदां वरः ।
व्यधमद्द्रोणतनयो नीलमेघं समुत्थितम् ॥ ७.१५७.१०९ ॥
அதன்பின் அஸ்திரவேதியரில் சிறந்த துரோணரின் மகன் வாயவ்ய அஸ்திரத்தை வில்லில் தொடுத்து, எழுந்த நீல மேகத்தைச் சிதறடித்தான்.
7.157.110
स मार्गणगणैर्द्रौणिर्दिशः प्रच्छाद्य सर्वशः ।
शतं रथसहस्राणां जघान द्विपदां वरः ॥ ७.१५७.११० ॥
துரோணரின் மகன் அம்புக் கூட்டங்களால் எல்லாத் திசைகளையும் மறைத்து, நூறு ஆயிரம் தேர்களையும் மனிதர்களில் சிறந்தோராய் வீழ்த்தினான்.
7.157.111
स दृष्ट्वा पुनरायान्तं रथेनायतकार्मुकम् ।
घटोत्कचमसम्भ्रान्तं राक्षसैर्बहुभिर्वृतम् ॥ ७.१५७.१११ ॥
நீண்ட வில்லுடன் தேரில் மீண்டும் வருவதைக் கண்டான்; அஞ்சாத கடோத்கசன், பல ராட்சசர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.
7.157.112
सिंहशार्दूलसदृशैर्मत्तद्विरदविक्रमैः ।
गजस्थैश्च रथस्थैश्च वाजिपृष्ठगतैरपि ॥ ७.१५७.११२ ॥
சிங்கங்களையும் புலிகளையும் ஒத்த, மதம்கொண்ட யானைகளின் வீரத்தையுடைய, யானைகளிலும் தேர்களிலும் குதிரைகளின் முதுகிலும் இருந்தவர்களுடன்.
7.157.113
विकृतास्यशिरोग्रीवैर्हिडिम्बानुचरैः सह ।
पौलस्त्यैर्यातुधानैश्च तामसैश्चेन्द्रविक्रमैः ॥ ७.१५७.११३ ॥
சிதைந்த முகம், தலை, கழுத்துடைய ஹிடிம்பையின் ஏவலர்களுடனும், பௌலஸ்தியர்களுடனும், யாதுதானர்களுடனும், தாமஸர்களுடனும், இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரமுடையவர்களுடனும்.
7.157.114
नानाशस्त्रधरैर्वीरैर्नानाकवचभूषणैः ।
महाबलैर्भीमरवैः संरम्भोद्वृत्तलोचनैः ॥ ७.१५७.११४ ॥
பல ஆயுதங்களைத் தாங்கிய வீரர்களுடனும், பலவகைக் கவசங்களாலும் அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களுடனும், பெருவலிமையுடையவர்களும், பயங்கரமாக கர்ஜிப்பவர்களும், ஆத்திரத்தால் உருண்ட கண்களையுடையவர்களுமான வீரர்களுடனும்.
7.157.115
उपस्थितैस्ततो युद्धे राक्षसैर्युद्धदुर्मदैः ।
विषण्णमभिसम्प्रेक्ष्य पुत्रं ते द्रौणिरब्रवीत् ॥ ७.१५७.११५ ॥
அப்போது போரில் தோன்றிய, போர்வெறியால் மதம் கொண்ட ராட்சசர்களுக்கு மத்தியில், உமது மகன் வருந்தியிருப்பதைக் கண்டு துரோணரின் மகன் கூறினான்.
7.157.116
तिष्ठ दुर्योधनाद्य त्वं न कार्यः सम्भ्रमस्त्वया ।
सहैभिर्भ्रातृभिर्वीरैः पार्थिवैश्चेन्द्रविक्रमैः ॥ ७.१५७.११६ ॥
துரியோதனா, இப்போது நீ நிலைத்திரு; நீ கலக்கமடையக் கூடாது. இந்தச் சகோதரர்களுடனும், இந்திரனுக்கு நிகரான வீரமிக்க மன்னர்களுடனும் இருப்பாய்.
7.157.117
निहनिष्याम्यमित्रांस्त न तवास्ति पराजयः ।
सत्यं ते प्रतिजानामि पर्याश्वासय वाहिनीम् ॥ ७.१५७.११७ ॥
நான் எதிரிகளை அழிப்பேன்; உனக்குத் தோல்வி இல்லை. உனக்கு உண்மையாக வாக்களிக்கிறேன்; படையை ஆறுதல்படுத்து.
7.157.118
न त्वेतदद्भुतं मन्ये यत्ते महदिदं मनः ।
अस्मासु च परा भक्तिस्तव गौतमिनन्दन ॥ ७.१५७.११८ ॥
இதை நான் வியப்பாகக் கருதவில்லை; உன் பெரிய மனம் எங்களிடம் உயர்ந்த பக்தி கொண்டிருப்பது, கௌதமியின் மகனே.
7.157.119
अश्वत्थामानमुक्त्वैवं ततः सौबलमब्रवीत् ।
वृतं रथसहस्रेण हयानां रणशोभिनाम् ॥ ७.१५७.११९ ॥
அசுவத்தாமனிடம் இவ்வாறு கூறிய பின், அவன் சௌபலனிடம் (சகுனியிடம்) பேசினான்; அவன் ஆயிரம் தேர்களாலும் போரை அலங்கரிக்கும் குதிரைகளாலும் சூழப்பட்டிருந்தான்.
7.157.120
षष्ट्या रथसहस्रैश्च प्रयाहि त्वं धनञ्जयम् ।
कर्णश्च वृषसेनश्च कृपो नीलस्तथैव च ॥ ७.१५७.१२० ॥
அறுபதாயிரம் தேர்களுடன் நீ தனஞ்சயனை (அர்ஜுனனை) நோக்கிச் செல். கர்ணன், விருஷசேனன், கிருபன், நீலன் ஆகியோரும் அவ்வாறே செல்லட்டும்.
7.157.121
उदीच्याः कृतवर्मा च पुरुमित्रः सुतापनः ।
दुःशासनो निकुम्भश्च कुण्डभेदी पराक्रमः ॥ ७.१५७.१२१ ॥
வடநாட்டிலிருந்து கிருதவர்மனும், புருமித்திரனும், சுதாபனும், துச்சாசனனும், நிகும்பனும், வீரன் குண்டபேதியும்.
7.157.122
पूरञ्जयो दृढरथः पताकी हेमकम्पनः ।
शल्यारुणीन्द्रसेनाश्च सञ्जयो विजयो जयः ॥ ७.१५७.१२२ ॥
பூரஞ்சயன், திருடரதன், பதாகி, ஹேமகம்பனன், சல்யன், அருணி, இந்திரசேனன், சஞ்சயன், விஜயன், ஜயன்.
7.157.123
कमलाक्षः परक्राथी जयवर्मा सुदर्शनः ।
एते त्वामनुयास्यन्ति पत्तीनामयुतानि षट् ॥ ७.१५७.१२३ ॥
கமலாக்ஷன், பரக்ராதி, ஜயவர்மன், சுதர்சனன் ஆகிய இவர்கள் அறுபதாயிரம் காலாட்படை வீரர்களுடன் உன்னைப் பின்தொடர்வார்கள்.
7.157.124
जहि भीमं यमौ चोभौ धर्मराजं च मातुल ।
असुरानिव देवेन्द्रो जयाशा मे त्वयि स्थिता ॥ ७.१५७.१२४ ॥
மாமா, பீமனையும், இரு யமகுமாரர்களையும், தர்மராஜனையும் கொல்லுங்கள்; தேவேந்திரன் அசுரர்களைக் கொல்வது போல. என் வெற்றியின் நம்பிக்கை உம்மிடம் இருக்கிறது.
7.157.125
दारितान्द्रौणिना बाणैर्भृशं विक्षतविग्रहान् ।
जहि मातुल कौन्तेयानसुरानिव पावकिः ॥ ७.१५७.१२५ ॥
துரோணனின் மகன் அம்புகளால் பெரிதும் துண்டிக்கப்பட்டு, உடல்கள் காயப்பட்ட குந்தியின் மைந்தர்களை, மாமா, கொல்லுங்கள்; பாவகி அசுரர்களைக் கொல்வது போல.
7.157.126
एवमुक्तो ययौ शीघ्रं पुत्रेण तव सौबलः ।
पिप्रीषुस्ते सुतान्राजन्दिधक्षुश्चैव पाण्डवान् ॥ ७.१५७.१२६ ॥
மகன் இவ்வாறு சொன்னதும், சுபலனின் மகன் சகுனி விரைந்து சென்றான்; அரசே, உன் மைந்தர்களை மகிழ்விக்கவும் பாண்டவர்களை எரிக்கவும் விரும்பி.
7.157.127
अथ प्रववृते युद्धं द्रौणिराक्षसयोर्मृधे ।
विभावर्यां सुतुमुलं शक्रप्रह्लादयोरिव ॥ ७.१५७.१२७ ॥
பின்னர் இரவில் துரோணரின் மகனுக்கும் ராக்ஷசனுக்கும் இடையே போர் தொடங்கியது; அது இந்திரனுக்கும் பிரஹ்லாதனுக்கும் இடையிலான போர் போல் மிகக் கடுமையாக இருந்தது.
7.157.128
ततो घटोत्कचो बाणैर्दशभिर्गौतमीसुतम् ।
जघानोरसि सङ्क्रुद्धौ विषाग्निप्रतिमैर्दृढैः ॥ ७.१५७.१२८ ॥
பின்னர் சினமுற்ற கடோத்கசன், விஷம் மற்றும் தீயைப் போன்ற உறுதியான பத்து அம்புகளால் கௌதமியின் மகனின் மார்பில் தாக்கினான்.
7.157.129
स तैरभ्याहतो गाढं शरैर्भीमसुतेरितैः ।
चचाल रथमध्यस्थो वातोद्धूत इव द्रुमः ॥ ७.१५७.१२९ ॥
பீமனின் மகன் ஏவிய அந்த அம்புகளால் ஆழமாகத் தாக்கப்பட்டு, அவன் தேர் நடுவில் நின்றபடி காற்றால் அசைக்கப்பட்ட மரம் போல் தடுமாறினான்.
7.157.130
भूयश्चाञ्जलिकेनाथ मार्गणेन महाप्रभम् ।
द्रौणिहस्तस्थितं चापं चिच्छेदाशु घटोत्कचः ॥ ७.१५७.१३० ॥
மீண்டும் கடோத்கசன், அஞ்சலிக அம்பால் துரோணரின் மகன் கையிலிருந்த பேரொளி கொண்ட வில்லை விரைவாக அறுத்தான்.
7.157.131
ततोऽन्यद्द्रौणिरादय धनुर्भारसहं महत् ।
ववर्ष विशिखांस्तीक्ष्णान्वारिधारा इवाम्बुदः ॥ ७.१५७.१३१ ॥
பின்னர் துரோணரின் மகன் பெரும் சுமையைத் தாங்கக்கூடிய மற்றொரு வில்லை எடுத்தான்; மேகம் நீரோட்டங்களைப் பொழிவது போல் கூரிய அம்புகளைப் பொழிந்தான்.
7.157.132
ततः शारद्वतीपुत्रः प्रेषयामास भारत ।
सुवर्णपुङ्खाञ्छत्रुघ्नान्खचरान्खचरं प्रति ॥ ७.१५७.१३२ ॥
பின்னர், ஓ பரதா, சாரத்வதியின் மகன் பொன்னிறச் சிறகுள்ள, எதிரிகளைக் கொல்லும், ஆகாயத்தில் செல்லும் அம்புகளை ஆகாயத்தில் செல்பவனை நோக்கி ஏவினான்.
7.157.133
तद्बाणैरर्दितं यूथं रक्षसां पीनवक्षसाम् ।
सिंहैरिव बभौ मत्तं गजानामाकुलं कुलम् ॥ ७.१५७.१३३ ॥
அந்த அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட, அகன்ற மார்புடைய ராட்சசர்களின் கூட்டம், சிங்கங்களால் தாக்கப்பட்ட மதம்கொண்ட யானைக் கூட்டம் போல் தோன்றியது.
7.157.134
विधम्य राक्षसान्बाणैः साश्वसूतरथद्विपान् ।
ददाह भगवान्वह्निर्भूतानीव युगक्षये ॥ ७.१५७.१३४ ॥
அம்புகளால் ராட்சசர்களையும், அவர்களின் குதிரைகள், தேரோட்டிகள், தேர்கள், யானைகளையும் சிதறடித்து, யுகத்தின் முடிவில் உயிர்களை எரிக்கும் அக்னி போல் அவர்களை எரித்தான்.
7.157.135
स दग्ध्वाऽक्षौहिणीं बामैर्नैर्ऋतीं रुरुचे नृप ।
पुरेव त्रिपुरं दग्ध्वा दिवि देवो महेश्वरः ॥ ७.१५७.१३५ ॥
அரசே! அம்புகளால் ராட்சசர்களின் அக்ஷௌஹிணி படையை எரித்து அவன் விளங்கினான்; விண்ணில் மகேஸ்வரனான தேவன் திரிபுரத்தை எரித்து விளங்கியதுபோல்.
7.157.136
युगान्ते सर्वभूतानि दग्ध्वेव वसुरुल्बणः ।
रराज जयतां श्रेष्ठो द्रोणपुत्रस्तवाहितान् ॥ ७.१५७.१३६ ॥
யுகமுடிவில் எல்லா உயிர்களையும் எரித்த பயங்கர வசு போல், வெற்றியாளர்களில் சிறந்த துரோணபுத்திரன் உம் பகைவர்களை எரித்து விளங்கினான்.
7.157.137
ततो घटोत्कचः क्रुद्धो रक्षसां भीमकर्मणाम् ।
द्रौणिं हतेति महतीं चोदयामास तां चमूम् ॥ ७.१५७.१३७ ॥
பின் கோபமடைந்த கடோத்கசன், பயங்கர செயல்புரியும் ராட்சசர்களிடம் 'துரோணபுத்திரனைக் கொல்லுங்கள்!' என்று சொல்லி அந்தப் பெரும் படையை ஏவினான்.
7.157.138
घटोत्कचस्य तामाज्ञां प्रतिगृह्याथ राक्षसाः ।
दंष्ट्रोज्ज्वला महावक्त्रा घोररूपा भयानकाः ॥ ७.१५७.१३८ ॥
கடோத்கசனின் அந்த ஆணையை ஏற்றுக்கொண்டு, பற்களால் ஒளிர்ந்த, பெரிய வாயுடைய, கொடிய உருவும் பயங்கரமான தோற்றமும் கொண்ட அந்த ராட்சசர்கள் முன்னேறினர்.
7.157.139
व्यात्तानना घोरजिह्वाः क्रोधताम्रेक्षणा भृशम् ।
सिंहनादेन महता नादयन्तो वसुन्धराम् ॥ ७.१५७.१३९ ॥
திறந்த வாய்களும் பயங்கர நாக்குகளும் கோபத்தால் மிகச் சிவந்த கண்களும் கொண்டவர்கள் அவர்கள்; சிங்கக் கர்ஜனையால் பூமியை அதிரச் செய்தனர்.
7.157.140
हन्तुमभ्यद्रवन्द्रौणिं नानाप्रहरणायुधाः ।
शक्तीः शतघ्नीः परिघानशनीः शूलपट्टशान् ॥ ७.१५७.१४० ॥
பல வகை ஆயுதங்களை ஏந்திய அவர்கள் துரோணரின் மகனைக் கொல்ல அவன்மீது பாய்ந்தனர்: வேல்கள், சதக்னிகள், இரும்புத் தடிகள், இடிகள், சூலங்கள், பட்டிசங்கள்.
7.157.141
खङ्गान्गदाभिण्डिपालान्मुसलानि परश्वथान् ।
प्रासानसींस्तोमरांश्च कणपान्कम्पनाञ्छितान् ॥ ७.१५७.१४१ ॥
வாள்கள், கதைகள், பிண்டிபாலங்கள், உலக்கைகள், கோடரிகள், பிராசங்கள், கத்திகள், தோமரங்கள், கர்ணபங்கள், கம்பனங்கள் — அனைத்தும் கூர்மையாக்கப்பட்டவை.
7.157.142
स्थूलान्भुशुण्ड्यश्मगदास्थूणान्कार्ष्ण्यायसांस्तथा ।
मुद्गराँश्च महाघोरान्समरे शत्रुदारणान् ॥ ७.१५७.१४२ ॥
பெரிய புசுண்டிகள், கல் கதைகள், கனமான தூண்கள், கருங்கல் இரும்பால் செய்தவை, மற்றும் முத்கரங்கள் — மிகக் கொடியவை, போரில் எதிரிகளைப் பிளப்பவை.
7.157.143
द्रौणिमूर्धन्यसन्त्रस्ता राक्षसा भीमविक्रमाः ।
चिक्षिपुः क्रोधताम्राक्षाः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१५७.१४३ ॥
துரோணரின் மகனின் தலைமீது அஞ்சாத, பயங்கர வீரமுள்ள ராக்ஷசர்கள் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் எறிந்தனர்.
7.157.144
तच्छस्त्रवर्षं सुमहद्द्रोणपुत्रस्य मूर्धनि ।
पतमानं समीक्ष्याऽथ योधास्ते व्यथिताऽभवन् ॥ ७.१५७.१४४ ॥
துரோணரின் மகனின் தலைமீது விழும் அந்த மிகப் பெரிய ஆயுதமழையைக் கண்டு அந்த வீரர்கள் துயருற்றனர்.
7.157.145
द्रोणपुत्रस्तु विक्रान्तस्तद्वर्षं घोरमुच्छ्रितम् ।
शरैर्विध्वंसयामास वज्रकल्पैः शिलाशितैः ॥ ७.१५७.१४५ ॥
ஆனால் துரோணரின் மகன் வீரத்துடன் அந்த பயங்கரமாக எழுந்த மழையை வஜ்ரத்தைப் போன்ற, கல்லில் கூர்மையாக்கப்பட்ட அம்புகளால் சிதறடித்தான்.
7.157.146
ततोऽन्यैर्विशिखैस्तूर्णं स्वर्णपुङ्खैर्महामनाः ।
निजघ्ने राक्षसान्द्रौणिर्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रितैः ॥ ७.१५७.१४६ ॥
பின்னர் பெருமனம் கொண்ட துரோணர் மகன் விரைவாக தங்கச் சிறகுள்ள மற்ற அம்புகளால், திவ்ய அஸ்திரங்களால் மந்திரிக்கப்பட்டவற்றால் ராக்ஷசர்களைக் கொன்றான்.
7.157.147
तद्बाणैरर्दितं यूथं रक्षसां पीनवक्षसाम् ।
सिंहैरिव बभौ मत्तं गजानामाकुलं कुलम् ॥ ७.१५७.१४७ ॥
அந்த அம்புகளால் துன்புற்ற பரந்த மார்புடைய ராக்ஷசர்களின் கூட்டம், சிங்கங்களால் தாக்கப்பட்ட மதம் பிடித்த யானைக் கூட்டம் போல தோன்றியது.
7.157.148
ते राक्षसाः सुसङ्क्रुद्धा द्रोणपुत्रेण ताडिताः ।
क्रुद्धाः स्म प्राद्रवन्द्रौणिं जिघांसन्तो महाबलः ॥ ७.१५७.१४८ ॥
துரோணரின் மகனால் அடிக்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்கள், மிகவும் கோபமடைந்து, வலிமைமிக்கவர்கள், அவனைக் கொல்ல விரும்பி துரோணர் மகனை நோக்கி விரைந்தனர்.
7.157.149
तत्राद्भुतमिमं द्रौणिर्दर्शयामास विक्रमम् ।
अशक्यं कर्तुमन्येन सर्वभूतेषु भारत ॥ ७.१५७.१४९ ॥
அங்கே துரோணரின் மகன் இந்த அற்புதமான வீரத்தைக் காட்டினான், ஓ பாரதா, எல்லா உயிரினங்களிலும் வேறொருவராலும் செய்ய இயலாத வீரத்தை.
7.157.150
यदेको राक्षसीं सेनां क्षणाद्द्रौणिर्महास्त्रवित् ।
ददाह ज्वलितैर्बाणै राक्षसेन्द्रस्य पश्यतः ॥ ७.१५७.१५० ॥
மகாஅஸ்திரங்களை அறிந்த துரோணரின் மகன் ஒருவனே ஒரு கணத்தில் ராக்ஷசப் படையை எரியும் அம்புகளால் எரித்தான், ராக்ஷசர் தலைவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.
7.157.151
स हत्वा राक्षसानीकं रराज द्रौणिराहवे ।
युगान्ते सर्वभूतानि संवर्तक इवानलः ॥ ७.१५७.१५१ ॥
அவன் அரக்கர் படையை அழித்து போரில் துரோணரின் மகன் பிரகாசித்தான்; யுகாந்தத்தில் சம்வர்தக அக்கினி எல்லா உயிர்களுக்கும் நடுவே விளங்குவது போல.
7.157.152
तं दहन्तमनीकानि शरैराशीविषोपमैः ।
तेषु राजसहस्रेषु पाण्डवेयेषु भारत ॥ ७.१५७.१५२ ॥
விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அம்புகளால் படைகளை எரித்துக்கொண்டிருந்த அவனை, ஓ பரதா, அந்த ஆயிரம் அரசர்களும் பாண்டவர்களும் நடுவே...
7.157.153
नैनं निरीक्षितुं कश्चिदशक्नोद्द्रौणिमाहवे ।
ऋते घटोत्कचाद्वीराद्राक्षसेन्द्रान्महाबलात् ॥ ७.१५७.१५३ ॥
போரில் துரோணரின் மகனை எவரும் நேராகப் பார்க்கக் கூட முடியவில்லை; வீரன் கடோத்கசனைத் தவிர, அந்த மகாபலசாலியான அரக்கர் அரசனைத் தவிர.
7.157.154
स पुनर्भरतश्रेष्ठ क्रोधादुद्धान्तलोचनः ।
तलं तलेन संहत्य सन्दश्य दशनच्छदम् ॥ ७.१५७.१५४ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவன் மீண்டும் கோபத்தால் கலங்கிய கண்களுடன், கையால் கையை அடித்து, உதட்டைப் பற்களால் கடித்து...
7.157.155
स्व सूतमब्रवीत्क्रुद्धो द्रोणपुत्राय मां वह ।
स ययौ घोररूपेण सुपताकेन भास्वता ॥ ७.१५७.१५५ ॥
கோபத்துடன் அவன் தன் தேரோட்டியிடம் சொன்னான், 'என்னை துரோணரின் மகனிடம் ஓட்டு.' அவன் பயங்கர வடிவும் அழகிய கொடியும் ஒளிரும் தேரில் சென்றான்.
7.157.156
द्वैरथं द्रोणपुत्रेण पुनरप्यरिसूदनः ।
स विनद्य महानादं सिंहवद्भीमविक्रमः ॥ ७.१५७.१५६ ॥
துரோணரின் மகனுடன் மீண்டும் தனிப்போருக்கு, எதிரிகளை அழிப்பவன் சிங்கம் போல் பெரும் முழக்கம் செய்து, பயங்கர வீரத்துடன் (முன்னேறினான்).
7.157.157
चिक्षेपाविद्ध्य सङ्ग्रामे द्रोणपुत्राय राक्षसः ।
अष्टघण्टां महाघोरामशनिं देवनिर्मिताम् ॥ ७.१५७.१५७ ॥
போரில் அரக்கன் சுழற்றி துரோணனின் மகன் மீது எட்டு மணிகள் கொண்ட, மிகக் கொடிய, தேவர்கள் படைத்த இடியை எறிந்தான்.
7.157.158
तामवप्लुत्य जग्राह द्रौणिर्न्यस्य रथे धनुः ।
चिक्षेप चैनां तस्यैव स्यन्दनात्सोऽवप्लुप्लुवे ॥ ७.१५७.१५८ ॥
துரோணன் மகன் வில்லை தேரில் வைத்துவிட்டு குதித்து அதைப் பற்றினான்; அதை அவன் மீதே எறிந்தான்; அவன் தேரிலிருந்து குதித்தான்.
7.157.159
साश्वसूतध्वजं यानं भस्म कृत्वा महाप्रभा ।
विवेश वसुधां भित्त्वा साऽशनिर्भृशदारुणा ॥ ७.१५७.१५९ ॥
குதிரைகள், சாரதி, கொடியுடன் கூடிய தேரை சாம்பலாக்கி, மிகப் பிரகாசமான, மிகக் கொடிய அந்த இடி பூமியைப் பிளந்து உட்புகுந்தது.
7.157.160
द्रौणेस्तत्कर्म दृष्ट्वा तु सर्वभूतान्यपूजयन् ।
यदप्लुत्य जग्राह घोरां शङ्करनिर्मिताम् ॥ ७.१५७.१६० ॥
துரோணன் மகனின் அந்தச் செயலைக் கண்டு எல்லா உயிர்களும் அவனைப் போற்றின; குதித்து சங்கரனால் படைக்கப்பட்ட அந்தக் கொடிய ஆயுதத்தைப் பற்றினானே.
7.157.161
धृष्टद्युम्नरथं गत्वा भैमसेनिस्ततो नृप ।
धनुर्घोरं समादाय महदिन्द्रायुधोपमम्।
मुमोच निशितान्बाणान्पुनर्द्रौणेर्महोरसि ॥ ७.१५७.१६१ ॥
அரசே, பீமசேனனின் மகன் அப்பொழுது திருஷ்டத்யும்னனின் தேர் அருகே சென்று, இந்திரவில்லைப் போன்ற பெரிய, கொடிய வில்லை எடுத்து, துரோணன் மகனின் பரந்த மார்பில் கூர்மையான அம்புகளை மீண்டும் எய்தான்.
7.157.162
धृष्टद्युम्नस्त्वसम्भ्रान्तो मुमोचाशीविषोपमान् ।
सुवर्णपुङ्खान्विशिखान्द्रोणपुत्रस्य वक्षसि ॥ ७.१५७.१६२ ॥
ஆனால் திருஷ்டத்யும்னன் கலங்காமல் நச்சுப் பாம்புகளைப் போன்ற, பொன் இறகுள்ள அம்புகளை துரோணன் மகனின் மார்பில் எய்தான்.
7.157.163
ततो मुमोच नाराचान्द्रौणिस्तांश्च सहस्रशः ।
तावप्यग्निशिखप्रख्यैर्जुघ्नतुस्तस्य मार्गणान् ॥ ७.१५७.१६३ ॥
பின்னர் துரோணரின் மகன் ஆயிரக்கணக்கான நாராசங்களை ஏவினான்; அவர்கள் இருவரும் நெருப்புச் சுடர் போன்ற அம்புகளால் அவனுடைய அம்புகளைத் தாக்கினர்.
7.157.164
अतितीव्रं महद्युद्धं तयोः पुरुषसिंहयोः ।
योधानं प्रीतिजननं द्रौणेश्च भरतर्षभ ॥ ७.१५७.१६४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, அந்த இரு சிங்கம் போன்ற வீரர்களுக்கிடையே மிகக் கடுமையான பெரும் போர் நடந்தது; அது போர்வீரர்களுக்கு மகிழ்ச்சியளித்தது, துரோணரின் மகனுக்கும்.
7.157.165
ततो रथसहस्रेण द्विरदानां शतैस्त्रिभिः ।
षड्भिर्वाजिसहस्रैश्च भीमस्तं देशमागमत् ॥ ७.१५७.१६५ ॥
பின்னர் பீமன் ஆயிரம் தேர்களுடனும், முந்நூறு யானைகளுடனும், ஆறாயிரம் குதிரைகளுடனும் அந்த இடத்திற்கு வந்தான்.
7.157.166
ततो भीमात्मजं रक्षो धृष्टद्युम्नं च सानुगम् ।
अयोधयत धर्मात्मा द्रौणिरक्लिष्टविक्रमः ॥ ७.१५७.१६६ ॥
பின்னர் தர்மாத்மாவும் எளிதில் வெல்லும் வீரமுடையவனுமான துரோணரின் மகன், பீமனின் மகனாகிய அரக்கனையும் தன் தோழர்களுடன் திருஷ்டத்யும்னனையும் எதிர்த்துப் போரிட்டான்.
7.157.167
तत्राद्भुततमं द्रौणिर्दर्शयामास विक्रमम् ।
अशक्यं कर्तुमन्येन सर्वभूतेषु भारत ॥ ७.१५७.१६७ ॥
அங்கே துரோணரின் மகன் மிக அற்புதமான வீரத்தைக் காட்டினான்; ஓ பாரதா, அனைத்து உயிர்களிலும் வேறொருவராலும் அதைச் செய்ய இயலாது.
7.157.168
निमेषान्तरमात्रेण साश्वसूतरथद्विपाम् ।
अक्षौहिणीं राक्षसानां शितैर्बाणैरशातयत् ॥ ७.१५७.१६८ ॥
ஒரு கண நேரத்தில் அவன் குதிரைகள், சாரதிகள், தேர்கள், யானைகளுடன் கூடிய அரக்கர்களின் ஓர் அக்ஷௌஹிணி படையை கூரிய அம்புகளால் வீழ்த்தினான்.
7.157.169
मिषतो भीमसेनस्य हैडिम्बेः पार्षतस्य च ।
यमयोर्धर्मपुत्रस्य विजयस्याच्युतस्य च ॥ ७.१५७.१६९ ॥
பீமசேனன், ஹிடிம்பையின் மகன் கடோத்கசன், பிருஷதனின் மகன் திருஷ்டத்யும்னன், இரட்டையர்களான இருவர், தருமபுத்திரன், விஜயன் மற்றும் அச்யுதன் ஆகியோர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில்.
7.157.170
प्रगाढमञ्जोगतिभिर्नाराचैरभिताडिताः ।
निपेतुर्द्विरदा भूमौ सशृङ्गा इव पर्वताः ॥ ७.१५७.१७० ॥
ஆழமாகப் பாய்ந்த, நேராகச் செல்லும் நாராச அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட யானைகள் சிகரங்களுடன் கூடிய மலைகளைப் போல நிலத்தில் விழுந்தன.
7.157.171
निकृत्तैर्हस्तिहस्तैश्च विचलद्भिरितस्ततः ।
रराज वसुधा कीर्णा विसर्पद्भिरिवोरगैः ॥ ७.१५७.१७१ ॥
வெட்டுண்ட யானைத் துதிக்கைகளாலும், இங்கும் அங்கும் அசையும் பாகங்களாலும் நிறைந்த பூமி, ஊர்ந்து செல்லும் பாம்புகளால் நிறைந்ததுபோல் ஒளிர்ந்தது.
7.157.172
क्षिप्तैः काञ्चनदण्डैश्च नृपच्छत्रैः क्षितिर्बभौ ।
द्यौरिवोदितचन्द्रार्का ग्रहाकीर्णा युगक्षये ॥ ७.१५७.१७२ ॥
வீசப்பட்ட பொன் தண்டுகளுடைய அரச குடைகளால் பூமி, யுகமுடிவில் சந்திர சூரியர் உதித்து கிரகங்களால் நிறைந்த வானம் போல ஒளிர்ந்தது.
7.157.173
प्रवृद्धध्वजमण्डूकां भेरीविस्तीर्णकच्छपाम् ।
छत्रहंसावलीजुष्टां फेनचामरमालिनीम् ॥ ७.१५७.१७३ ॥
பெருகிய கொடிகள் தவளைகளாகவும், விரிந்த முரசுகள் ஆமைகளாகவும், குடைகளின் வரிசைகள் அன்னங்களாகவும், நுரையாகிய சாமரமாலைகள் அணிந்ததாகவும்.
7.157.174
कङ्कगृघ्रमहाग्राहां नैकायुधझषाकुलाम् ।
विस्तीर्णगजपाषाणां हताश्वमकराकुलाम् ॥ ७.१५७.१७४ ॥
கங்கப் பறவைகளும் கழுகுகளும் பெரும் முதலைகளாகவும், பல ஆயுதங்கள் மீன்களாகவும், விரிந்த யானைகள் கற்களாகவும், கொல்லப்பட்ட குதிரைகள் மகரங்களாகவும் நிறைந்தது.
7.157.175
रथक्षिप्तमहावप्रां पताकारुचिरद्रुमाम् ।
शरमीनां महारौद्रां प्रासशक्त्यृष्टिडुण्डुभाम् ॥ ७.१५७.१७५ ॥
தேர்களால் எறியப்பட்ட பெரிய கரைகளையும், கொடிகளால் அழகுபெற்ற மரங்களையும், அம்புகளாகிய மீன்களையும், மிகக் கொடியதுமான, ஈட்டிகள், சக்திகள், வாட்கள், டுண்டுபங்கள் நிறைந்த அந்த நதியை.
7.157.176
मज्जामांसमहापङ्कां कबन्धावर्जितोडुपाम् ।
केशशैवलकल्माषां भीरूणां कश्मलावहाम् ॥ ७.१५७.१७६ ॥
மூளை மற்றும் சதையாகிய பெரும் சேற்றுடனும், தலையற்ற உடல்களாகிய மிதக்கும் படகுகளுடனும், முடியாகிய பாசியும் கருமையான களையும் கொண்டதும், கோழைகளுக்கு திகைப்பை உண்டாக்குவதுமான.
7.157.177
नागेन्द्रहययोधानां शरीरव्ययसम्भवाम् ।
शोणितौघमहाघोरां द्रौणिः प्रावर्तयन्नदीम् ॥ ७.१५७.१७७ ॥
சிறந்த யானைகள், குதிரைகள், வீரர்களின் உடல்கள் அழிந்ததால் தோன்றிய, இரத்தப் பெருக்கால் மிகக் கொடியதான அந்த நதியை துரோணரின் மகன் பெருக்கெடுக்கச் செய்தான்.
7.157.178
योधार्तरवनिर्घोषां क्षतजोर्मिसमाकुलाम् ।
प्रयान्तीं सुमहाघोरां यमराष्ट्रमहोदधिम् ॥ ७.१५७.१७८ ॥
போர்வீரர்களின் வேதனைக் குரல்களின் ஒலியுடன், இரத்த அலைகளால் நிறைந்து, யமனின் நாடாகிய பெருங்கடலை நோக்கிச் செல்லும், மிகக் கொடியதான.
7.157.179
निहत्य राक्षसान्बाणैर्द्रौणिर्हैडिम्बिमार्दयत् ।
पुनरप्यतिसङ्क्रुद्धः सवृकोदरपार्षतान् ॥ ७.१५७.१७९ ॥
அம்புகளால் ராட்சசர்களைக் கொன்று, துரோணரின் மகன் ஹைடிம்பியை (கடோத்கசனை) வருத்தினான்; மீண்டும் மிகக் கோபமடைந்து, வ்ருகோதரன் (பீமன்) மற்றும் பார்ஷதனையும் (திருஷ்டத்யும்னனையும்) தாக்கினான்.
7.157.180
स नाराचगणैः पार्थान्द्रौणिर्विद्धा महाबलः ।
जघान सुरथं नाम द्रुपदस्य सुतं विभुः ॥ ७.१५७.१८० ॥
அந்த மகாபலசாலியான துரோணர் மகன், இரும்பு அம்புகளின் கூட்டங்களால் பார்த்தர்களை துளைத்து, துருபதனின் மகனான சுரதன் என்பவனை வீழ்த்தினான்.
7.157.181
पुनः शत्रुञ्जयं नाम द्रुपदस्यात्मजं रणे ।
बलानीकं जयानीकं जयाश्वं चाभिजघ्निवान् ॥ ७.१५७.१८१ ॥
மீண்டும் போரில் துருபதனின் மகன் சத்ருஞ்சயன் என்பவனையும், பலானீகன், ஜயானீகன், ஜயாசுவன் ஆகியோரையும் அவன் வீழ்த்தினான்.
7.157.182
श्रुताह्वयं च राजानं द्रौणिर्निन्ये यमक्षयम् ।
त्रिभिश्चान्यैः शरैस्तीक्ष्णैः सुपुङ्खैर्हेममालिनम् ॥ ७.१५७.१८२ ॥
துரோணரின் மகன் அரசன் சுதாஹ்வயனையும் யமலோகத்திற்கு அனுப்பினான்; பொன்மாலை அணிந்தவனை மூன்றும் பிற கூர்மையும் நல்ல இறகுகளுமுள்ள அம்புகளால் வீழ்த்தினான்.
7.157.183
जघान स पृषध्रं च चन्द्रसेनं च मारिष ।
कुन्तिभोजसुतांश्चासौ दशभिर्दश जघ्निवान् ॥ ७.१५७.१८३ ॥
அவன் பிருஷதரையும் சந்திரசேனனையும் கொன்றான், மாரிஷரே. குந்திபோஜனின் மகன்களில் பத்துப் பேரை பத்துப் பத்து அம்புகளால் அவன் வீழ்த்தினான்.
7.157.184
अस्वत्थामा सुसङ्क्रुद्धः सन्धायोग्रमजिह्मगम् ।
मुमोचाकर्णपूर्णेन धनुषा शरमुत्तमम्।
यमदण्डोपमं घोरमुद्दिश्याशु घटोत्कचम् ॥ ७.१५७.१८४ ॥
அசுவத்தாமன் மிகுந்த கோபம் கொண்டு, கடுமையும் நேராகச் செல்லும் சிறந்த அம்பை வில்லில் பூட்டி, காது வரை இழுத்து, யமதண்டம் போன்ற பயங்கரமானதை கடோத்கசனை நோக்கி விரைவாக எய்தான்.
7.157.185
स भित्त्वा हृदयं तस्य राक्षसस्य महाशरः ।
विवेश वसुधां शीघ्रं सपुङ्खः पृथिवीपते ॥ ७.१५७.१८५ ॥
அந்தப் பெரிய அம்பு அந்த அரக்கனின் இதயத்தைத் துளைத்து, இறகுடன் விரைவாக, பூமியின் அரசே, நிலத்திற்குள் புகுந்தது.
7.157.186
तं हतं पतितं ज्ञात्वा धृष्टद्युम्नो महारथः ।
द्रौणेः सकाशाद्राजेन्द्र व्यपनिन्ये रथोत्तमम् ॥ ७.१५७.१८६ ॥
அவன் கொல்லப்பட்டு விழுந்தான் என்று அறிந்த மகாரதன் திருஷ்டத்யும்னன், ராஜேந்திரா, துரோணரின் மகனுக்கு முன்னிருந்து சிறந்த தேரைப் பின்வாங்கிச் செலுத்தினான்.
7.157.187
ततः पराङ्मुखनृपं सैन्यं यौधिष्ठिरं नृप ।
पराजित्य रणे वीरो द्रोणपुत्रो ननाद ह।
पूजितः सर्वभूतेषु तव पुत्रैश्च भारत ॥ ७.१५७.१८७ ॥
பின்னர், முகம் திரும்பிய யுதிஷ்டிரனின் படை, ஓ மன்னா, போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டது; வீரனான துரோணபுத்திரன் கர்ஜித்தான். ஓ பாரதா, எல்லா உயிரினங்களாலும், உன் மக்களாலும் அவன் போற்றப்பட்டான்.
7.157.188
अथ शरशतभिन्नकृत्तदेहै… ।
र्हतपतितैः क्षणदाचरैः समन्तात्।
निधनमुपगतैर्मही कृताऽभू… ।
द्गिरिशिखरैरिव दुर्गमाऽतिरौद्रा ॥ ७.१५७.१८८ ॥
பின்னர், நூறு அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டும் வெட்டப்பட்ட உடல்களுடனும், அடிபட்டு விழுந்து இறந்த இரவுநடமாடிகளால் எல்லா பக்கங்களிலும்… பூமி… மலைச்சிகரங்களைப் போல் கடக்க முடியாததும் மிகக் கொடியதுமாக ஆயிற்று.
7.157.189
तं सिद्धगन्धर्वपिशाचसङ्घा ।
नागाः सुपर्णाः पितरो वयांसि।
रक्षोगणा भूतगणाश्च द्रौणि… ।
मपूजयन्नप्सरसः सुराश्च ॥ ७.१५७.१८९ ॥
அவனை சித்தர், கந்தர்வர், பிசாசுக் கூட்டங்கள், நாகர், சுபர்ணர், பித்ருக்கள், பறவைகள், ராட்சசக் கூட்டங்கள், பூதக் கூட்டங்கள்… துரோணியை… அப்சரசுகளும் தேவர்களும் போற்றினர்.