மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.16.1
तद्बलं सुमहद्दीर्णं त्वदीयं प्रेक्ष्य वीर्यवान् ।
दधारैको रणे पाण्डून्वृषसेनोऽस्त्रमायया ॥ ७.१६.१ ॥
உமது அந்த மிகப் பெரிய படை சிதறுவதைக் கண்டு, வலிமைமிக்க வృषசேனன் ஒருவனே போர்க்களத்தில் அஸ்திர மாயையால் பாண்டவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.
7.16.2
शरा दश दिशो मुक्ता वृषसेनेन संयुगे ।
विचेरुस्ते विनिर्भिद्य नरवाजिरथद्विपान् ॥ ७.१६.२ ॥
போரில் வृषசேனன் பத்துத் திசைகளிலும் அம்புகளை எய்தான்; அவை மனிதர்கள், குதிரைகள், தேர்கள், யானைகள் ஆகியவற்றைத் துளைத்து எங்கும் பரவின.
7.16.3
तस्य दीप्ता महाबाणा विविश्चेरुः सहस्रशः ।
भानोरिव महाराज घर्मकाले मरीचयः ॥ ७.१६.३ ॥
மகாராஜா, அவனுடைய ஒளிரும் பெரும் அம்புகள் ஆயிரக்கணக்கில் ஊடுருவின; வெயில் காலத்தில் சூரியனின் கதிர்கள் போல.
7.16.4
तेनार्दिता महाराज रथिनः सादिनस्तथा ।
निपेतुरुर्व्यां सहसा वातभग्ना इव द्रुमाः ॥ ७.१६.४ ॥
மகாராஜா, அவனால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேரர்களும் குதிரை வீரர்களும் திடீரென பூமியில் விழுந்தனர்; காற்றால் முறிந்த மரங்கள் போல.
7.16.5
हयौघांश्च रथौघांश्च गजौघांश्च महारथः ।
अपातयद्रणे राजञ्शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१६.५ ॥
மகாரதன் போர்க்களத்தில், அரசே, நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் குதிரைப் படைகளையும் தேர்ப் படைகளையும் யானைப் படைகளையும் வீழ்த்தினான்.
7.16.6
दृष्ट्वा तमेकं समरे विचरन्तमभीतवत् ।
सहिताः सर्वराजानः परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१६.६ ॥
போரில் அவன் அஞ்சாதவன் போல் தனியாகத் திரிவதைக் கண்டு, எல்லா அரசர்களும் ஒன்றுசேர்ந்து நாலா பக்கத்திலும் அவனைச் சூழ்ந்தனர்.
7.16.7
नाकुलिस्तु शतानीको वृषसेनं समभ्ययात् ।
विव्याध चैनं दशभिर्नाराचैर्मर्मभेदिभिः ॥ ७.१६.७ ॥
நகுலனின் மகனான சதானீகன் வ்ருஷசேனனை எதிர்த்துச் சென்று, மர்மங்களைத் துளைக்கும் பத்து நாராச அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்.
7.16.8
तस्य कर्णात्मजश्चापं छित्त्वा केतुमपातयत् ।
तं भ्रातरं परीप्सन्तो द्रौपदेयाः समभ्ययुः ॥ ७.१६.८ ॥
கர்ணனின் மகன் அவனுடைய வில்லை வெட்டி, கொடியை வீழ்த்தினான். அப்போது தம்பியைக் காக்க விரும்பிய திரௌபதியின் மகன்கள் அவனை நோக்கி விரைந்தனர்.
7.16.9
कर्णात्मजं शरव्रातैरदृश्यं चक्रुरञ्जसा ।
तान्नदन्तोऽभ्यधावन्त द्रोणपुत्रमुखा रथाः ॥ ७.१६.९ ॥
அம்புக் கூட்டங்களால் கர்ணனின் மகனை விரைவில் மறைத்தனர். அப்போது துரோணனின் மகனைத் தலைவனாகக் கொண்ட தேர்வீரர்கள் கர்ச்சித்துக்கொண்டு அவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.
7.16.10
छादयन्तो महाराज द्रौपदेयान्महारथान् ।
शरैर्नानाविधैस्तूर्णं पर्वताञ्जलदा इव ॥ ७.१६.१० ॥
மகாராஜனே! பலவகை அம்புகளால் திரௌபதியின் மகாரதர்களான மகன்களை விரைவில் மூடினர்; மேகங்கள் மலைகளை மூடுவது போல.
7.16.11
तान्पाण्डवाः प्रत्यगृह्णंस्त्वरिताः पुत्रगृद्धिनः ।
पाञ्चालाः केकया मत्स्याः सृञ्जयाश्चोद्यतायुधाः ॥ ७.१६.११ ॥
புதல்வர்களின் மீது ஆவல் கொண்ட பாண்டவர்கள் விரைந்து அவர்களை எதிர்கொண்டனர்; பாஞ்சாலர்களும் கேகயர்களும் மத்ஸ்யர்களும் சிருஞ்சயர்களும் ஆயுதங்களை உயர்த்தியிருந்தனர்.
7.16.12
तद्युद्धमभवद्धोरं सुमहद्रोमहर्षणम् ।
त्वदीयैः पाण्डुपुत्राणां देवानामिव दानवैः ॥ ७.१६.१२ ॥
அந்தப் போர் மிகக் கொடியதும் மயிர்சிலிர்க்கச் செய்வதுமாக ஆனது—உங்கள் வீரர்களுக்கும் பாண்டுவின் மகன்களுக்கும் இடையே, தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையே நடந்ததுபோல.
7.16.13
एवं युयुधिरे वीराः संरब्धाः कुरुपाण्डवाः ।
परस्परमुदीक्षन्तः परस्परकृतागसः ॥ ७.१६.१३ ॥
இவ்வாறு கோபமுற்ற வீரர்களான கௌரவர்களும் பாண்டவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் குற்றம் இழைத்தவர்களாக, ஒருவரையொருவர் நோக்கியவாறு போரிட்டனர்.
7.16.14
तेषां ददृशिरे कोपाद्वपूम्ष्यमिततेजसाम् ।
युयुत्सूनामिवाकाशे पतत्त्रिवरभोगिनाम् ॥ ७.१६.१४ ॥
கோபத்தால் போர் விரும்பிய அவர்களின் அளவற்ற ஒளி கொண்ட உடல்கள், வானில் பறக்கும் சிறந்த பறவைகளும் பாம்புகளும் போலத் தெரிந்தன.
7.16.15
भीमकर्णकृपद्रोणद्रौणिपार्षतसात्यकैः ।
बभासे स रणोद्देशः कालसूर्यैरिवोदितैः ॥ ७.१६.१५ ॥
பீமன், கர்ணன், கிருபர், துரோணர், துரோணரின் மகன், திருஷ்டத்யும்நன், சாத்யகி ஆகியோரால் அந்தப் போர்க்களம் உதித்த காலச் சூரியர்களைப் போல் பிரகாசித்தது.
7.16.16
प्रजानां संक्षये घोरे यथा सूर्योदयो भवेत् ।
शूराणामुदयस्तद्वदासीत्पुरुषसत्तम ॥ ७.१६.१६ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, கொடிய மக்கள் அழிவில் சூரியோதயம் போல, வீரர்களின் எழுச்சியும் அவ்வாறே இருந்தது.
7.16.17
तदासीत्तुमुलं युद्धं निघ्नतामितरेतरम् ।
महाबलानां बलिभिर्दानवानां यथा सुरैः ॥ ७.१६.१७ ॥
அப்போது ஒருவரையொருவர் தாக்கிக் கொண்ட பேராற்றல் மிக்க வீரர்களிடையே பெரும் ஆரவாரப் போர் நடந்தது; தேவர்களும் தானவர்களும் போரிடுவது போல.
7.16.18
ततो युधिष्ठिरानीकमुद्धूतार्णवनिःस्वनम् ।
त्वदीयमवधीत्सैन्यं संप्रद्रुतमहारथम् ॥ ७.१६.१८ ॥
அதன்பின் கடல் கொந்தளிப்பது போல் முழங்கிய யுதிஷ்டிரரின் படை, உங்கள் படையை அழித்தது; அதன் பெரும் தேர்வீரர்கள் சிதறி ஓடினர்.
7.16.19
तत्प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा शत्रुभिर्भृशमर्दितम् ।
अलं द्रुतेन वः शूरा इति द्रोणोऽभ्यभाषत ॥ ७.१६.१९ ॥
எதிரிகளால் பெரிதும் நசுக்கப்பட்டு சிதறடிக்கப்பட்ட அந்தப் படையைக் கண்டு, துரோணர் கூறினார்: 'வீரர்களே, ஓட்டம் போதும்.'
7.16.20
भारद्वाजममर्षश्च विक्रमश्च समाविशत् ।
समुद्धृत्य निषङ्गाच्च धनुर्ज्यामवमृज्य च।
महाशरधनुष्पाणिर्यन्तारमिदमब्रवीत् ॥ ७.१६.२० ॥
துரோணரில் சீற்றமும் வீரமும் புகுந்தன. அம்பறாத்தூணியிலிருந்து அம்பெடுத்து வில்நாணைத் துடைத்து, பெரும் அம்புகளையும் வில்லையும் கையில் ஏந்தி அவன் சாரதியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
7.16.21
सारथे याहि यत्रैष पाण्डरेण विराजता ।
ध्रियमाणेन च्छेण राजा तिष्ठति धर्मराट् ॥ ७.१६.२१ ॥
சாரதியே, அதோ வெண்மையாக ஒளிரும் குடை பிடிக்கப்பட்டு நிற்கும் அரசன் எங்கிருக்கிறானோ அங்கே செல். அவன் தருமராஜன்.
7.16.22
तदेतद्दीर्यते सैन्यं धार्तराष्ट्रमनेकधा ।
एतत्संस्तम्भयिष्यामि प्रतिवार्य युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.२२ ॥
திருதராஷ்டிரனின் மகன்களின் இந்தப் படை பலவாறாகச் சிதறிக்கொண்டிருக்கிறது. யுதிஷ்டிரனைத் தடுத்து இதை நிலைநிறுத்துவேன்.
7.16.23
न हि मामभिवर्षन्तं संयुगे तात पाण्डवाः ।
मात्स्यपाञ्चालराजानः सर्वे च सहसोमकाः ॥ ७.१६.२३ ॥
அன்பனே, போரில் அம்புமழை பொழியும் என்னை பாண்டவர்களோ, மத்ஸ்ய பாஞ்சால அரசர்களோ, சோமகர்கள் அனைவருடனுமோ தடுக்க முடியாது.
7.16.24
अर्जुनो मत्प्रसादाद्धि महास्त्राणि समाप्तवान् ।
न मामुत्सहते तात न भीमो न च सात्यकिः ॥ ७.१६.२४ ॥
அர்ஜுனன் என் அருளாலேயே மகா அஸ்திரங்களைக் கற்று முடித்தான். அன்பனே, அர்ஜுனனோ, பீமனோ, சாத்யகியோ என்னை எதிர்க்கத் துணியமாட்டார்கள்.
7.16.25
मत्प्रसादाद्धि बीभत्सुः परमेष्वासतां गतः ।
ममैवास्त्रं विजानाति धृष्टद्युम्नोऽपि पार्षतः ॥ ७.१६.२५ ॥
என் அருளாலேயே பீபத்சு (அர்ஜுனன்) பரம வில்லாளிகளின் நிலையை அடைந்தான். என் அஸ்திர அறிவை பார்ஷதனான் திருஷ்டத்யும்னனும் அறிவான்.
7.16.26
नायं संरक्षितुं कालः प्राणांस्तात जयैषिणा ।
याहि सर्गं पुरस्कृत्य यशसे च जयाय च ॥ ७.१६.२६ ॥
அன்பனே, வெற்றியை விரும்புபவனுக்கு உயிரைக் காத்துக்கொள்ளும் காலம் இதுவல்ல. புகழுக்காகவும் வெற்றிக்காகவும் தாக்குதலை முன்னிறுத்திச் செல்.
7.16.27
एवं सञ्चोदितो यन्ता द्रोणमभ्यवहत्ततः ॥ ७.१६.२७ ॥
இவ்வாறு தூண்டப்பட்ட தேரோட்டி அப்போது துரோணரின் தேரை முன்னே செலுத்தினான்.
7.16.28
तदाऽश्वहृदयेनाश्वानभिमन्त्र्याशु हर्षयन् ।
रथेन सवरूथेन भास्वरेण विराजता ॥ ७.१६.२८ ॥
அப்போது அஸ்வஹ்ருதய வித்தையால் குதிரைகளை விரைவாக மந்திரித்து, அவற்றை மகிழ்வித்தபடி, விதானத்துடன் ஒளிரும் பிரகாசமான தேரில் (சென்றான்).
7.16.29
तं करूशाश्च मात्स्याश्च चेदयश्च ससात्वताः ।
पाण्डवाश्च सपाञ्चालाः सहिताः पर्यवारयन् ॥ ७.१६.२९ ॥
கருூஷர்களும் மத்ஸ்யர்களும் சேதியர்களும், சாத்வதர்களுடன், பாண்டவர்களும் பாஞ்சாலர்களுமாக ஒன்றுசேர்ந்து அவனை சூழ்ந்துகொண்டனர்.
7.16.30
ततः शोणहयः क्रुद्धश्चतुर्दन्त इव द्विपः ।
प्रविश्य पाण्डवानीकं युधिष्ठिरमुपाद्रवत् ॥ ७.१६.३० ॥
அப்போது சிவந்த குதிரைகளைக் கொண்டவன் சினந்து, நான்கு தந்தங்கள் கொண்ட யானையைப் போல பாண்டவ படையில் புகுந்து யுதிஷ்டிரனை நோக்கி விரைந்தான்.
7.16.31
तमाविध्यच्छितैर्बाणैः कङ्कपत्रैर्युधिष्ठिरः ।
तस्य द्रोणो धनुश्छित्वा तं द्रुतं समुपाद्रवत् ॥ ७.१६.३१ ॥
யுதிஷ்டிரர் கங்கப் பறவையின் இறகுடைய கூரிய அம்புகளால் அவனை துளைத்தார். அப்போது துரோணர் அவனுடைய வில்லை அறுத்து, விரைவாக அவன் மீது பாய்ந்தார்.
7.16.32
चक्ररक्षः कुमारस्तु पाञ्चालानां यशस्करः ।
दधार द्रोणमायान्तं वेलेव सरितां पतिम् ॥ ७.१६.३२ ॥
பாஞ்சாலர்களுக்கு புகழ் தரும் இளவரசன், சக்கரத்தின் காவலன், வந்துகொண்டிருந்த துரோணரை நதிகளின் தலைவனான கடலை கரை தடுப்பது போல தடுத்து நின்றான்.
7.16.33
द्रोणं निवारितं दृष्ट्वा कुमारेण द्विजर्षभम् ।
सिंहनादरवो ह्यासीत्साधुसाध्विति भाषितम् ॥ ७.१६.३३ ॥
இளவரசனால் துரோணர் தடுக்கப்பட்டதைக் கண்டதும், சிங்கக் கர்ஜனை போன்ற ஒலி எழுந்தது; "சாது! சாது!" என்ற சொல் முழங்கியது.
7.16.34
कुमारस्तु ततो द्रोणं सायकेन महाहवे ।
विव्याधोरसि सङ्क्रुद्धः सिंहवच्च नदन्मुहुः ॥ ७.१६.३४ ॥
அப்போது இளவரசன் பெரும் போரில் கடுமையாக கோபமுற்று, துரோணரின் மார்பில் ஓர் அம்பால் தாக்கினான்; சிங்கம் போல மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்.
7.16.35
संवार्य च रणे द्रोणं कुमारस्तु महाबलः ।
शरैरनेकसाहस्रैः कृतहस्तो जितश्रमः ॥ ७.१६.३५ ॥
போரில் துரோணரைத் தடுத்து நிறுத்திய அந்த மகாபலசாலியான இளவரசன், ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளால் தாக்கினான்; அவன் திறமையான கைகளையும் களைப்பை வென்றவனுமாக இருந்தான்.
7.16.36
तं शूरमार्यव्रतिनं मन्त्रास्त्रेषु कृतश्चमम् ।
चक्ररक्षतं परामृद्रात्कुमारं द्विजपुङ्गवः ॥ ७.१६.३६ ॥
அந்த வீரனும், ஆரிய விரதம் கொண்டவனும், மந்திர அஸ்திரங்களில் உழைப்பால் திறன் பெற்றவனும், சக்கரத்தின் காவலனுமான இளவரசனை, பிராமணர்களில் சிறந்தவரான துரோணர் நசுக்கினார்.
7.16.37
स मध्यं प्राप्य सैन्यानां सर्वाः प्रविचरन्दिशः ।
तव सैन्यस्य गोप्तासीद्भारद्वाजो द्विजर्षभः ॥ ७.१६.३७ ॥
அவர் படைகளின் நடுவை அடைந்து அனைத்துத் திசைகளிலும் சஞ்சரித்தபடி, உங்கள் படைக்குக் காவலனாக இருந்தார் — இருபிறப்பாளரில் சிறந்த பாரத்வாஜர் (துரோணர்).
7.16.38
शिखण्डिनं द्वादशभिर्विंशत्या चोत्तमौजसम् ।
नकुलं पञ्चभिर्विद्ध्वा सहदेवं च सप्तभिः ॥ ७.१६.३८ ॥
சிகண்டியை பன்னிரண்டாலும், உத்தமௌஜஸைஇருபதாலும், நகுலனை ஐந்தாலும், சகதேவனை ஏழாலும் துளைத்து (துரோணர் தாக்கினார்).
7.16.39
युधिष्ठिरं द्वादशभिर्द्रौपदेयांस्त्रिभिस्त्रिभिः ।
सात्यकिं पञ्चभिर्विद्ध्वा मत्स्यं च दशभिः शरैः ॥ ७.१६.३९ ॥
யுதிஷ்டிரனை பன்னிரண்டாலும், திரௌபதியின் புதல்வர்களை ஒவ்வொருவரையும் மூன்றாலும், சாத்யகியை ஐந்தாலும், மத்ஸ்யனை பத்தாலும் அம்புகளால் துளைத்து.
7.16.40
व्यक्षोभयद्रणे योधान्यथामुख्यमभिद्रवन् ।
अभ्यवर्ततं सम्प्रेप्सुः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.४० ॥
போரில் வீரர்களை அவர்களின் தரத்தின்படி கலக்கியபடி அவர்கள் முன்னேறினர்; குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரனைப் பிடிக்க விரும்பி.
7.16.41
युगन्धरस्ततो राजन्भारद्वाजं महारथम् ।
वारयामास सङ्क्रुद्वं वातोद्धतमिवार्णवम् ॥ ७.१६.४१ ॥
பின்னர் அரசே, யுகந்தரன் கோபமுற்ற மகாரதன் பாரத்வாஜரைத் தடுத்தான், காற்றால் கொந்தளிக்கும் கடலைப் போல.
7.16.42
युधिष्ठिरं स विद्ध्वा तु शरैः सन्नतपर्वभिः ।
युगन्धरं तु भल्लने रथनीडादपातयत् ॥ ७.१६.४२ ॥
அவன் யுதிஷ்டிரனை வளைந்த கணுக்களுடைய அம்புகளால் துளைத்து, யுகந்தரனை பல்லத்தால் தேர்த்தட்டிலிருந்து வீழ்த்தினான்.
7.16.43
तं विजित्य महातेजा भारद्वाजो महामनाः ।
अभ्यवर्तत सम्प्रेप्सुः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.४३ ॥
அவனை வென்ற மகாதேஜஸ்வியும் மகாமனமுடையவருமான பாரத்வாஜர் (துரோணர்), குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரனைப் பிடிக்கும் விருப்பத்துடன் அவரை நோக்கி முன்னேறினார்.
7.16.44
ततो विराटद्रुपदौ केकयाः सात्यकिः शिबिः ।
व्याघ्रदत्तश्च पाञ्चल्यः सिंहसेनश्च वीर्यवान् ॥ ७.१६.४४ ॥
பின்னர் விராடன், துருபதன், கேகயர்கள், சாத்யகி, சிபி, பாஞ்சால வியாக்ரதத்தன், மற்றும் வீரியவான் சிம்ஹசேனன் ஆகியோர் (முன்னேறினர்).
7.16.45
एते चान्ये च बहवः परीप्सन्तो युधिष्ठिरम् ।
आवव्रुस्तस्य पन्थानं किरन्तः सायकान्बहून् ॥ ७.१६.४५ ॥
இவர்களும் வேறு பலரும் யுதிஷ்டிரனைக் காக்க விரும்பி, பல அம்புகளைப் பொழிந்து அவனது வழியைத் தடுத்து நின்றனர்.
7.16.46
व्याघ्रदत्तस्तु पाञ्चाल्यो द्रोणं विव्याध मार्गणैः ।
पञ्चाशता शितै राजंस्तत उच्चुक्रुशुर्जनाः ॥ ७.१६.४६ ॥
ஆனால் பாஞ்சால வியாக்ரதத்தன் துரோணரை ஐம்பது கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான்; அரசே, அப்போது மக்கள் உரக்கக் கூவினர்.
7.16.47
त्वरितं सिंहसेनस्तु द्रोणं विद्ध्वा महारथम् ।
प्राहसत्सहसा हृष्टस्त्रासयन्वै महारथान् ॥ ७.१६.४७ ॥
விரைவாக சிம்ஹசேனன் மகாரதி துரோணரைத் துளைத்து, மகிழ்ச்சியுடன் திடீரென்று சிரித்தான்; மகாரதர்களை அச்சுறுத்தியவாறு.
7.16.48
ततो विष्फार्य नयने धनुर्ज्यामवमृज्य च ।
तलशब्दं महत्कृत्वा द्रोणस्तं समुपाद्रवत् ॥ ७.१६.४८ ॥
அப்போது துரோணர் கண்களை அகலத் திறந்து, வில்நாணைத் தடவி, பெரும் கைதட்டொலி எழுப்பி அவனை நோக்கி பாய்ந்தார்.
7.16.49
ततस्तु सिंहसेनस्य शिरः कायात्सकुण्डलम् ।
व्याघ्रदत्तस्य चाक्रम्य भल्लाभ्यामाहरद्बली ॥ ७.१६.४९ ॥
பின்னர் வலிமையுள்ள துரோணர் சிம்சேனனின் குண்டலங்களுடன் கூடிய தலையை உடலிலிருந்து இரு பல்லங்களால் அறுத்தார்; வ்யாக்ரதத்தனையும் தாக்கி அவன் தலையையும் எடுத்தார்.
7.16.50
तान्प्रमृज्य शरव्रातैः पाण्डवानां महारथान् ।
युधिष्ठिररथाभ्याशे तस्थौ मृत्युरिवान्तकः ॥ ७.१६.५० ॥
பாண்டவ மகாரதர்களை அம்பு மழையால் விலக்கி, துரோணர் யுதிஷ்டிரனின் தேருக்கருகில் மரணம் போல், யமன் போல் நின்றார்.
7.16.51
ततोऽभवन्महाशब्दो राजन्यौधिष्ठिरे बले ।
हृतो राजेति योधानां समीपस्थे यतव्रते ॥ ७.१६.५१ ॥
அப்போது, அரசே, யுதிஷ்டிரனின் படையில் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது: அரசர் கவர்ந்து செல்லப்பட்டார் என்று அருகிலிருந்த விழிப்புடைய வீரர்களிடையே.
7.16.52
अब्रुवन्सैनिकास्तत्र दृष्ट्वा द्रोणस्य विक्रमम् ।
अद्य राजा धार्तराष्ट्रः कृतार्थो वै भविष्यति ॥ ७.१६.५२ ॥
அங்கிருந்த வீரர்கள் துரோணரின் வீரத்தைக் கண்டு கூறினர்: இன்று திருதராஷ்டிரரின் மகன் அரசன் நிச்சயம் தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவான்.
7.16.53
अस्मिन्महूर्ते द्रोणस्तु पाण्डवं गृह्य हर्षितः ।
आगमिष्यति नो नूनं धार्तराष्ट्रस्य संयुगे ॥ ७.१६.५३ ॥
இந்த கணத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் துரோணர் ஒரு பாண்டவனைப் பிடித்து, நிச்சயமாக திருதராஷ்டிரரின் மகனின் போர்க்களத்திற்கு நம்மிடம் வருவார்.
7.16.54
एवं सञ्जल्पतां तेषां तावकानां महारथः ।
आयाज्जवेन कौन्तेयो रथघोषेण नादयन् ॥ ७.१६.५४ ॥
இவ்வாறு உங்கள் படையினர் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், மகாரதனான குந்தியின் மகன் தேரின் முழக்கத்தால் எதிரொலிக்கச் செய்து விரைவாக வந்தான்.
7.16.55
शोणितोदां रथावर्तां कृत्वा विशसने नदीम् ।
शूरास्थिचयसङ्कीर्णां प्रेतकूलापहारिणीम् ॥ ७.१६.५५ ॥
போர்க்களத்தில் அவன் இரத்தம் நீராகவும், தேர்கள் சுழல்களாகவும், வீரர்களின் எலும்புக் குவியல்களால் நிறைந்ததும், இறந்தவர்களின் கரைகளை அடித்துச் செல்வதுமான ஓர் ஆற்றை உருவாக்கினான்.
7.16.56
तां शरौघमहाफेनां प्रासमत्स्यसमाकुलाम् ।
नदीमुत्तीर्य वेगेन कुरून्विद्राव्य पाण्डवः ॥ ७.१६.५६ ॥
அம்புத் திரளின் பெரும் நுரையும், ஈட்டிகளாகிய மீன்களும் நிறைந்த அந்த ஆற்றை வேகமாகக் கடந்து, குருக்களை ஓடச்செய்த பாண்டவன்.
7.16.57
ततः किरीटि सहसा द्रोणानीकमुपाद्रवत् ।
छादयन्निषुजालेन महता मोहयन्निव ॥ ७.१६.५७ ॥
பின்னர் கிரீடியான அர்ஜுனன் திடீரென்று துரோணரின் படையின் மீது பாய்ந்தான், பெரிய அம்பு வலையால் மூடி, குழப்பத்தில் ஆழ்த்துபவன் போல.
7.16.58
शीघ्रमभ्यस्यतो बाणान्सन्दधानस्य चानिशम् ।
नान्तरं ददृशे कश्चित्कौन्तेयस्य यशस्विनः ॥ ७.१६.५८ ॥
விரைவாக அம்புகளைப் பயின்று, இடைவிடாமல் அவற்றைப் பூட்டிய புகழ்மிக்க குந்தியின் மகனுக்கு எந்த இடைவெளியும் காணப்படவில்லை.
7.16.59
न दिशो नान्तरिक्षं च न द्यौर्नैव च मेदिनी ।
अदृश्यन्त महाराज बाणभूता इवाभवन् ॥ ७.१६.५९ ॥
திசைகளும், வானமும், விண்ணும், பூமியும் காணப்படவில்லை, மகாராஜனே! அவை அம்புகளால் ஆனவை போல ஆகிவிட்டன.
7.16.60
नादृश्यत तदा राजंस्तत्र किञ्चन संयुगे ।
बाणान्धकारे महति कृते गाण्डीवधन्वना ॥ ७.१६.६० ॥
அப்போது, அரசே! அந்தப் போரில் அங்கு எதுவுமே காணப்படவில்லை, காண்டீவ வில்லாளியால் உண்டாக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் அம்பு இருளில்.
7.16.61
सूर्ये चास्तमनुप्राप्ते तमसा चाभिसंवृते ।
नाज्ञायत तदा शत्रुर्न सुहृन्न च कश्चन। ॥ ७.१६.६१ ॥
சூரியன் அஸ்தமனமாகி இருளால் சூழப்பட்டபோது, அப்போது எதிரியோ நண்பனோ எவருமே அடையாளம் காணப்படவில்லை.
7.16.62
ततोऽवहारं चक्रुस्ते द्रोणदुर्योधनादयः ।
तान्विदित्वा पुनस्त्रस्ता न युद्धमनसः परान् ॥ ७.१६.६२ ॥
அப்போது துரோணர், துரியோதனன் முதலானோர் பின்வாங்கினர்; அவர்களை அறிந்து, மீண்டும் அஞ்சி, போரில் மனம் வைக்காத எதிரிகள் (பின்வாங்கினர்).
7.16.63
स्वान्यनीकानि बीभत्सुः शनकैरवहारयत् ।
ततोऽभितुष्टुवुः पार्थं प्रहृष्टाः पाण्डुसृञ्जयाः ॥ ७.१६.६३ ॥
பீபத்ஸு (அர்ஜுனன்) தம் படைகளை மெல்ல பின்வாங்கச் செய்தான்; பின்னர் மகிழ்ந்த பாண்டவர்களும் சிருஞ்சயர்களும் பார்த்தனை பெரிதும் புகழ்ந்தனர்.
7.16.64
पाञ्चालाश्च मनोज्ञाभिर्वाग्भिः सूर्यमिवर्षयः ।
एं स्वशिबिरं प्रायाज्जित्वा शत्रून्धनञ्जयः ॥ ७.१६.६४ ॥
பாஞ்சாலர்களும் இனிய சொற்களால் அவனைப் புகழ்ந்தனர், முனிவர்கள் சூரியனைப் போற்றுவது போல். எதிரிகளை வென்ற தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) தன் பாசறைக்குச் சென்றான்.
7.16.65
पृष्ठतः सर्वसैन्यानां मुदितो वै सकेशवः ।
मसारगल्वर्कमुवर्णरूपैर्वज्रप्रवालस्फटिकैश्च मुख्यैः। ॥ ७.१६.६५ ॥
எல்லாப் படைகளுக்கும் பின்னால், மகிழ்ச்சியுடன் கேசவனுடன் (அர்ஜுனன் இருந்தான்); வைரம், பவளம், படிகம் போன்ற சிறந்த ரத்தினங்களால் (அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரில்).
7.16.66
चित्रे रथे पाण्डुसुतो बभासे नक्षत्रचित्रे वियतीव चन्द्रः ॥ ७.१६.६६ ॥
அற்புதமான தேரில் பாண்டுவின் மகன் (அர்ஜுனன்), நட்சத்திரங்களால் சித்திரமான வானில் சந்திரனைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
7.16.67
वृद्धक्षत्रस्य दायादं पितुरत्यन्तवैरिणम् ।
ससाराभिमुखः शूरः शार्दूल इव कुञ्जरम् ॥ ७.१६.६७ ॥
வருத்தக்ஷத்திரனின் மகனும், தன் தந்தையின் கடும் பகைவனுமான அவனை நோக்கி அந்த வீரன் எதிரே முன்னேறினான், புலி யானையை நோக்கிச் செல்வது போல.
7.16.68
तौ परस्परमासाद्य खह्गदन्तनखायुधौ ।
हृष्टवत्सम्प्रजहाते व्याघ्रकेसरिणाविव ॥ ७.१६.६८ ॥
வாள், பற்கள், நகங்களையே ஆயுதங்களாகக் கொண்ட அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் எதிர்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் தாக்கினர், புலியும் சிங்கமும் போல.
7.16.69
सम्पातेष्वभिघातेषु निपातेष्वसिचर्मणोः ।
न तयोरन्तरं कश्चिद्ददर्श नरसिंहयोः ॥ ७.१६.६९ ॥
மோதல்களிலும், தாக்குதல்களிலும், வாளும் கேடயமும் இறங்கும் வேளைகளிலும், அந்த இரு நரசிங்கங்களுக்கிடையே ஒரு இடைவெளியையும் எவரும் காணவில்லை.
7.16.70
अवक्षेपोऽसिनिर्हादः शस्त्रान्तरनिदर्शनम् ।
बाह्यान्तरनिपातश्च निर्विशेमदृश्यत ॥ ७.१६.७० ॥
குத்துதல், வாளின் ஒலி, ஆயுதங்களின் இடைவெளி காட்டும் நிலைகள், வெளியிலும் உள்ளேயும் விழும் அடிகள் — அனைத்தும் ஒன்று போல் தெரிந்தன.
7.16.71
बाह्यमाभ्यन्तरं चैव चरन्तौ मार्गमुत्तमम् ।
ददृशाते महात्मानौ सपक्षाविव पर्वतौ ॥ ७.१६.७१ ॥
வெளிப்புற, உள்புற உயர்ந்த வழிகளில் நகர்ந்த அந்த இரு மகாத்மாக்கள், இறக்கைகளுடைய இரு மலைகள் போலத் தெரிந்தனர்.
7.16.72
ततो विक्षिपतः खङ्गं सौभद्रस्य यशस्विनः ।
शरावरणपक्षान्ते प्रजहार जयद्रथः ॥ ७.१६.७२ ॥
அப்போது புகழ்மிக்க சௌபத்ரனின் வாள் சுழற்றப்பட்டபோது, அம்புக் கவசத்தின் விளிம்பில் ஜயத்ரதன் தாக்கினான்.
7.16.73
रुक्मपत्रान्तरे सक्तस्तस्मिंश्चर्मणि भास्वरे ।
सिन्धुराजबलोद्धूतः सोऽभज्यत महानसिः ॥ ७.१६.७३ ॥
பொன் தகடுகளுக்கு இடையே சிக்கிய அந்தப் பெரிய வாள், பளபளக்கும் அந்தக் கேடயத்தில் மாட்டிக்கொண்டு, சிந்துராஜனின் படையின் வலிமையால் உலுக்கப்பட்டு உடைந்தது.
7.16.74
भग्नमाज्ञाय निस्त्रिंशमवप्लुत्य पदानि षट् ।
अदृश्यत निमेषेण स्वरथं पुनरास्थितः ॥ ७.१६.७४ ॥
வாள் உடைந்ததை அறிந்து, அவன் ஆறு அடிகள் தாவிக் குதித்து, ஒரு நொடியில் தன் தேரில் மீண்டும் ஏறியவனாகத் தென்பட்டான்.
7.16.75
तं कार्ष्णिं समरान्मुक्तमास्थितं रथमुत्तमम् ।
सहिताः सर्वराजानः परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१६.७५ ॥
போரிலிருந்து விடுபட்டு உயர்ந்த தேரில் ஏறியிருந்த அந்தக் கார்ஷ்ணியை, எல்லா அரசர்களும் சேர்ந்து நாற்புறமும் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
7.16.76
ततश्चर्म च खङ्गं च समुत्क्षिप्य महाबलः ।
ननादार्जुनदायादः प्रेक्षमाणो जयद्रथम् ॥ ७.१६.७६ ॥
பின்னர் கேடயத்தையும் வாளையும் உயர்த்திய அந்த மாபெரும் வலிமையுள்ள அர்ஜுனனின் வாரிசு, ஜயத்ரதனைப் பார்த்தவாறு முழங்கினான்.
7.16.77
सिन्धुराजं परित्यज्य सौभद्रः परवीरहा ।
तापयामास तत्सैन्यं भुवनं भास्करो यथा ॥ ७.१६.७७ ॥
சிந்துராஜனை விட்டுவிட்டு, பகைவீரர்களை அழிக்கும் சுபத்திரையின் மகன், சூரியன் உலகை வெப்பப்படுத்துவது போல அந்தப் படையைச் சுட்டெரித்தான்.
7.16.78
तस्य सर्वायसीं शक्तिं शल्यः कनकभूषणाम् ।
चिक्षेप समरे घोरां दीप्तामग्निशिखामिव ॥ ७.१६.७८ ॥
சல்லியன் போரில் அவன் மீது, பொன் அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, முழுவதும் இரும்பாலான, பயங்கரமான, நெருப்புச் சுடர் போல் எரியும் ஈட்டியை எறிந்தான்.
7.16.79
तामवप्लुत्य जग्राह विकोशं चाकरोदसिम् ।
वैनतेयो यथा कार्ष्णिः पतन्तमुरगोत्तमम् ॥ ७.१६.७९ ॥
அவன் பாய்ந்து அந்த ஈட்டியைப் பற்றிக்கொண்டு, உறையிலிருந்து வாளை உருவினான்; கருடன் விழும் சிறந்த பாம்பைப் பற்றுவதுபோல்.
7.16.80
तस्य लाषवमाज्ञाय सत्वं चामिततेजसः ।
सहिताः सर्वराजानः सिंहनादमथानदन् ॥ ७.१६.८० ॥
அவனுடைய லாகவத்தையும், அளவற்ற தேஜஸ் கொண்டவனின் துணிவையும் கண்டு, எல்லா அரசர்களும் ஒன்றுசேர்ந்து சிங்க முழக்கம் செய்தனர்.
7.16.81
ततस्तामेव शल्यस्य सौभद्रः परवीरहा ।
मुमोच भुजवीर्येण वैदूर्यविकृतां शिताम् ॥ ७.१६.८१ ॥
பின்னர், பகைவீரரை அழிப்பவனான சௌபத்ரன், தன் புயவலிமையால் சல்யனின் அதே வைடூரியத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூர்மையான ஈட்டியை எறிந்தான்.
7.16.82
सा तस्य रथमासाद्य निर्मुक्तभुजगोपमा ।
जघान सूतं शल्यस्य रथाच्चैनमपातयत् ॥ ७.१६.८२ ॥
அது சல்யனின் தேரை அடைந்து, விடுபட்ட பாம்பைப் போல, சல்யனின் சாரதியைக் கொன்றது; அவனையும் தேரிலிருந்து வீழ்த்தியது.
7.16.83
ततो विराटद्रुपदौ धृष्टकेतुर्युधिष्ठिरः ।
सात्यकिः केकया भीमो धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ ॥ ७.१६.८३ ॥
பின்னர் விராடனும் துருபதனும், திருஷ்டகேது, யுதிட்டிரன், சாத்யகி, கேகய இளவரசர்கள், பீமன், திருஷ்டத்துய்ம்னன், சிகண்டி ஆகியோரும்.
7.16.84
यमौ च द्रौपदेयाश्च साधुसाध्विति चुक्रुशुः ।
बाणशब्दाश्च विविधाः सिंहनादाश्च पुष्कलाः ॥ ७.१६.८४ ॥
நகுல-சகதேவர்களும், திரௌபதியின் மைந்தர்களும் 'சாது, சாது!' என்று கூவினர்; பல்வேறு அம்புகளின் ஒலிகளும் மிகுந்த சிங்க முழக்கங்களும் எழுந்தன.
7.16.85
प्रादुरासन्हर्षयन्तः सौभद्रमपलायिनम् ।
तन्नामृष्यन्त पुत्रास्ते शत्रोर्विजयलक्षणम् ॥ ७.१६.८५ ॥
சௌபத்ரன் பின்வாங்காமல் நிற்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சி பெருகியபோது, உமது மகன்களால் அந்த எதிரியின் வெற்றிக் குறியைப் பொறுக்க இயலவில்லை.
7.16.86
अथैनं सहसा सर्वे समन्तान्निशितैः शरैः ।
अभ्याकिरन्महाराज जलदा इव पर्वतम् ॥ ७.१६.८६ ॥
பின்னர் அனைவரும் திடீரென எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கூர்மையான அம்புகளால் அவனை மூடினர், ஓ மகாராஜா, மேகங்கள் மலையை மூடுவது போல.
7.16.87
तेषां च प्रियमन्विच्छन्सूतस्य च पराभवम् ।
आर्तायनिरमित्रघ्नः क्रुद्धः सौभद्रमभ्ययात् ॥ ७.१६.८७ ॥
அவர்களின் நலனை விரும்பியும், தேரோட்டியின் தோல்வியைக் கண்டும், எதிரிகளைக் கொல்லும் ஆர்தாயனி சினந்து சௌபத்ரனை நோக்கிச் சென்றான்.