महाभारत · अध्याय 7.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.16.1
तद्बलं सुमहद्दीर्णं त्वदीयं प्रेक्ष्य वीर्यवान् ।
दधारैको रणे पाण्डून्वृषसेनोऽस्त्रमायया ॥ ७.१६.१ ॥
आपकी उस अत्यंत विशाल सेना को छिन्न-भिन्न होते देखकर, पराक्रमी वृषसेन ने अकेले ही रणभूमि में अस्त्र की माया से पाण्डवों को रोक दिया।
7.16.2
शरा दश दिशो मुक्ता वृषसेनेन संयुगे ।
विचेरुस्ते विनिर्भिद्य नरवाजिरथद्विपान् ॥ ७.१६.२ ॥
वृषसेन ने युद्ध में दसों दिशाओं में बाण छोड़े, और वे बाण मनुष्यों, घोड़ों, रथों और हाथियों को भेदते हुए इधर-उधर फैल गए।
7.16.3
तस्य दीप्ता महाबाणा विविश्चेरुः सहस्रशः ।
भानोरिव महाराज घर्मकाले मरीचयः ॥ ७.१६.३ ॥
महाराज, उसके चमकते हुए महान बाण हज़ारों की संख्या में घुस गए, जैसे गर्मी के समय सूर्य की किरणें।
7.16.4
तेनार्दिता महाराज रथिनः सादिनस्तथा ।
निपेतुरुर्व्यां सहसा वातभग्ना इव द्रुमाः ॥ ७.१६.४ ॥
महाराज, उसके द्वारा पीड़ित रथी और घुड़सवार भी अचानक धरती पर गिर पड़े, जैसे आँधी से टूटे हुए वृक्ष गिरते हैं।
7.16.5
हयौघांश्च रथौघांश्च गजौघांश्च महारथः ।
अपातयद्रणे राजञ्शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१६.५ ॥
महारथी ने रणभूमि में, राजन, सैकड़ों और हज़ारों में घोड़ों, रथों और हाथियों के समूहों को गिरा दिया।
7.16.6
दृष्ट्वा तमेकं समरे विचरन्तमभीतवत् ।
सहिताः सर्वराजानः परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१६.६ ॥
युद्ध में उसे अकेले, निर्भय की तरह विचरते देखकर, सभी राजा एक साथ मिलकर चारों ओर से उसे घेर लिए।
7.16.7
नाकुलिस्तु शतानीको वृषसेनं समभ्ययात् ।
विव्याध चैनं दशभिर्नाराचैर्मर्मभेदिभिः ॥ ७.१६.७ ॥
परन्तु नकुल के पुत्र शतानीक ने वृषसेन पर आक्रमण किया और उसे मर्मभेदी दस नाराच बाणों से बींध दिया।
7.16.8
तस्य कर्णात्मजश्चापं छित्त्वा केतुमपातयत् ।
तं भ्रातरं परीप्सन्तो द्रौपदेयाः समभ्ययुः ॥ ७.१६.८ ॥
कर्ण के पुत्र ने उसका धनुष काटकर उसकी ध्वजा गिरा दी। तब अपने भाई की रक्षा चाहते हुए द्रौपदी के पुत्र उस पर टूट पड़े।
7.16.9
कर्णात्मजं शरव्रातैरदृश्यं चक्रुरञ्जसा ।
तान्नदन्तोऽभ्यधावन्त द्रोणपुत्रमुखा रथाः ॥ ७.१६.९ ॥
शरों के समूहों से उन्होंने कर्ण के पुत्र को शीघ्र ही अदृश्य कर दिया। तब द्रोण-पुत्र जिनके अग्रणी थे, वे रथी सिंहनाद करते हुए उन पर टूट पड़े।
7.16.10
छादयन्तो महाराज द्रौपदेयान्महारथान् ।
शरैर्नानाविधैस्तूर्णं पर्वताञ्जलदा इव ॥ ७.१६.१० ॥
हे महाराज! वे नाना प्रकार के बाणों से द्रौपदी के महारथी पुत्रों को शीघ्र ही ढकने लगे, जैसे मेघ पर्वतों को ढक लेते हैं।
7.16.11
तान्पाण्डवाः प्रत्यगृह्णंस्त्वरिताः पुत्रगृद्धिनः ।
पाञ्चालाः केकया मत्स्याः सृञ्जयाश्चोद्यतायुधाः ॥ ७.१६.११ ॥
पुत्रों के लिए उत्सुक पाण्डवों ने शीघ्रता से उनका प्रतिरोध किया; पांचाल, केकय, मत्स्य और सृंजय भी शस्त्र उठाए हुए थे।
7.16.12
तद्युद्धमभवद्धोरं सुमहद्रोमहर्षणम् ।
त्वदीयैः पाण्डुपुत्राणां देवानामिव दानवैः ॥ ७.१६.१२ ॥
वह युद्ध अत्यन्त भयानक और रोमांचकारी हो गया—आपके योद्धाओं और पाण्डु-पुत्रों के बीच, जैसे देवताओं और दानवों के बीच हुआ करता था।
7.16.13
एवं युयुधिरे वीराः संरब्धाः कुरुपाण्डवाः ।
परस्परमुदीक्षन्तः परस्परकृतागसः ॥ ७.१६.१३ ॥
इस प्रकार क्रुद्ध वीर कौरव और पाण्डव एक-दूसरे को देखते हुए, एक-दूसरे के अपराधी होकर, लड़ने लगे।
7.16.14
तेषां ददृशिरे कोपाद्वपूम्ष्यमिततेजसाम् ।
युयुत्सूनामिवाकाशे पतत्त्रिवरभोगिनाम् ॥ ७.१६.१४ ॥
क्रोध से उन अमित तेजस्वी, युद्धेच्छुक योद्धाओं के शरीर आकाश में उड़ने वाले श्रेष्ठ पक्षियों और सर्पों के समान दिखाई दिए।
7.16.15
भीमकर्णकृपद्रोणद्रौणिपार्षतसात्यकैः ।
बभासे स रणोद्देशः कालसूर्यैरिवोदितैः ॥ ७.१६.१५ ॥
भीम, कर्ण, कृप, द्रोण, द्रोणपुत्र अश्वत्थामा, धृष्टद्युम्न और सात्यकि से वह रणभूमि मानो उदय हुए कालरूपी सूर्यों से प्रकाशित हो रही थी।
7.16.16
प्रजानां संक्षये घोरे यथा सूर्योदयो भवेत् ।
शूराणामुदयस्तद्वदासीत्पुरुषसत्तम ॥ ७.१६.१६ ॥
हे पुरुषोत्तम, जैसे भयानक प्रजा-संहार में सूर्योदय होता है, वैसे ही वीरों का उदय हुआ।
7.16.17
तदासीत्तुमुलं युद्धं निघ्नतामितरेतरम् ।
महाबलानां बलिभिर्दानवानां यथा सुरैः ॥ ७.१६.१७ ॥
तब वह भयंकर युद्ध छिड़ गया, जिसमें एक-दूसरे पर प्रहार करते महाबली योद्धा वैसे ही लड़ रहे थे जैसे दानव और देवता लड़ते हैं।
7.16.18
ततो युधिष्ठिरानीकमुद्धूतार्णवनिःस्वनम् ।
त्वदीयमवधीत्सैन्यं संप्रद्रुतमहारथम् ॥ ७.१६.१८ ॥
तब युधिष्ठिर की सेना, जो उछलते समुद्र के समान गरज रही थी, ने आपकी सेना को मार गिराया, जिसके महारथी भागकर तितर-बितर हो गए।
7.16.19
तत्प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा शत्रुभिर्भृशमर्दितम् ।
अलं द्रुतेन वः शूरा इति द्रोणोऽभ्यभाषत ॥ ७.१६.१९ ॥
शत्रुओं से अत्यधिक पीड़ित उस सेना को पराजित देखकर द्रोण ने कहा, हे शूरो, भागने की आवश्यकता नहीं है।
7.16.20
भारद्वाजममर्षश्च विक्रमश्च समाविशत् ।
समुद्धृत्य निषङ्गाच्च धनुर्ज्यामवमृज्य च।
महाशरधनुष्पाणिर्यन्तारमिदमब्रवीत् ॥ ७.१६.२० ॥
द्रोण पर क्रोध और पराक्रम छा गया। तरकश से बाण निकालकर और धनुष की डोरी पोंछकर, महान बाणों और धनुष को हाथ में लिए उसने सारथी से यह कहा।
7.16.21
सारथे याहि यत्रैष पाण्डरेण विराजता ।
ध्रियमाणेन च्छेण राजा तिष्ठति धर्मराट् ॥ ७.१६.२१ ॥
हे सारथी, वहाँ चलो जहाँ यह राजा खड़ा है, जिस पर श्वेत चमकते छत्र की छाया है। वह धर्मराज है।
7.16.22
तदेतद्दीर्यते सैन्यं धार्तराष्ट्रमनेकधा ।
एतत्संस्तम्भयिष्यामि प्रतिवार्य युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.२२ ॥
धृतराष्ट्र के पुत्रों की यह सेना अनेक प्रकार से छिन्न-भिन्न हो रही है। मैं युधिष्ठिर को रोककर इसे स्थिर करूँगा।
7.16.23
न हि मामभिवर्षन्तं संयुगे तात पाण्डवाः ।
मात्स्यपाञ्चालराजानः सर्वे च सहसोमकाः ॥ ७.१६.२३ ॥
हे तात, युद्ध में बाणों की वर्षा करते हुए मुझको पाण्डव नहीं, न मत्स्य और पांचाल के राजा, और न सोमक वीर, सब मिलकर भी नहीं रोक सकते।
7.16.24
अर्जुनो मत्प्रसादाद्धि महास्त्राणि समाप्तवान् ।
न मामुत्सहते तात न भीमो न च सात्यकिः ॥ ७.१६.२४ ॥
अर्जुन ने मेरी कृपा से ही महान अस्त्र सिद्ध किए हैं। हे तात, न अर्जुन, न भीम और न सात्यकि मेरा सामना करने का साहस रखते हैं।
7.16.25
मत्प्रसादाद्धि बीभत्सुः परमेष्वासतां गतः ।
ममैवास्त्रं विजानाति धृष्टद्युम्नोऽपि पार्षतः ॥ ७.१६.२५ ॥
मेरी ही कृपा से बीभत्सु (अर्जुन) परम धनुर्धरों की अवस्था को प्राप्त हुआ है। मेरा ही अस्त्र-ज्ञान धृष्टद्युम्न भी जानता है, पार्षत भी।
7.16.26
नायं संरक्षितुं कालः प्राणांस्तात जयैषिणा ।
याहि सर्गं पुरस्कृत्य यशसे च जयाय च ॥ ७.१६.२६ ॥
हे तात, विजय चाहने वाले के लिए यह समय अपने प्राणों की रक्षा का नहीं है। यश और विजय के लिए आक्रमण को आगे रखकर जाओ।
7.16.27
एवं सञ्चोदितो यन्ता द्रोणमभ्यवहत्ततः ॥ ७.१६.२७ ॥
इस प्रकार प्रेरित होकर सारथी ने तब द्रोण के रथ को आगे बढ़ाया।
7.16.28
तदाऽश्वहृदयेनाश्वानभिमन्त्र्याशु हर्षयन् ।
रथेन सवरूथेन भास्वरेण विराजता ॥ ७.१६.२८ ॥
तब अश्वहृदय विद्या से घोड़ों को शीघ्र मंत्रित करके, उन्हें हर्षित करते हुए, छत्र वाले तेजस्वी और चमकते रथ से (वह आगे बढ़ा)।
7.16.29
तं करूशाश्च मात्स्याश्च चेदयश्च ससात्वताः ।
पाण्डवाश्च सपाञ्चालाः सहिताः पर्यवारयन् ॥ ७.१६.२९ ॥
करूष, मत्स्य और चेदि, सात्वतों सहित, तथा पाण्डव और पाञ्चाल एकजुट होकर उसे घेर लेते हैं।
7.16.30
ततः शोणहयः क्रुद्धश्चतुर्दन्त इव द्विपः ।
प्रविश्य पाण्डवानीकं युधिष्ठिरमुपाद्रवत् ॥ ७.१६.३० ॥
तब लाल घोड़ों वाला (द्रोण) क्रोधित होकर, चार दाँतों वाले हाथी की भाँति पाण्डव सेना में प्रवेश करके युधिष्ठिर की ओर दौड़ पड़ा।
7.16.31
तमाविध्यच्छितैर्बाणैः कङ्कपत्रैर्युधिष्ठिरः ।
तस्य द्रोणो धनुश्छित्वा तं द्रुतं समुपाद्रवत् ॥ ७.१६.३१ ॥
युधिष्ठिर ने कंक के पंखों वाले तीखे बाणों से उसे बींध दिया। तब द्रोण ने उसका धनुष काट डाला और तुरंत उस पर झपट पड़े।
7.16.32
चक्ररक्षः कुमारस्तु पाञ्चालानां यशस्करः ।
दधार द्रोणमायान्तं वेलेव सरितां पतिम् ॥ ७.१६.३२ ॥
पाञ्चालों का यशस्वी कुमार, चक्ररक्षक, आते हुए द्रोण को ऐसे रोक रहा था जैसे तट नदियों के स्वामी (समुद्र) को रोकता है।
7.16.33
द्रोणं निवारितं दृष्ट्वा कुमारेण द्विजर्षभम् ।
सिंहनादरवो ह्यासीत्साधुसाध्विति भाषितम् ॥ ७.१६.३३ ॥
कुमार द्वारा द्विजश्रेष्ठ द्रोण को रोका जाता देख सिंहों के समान गर्जना हुई और "साधु! साधु!" की वाणी गूंज उठी।
7.16.34
कुमारस्तु ततो द्रोणं सायकेन महाहवे ।
विव्याधोरसि सङ्क्रुद्धः सिंहवच्च नदन्मुहुः ॥ ७.१६.३४ ॥
तब कुमार ने महायुद्ध में अत्यंत क्रुद्ध होकर द्रोण की छाती में एक बाण से प्रहार किया और सिंह की भाँति बार-बार गर्जना की।
7.16.35
संवार्य च रणे द्रोणं कुमारस्तु महाबलः ।
शरैरनेकसाहस्रैः कृतहस्तो जितश्रमः ॥ ७.१६.३५ ॥
युद्ध में द्रोण को रोककर उस महाबली कुमार ने हज़ारों बाणों से वार किया; वह कुशल हाथों वाला और थकावट को जीतने वाला था।
7.16.36
तं शूरमार्यव्रतिनं मन्त्रास्त्रेषु कृतश्चमम् ।
चक्ररक्षतं परामृद्रात्कुमारं द्विजपुङ्गवः ॥ ७.१६.३६ ॥
उस शूर, आर्य व्रत वाले, मंत्र-अस्त्रों में परिश्रम से निपुण, चक्ररक्षक कुमार को द्विजश्रेष्ठ (द्रोण) ने दबा दिया।
7.16.37
स मध्यं प्राप्य सैन्यानां सर्वाः प्रविचरन्दिशः ।
तव सैन्यस्य गोप्तासीद्भारद्वाजो द्विजर्षभः ॥ ७.१६.३७ ॥
वह सेनाओं के मध्य में पहुँचकर सभी दिशाओं में विचरण करते हुए आपकी सेना के रक्षक बने, द्विजों में श्रेष्ठ भारद्वाज (द्रोण)।
7.16.38
शिखण्डिनं द्वादशभिर्विंशत्या चोत्तमौजसम् ।
नकुलं पञ्चभिर्विद्ध्वा सहदेवं च सप्तभिः ॥ ७.१६.३८ ॥
शिखण्डी को बारह से, उत्तमौजा को बीस से, नकुल को पाँच से और सहदेव को सात बाणों से बींधकर (द्रोण ने प्रहार किया)।
7.16.39
युधिष्ठिरं द्वादशभिर्द्रौपदेयांस्त्रिभिस्त्रिभिः ।
सात्यकिं पञ्चभिर्विद्ध्वा मत्स्यं च दशभिः शरैः ॥ ७.१६.३९ ॥
युधिष्ठिर को बारह से, द्रौपदी के पुत्रों को तीन-तीन से, सात्यकि को पाँच से और मत्स्य को दस बाणों से बींधकर (द्रोण ने प्रहार किया)।
7.16.40
व्यक्षोभयद्रणे योधान्यथामुख्यमभिद्रवन् ।
अभ्यवर्ततं सम्प्रेप्सुः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.४० ॥
युद्ध में योद्धाओं को, उनकी श्रेणी के अनुसार, विचलित करते हुए वे आगे बढ़े, कुन्ती-पुत्र युधिष्ठिर को पकड़ने की इच्छा से।
7.16.41
युगन्धरस्ततो राजन्भारद्वाजं महारथम् ।
वारयामास सङ्क्रुद्वं वातोद्धतमिवार्णवम् ॥ ७.१६.४१ ॥
तब हे राजन्, युगन्धर ने क्रोधित महारथी भारद्वाज को रोका, जैसे वायु से उद्वेलित समुद्र को (कोई रोके)।
7.16.42
युधिष्ठिरं स विद्ध्वा तु शरैः सन्नतपर्वभिः ।
युगन्धरं तु भल्लने रथनीडादपातयत् ॥ ७.१६.४२ ॥
उसने युधिष्ठिर को बाणों से, जिनके पर्व झुके हुए थे, बींधकर, और युगन्धर को भल्ल से रथ के आसन से गिरा दिया।
7.16.43
तं विजित्य महातेजा भारद्वाजो महामनाः ।
अभ्यवर्तत सम्प्रेप्सुः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.४३ ॥
उसे पराजित करके महातेजस्वी, महामना भारद्वाज (द्रोण) कुन्तीपुत्र युधिष्ठिर को पकड़ने की इच्छा से उनकी ओर बढ़े।
7.16.44
ततो विराटद्रुपदौ केकयाः सात्यकिः शिबिः ।
व्याघ्रदत्तश्च पाञ्चल्यः सिंहसेनश्च वीर्यवान् ॥ ७.१६.४४ ॥
तब विराट, द्रुपद, केकय, सात्यकि, शिबि, पांचाल व्याघ्रदत्त, और पराक्रमी सिंहसेन (आगे बढ़े)।
7.16.45
एते चान्ये च बहवः परीप्सन्तो युधिष्ठिरम् ।
आवव्रुस्तस्य पन्थानं किरन्तः सायकान्बहून् ॥ ७.१६.४५ ॥
ये और अन्य बहुत से लोग युधिष्ठिर की रक्षा की इच्छा से, बहुत से बाण बरसाते हुए, उनके मार्ग को रोक कर खड़े हो गए।
7.16.46
व्याघ्रदत्तस्तु पाञ्चाल्यो द्रोणं विव्याध मार्गणैः ।
पञ्चाशता शितै राजंस्तत उच्चुक्रुशुर्जनाः ॥ ७.१६.४६ ॥
परंतु पांचाल व्याघ्रदत्त ने द्रोण को पचास तीखे बाणों से बेधा, हे राजन्; तब लोग ऊँचे स्वर में चिल्ला उठे।
7.16.47
त्वरितं सिंहसेनस्तु द्रोणं विद्ध्वा महारथम् ।
प्राहसत्सहसा हृष्टस्त्रासयन्वै महारथान् ॥ ७.१६.४७ ॥
तुरंत सिंहसेन ने महारथी द्रोण को बेधकर, हर्षित होकर अचानक जोर से हँसा और महारथियों को भयभीत करते हुए।
7.16.48
ततो विष्फार्य नयने धनुर्ज्यामवमृज्य च ।
तलशब्दं महत्कृत्वा द्रोणस्तं समुपाद्रवत् ॥ ७.१६.४८ ॥
तब द्रोण ने आँखें फाड़कर और धनुष की डोरी को पोंछकर, बड़ी ताली की ध्वनि करते हुए उस पर धावा बोल दिया।
7.16.49
ततस्तु सिंहसेनस्य शिरः कायात्सकुण्डलम् ।
व्याघ्रदत्तस्य चाक्रम्य भल्लाभ्यामाहरद्बली ॥ ७.१६.४९ ॥
तब बलवान् द्रोण ने दो भल्लों से सिंहसेन का कुण्डलसहित सिर धड़ से काटकर गिरा दिया, और व्याघ्रदत्त को भी धराशायी करके उसका सिर उतार लिया।
7.16.50
तान्प्रमृज्य शरव्रातैः पाण्डवानां महारथान् ।
युधिष्ठिररथाभ्याशे तस्थौ मृत्युरिवान्तकः ॥ ७.१६.५० ॥
उन पाण्डव महारथियों को बाणों की वर्षा से हटाकर द्रोण युधिष्ठिर के रथ के समीप यों खड़े हो गए जैसे साक्षात् मृत्यु या यम।
7.16.51
ततोऽभवन्महाशब्दो राजन्यौधिष्ठिरे बले ।
हृतो राजेति योधानां समीपस्थे यतव्रते ॥ ७.१६.५१ ॥
तब हे राजन्! युधिष्ठिर की सेना में महान कोलाहल उठा कि राजा को हर लिया गया है, — समीप खड़े यत्नशील योद्धाओं में।
7.16.52
अब्रुवन्सैनिकास्तत्र दृष्ट्वा द्रोणस्य विक्रमम् ।
अद्य राजा धार्तराष्ट्रः कृतार्थो वै भविष्यति ॥ ७.१६.५२ ॥
वहाँ सैनिकों ने द्रोण का पराक्रम देखकर कहा — आज धृतराष्ट्र का पुत्र राजा अवश्य ही कृतार्थ हो जाएगा।
7.16.53
अस्मिन्महूर्ते द्रोणस्तु पाण्डवं गृह्य हर्षितः ।
आगमिष्यति नो नूनं धार्तराष्ट्रस्य संयुगे ॥ ७.१६.५३ ॥
इसी क्षण हर्षित द्रोण किसी पाण्डव को पकड़कर निश्चय ही धृतराष्ट्र के पुत्र के युद्ध में हमारे पास आएँगे।
7.16.54
एवं सञ्जल्पतां तेषां तावकानां महारथः ।
आयाज्जवेन कौन्तेयो रथघोषेण नादयन् ॥ ७.१६.५४ ॥
यों बातें करते हुए आपके उन सैनिकों के बीच महारथी कौन्तेय वेग से आए, अपने रथ की घर्घराहट से दिशाओं को गुँजाते हुए।
7.16.55
शोणितोदां रथावर्तां कृत्वा विशसने नदीम् ।
शूरास्थिचयसङ्कीर्णां प्रेतकूलापहारिणीम् ॥ ७.१६.५५ ॥
रणभूमि में उसने एक नदी बना दी, जिसका जल रक्त था, जिसमें रथ भँवर थे, जो वीरों की अस्थियों के ढेरों से भरी थी और मृतकों के तटों को बहा ले जाती थी।
7.16.56
तां शरौघमहाफेनां प्रासमत्स्यसमाकुलाम् ।
नदीमुत्तीर्य वेगेन कुरून्विद्राव्य पाण्डवः ॥ ७.१६.५६ ॥
बाणों की धारा के महान फेन और भालों रूपी मछलियों से भरी उस नदी को वेग से पार करके, कुरुओं को भगाकर पाण्डुपुत्र ने।
7.16.57
ततः किरीटि सहसा द्रोणानीकमुपाद्रवत् ।
छादयन्निषुजालेन महता मोहयन्निव ॥ ७.१६.५७ ॥
तब किरीटी अर्जुन ने सहसा द्रोण की सेना पर धावा बोल दिया, बाणों के महान जाल से उसे ढकते हुए, मानो मोह में डालते हुए।
7.16.58
शीघ्रमभ्यस्यतो बाणान्सन्दधानस्य चानिशम् ।
नान्तरं ददृशे कश्चित्कौन्तेयस्य यशस्विनः ॥ ७.१६.५८ ॥
शीघ्रता से बाण चलाते और निरंतर उन्हें धनुष पर चढ़ाते हुए यशस्वी कौन्तेय के बीच कोई अंतराल नहीं दिखाई दिया।
7.16.59
न दिशो नान्तरिक्षं च न द्यौर्नैव च मेदिनी ।
अदृश्यन्त महाराज बाणभूता इवाभवन् ॥ ७.१६.५९ ॥
न दिशाएँ दिखीं, न अंतरिक्ष, न आकाश, और न ही पृथ्वी दिखी, हे महाराज! मानो वे सब बाणमय हो गई थीं।
7.16.60
नादृश्यत तदा राजंस्तत्र किञ्चन संयुगे ।
बाणान्धकारे महति कृते गाण्डीवधन्वना ॥ ७.१६.६० ॥
तब हे राजन्! उस युद्ध में वहाँ कुछ भी नहीं दिखाई दिया, गाण्डीव धनुष धारी द्वारा रचे गए उस महान बाणों के अंधकार में।
7.16.61
सूर्ये चास्तमनुप्राप्ते तमसा चाभिसंवृते ।
नाज्ञायत तदा शत्रुर्न सुहृन्न च कश्चन। ॥ ७.१६.६१ ॥
सूर्य अस्त होने को आया और अंधकार से घिर गया, तब न शत्रु पहचाना जा सका, न मित्र, न कोई और।
7.16.62
ततोऽवहारं चक्रुस्ते द्रोणदुर्योधनादयः ।
तान्विदित्वा पुनस्त्रस्ता न युद्धमनसः परान् ॥ ७.१६.६२ ॥
तब द्रोण, दुर्योधन आदि ने पीछे हटना शुरू किया। उन्हें जानकर, फिर डरे हुए, युद्ध में मन न लगाने वाले शत्रु (पीछे हट गए)।
7.16.63
स्वान्यनीकानि बीभत्सुः शनकैरवहारयत् ।
ततोऽभितुष्टुवुः पार्थं प्रहृष्टाः पाण्डुसृञ्जयाः ॥ ७.१६.६३ ॥
बीभत्सु (अर्जुन) ने अपनी सेनाओं को धीरे-धीरे पीछे हटाया। तब प्रसन्न पाण्डव और सृञ्जय पार्थ (अर्जुन) की भरपूर स्तुति करने लगे।
7.16.64
पाञ्चालाश्च मनोज्ञाभिर्वाग्भिः सूर्यमिवर्षयः ।
एं स्वशिबिरं प्रायाज्जित्वा शत्रून्धनञ्जयः ॥ ७.१६.६४ ॥
पांचालों ने भी मनोहर वाणी से (उनकी स्तुति की), मानो ऋषि सूर्य की स्तुति करते हों। शत्रुओं को जीतकर धनञ्जय (अर्जुन) अपने शिविर को गए।
7.16.65
पृष्ठतः सर्वसैन्यानां मुदितो वै सकेशवः ।
मसारगल्वर्कमुवर्णरूपैर्वज्रप्रवालस्फटिकैश्च मुख्यैः। ॥ ७.१६.६५ ॥
सब सेनाओं के पीछे प्रसन्न होकर केशव (कृष्ण) के साथ (अर्जुन था), वज्र, मूँगा और स्फटिक जैसे प्रमुख रत्नों से सजे (रथ में)।
7.16.66
चित्रे रथे पाण्डुसुतो बभासे नक्षत्रचित्रे वियतीव चन्द्रः ॥ ७.१६.६६ ॥
विचित्र रथ में पाण्डुपुत्र (अर्जुन) ऐसे चमके, जैसे तारों से चित्रित आकाश में चन्द्रमा।
7.16.67
वृद्धक्षत्रस्य दायादं पितुरत्यन्तवैरिणम् ।
ससाराभिमुखः शूरः शार्दूल इव कुञ्जरम् ॥ ७.१६.६७ ॥
वृद्धक्षत्र के पुत्र, अपने पिता के घोर शत्रु की ओर वह शूरवीर सामने से बढ़ा, जैसे बाघ हाथी की ओर बढ़ता है।
7.16.68
तौ परस्परमासाद्य खह्गदन्तनखायुधौ ।
हृष्टवत्सम्प्रजहाते व्याघ्रकेसरिणाविव ॥ ७.१६.६८ ॥
तलवार, दाँत और नख ही जिनके शस्त्र थे, वे दोनों एक-दूसरे से भिड़कर हर्षपूर्वक प्रहार करने लगे, जैसे बाघ और सिंह।
7.16.69
सम्पातेष्वभिघातेषु निपातेष्वसिचर्मणोः ।
न तयोरन्तरं कश्चिद्ददर्श नरसिंहयोः ॥ ७.१६.६९ ॥
टकराहटों, प्रहारों और वार करते तलवार-ढाल में उन दोनों नरसिंहों के बीच कोई अंतर (दरार) किसी ने नहीं देखा।
7.16.70
अवक्षेपोऽसिनिर्हादः शस्त्रान्तरनिदर्शनम् ।
बाह्यान्तरनिपातश्च निर्विशेमदृश्यत ॥ ७.१६.७० ॥
प्रहार, तलवार की गर्जना, शस्त्रों के बीच के अवसरों का प्रदर्शन, बाहर और भीतर के वार — सब कुछ एक-सा दिखाई दे रहा था।
7.16.71
बाह्यमाभ्यन्तरं चैव चरन्तौ मार्गमुत्तमम् ।
ददृशाते महात्मानौ सपक्षाविव पर्वतौ ॥ ७.१६.७१ ॥
बाहरी और भीतरी उत्तम मार्गों पर चलते हुए वे दोनों महात्मा ऐसे दिखे जैसे पंखों वाले दो पर्वत।
7.16.72
ततो विक्षिपतः खङ्गं सौभद्रस्य यशस्विनः ।
शरावरणपक्षान्ते प्रजहार जयद्रथः ॥ ७.१६.७२ ॥
तब यशस्वी सौभद्र की तलवार घुमाते समय, बाणों के आवरण-पंख के सिरे पर जयद्रथ ने प्रहार किया।
7.16.73
रुक्मपत्रान्तरे सक्तस्तस्मिंश्चर्मणि भास्वरे ।
सिन्धुराजबलोद्धूतः सोऽभज्यत महानसिः ॥ ७.१६.७३ ॥
स्वर्णपत्रों के बीच फँसी वह तलवार, उस चमकती ढाल में अटकी हुई, सिन्धुराज की सेना के बल से झटकी जाकर टूट गई।
7.16.74
भग्नमाज्ञाय निस्त्रिंशमवप्लुत्य पदानि षट् ।
अदृश्यत निमेषेण स्वरथं पुनरास्थितः ॥ ७.१६.७४ ॥
तलवार टूटी देखकर वह छह कदम कूदकर उतरा, और पल भर में अपने रथ पर फिर से सवार दिखाई दिया।
7.16.75
तं कार्ष्णिं समरान्मुक्तमास्थितं रथमुत्तमम् ।
सहिताः सर्वराजानः परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१६.७५ ॥
युद्ध से निकलकर उत्तम रथ पर चढ़े उस कार्ष्णि को सभी राजाओं ने मिलकर चारों ओर से घेर लिया।
7.16.76
ततश्चर्म च खङ्गं च समुत्क्षिप्य महाबलः ।
ननादार्जुनदायादः प्रेक्षमाणो जयद्रथम् ॥ ७.१६.७६ ॥
फिर ढाल और तलवार ऊपर उठाकर उस महाबली अर्जुन के उत्तराधिकारी ने जयद्रथ की ओर देखते हुए गर्जना की।
7.16.77
सिन्धुराजं परित्यज्य सौभद्रः परवीरहा ।
तापयामास तत्सैन्यं भुवनं भास्करो यथा ॥ ७.१६.७७ ॥
सिन्धुराज को छोड़कर शत्रु-वीरों के संहारक सुभद्रा-पुत्र ने उस सेना को ऐसे तपाया जैसे सूर्य संसार को तपाता है।
7.16.78
तस्य सर्वायसीं शक्तिं शल्यः कनकभूषणाम् ।
चिक्षेप समरे घोरां दीप्तामग्निशिखामिव ॥ ७.१६.७८ ॥
शल्य ने युद्ध में उस पर स्वर्ण-अलंकृत, पूरी तरह लोहे की बनी, भयानक और जलती हुई अग्निशिखा जैसी शक्ति फेंकी।
7.16.79
तामवप्लुत्य जग्राह विकोशं चाकरोदसिम् ।
वैनतेयो यथा कार्ष्णिः पतन्तमुरगोत्तमम् ॥ ७.१६.७९ ॥
उसने कूदकर उस शक्ति को पकड़ लिया और तलवार को म्यान से निकाल लिया, जैसे गरुड़ गिरते हुए श्रेष्ठ सर्प को पकड़ लेता है।
7.16.80
तस्य लाषवमाज्ञाय सत्वं चामिततेजसः ।
सहिताः सर्वराजानः सिंहनादमथानदन् ॥ ७.१६.८० ॥
उसकी फुर्ती और अमित तेज वाले वीर के साहस को देखकर सभी राजाओं ने एक साथ सिंहनाद किया।
7.16.81
ततस्तामेव शल्यस्य सौभद्रः परवीरहा ।
मुमोच भुजवीर्येण वैदूर्यविकृतां शिताम् ॥ ७.१६.८१ ॥
तब शत्रुवीरों के संहारक सौभद्र ने अपनी भुजाओं के बल से शल्य की उसी वैदूर्य-जड़ित तीखी शक्ति को चला दिया।
7.16.82
सा तस्य रथमासाद्य निर्मुक्तभुजगोपमा ।
जघान सूतं शल्यस्य रथाच्चैनमपातयत् ॥ ७.१६.८२ ॥
वह शक्ति शल्य के रथ तक पहुँचकर, छूटे हुए सर्प के समान, शल्य के सारथी को मार गिरा दी और उसे भी रथ से गिरा दिया।
7.16.83
ततो विराटद्रुपदौ धृष्टकेतुर्युधिष्ठिरः ।
सात्यकिः केकया भीमो धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ ॥ ७.१६.८३ ॥
तब विराट और द्रुपद, धृष्टकेतु, युधिष्ठिर, सात्यकि, केकय राजकुमार, भीम, धृष्टद्युम्न और शिखण्डी।
7.16.84
यमौ च द्रौपदेयाश्च साधुसाध्विति चुक्रुशुः ।
बाणशब्दाश्च विविधाः सिंहनादाश्च पुष्कलाः ॥ ७.१६.८४ ॥
नकुल-सहदेव और द्रौपदी के पुत्रों ने 'साधु, साधु!' कहकर पुकारा; और विविध बाणों के शब्द तथा प्रचुर सिंहनाद हुए।
7.16.85
प्रादुरासन्हर्षयन्तः सौभद्रमपलायिनम् ।
तन्नामृष्यन्त पुत्रास्ते शत्रोर्विजयलक्षणम् ॥ ७.१६.८५ ॥
सौभद्र को अपलायी देखकर, जो हर्ष बढ़ाते हुए प्रकट हुए, उन्हें आपके पुत्र सह न सके, शत्रु की विजय के उस चिह्न को।
7.16.86
अथैनं सहसा सर्वे समन्तान्निशितैः शरैः ।
अभ्याकिरन्महाराज जलदा इव पर्वतम् ॥ ७.१६.८६ ॥
तब सब ने एकाएक चारों ओर से तीखे बाणों से उसे ढक दिया, हे महाराज, जैसे मेघ पर्वत को ढक लेते हैं।
7.16.87
तेषां च प्रियमन्विच्छन्सूतस्य च पराभवम् ।
आर्तायनिरमित्रघ्नः क्रुद्धः सौभद्रमभ्ययात् ॥ ७.१६.८७ ॥
उनका हित चाहते हुए और सारथि की पराजय से, शत्रुहन्ता आर्तायनि क्रुद्ध होकर सौभद्र की ओर बढ़ा।