Mahābhārata · Adhyāya 7.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.16.1
तद्बलं सुमहद्दीर्णं त्वदीयं प्रेक्ष्य वीर्यवान् ।
दधारैको रणे पाण्डून्वृषसेनोऽस्त्रमायया ॥ ७.१६.१ ॥
Als er sein gewaltiges Heer zerschlagen sah, hielt der mächtige Vṛṣasena allein die Pāṇḍavas im Kampf durch die Magie der Waffen auf.
7.16.2
शरा दश दिशो मुक्ता वृषसेनेन संयुगे ।
विचेरुस्ते विनिर्भिद्य नरवाजिरथद्विपान् ॥ ७.१६.२ ॥
Im Kampf schoss Vṛṣasena Pfeile in die zehn Richtungen; sie durchbohrten Männer, Pferde, Wagen und Elefanten und verbreiteten sich überall.
7.16.3
तस्य दीप्ता महाबाणा विविश्चेरुः सहस्रशः ।
भानोरिव महाराज घर्मकाले मरीचयः ॥ ७.१६.३ ॥
O großer König, seine glühenden großen Pfeile drangen zu Tausenden ein, wie die Strahlen der Sonne zur heißen Jahreszeit.
7.16.4
तेनार्दिता महाराज रथिनः सादिनस्तथा ।
निपेतुरुर्व्यां सहसा वातभग्ना इव द्रुमाः ॥ ७.१६.४ ॥
O großer König, die von ihm bedrängten Wagenkämpfer und Reiter stürzten plötzlich zu Boden, wie vom Wind gebrochene Bäume.
7.16.5
हयौघांश्च रथौघांश्च गजौघांश्च महारथः ।
अपातयद्रणे राजञ्शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ७.१६.५ ॥
Im Kampf, o König, streckte der große Wagenkämpfer Scharen von Pferden, Wagen und Elefanten zu Hunderten und Tausenden nieder.
7.16.6
दृष्ट्वा तमेकं समरे विचरन्तमभीतवत् ।
सहिताः सर्वराजानः परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१६.६ ॥
Als sie ihn allein im Kampf umherziehen sahen, als fürchte er sich nicht, umringten ihn alle Könige gemeinsam von allen Seiten.
7.16.7
नाकुलिस्तु शतानीको वृषसेनं समभ्ययात् ।
विव्याध चैनं दशभिर्नाराचैर्मर्मभेदिभिः ॥ ७.१६.७ ॥
Doch Śatānīka, der Sohn Nakulas, stürmte auf Vṛṣasena zu und durchbohrte ihn mit zehn eisernen Pfeilen, die die Lebenspunkte durchdringen.
7.16.8
तस्य कर्णात्मजश्चापं छित्त्वा केतुमपातयत् ।
तं भ्रातरं परीप्सन्तो द्रौपदेयाः समभ्ययुः ॥ ७.१६.८ ॥
Der Sohn Karṇas zerschnitt seinen Bogen und ließ sein Banner fallen. Da stürmten die Söhne Draupadīs, den Bruder schützen wollend, auf ihn zu.
7.16.9
कर्णात्मजं शरव्रातैरदृश्यं चक्रुरञ्जसा ।
तान्नदन्तोऽभ्यधावन्त द्रोणपुत्रमुखा रथाः ॥ ७.१६.९ ॥
Mit Pfeilschwärmen verbargen sie den Sohn Karṇas rasch den Blicken. Da stürmten die Wagenkämpfer, angeführt vom Sohn Droṇas, brüllend auf sie zu.
7.16.10
छादयन्तो महाराज द्रौपदेयान्महारथान् ।
शरैर्नानाविधैस्तूर्णं पर्वताञ्जलदा इव ॥ ७.१६.१० ॥
O großer König, die großen Wagenkämpfer, die Söhne Draupadīs, rasch mit Pfeilen vielerlei Art bedeckend, wie Wolken die Berge bedecken.
7.16.11
तान्पाण्डवाः प्रत्यगृह्णंस्त्वरिताः पुत्रगृद्धिनः ।
पाञ्चालाः केकया मत्स्याः सृञ्जयाश्चोद्यतायुधाः ॥ ७.१६.११ ॥
Die Pāṇḍavas, begierig auf ihre Söhne, traten ihnen rasch entgegen; die Pāñcālas, Kekayas, Matsyas und Sṛñjayas standen mit erhobenen Waffen bereit.
7.16.12
तद्युद्धमभवद्धोरं सुमहद्रोमहर्षणम् ।
त्वदीयैः पाण्डुपुत्राणां देवानामिव दानवैः ॥ ७.१६.१२ ॥
Jene Schlacht wurde sehr schrecklich und haarsträubend, zwischen deinen Männern und den Söhnen Pāṇḍus, wie zwischen Göttern und Dämonen.
7.16.13
एवं युयुधिरे वीराः संरब्धाः कुरुपाण्डवाः ।
परस्परमुदीक्षन्तः परस्परकृतागसः ॥ ७.१६.१३ ॥
So kämpften die Helden, die Kurus und die Pāṇḍavas, zornentbrannt, einander anblickend, jeder dem anderen Unrecht getan habend.
7.16.14
तेषां ददृशिरे कोपाद्वपूम्ष्यमिततेजसाम् ।
युयुत्सूनामिवाकाशे पतत्त्रिवरभोगिनाम् ॥ ७.१६.१४ ॥
Die Leiber jener von grenzenloser Strahlkraft, kampfbegierig, erschienen vor Zorn wie die besten Vögel und Schlangen am Himmel.
7.16.15
भीमकर्णकृपद्रोणद्रौणिपार्षतसात्यकैः ।
बभासे स रणोद्देशः कालसूर्यैरिवोदितैः ॥ ७.१६.१५ ॥
Jenes Schlachtfeld leuchtete durch Bhīma, Karṇa, Kṛpa, Droṇa, Droṇas Sohn, Pārṣata und Sātyaki, wie aufgegangene Todessonnen.
7.16.16
प्रजानां संक्षये घोरे यथा सूर्योदयो भवेत् ।
शूराणामुदयस्तद्वदासीत्पुरुषसत्तम ॥ ७.१६.१६ ॥
O Bester der Männer, wie in der schrecklichen Vernichtung der Menschen der Sonnenaufgang kommt, so war der Aufgang der Helden.
7.16.17
तदासीत्तुमुलं युद्धं निघ्नतामितरेतरम् ।
महाबलानां बलिभिर्दानवानां यथा सुरैः ॥ ७.१६.१७ ॥
Da entbrannte ein tosender Kampf unter den Mächtigen, die einander schlugen, wie Götter und Dānavas kämpften.
7.16.18
ततो युधिष्ठिरानीकमुद्धूतार्णवनिःस्वनम् ।
त्वदीयमवधीत्सैन्यं संप्रद्रुतमहारथम् ॥ ७.१६.१८ ॥
Da erschlug das Heer Yudhiṣṭhiras, brüllend wie ein aufgewühltes Meer, euer Heer, dessen große Wagenkämpfer in Auflösung geflohen waren.
7.16.19
तत्प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा शत्रुभिर्भृशमर्दितम् ।
अलं द्रुतेन वः शूरा इति द्रोणोऽभ्यभाषत ॥ ७.१६.१९ ॥
Als Droṇa jenes Heer, von den Feinden schwer geschlagen und zerstreut, sah, sprach er: »Helden, genug der Flucht!«
7.16.20
भारद्वाजममर्षश्च विक्रमश्च समाविशत् ।
समुद्धृत्य निषङ्गाच्च धनुर्ज्यामवमृज्य च।
महाशरधनुष्पाणिर्यन्तारमिदमब्रवीत् ॥ ७.१६.२० ॥
Zorn und Tapferkeit ergriffen Droṇa. Er zog einen Pfeil aus dem Köcher, wischte die Bogensehne ab, hielt Bogen und große Pfeile in der Hand und sprach so zum Wagenlenker.
7.16.21
सारथे याहि यत्रैष पाण्डरेण विराजता ।
ध्रियमाणेन च्छेण राजा तिष्ठति धर्मराट् ॥ ७.१६.२१ ॥
Wagenlenker, fahre dorthin, wo dieser König steht, unter dem weißen, leuchtenden Sonnenschirm, der über ihm gehalten wird. Er ist der König der Rechtschaffenheit.
7.16.22
तदेतद्दीर्यते सैन्यं धार्तराष्ट्रमनेकधा ।
एतत्संस्तम्भयिष्यामि प्रतिवार्य युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.२२ ॥
Dieses Heer der Söhne Dhṛtarāṣṭras zerfällt auf vielerlei Weise. Ich werde es festigen, indem ich Yudhiṣṭhira aufhalte.
7.16.23
न हि मामभिवर्षन्तं संयुगे तात पाण्डवाः ।
मात्स्यपाञ्चालराजानः सर्वे च सहसोमकाः ॥ ७.१६.२३ ॥
Lieber Freund, die Pāṇḍavas, die Könige der Matsya und Pañcāla und alle Somaka zusammen können mich nicht aufhalten, während ich im Kampf Pfeile herabregnen lasse.
7.16.24
अर्जुनो मत्प्रसादाद्धि महास्त्राणि समाप्तवान् ।
न मामुत्सहते तात न भीमो न च सात्यकिः ॥ ७.१६.२४ ॥
Durch meine Gnade hat Arjuna die großen Waffen gemeistert. Lieber Freund, weder Arjuna noch Bhīma noch Sātyaki wird es wagen, sich mir entgegenzustellen.
7.16.25
मत्प्रसादाद्धि बीभत्सुः परमेष्वासतां गतः ।
ममैवास्त्रं विजानाति धृष्टद्युम्नोऽपि पार्षतः ॥ ७.१६.२५ ॥
Durch meine Gnade hat Bībhatsu (Arjuna) den Stand der höchsten Bogenschützen erreicht; selbst Dhṛṣṭadyumna, der Sohn des Pṛṣata, kennt meine Waffenkunst.
7.16.26
नायं संरक्षितुं कालः प्राणांस्तात जयैषिणा ।
याहि सर्गं पुरस्कृत्य यशसे च जयाय च ॥ ७.१६.२६ ॥
Dies ist keine Zeit, Lieber, für den, der den Sieg sucht, sein Leben zu schützen. Geh, den Angriff voranstellend, für Ruhm und für den Sieg.
7.16.27
एवं सञ्चोदितो यन्ता द्रोणमभ्यवहत्ततः ॥ ७.१६.२७ ॥
So angetrieben lenkte der Wagenlenker darauf Droṇas Wagen vorwärts.
7.16.28
तदाऽश्वहृदयेनाश्वानभिमन्त्र्याशु हर्षयन् ।
रथेन सवरूथेन भास्वरेण विराजता ॥ ७.१६.२८ ॥
Dann, nachdem er die Pferde rasch mit der Pferdeherz-Lehre bezaubert und erfreut hatte, fuhr er im strahlenden Wagen mit seinem leuchtenden Dach voran.
7.16.29
तं करूशाश्च मात्स्याश्च चेदयश्च ससात्वताः ।
पाण्डवाश्च सपाञ्चालाः सहिताः पर्यवारयन् ॥ ७.१६.२९ ॥
Die Karūṣa, die Matsya und die Cedi, zusammen mit den Sātvata, und die Pāṇḍava mit den Pañcāla, vereint, umringten ihn.
7.16.30
ततः शोणहयः क्रुद्धश्चतुर्दन्त इव द्विपः ।
प्रविश्य पाण्डवानीकं युधिष्ठिरमुपाद्रवत् ॥ ७.१६.३० ॥
Da drang der Rotrossige, zornentbrannt, gleich einem vierzahnigen Elefanten, in das Heer der Pāṇḍava ein und stürmte auf Yudhiṣṭhira zu.
7.16.31
तमाविध्यच्छितैर्बाणैः कङ्कपत्रैर्युधिष्ठिरः ।
तस्य द्रोणो धनुश्छित्वा तं द्रुतं समुपाद्रवत् ॥ ७.१६.३१ ॥
Yudhiṣṭhira durchbohrte ihn mit scharfen, mit Reiherfedern besetzten Pfeilen. Da zerbrach Droṇa seinen Bogen und stürzte sich schnell auf ihn.
7.16.32
चक्ररक्षः कुमारस्तु पाञ्चालानां यशस्करः ।
दधार द्रोणमायान्तं वेलेव सरितां पतिम् ॥ ७.१६.३२ ॥
Der Prinz, Schützer des Rades, der den Pañcālas Ruhm bringt, hielt Droṇa auf, als er herankam, wie das Ufer den Herrn der Flüsse, das Meer, zurückhält.
7.16.33
द्रोणं निवारितं दृष्ट्वा कुमारेण द्विजर्षभम् ।
सिंहनादरवो ह्यासीत्साधुसाध्विति भाषितम् ॥ ७.१६.३३ ॥
Als man sah, wie der Prinz Droṇa, den besten der Brahmanen, aufhielt, erhob sich ein Gebrüll wie von Löwen, und man rief: »Gut gemacht! Gut gemacht!«
7.16.34
कुमारस्तु ततो द्रोणं सायकेन महाहवे ।
विव्याधोरसि सङ्क्रुद्धः सिंहवच्च नदन्मुहुः ॥ ७.१६.३४ ॥
Da traf der Prinz, in der großen Schlacht heftig erzürnt, Droṇa mit einem Pfeil in die Brust und brüllte immer wieder wie ein Löwe.
7.16.35
संवार्य च रणे द्रोणं कुमारस्तु महाबलः ।
शरैरनेकसाहस्रैः कृतहस्तो जितश्रमः ॥ ७.१६.३५ ॥
Den Droṇa im Kampf aufhaltend, traf ihn der mächtige Prinz mit vielen tausend Pfeilen; er war geschickt mit den Händen und hatte die Ermüdung besiegt.
7.16.36
तं शूरमार्यव्रतिनं मन्त्रास्त्रेषु कृतश्चमम् ।
चक्ररक्षतं परामृद्रात्कुमारं द्विजपुङ्गवः ॥ ७.१६.३६ ॥
Diesen tapferen, edel gelobten, durch Mühe in den Mantra-Waffen geschulten Prinzen, den Schützer des Rades, überwältigte Droṇa, der beste der Brahmanen.
7.16.37
स मध्यं प्राप्य सैन्यानां सर्वाः प्रविचरन्दिशः ।
तव सैन्यस्य गोप्तासीद्भारद्वाजो द्विजर्षभः ॥ ७.१६.३७ ॥
Er erreichte die Mitte der Heere und durchstreifte alle Richtungen; Bhāradvāja (Droṇa), der Beste der Zweimalgeborenen, wurde zum Beschützer eures Heeres.
7.16.38
शिखण्डिनं द्वादशभिर्विंशत्या चोत्तमौजसम् ।
नकुलं पञ्चभिर्विद्ध्वा सहदेवं च सप्तभिः ॥ ७.१६.३८ ॥
Er durchbohrte Śikhaṇḍin mit zwölf, Uttamaujas mit zwanzig, Nakula mit fünf und Sahadeva mit sieben (Pfeilen).
7.16.39
युधिष्ठिरं द्वादशभिर्द्रौपदेयांस्त्रिभिस्त्रिभिः ।
सात्यकिं पञ्चभिर्विद्ध्वा मत्स्यं च दशभिः शरैः ॥ ७.१६.३९ ॥
Er durchbohrte Yudhiṣṭhira mit zwölf, die Söhne Draupadīs mit je drei, Sātyaki mit fünf und Matsya mit zehn Pfeilen.
7.16.40
व्यक्षोभयद्रणे योधान्यथामुख्यमभिद्रवन् ।
अभ्यवर्ततं सम्प्रेप्सुः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.४० ॥
Im Kampf die Krieger nach ihrem Rang verwirrend, rückten sie vor, begierig, Yudhiṣṭhira, den Sohn Kuntīs, zu ergreifen.
7.16.41
युगन्धरस्ततो राजन्भारद्वाजं महारथम् ।
वारयामास सङ्क्रुद्वं वातोद्धतमिवार्णवम् ॥ ७.१६.४१ ॥
Da, o König, hielt Yugandhara den erzürnten großen Wagenkämpfer Bhāradvāja auf, wie man das vom Wind aufgewühlte Meer aufhält.
7.16.42
युधिष्ठिरं स विद्ध्वा तु शरैः सन्नतपर्वभिः ।
युगन्धरं तु भल्लने रथनीडादपातयत् ॥ ७.१६.४२ ॥
Er durchbohrte Yudhiṣṭhira mit Pfeilen mit gebogenen Gelenken und stieß Yugandhara mit einem Bhalla-Pfeil vom Wagensitz.
7.16.43
तं विजित्य महातेजा भारद्वाजो महामनाः ।
अभ्यवर्तत सम्प्रेप्सुः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६.४३ ॥
Nachdem er ihn besiegt hatte, rückte Bhāradvāja (Droṇa), von großer Strahlkraft und großem Geist, auf ihn zu, begierig, Yudhiṣṭhira, den Sohn Kuntīs, zu ergreifen.
7.16.44
ततो विराटद्रुपदौ केकयाः सात्यकिः शिबिः ।
व्याघ्रदत्तश्च पाञ्चल्यः सिंहसेनश्च वीर्यवान् ॥ ७.१६.४४ ॥
Dann rückten Virāṭa und Drupada, die Kekayas, Sātyaki, Śibi, Vyāghradatta der Pāñcālas und der mächtige Siṃhasena vor.
7.16.45
एते चान्ये च बहवः परीप्सन्तो युधिष्ठिरम् ।
आवव्रुस्तस्य पन्थानं किरन्तः सायकान्बहून् ॥ ७.१६.४५ ॥
Diese und viele andere, die Yudhiṣṭhira schützen wollten, versperrten ihm den Weg und verschossen zahlreiche Pfeile.
7.16.46
व्याघ्रदत्तस्तु पाञ्चाल्यो द्रोणं विव्याध मार्गणैः ।
पञ्चाशता शितै राजंस्तत उच्चुक्रुशुर्जनाः ॥ ७.१६.४६ ॥
Doch Vyāghradatta, der Pāñcāla, durchbohrte Droṇa mit fünfzig scharfen Pfeilen, o König; da schrien die Menschen laut auf.
7.16.47
त्वरितं सिंहसेनस्तु द्रोणं विद्ध्वा महारथम् ।
प्राहसत्सहसा हृष्टस्त्रासयन्वै महारथान् ॥ ७.१६.४७ ॥
Schnell durchbohrte Siṃhasena den großen Wagenkämpfer Droṇa und lachte dann, voller Freude, plötzlich laut auf, um die großen Wagenkämpfer zu erschrecken.
7.16.48
ततो विष्फार्य नयने धनुर्ज्यामवमृज्य च ।
तलशब्दं महत्कृत्वा द्रोणस्तं समुपाद्रवत् ॥ ७.१६.४८ ॥
Da riss Droṇa die Augen weit auf, wischte die Bogensehne ab, schlug mit lautem Klatschen in die Hände und stürmte auf ihn los.
7.16.49
ततस्तु सिंहसेनस्य शिरः कायात्सकुण्डलम् ।
व्याघ्रदत्तस्य चाक्रम्य भल्लाभ्यामाहरद्बली ॥ ७.१६.४९ ॥
Da trennte der mächtige Droṇa mit zwei Bhalla-Pfeilen Siṃhasenas Kopf samt Ohrringen vom Körper; und über Vyāghradatta herfallend, nahm er ihm ebenfalls den Kopf.
7.16.50
तान्प्रमृज्य शरव्रातैः पाण्डवानां महारथान् ।
युधिष्ठिररथाभ्याशे तस्थौ मृत्युरिवान्तकः ॥ ७.१६.५० ॥
Diese großen Wagenkämpfer der Pāṇḍavas mit Pfeilschauern beiseitefegend, stand Droṇa nahe Yudhiṣṭhiras Wagen, wie der Tod selbst, wie der Vernichter.
7.16.51
ततोऽभवन्महाशब्दो राजन्यौधिष्ठिरे बले ।
हृतो राजेति योधानां समीपस्थे यतव्रते ॥ ७.१६.५१ ॥
Da erhob sich, o König, ein gewaltiges Getöse im Heer Yudhiṣṭhiras: Der König ist entführt worden, riefen die wachsamen Krieger in der Nähe.
7.16.52
अब्रुवन्सैनिकास्तत्र दृष्ट्वा द्रोणस्य विक्रमम् ।
अद्य राजा धार्तराष्ट्रः कृतार्थो वै भविष्यति ॥ ७.१६.५२ ॥
Als sie Droṇas Tapferkeit sahen, sagten die Soldaten dort: Heute wird der König, Dhṛtarāṣṭras Sohn, gewiss sein Ziel erreichen.
7.16.53
अस्मिन्महूर्ते द्रोणस्तु पाण्डवं गृह्य हर्षितः ।
आगमिष्यति नो नूनं धार्तराष्ट्रस्य संयुगे ॥ ७.१६.५३ ॥
In diesem Augenblick wird Droṇa, erfreut, gewiss zu uns kommen im Kampf des Sohnes von Dhṛtarāṣṭra, nachdem er einen der Pāṇḍavas ergriffen hat.
7.16.54
एवं सञ्जल्पतां तेषां तावकानां महारथः ।
आयाज्जवेन कौन्तेयो रथघोषेण नादयन् ॥ ७.१६.५४ ॥
Während eure Männer so sprachen, kam der große Wagenkämpfer, der Sohn Kuntīs, schnell heran und ließ die Richtungen vom Dröhnen seines Wagens widerhallen.
7.16.55
शोणितोदां रथावर्तां कृत्वा विशसने नदीम् ।
शूरास्थिचयसङ्कीर्णां प्रेतकूलापहारिणीम् ॥ ७.१६.५५ ॥
Auf dem Schlachtfeld machte er einen Fluss, dessen Wasser Blut war, dessen Strudel Streitwagen waren, überfüllt mit Haufen von Heldenknochen, der die Ufer der Toten fortriss.
7.16.56
तां शरौघमहाफेनां प्रासमत्स्यसमाकुलाम् ।
नदीमुत्तीर्य वेगेन कुरून्विद्राव्य पाण्डवः ॥ ७.१६.५६ ॥
Nachdem er jenen Fluss, reich an Schaum aus Pfeilschwärmen und voller Fische, die Speere sind, schnell überquert hatte, trieb der Pāṇḍava die Kurus in die Flucht.
7.16.57
ततः किरीटि सहसा द्रोणानीकमुपाद्रवत् ।
छादयन्निषुजालेन महता मोहयन्निव ॥ ७.१६.५७ ॥
Da stürzte Kirīṭī plötzlich auf Droṇas Heer los, bedeckte es mit einem gewaltigen Netz aus Pfeilen, als wollte er es verwirren.
7.16.58
शीघ्रमभ्यस्यतो बाणान्सन्दधानस्य चानिशम् ।
नान्तरं ददृशे कश्चित्कौन्तेयस्य यशस्विनः ॥ ७.१६.५८ ॥
Keine Pause war beim berühmten Sohn der Kuntī zu sehen, der seine Pfeile schnell abschoss und ständig auf den Bogen legte.
7.16.59
न दिशो नान्तरिक्षं च न द्यौर्नैव च मेदिनी ।
अदृश्यन्त महाराज बाणभूता इवाभवन् ॥ ७.१६.५९ ॥
Weder die Himmelsrichtungen noch der Luftraum noch der Himmel noch auch die Erde waren zu sehen, o großer König; sie schienen aus Pfeilen geworden zu sein.
7.16.60
नादृश्यत तदा राजंस्तत्र किञ्चन संयुगे ।
बाणान्धकारे महति कृते गाण्डीवधन्वना ॥ ७.१६.६० ॥
Da war, o König, in jener Schlacht dort nichts zu sehen, in der großen Finsternis aus Pfeilen, die der Träger des Gāṇḍīva-Bogens erzeugt hatte.
7.16.61
सूर्ये चास्तमनुप्राप्ते तमसा चाभिसंवृते ।
नाज्ञायत तदा शत्रुर्न सुहृन्न च कश्चन। ॥ ७.१६.६१ ॥
Als die Sonne untergegangen und von Dunkelheit umhüllt war, da wurde weder der Feind noch der Freund noch irgendjemand erkannt.
7.16.62
ततोऽवहारं चक्रुस्ते द्रोणदुर्योधनादयः ।
तान्विदित्वा पुनस्त्रस्ता न युद्धमनसः परान् ॥ ७.१६.६२ ॥
Da zogen sich Droṇa, Duryodhana und die anderen zurück; als sie dies erkannten, zogen sich die Feinde, wieder verängstigt und ohne Kampfeslust, ebenfalls zurück.
7.16.63
स्वान्यनीकानि बीभत्सुः शनकैरवहारयत् ।
ततोऽभितुष्टुवुः पार्थं प्रहृष्टाः पाण्डुसृञ्जयाः ॥ ७.१६.६३ ॥
Bībhatsu (Arjuna) zog seine eigenen Truppen langsam zurück; dann lobten die erfreuten Pāṇḍavas und Sṛñjayas Pārtha (Arjuna) sehr.
7.16.64
पाञ्चालाश्च मनोज्ञाभिर्वाग्भिः सूर्यमिवर्षयः ।
एं स्वशिबिरं प्रायाज्जित्वा शत्रून्धनञ्जयः ॥ ७.१६.६४ ॥
Auch die Pāñcāla priesen ihn mit angenehmen Worten, wie Weise die Sonne preisen. Nachdem er die Feinde besiegt hatte, zog Dhanañjaya (Arjuna) in sein Lager.
7.16.65
पृष्ठतः सर्वसैन्यानां मुदितो वै सकेशवः ।
मसारगल्वर्कमुवर्णरूपैर्वज्रप्रवालस्फटिकैश्च मुख्यैः। ॥ ७.१६.६५ ॥
Hinter allen Heeren, wahrhaft erfreut, fuhr Arjuna mit Keśava (Kṛṣṇa) auf einem Wagen, geschmückt mit den vornehmsten Juwelen wie Diamanten, Korallen und Kristall.
7.16.66
चित्रे रथे पाण्डुसुतो बभासे नक्षत्रचित्रे वियतीव चन्द्रः ॥ ७.१६.६६ ॥
Auf dem wundersamen Wagen leuchtete der Sohn Pāṇḍus (Arjuna) wie der Mond an einem mit Sternen geschmückten Himmel.
7.16.67
वृद्धक्षत्रस्य दायादं पितुरत्यन्तवैरिणम् ।
ससाराभिमुखः शूरः शार्दूल इव कुञ्जरम् ॥ ७.१६.६७ ॥
Gegen den Sohn Vṛddhakṣatras, den erbitterten Feind seines Vaters, ging der Held frontal vor, wie ein Tiger auf einen Elefanten zugeht.
7.16.68
तौ परस्परमासाद्य खह्गदन्तनखायुधौ ।
हृष्टवत्सम्प्रजहाते व्याघ्रकेसरिणाविव ॥ ७.१६.६८ ॥
Die beiden, mit Schwert, Zähnen und Krallen als Waffen, trafen aufeinander und schlugen freudig zu, wie Tiger und Löwen.
7.16.69
सम्पातेष्वभिघातेषु निपातेष्वसिचर्मणोः ।
न तयोरन्तरं कश्चिद्ददर्श नरसिंहयोः ॥ ७.१६.६९ ॥
In den Zusammenstößen, Schlägen und Hieben von Schwert und Schild sah niemand eine Lücke zwischen diesen beiden Löwen unter den Menschen.
7.16.70
अवक्षेपोऽसिनिर्हादः शस्त्रान्तरनिदर्शनम् ।
बाह्यान्तरनिपातश्च निर्विशेमदृश्यत ॥ ७.१६.७० ॥
Stöße, das Dröhnen des Schwertes, die Blößen zwischen den Waffen, Schläge außen und innen — alles schien eins zu sein.
7.16.71
बाह्यमाभ्यन्तरं चैव चरन्तौ मार्गमुत्तमम् ।
ददृशाते महात्मानौ सपक्षाविव पर्वतौ ॥ ७.१६.७१ ॥
Auf den herausragenden äußeren und inneren Bahnen sich bewegend, erschienen die beiden Großherzigen wie zwei geflügelte Berge.
7.16.72
ततो विक्षिपतः खङ्गं सौभद्रस्य यशस्विनः ।
शरावरणपक्षान्ते प्रजहार जयद्रथः ॥ ७.१६.७२ ॥
Als der berühmte Saubhadra das Schwert schwang, traf Jayadratha den Rand des Pfeilschilds.
7.16.73
रुक्मपत्रान्तरे सक्तस्तस्मिंश्चर्मणि भास्वरे ।
सिन्धुराजबलोद्धूतः सोऽभज्यत महानसिः ॥ ७.१६.७३ ॥
Das große Schwert, zwischen den goldenen Platten jenes leuchtenden Schildes festgeklemmt, wurde von der Kraft des Heeres des Königs von Sindhu erschüttert und zerbrach.
7.16.74
भग्नमाज्ञाय निस्त्रिंशमवप्लुत्य पदानि षट् ।
अदृश्यत निमेषेण स्वरथं पुनरास्थितः ॥ ७.१६.७४ ॥
Als er bemerkte, dass sein Schwert zerbrochen war, sprang er sechs Schritte herab, und im Nu war er wieder auf seinem eigenen Wagen zu sehen.
7.16.75
तं कार्ष्णिं समरान्मुक्तमास्थितं रथमुत्तमम् ।
सहिताः सर्वराजानः परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१६.७५ ॥
Jener Sohn des Verwandten Kṛṣṇas, aus dem Kampf gelöst und wieder auf seinem vortrefflichen Wagen, wurde von allen Königen gemeinsam von allen Seiten umzingelt.
7.16.76
ततश्चर्म च खङ्गं च समुत्क्षिप्य महाबलः ।
ननादार्जुनदायादः प्रेक्षमाणो जयद्रथम् ॥ ७.१६.७६ ॥
Dann hob er Schild und Schwert empor, und der mächtige Erbe Arjunas brüllte, Jayadratha anblickend.
7.16.77
सिन्धुराजं परित्यज्य सौभद्रः परवीरहा ।
तापयामास तत्सैन्यं भुवनं भास्करो यथा ॥ ७.१६.७७ ॥
Den König von Sindhu beiseitelassend, versengte der Sohn Subhadrās, Töter feindlicher Helden, jenes Heer, wie die Sonne die Welt versengt.
7.16.78
तस्य सर्वायसीं शक्तिं शल्यः कनकभूषणाम् ।
चिक्षेप समरे घोरां दीप्तामग्निशिखामिव ॥ ७.१६.७८ ॥
Im Kampf schleuderte Śalya auf ihn einen schrecklichen Speer, ganz aus Eisen und mit Gold geschmückt, lodernd wie eine Feuerzunge.
7.16.79
तामवप्लुत्य जग्राह विकोशं चाकरोदसिम् ।
वैनतेयो यथा कार्ष्णिः पतन्तमुरगोत्तमम् ॥ ७.१६.७९ ॥
Er sprang herab, ergriff jenen Speer und zog das Schwert aus der Scheide, wie Garuḍa die fallende beste der Schlangen ergreift.
7.16.80
तस्य लाषवमाज्ञाय सत्वं चामिततेजसः ।
सहिताः सर्वराजानः सिंहनादमथानदन् ॥ ७.१६.८० ॥
Als sie seine Behändigkeit und den Mut des Mannes von unermesslichem Glanz bemerkten, stießen alle Könige gemeinsam einen Löwenschrei aus.
7.16.81
ततस्तामेव शल्यस्य सौभद्रः परवीरहा ।
मुमोच भुजवीर्येण वैदूर्यविकृतां शिताम् ॥ ७.१६.८१ ॥
Dann schleuderte Saubhadra, der Töter feindlicher Helden, mit der Kraft seiner Arme eben jenen scharfen, mit Lapislazuli verzierten Speer des Śalya.
7.16.82
सा तस्य रथमासाद्य निर्मुक्तभुजगोपमा ।
जघान सूतं शल्यस्य रथाच्चैनमपातयत् ॥ ७.१६.८२ ॥
Jener Speer erreichte den Wagen wie eine losgelassene Schlange, erschlug den Wagenlenker des Śalya und stürzte Śalya selbst vom Wagen.
7.16.83
ततो विराटद्रुपदौ धृष्टकेतुर्युधिष्ठिरः ।
सात्यकिः केकया भीमो धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ ॥ ७.१६.८३ ॥
Dann Virāṭa und Drupada, Dhṛṣṭaketu, Yudhiṣṭhira, Sātyaki, die Kekaya-Prinzen, Bhīma, Dhṛṣṭadyumna und Śikhaṇḍin.
7.16.84
यमौ च द्रौपदेयाश्च साधुसाध्विति चुक्रुशुः ।
बाणशब्दाश्च विविधाः सिंहनादाश्च पुष्कलाः ॥ ७.१६.८४ ॥
Die Zwillinge und die Söhne der Draupadī riefen: »Gut gemacht, gut gemacht!«; und es erhoben sich die Klänge zahlreicher Pfeile und reichliche Löwenschreie.
7.16.85
प्रादुरासन्हर्षयन्तः सौभद्रमपलायिनम् ।
तन्नामृष्यन्त पुत्रास्ते शत्रोर्विजयलक्षणम् ॥ ७.१६.८५ ॥
Als die sich Freuenden sich erhoben, da Saubhadra standhaft und nicht fliehend war, konnten deine Söhne jenes Zeichen des Sieges des Feindes nicht ertragen.
7.16.86
अथैनं सहसा सर्वे समन्तान्निशितैः शरैः ।
अभ्याकिरन्महाराज जलदा इव पर्वतम् ॥ ७.१६.८६ ॥
Da überschütteten ihn alle plötzlich von allen Seiten mit scharfen Pfeilen, o großer König, wie Wolken einen Berg bedecken.
7.16.87
तेषां च प्रियमन्विच्छन्सूतस्य च पराभवम् ।
आर्तायनिरमित्रघ्नः क्रुद्धः सौभद्रमभ्ययात् ॥ ७.१६.८७ ॥
Das Wohl der Ihren begehrend und die Niederlage des Wagenlenkers sehend, zog der feindetötende Ārtāyani zornig gegen Saubhadra vor.