Mahābhārata · Adhyāya 7.167
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.167.1
भूरिस्तु समरे राजञ्शैनेयं रथिनां वरम् ।
आपतन्तमपासेधत्प्रयाणादिव कुञ्जरम् ॥ ७.१६७.१ ॥
Sañjaya sprach: O König, im Kampf wehrte Bhūri Śaineya (Sātyaki), den besten der Wagenkämpfer, der heranstürmte, zurück, wie man einen Elefanten an seinem Vorwärtsdrang hindert.
7.167.2
अथैनं सात्यकिः क्रुद्धः पञ्चभिर्निशितैः शरैः ।
विव्याध हृदये तस्य प्रास्रवत्तस्य शोणितम् ॥ ७.१६७.२ ॥
Sañjaya sprach: Da durchbohrte Sātyaki ihn zornentbrannt mit fünf scharfen Pfeilen. Sie trafen seine Brust, und Blut strömte aus ihm.
7.167.3
तथैव कौरवो युद्धे शैनेयं युद्धदुर्मदम् ।
दशिभिर्निशितैस्तीक्ष्णैरविध्यत भुजान्तरे ॥ ७.१६७.३ ॥
Sañjaya sprach: Ebenso durchbohrte der Kaurava im Kampf den Śaineya, berauscht vom Kampfesrausch, mit zehn scharfen, spitzen Pfeilen zwischen den Armen.
7.167.4
तावन्योन्यं महाराज ततक्षाते शरैर्भृशम् ।
क्रोधसंरक्तनयनौ क्रोधाद्विष्फार्य कार्मुके ॥ ७.१६७.४ ॥
Sañjaya sprach: O großer König, die beiden, mit vor Zorn geröteten Augen, schlugen heftig mit Pfeilen aufeinander ein und spannten zornig ihre Bogen weit.
7.167.5
तयोरासीन्महाराज शस्त्रवृष्टिः सुदारुणा ।
क्रुद्धयोः सायकमुचोर्यमान्तकनिकाशयोः ॥ ७.१६७.५ ॥
Sañjaya sprach: O großer König, zwischen diesen beiden zornigen Schützen, gleich Yama und dem Tod, herrschte ein überaus schrecklicher Waffenregen.
7.167.6
तावन्योन्यं शरैः राजन्सञ्छाद्य समवस्थितौ ।
मुहूर्तं चैव तद्युद्धं समरूपमिवाभावत् ॥ ७.१६७.६ ॥
Sañjaya sprach: O König, die beiden, sich gegenseitig mit Pfeilen überschüttend, standen einander gegenüber; und für einen Augenblick schien jener Kampf eine ausgeglichene Gestalt anzunehmen.
7.167.7
ततः क्रुद्धो महाराज शैनेयः प्रहसन्निव ।
धनुश्चिच्छेद समरे कौरव्यस्य महात्मनः ॥ ७.१६७.७ ॥
Da zerschnitt, o großer König, der erzürnte Śaineya, wie lachend, im Kampf den Bogen jenes großmütigen Kaurava.
7.167.8
अथैनं छिन्नधन्वानं नवभिर्निशितैः शरैः ।
विव्याध हृदये तूर्णं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१६७.८ ॥
Dann durchbohrte er ihm, dessen Bogen zerbrochen war, mit neun scharfen Pfeilen rasch die Brust und sprach: »Bleib stehen, bleib stehen!«
7.167.9
सोऽतिविद्धो बलवता शत्रुणा शत्रुतापनः ।
धनुरन्यत्समादाय सात्वतं प्रत्यविध्यत ॥ ७.१६७.९ ॥
Schwer vom mächtigen Feind getroffen, nahm jener Peiniger der Feinde einen anderen Bogen und schoss auf Sātvata zurück.
7.167.10
स विद्ध्वा सात्वतं बाणैस्त्रिभिरेव विशाम्पते ।
धनुश्चिच्छेद भल्लेन सुतीक्ष्णेन हसन्निव ॥ ७.१६७.१० ॥
Nachdem er Sātvata mit drei Pfeilen durchbohrt hatte, o Herr des Volkes, zerschnitt er seinen Bogen mit einem sehr scharfen Bhalla, als lache er.
7.167.11
छिन्नधन्वा महाराज सात्यकिः क्रोधमूर्च्छितः ।
प्रजहार महावेगां शक्तिं तस्य महोरसि ॥ ७.१६७.११ ॥
Da schleuderte, o großer König, Sātyaki, dessen Bogen zerbrochen und vor Zorn benommen war, einen Speer von gewaltiger Geschwindigkeit gegen seine breite Brust.
7.167.12
स तु शक्त्या विभिन्नाङ्गो निपपात रथोत्तमात् ।
लोहिताङ्ग इवाकाशाद्दीप्तरश्मिर्यदृच्छया ॥ ७.१६७.१२ ॥
Die Glieder von der Lanze durchbohrt, stürzte er vom edelsten Wagen, wie ein rotleuchtender, strahlender Stern, der zufällig vom Himmel fällt.
7.167.13
तं तु दृष्ट्वा हतं शूरमश्वत्थामा महारथः ।
अभ्यधावत वेगेन शैनेयं प्रति संयुगे ॥ ७.१६७.१३ ॥
Als der große Wagenkämpfer Aśvatthāman den Helden erschlagen sah, stürmte er im Kampf schnell gegen Śaineya.
7.167.14
तिष्ठतिष्ठेति चाभाष्य शैनेयं स नराधिप ।
अभ्यवर्षच्छरौघेण मेरुं वृष्ट्या यथाम्बुदः ॥ ७.१६७.१४ ॥
Er rief Śaineya zu: „Halt, halt!“, o Herr der Menschen, und überschüttete ihn mit einem Pfeilschwall, wie eine Wolke den Berg Meru mit Regen überschüttet.
7.167.15
तमापतन्तं संरब्धं शैनेयस्य रथं प्रति ।
घटोत्कचोऽब्रवीद्राजन्नाहं मुक्त्वा महारथः ॥ ७.१६७.१५ ॥
O König, als er ihn voller Zorn auf Śaineyas Wagen zustürmen sah, sprach der große Wagenkämpfer Ghaṭotkaca: „Ohne mich zu verlassen…“
7.167.16
तिष्ठतिष्ठ न मे जीवन्द्रोणपुत्र गमिष्यसि ।
एष त्वां निहनिष्यामि महिषं मृगराडिव ॥ ७.१६७.१६ ॥
„Halt, halt! Sohn Droṇas, solange ich lebe, wirst du nicht gehen. Wie der Löwe den Büffel erschlägt, so werde ich dich erschlagen.“
7.167.17
युद्धश्रद्धामहं तेऽद्य विनेष्यामि रणाजिरे ।
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो राक्षसः परवीरहा।
द्रोणिमभ्यद्रवत्क्रुद्धो गजेन्द्रमिव केसरी ॥ ७.१६७.१७ ॥
„Heute werde ich deinen Kampfeseifer auf diesem Schlachtfeld auslöschen.“ So sprach er, und der Rākṣasa mit zornrot glühenden Augen, Töter feindlicher Helden, stürzte wütend auf Droṇas Sohn los, wie ein Löwe auf den Hauptelefanten.
7.167.18
रथाक्षमात्रैरिषुभिरभ्यवर्षद्धटोत्कचः ।
रथिनामृषभं द्रौणिं धाराभिरिव तोयदः ॥ ७.१६७.१८ ॥
Mit Pfeilen so dick wie Wagenachsen überschüttete Ghaṭotkaca den Sohn Droṇas, den Stier unter den Wagenkämpfern, wie eine Wolke in Strömen regnet.
7.167.19
शरवृष्टिं तु तां प्राप्तां शरैराशीविषोपमैः ।
शातयामास समरे तरसा द्रौणिरुत्स्मयन् ॥ ७.१६७.१९ ॥
Doch der Sohn Droṇas schnitt im Kampf jenen Pfeilregen, der auf ihn zukam, rasch mit Pfeilen gleich giftigen Schlangen ab und lächelte dabei.
7.167.20
ततः शरशतैस्तीक्ष्णैर्मर्मभेदिभिराशुगैः ।
समाचिनोद्राक्षसेन्द्रं घटोत्कचमरिन्दमम् ॥ ७.१६७.२० ॥
Dann bedeckte er mit hunderten scharfer, lebenswichtige Stellen durchbohrender, schneller Pfeile Ghaṭotkaca, den Herrn der Rākṣasas, den Bezwinger der Feinde.
7.167.21
स शरैराचितस्तेन राक्षसो रणमूर्धनि ।
व्यकाशत महाराज श्वाविच्छललतो यथा ॥ ७.१६७.२१ ॥
Von seinen Pfeilen bedeckt, strahlte der Rākṣasa an der Front der Schlacht, großer König, wie ein Stachelschwein glänzt, wenn es von einer dornigen Ranke bedeckt ist.
7.167.22
ततः क्रोधसमाविष्टो भैमसेनिः प्रतापवान् ।
शरैरवचकर्तोग्रैर्द्रौणिं वज्राशनिप्रभैः ॥ ७.१६७.२२ ॥
Da schnitt der mächtige Sohn Bhīmasenas, von Zorn erfüllt, den Sohn Droṇas mit grimmigen Pfeilen, die wie Blitze glänzten.
7.167.23
क्षुरप्रैरर्धचन्द्रैश्च नाराचैः सशिलीमुखैः ।
वराहकर्णैर्नालीकैर्विकर्णैश्चाभ्यवीवृषत् ॥ ७.१६७.२३ ॥
Er regnete auf ihn nieder mit rasiermesserköpfigen, halbmondförmigen, eisernen, bienenköpfigen, ebergeohrten, schilfrohrartigen und ohrlosen Pfeilen.
7.167.24
तां शस्त्रवृष्टिमतुलां वज्राशनिसमस्वनाम् ।
पतन्तीमुपरि क्रुद्धो द्रौणिरव्यथितेन्द्रियः ॥ ७.१६७.२४ ॥
Obwohl zornig, sah der Sohn Droṇas mit unerschütterlichen Sinnen jenen unvergleichlichen Waffenregen von oben herabfallen, mit dem Dröhnen von Donnerkeilen.
7.167.25
सुदुःसहां शरैर्घोरैर्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रितैः ।
व्यधमत्सुमहातेजा महाभ्राणीव मारुतः ॥ ७.१६७.२५ ॥
Der Sohn Droṇas von großem Glanz zerstreute mit schrecklichen, durch göttliche Waffen-Mantras geweihten Pfeilen jenen unerträglichen Regen, wie der Wind große Wolken zerstreut.
7.167.26
ततोऽन्तरिक्षे बाणानां सङ्ग्रामोऽन्य इवाभवत् ।
घोररूपो महाराज योधानां हर्षवर्धनः ॥ ७.१६७.२६ ॥
Da wurde der Kampf der Pfeile am Himmel wie ein anderer Kampf, o großer König: schrecklich in seiner Gestalt, und er steigerte die Freude der Krieger.
7.167.27
ततोऽस्त्रसन्धर्षकृतैर्विस्फुलिङ्गैः समन्ततः ।
वमौ निशामुखे व्योम खद्योतैरिव संवृतम् ॥ ७.१६७.२७ ॥
Dann war der Himmel am Anbruch der Nacht von den Funken, die ringsum vom Zusammenprall der Waffen aufstoben, wie von Glühwürmchen bedeckt.
7.167.28
स मार्गणगणैर्द्रौणिर्दिशः प्रच्छाद्य सर्वतः ।
प्रियार्थं तव पुत्राणां राक्षसं समवाकिरत् ॥ ७.१६७.२८ ॥
Der Sohn Droṇas bedeckte alle Himmelsrichtungen mit unzähligen Pfeilen und überschüttete jenen Rākṣasa mit Pfeilen, zum lieben Wohl Ihrer Söhne.
7.167.29
ततः प्रववृते युद्धं द्रौणिराक्षसयोर्मृधे ।
विगाढे रजनीमध्ये शक्रप्रह्लादयोरिव ॥ ७.१६७.२९ ॥
Dann begann der Kampf auf dem Schlachtfeld zwischen dem Sohn Droṇas und dem Rākṣasa; in der Mitte der Nacht vertieft, glich er dem Kampf zwischen Indra und Prahrāda.
7.167.30
ततो घटोत्कचो बाणैर्दशभिर्द्रौणिमाहवे ।
जघानोरसि सङ्क्रुद्धः कालज्वलनसन्निभैः ॥ ७.१६७.३० ॥
Da traf Ghaṭotkaca, von Zorn erfüllt, im Kampf den Sohn Droṇas mit zehn Pfeilen, gleich dem Feuer der Weltzeit, an die Brust.
7.167.31
स तैरभ्यायतैर्विद्धो राक्षसेन महाबलः ।
चचाल समरे द्रौणिर्वातनुन्न इव द्रुमः ॥ ७.१६७.३१ ॥
Von den langen Pfeilen des Rākṣasa getroffen, wankte der mächtige Drauṇi im Kampf wie ein vom Wind geschüttelter Baum.
7.167.32
स मोहं समरे प्राप्तो ध्वजयष्टिं समाश्रितः ॥ ७.१६७.३२ ॥
Er fiel im Kampf in Ohnmacht und stützte sich auf den Fahnenschaft.
7.167.33
ततो हाहाकृतं सैन्यं तव सर्वं जनाधिप ।
हतं स्म मेनिरे सर्वे द्रोणसूनुं जनाधिपाः ॥ ७.१६७.३३ ॥
Da erhob Euer ganzes Heer, o Herr der Menschen, Klagerufe, und alle Könige glaubten, der Sohn Droṇas sei erschlagen.
7.167.34
तं तु दृष्ट्वा तथावस्थमश्वत्थामानमाहवे ।
पाञ्चालाः सृञ्जयाश्चैव सिंहनादं प्रचक्रिरे ॥ ७.१६७.३४ ॥
Als sie Aśvatthāman in diesem Zustand im Kampf sahen, stießen die Pāñcālas und Sṛñjayas ein Löwengebrüll aus.
7.167.35
प्रतिलभ्य ततः संज्ञामश्वत्थामा महाबलः ।
धनुः प्रपीड्य वामेन करेणामित्रकर्शनः ॥ ७.१६७.३५ ॥
Dann kam der mächtige Aśvatthāman wieder zu sich, drückte den Bogen fest mit der linken Hand und wurde zum Peiniger seiner Feinde.
7.167.36
मुमोचाकर्णपूर्णेन धनुषा शरमुत्तमम् ।
यमदण्डोपमं घोरमुद्दिश्याशु घटोत्कचम् ॥ ७.१६७.३६ ॥
Mit dem bis zum Ohr gespannten Bogen schoss er einen vorzüglichen Pfeil ab, schrecklich wie Yamas Stab, schnell auf Ghaṭotkaca gerichtet.
7.167.37
स भित्त्वा हृदयं तस्य राक्षसस्य शरोत्तमः ।
विवेश वसुधामुग्रः सपुङ्खः पृथिवीपते ॥ ७.१६७.३७ ॥
Das Herz jenes Rākṣasa durchbohrend, drang jener vortreffliche, grimmige, gefiederte Pfeil in die Erde ein, o Herr der Erde.
7.167.38
सोऽतिविद्धो महाराज रथोपस्थ उपाविशत् ।
राक्षसेन्द्रः पुबलवान्द्रौणिना रणशालिना ॥ ७.१६७.३८ ॥
Schwer verwundet, o großer König, setzte sich der Herr der Rākṣasas, so mächtig er war, auf den Wagensitz, getroffen vom Sohn Droṇas, dem kampfgeübten.
7.167.39
दृष्ट्वा विमूढं हैडिम्बं सारथिस्तु रणाजिरात् ।
द्रौणेः सकाशात्सम्भ्रान्तस्त्वपनिन्येत्वरान्वितः ॥ ७.१६७.३९ ॥
Als der Sohn Hiḍimbās betäubt auf dem Schlachtfeld erblickte, brachte ihn sein Wagenlenker, bestürzt, eilig vom Schlachtfeld fort, weg vom Sohn Droṇas.
7.167.40
तथा तु समरे विद्ध्वा राक्षसेन्द्रं घटोत्कचम् ।
ननाद सुमहानादं द्रोणपुत्रो महारथः ॥ ७.१६७.४० ॥
So schlug der große Wagenkämpfer, Droṇas Sohn, im Kampf den Herrn der Rākṣasas Ghaṭotkaca und ließ ein gewaltiges Gebrüll erschallen.
7.167.41
पूजितस्तव पुत्रैश्च सर्वयोधैश्च भारत ।
वपुषाऽतिप्रजज्वाल मध्याह्न इव भास्करः ॥ ७.१६७.४१ ॥
Von deinen Söhnen und allen Kriegern geehrt, o Bhārata, erstrahlte er in seiner Gestalt wie die Sonne am Mittag.
7.167.42
भीमसेनं तु युध्यन्तं भारद्वाजरथं प्रति ।
स्वयं दुर्योधनो राजा प्रत्यविध्यच्छितैः शरैः ॥ ७.१६७.४२ ॥
Doch der König Duryodhana selbst traf Bhīmasena, der gegen Bhāradvājas (Droṇas) Wagen kämpfte, mit scharfen Pfeilen zurück.
7.167.43
तं भीमसेनो दशभिः शरैर्विव्याध मारिष ।
दुर्योधनोऽपि विंशत्या शराणां प्रत्यविध्यत ॥ ७.१६७.४३ ॥
Bhīmasena durchbohrte ihn mit zehn Pfeilen, o Verehrter; auch Duryodhana durchbohrte ihn erwidernd mit zwanzig Pfeilen.
7.167.44
तौ सायकैरवच्छिन्नावदृश्येतां रणाजिरे ।
मेघजालसमाच्छन्नौ नभसीवेन्दुभास्करौ ॥ ७.१६७.४४ ॥
Die beiden, von Pfeilen bedeckt, waren auf dem Schlachtfeld nicht mehr zu sehen, wie Mond und Sonne, die am Himmel von einem Netz aus Wolken verhüllt sind.
7.167.45
अथ दुर्योधनो राजा भीमं विव्याध पत्रिभिः ।
पञ्चभिर्भरतश्रेष्ठ तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१६७.४५ ॥
Da durchbohrte König Duryodhana Bhīma mit fünf Pfeilen, o Bester der Bharatas, und sprach: "Halt, halt!"
7.167.46
तस्य भीमो धनुश्छित्त्वा ध्वजं च दशभिः शरैः ।
विव्याध कौरवश्रेष्ठं नवत्या नतपर्वणाम् ॥ ७.१६७.४६ ॥
Bhīma zerschnitt seinen Bogen und sein Banner und durchbohrte den Besten der Kauravas mit zehn Pfeilen, dann mit neunzig Pfeilen mit gebogenen Gelenken.
7.167.47
ततो दुर्योधनः क्रुद्धो भनुरन्यन्महत्तरम् ।
गृहीत्वा भरतश्रेष्ठो भीमसेनं शितैः शरैः।
अपीडयद्रणमुखे पश्यतां सर्वधन्विनाम् ॥ ७.१६७.४७ ॥
Da nahm Duryodhana, zornig, einen anderen, viel größeren Bogen, o Bester der Bharatas, und bedrängte Bhīmasena an der Front der Schlacht mit scharfen Pfeilen, während alle Bogenschützen zusahen.
7.167.48
तान्निहत्य शरान्भीमो दुर्योधनधनुश्च्युतान् ।
कौरवं पञ्चविंशत्या क्षुद्रकाणां समार्पयत् ॥ ७.१६७.४८ ॥
Nachdem er jene Pfeile, die von Duryodhanas Bogen geschossen wurden, vernichtet hatte, traf Bhīma den Kaurava mit fünfundzwanzig kleinen Pfeilen.
7.167.49
दुर्योधनस्तु सङ्क्रुद्धो भीमसेनस्य मारिष ।
क्षुरप्रेण धनुश्छित्त्वा दशभिः प्रत्यविध्यत ॥ ७.१६७.४९ ॥
Doch Duryodhana, zornentbrannt, o Herr, zerschlug mit einem Rasierpfeil Bhīmasenas Bogen und durchbohrte ihn seinerseits mit zehn Pfeilen.
7.167.50
अथान्यद्धनुरादाय भीमसेनो महाबलः ।
विव्याध नृपतिं तूर्णं सप्तभिर्निशितैः शरैः ॥ ७.१६७.५० ॥
Da nahm Bhīmasena, der überaus Starke, einen anderen Bogen und durchbohrte den König rasch mit sieben scharfen Pfeilen.
7.167.51
तदप्यस्य धनुः क्षिप्रं चिच्छेद लघुहस्तवत् ।
द्वितीयं च तृतीयं च चतुर्थं पञ्चमं तथा ॥ ७.१६७.५१ ॥
Auch diesen Bogen zerschnitt er schnell, wie es einer mit leichter Hand tut; ebenso den zweiten, den dritten, den vierten und den fünften.
7.167.52
आत्तमात्तं महाराज भीमस्य धनुराच्छिनत् ।
तव पुत्रो महाराज जितकाशी मदोत्कटः ॥ ७.१६७.५२ ॥
Jeden Bogen, den Bhīma ergriff, o großer König, schnitt dein Sohn ab, trunken vor Stolz, sich für den Sieger haltend.
7.167.53
स तथा भिद्यमानेषु कार्मुकेषु पुनः पुनः ।
शक्तिं चिक्षेप समरे सर्वपारशवीं शुभाम् ॥ ७.१६७.५३ ॥
Als die Bögen so immer wieder zerbrachen, schleuderte er im Kampf einen prächtigen Speer namens Sarva-pāraśavī.
7.167.54
मृत्योरिव स्वसारं हि दीप्तां वह्निशिखामिव ।
सीमन्तमिव कुर्वन्तीं नभसोऽग्निसमप्रभाम् ॥ ७.१६७.५४ ॥
Sie glich der Schwester des Todes, einer lodernden Feuerzunge, schmückte die Scheitel des Himmels mit dem Glanz des Feuers.
7.167.55
अप्राप्तामेव तां शक्तिं त्रिधा चिच्छेद कौरवः ।
पश्यतः सर्वलोकस्य भीमस्य च महात्मनः ॥ ७.१६७.५५ ॥
Der Kaurava zerschnitt jenen Speer in drei Teile, noch bevor er ihn erreichte, während alle Menschen und der großherzige Bhīma zusahen.
7.167.56
ततो भीमो महाराज गदां गुर्वीं महाप्रभाम् ।
चिक्षेपाविध्य वेगेन दुर्योधनरथं प्रति ॥ ७.१६७.५६ ॥
Dann, großer König, schwang Bhīma seine schwere, glanzvolle Keule und schleuderte sie mit Wucht gegen Duryodhanas Wagen.
7.167.57
ततः सा सहसा वाहांस्तव पुत्रस्य संयुगे ।
सारथिं च गदा गुर्वी ममर्दास्य रथं पुनः ॥ ७.१६७.५७ ॥
Da zermalmte jene schwere Keule plötzlich im Kampf die Pferde deines Sohnes, seinen Wagenlenker und dann wieder seinen Wagen.
7.167.58
पुत्रस्तु तव राजेन्द्र भीमाद्भीतः प्रणश्य च ।
आरुरोह रथं चान्यं नन्दकस्य महात्मनः ॥ ७.१६७.५८ ॥
Dein Sohn aber, o Herr der Könige, floh vor Bhīma in Furcht und bestieg einen anderen Wagen des großherzigen Nandaka.
7.167.59
ततो भीमो हतं मत्वा तव पुत्रं महारथम् ।
सिंहनादं महच्चक्रे तर्जयन्निशि कौरवान् ॥ ७.१६७.५९ ॥
Da stieß Bhīma, in dem Glauben, dein großer Wagenkämpfer Sohn sei erschlagen, ein gewaltiges Löwengebrüll aus und bedrohte in der Nacht die Kaurava.
7.167.60
तावकाः सैनिकाश्चापि मेनिरे निहतं नृपम् ।
ततोऽतिचुक्रुशुः सर्वे ते हाहेति समन्ततः ॥ ७.१६७.६० ॥
Auch deine Krieger hielten den König für erschlagen, und da schrien sie alle von allen Seiten laut: »Wehe! Wehe!«
7.167.61
तेषां तु निनदं श्रुत्वा त्रस्तानां सर्वयोधिनाम् ।
भीमसेनस्य नादं च श्रुत्वा राजन्महात्मनः ॥ ७.१६७.६१ ॥
Als sie das Geschrei aller verängstigten Krieger hörten und, o König, das Brüllen des großmütigen Bhīmasena,
7.167.62
ततो युधिष्ठिरो राजा हतं मत्वा सुयोधनम् ।
अभ्यवर्तत वेगेन यत्र पार्थो वृकोदरः ॥ ७.१६७.६२ ॥
Da stürmte König Yudhiṣṭhira, in der Annahme, Suyodhana sei erschlagen, rasch dorthin, wo der Sohn Pṛthās, Vṛkodara, war.
7.167.63
पाञ्चलाः केकया मात्स्याः सृञ्जयाश्च विशाम्पते ।
सर्वोद्योगेनाभिजग्मुद्रोणमेव युयुत्सया ॥ ७.१६७.६३ ॥
O Herr der Völker, die Pāñcālas, Kekayas, Matsyas und Sṛñjayas stürzten sich mit all ihrer Kraft und kampfbegierig geradewegs auf Droṇa.
7.167.64
तत्रासीत्सुमहद्युद्धं द्रोणस्याथ परैः सह ।
घोरे तमसि मग्नानां निघ्नतामितरेतरम् ॥ ७.१६७.६४ ॥
Dort entbrannte ein gewaltiger Kampf zwischen Droṇa und den Feinden, in der schrecklichen Finsternis, während sie einander schlugen.