மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.167
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.167.1
भूरिस्तु समरे राजञ्शैनेयं रथिनां वरम् ।
आपतन्तमपासेधत्प्रयाणादिव कुञ्जरम् ॥ ७.१६७.१ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: அரசே, போரில் பூரி, தேர்வீரர்களில் சிறந்த சைனேயனை (சாத்யகியை) முன்னேறி வந்தபோது யானையை முன்செல்வதிலிருந்து தடுப்பது போல தடுத்தான்.
7.167.2
अथैनं सात्यकिः क्रुद्धः पञ्चभिर्निशितैः शरैः ।
विव्याध हृदये तस्य प्रास्रवत्तस्य शोणितम् ॥ ७.१६७.२ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: அப்போது கோபமடைந்த சாத்யகி அவனை ஐந்து கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான்; அவனுடைய இதயத்தில் அவை தைத்து, இரத்தம் பெருக்கெடுத்தது.
7.167.3
तथैव कौरवो युद्धे शैनेयं युद्धदुर्मदम् ।
दशिभिर्निशितैस्तीक्ष्णैरविध्यत भुजान्तरे ॥ ७.१६७.३ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: அதே போல, போரில் போர்மதம் கொண்ட சைனேயனை கௌரவன் பத்து கூரிய, வாடிய அம்புகளால் அவனுடைய தோள்களுக்கிடையே துளைத்தான்.
7.167.4
तावन्योन्यं महाराज ततक्षाते शरैर्भृशम् ।
क्रोधसंरक्तनयनौ क्रोधाद्विष्फार्य कार्मुके ॥ ७.१६७.४ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: மகாராஜனே, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் அம்புகளால் மிகவும் தாக்கினர்; கோபத்துடன் வில்லை இழுத்து வளைத்தனர்.
7.167.5
तयोरासीन्महाराज शस्त्रवृष्टिः सुदारुणा ।
क्रुद्धयोः सायकमुचोर्यमान्तकनिकाशयोः ॥ ७.१६७.५ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: மகாராஜனே, கோபமடைந்து அம்புகளை பொழிந்த, யமனையும் அந்தகனையும் போன்ற அவர்கள் இருவருக்கிடையே மிகக் கொடிய ஆயுத மழை பெய்தது.
7.167.6
तावन्योन्यं शरैः राजन्सञ्छाद्य समवस्थितौ ।
मुहूर्तं चैव तद्युद्धं समरूपमिवाभावत् ॥ ७.१६७.६ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: அரசே, அவர்கள் இருவரும் அம்புகளால் ஒருவரையொருவர் மறைத்தபடி எதிரெதிராக நின்றனர்; ஒரு கணம் அந்தப் போர் ஒரே வடிவமுடையதாக ஆனது போல் இருந்தது.
7.167.7
ततः क्रुद्धो महाराज शैनेयः प्रहसन्निव ।
धनुश्चिच्छेद समरे कौरव्यस्य महात्मनः ॥ ७.१६७.७ ॥
அப்போது மன்னா, கோபமுற்ற சைநேயன் சிரிப்பவனைப் போல போரில் அந்த மகாத்மாவான கௌரவ்யனின் வில்லை அறுத்தான்.
7.167.8
अथैनं छिन्नधन्वानं नवभिर्निशितैः शरैः ।
विव्याध हृदये तूर्णं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१६७.८ ॥
பின்னர் வில் அறுபட்டவனை ஒன்பது கூரிய அம்புகளால் விரைவில் அவன் மார்பில் துளைத்து, 'நில், நில்!' என்றான்.
7.167.9
सोऽतिविद्धो बलवता शत्रुणा शत्रुतापनः ।
धनुरन्यत्समादाय सात्वतं प्रत्यविध्यत ॥ ७.१६७.९ ॥
எதிரிகளை வருத்தும் அவன், பலம்வாய்ந்த பகைவனால் மிகவும் துளைக்கப்பட்டு, மற்றொரு வில்லை எடுத்து சாத்வதனைப் பதிலுக்குத் துளைத்தான்.
7.167.10
स विद्ध्वा सात्वतं बाणैस्त्रिभिरेव विशाम्पते ।
धनुश्चिच्छेद भल्लेन सुतीक्ष्णेन हसन्निव ॥ ७.१६७.१० ॥
ஓ மக்கள் தலைவா, சாத்வதனை மூன்று அம்புகளால் துளைத்து, மிகக் கூர்மையான பல்லத்தால் சிரிப்பவனைப் போல அவன் வில்லை அறுத்தான்.
7.167.11
छिन्नधन्वा महाराज सात्यकिः क्रोधमूर्च्छितः ।
प्रजहार महावेगां शक्तिं तस्य महोरसि ॥ ७.१६७.११ ॥
மன்னா, வில் அறுபட்ட சாத்யகி கோபத்தால் மயக்கமுற்று, அவனது விரிந்த மார்பின் மீது பெரும் வேகமுள்ள சக்தியை எறிந்தான்.
7.167.12
स तु शक्त्या विभिन्नाङ्गो निपपात रथोत्तमात् ।
लोहिताङ्ग इवाकाशाद्दीप्तरश्मिर्यदृच्छया ॥ ७.१६७.१२ ॥
அவன் சக்தியால் உறுப்புகள் துளைக்கப்பட்டு, சிறந்த தேரிலிருந்து விழுந்தான்; தற்செயலாக ஆகாயத்திலிருந்து விழும் ஒளிரும் கதிர்களையுடைய செந்நிற உடலுள்ள நட்சத்திரம் போல.
7.167.13
तं तु दृष्ट्वा हतं शूरमश्वत्थामा महारथः ।
अभ्यधावत वेगेन शैनेयं प्रति संयुगे ॥ ७.१६७.१३ ॥
அந்த வீரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட மகாரதன் அஸ்வத்தாமன் போரில் வேகமாக சைனேயனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
7.167.14
तिष्ठतिष्ठेति चाभाष्य शैनेयं स नराधिप ।
अभ्यवर्षच्छरौघेण मेरुं वृष्ट्या यथाम्बुदः ॥ ७.१६७.१४ ॥
'நில், நில்!' என்று சைனேயனை அழைத்து, ஓ மன்னா, மேகம் மேருவின் மீது மழை பொழிவது போல அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தால் அவனைப் பொழிந்தான்.
7.167.15
तमापतन्तं संरब्धं शैनेयस्य रथं प्रति ।
घटोत्कचोऽब्रवीद्राजन्नाहं मुक्त्वा महारथः ॥ ७.१६७.१५ ॥
ஓ மன்னா, சைனேயனின் தேரை நோக்கிக் கோபத்துடன் விரைந்து வரும் அவனைக் கண்ட மகாரதன் கடோத்கசன் கூறினான்; நான் (அவனை) விட்டுவிட்டு...
7.167.16
तिष्ठतिष्ठ न मे जीवन्द्रोणपुत्र गमिष्यसि ।
एष त्वां निहनिष्यामि महिषं मृगराडिव ॥ ७.१६७.१६ ॥
'நில், நில்! துரோணனின் மகனே, நான் உயிருடன் இருக்கையில் நீ தப்ப முடியாது. சிங்கம் எருமையைக் கொல்வது போல நான் உன்னைக் கொல்வேன்.'
7.167.17
युद्धश्रद्धामहं तेऽद्य विनेष्यामि रणाजिरे ।
इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो राक्षसः परवीरहा।
द्रोणिमभ्यद्रवत्क्रुद्धो गजेन्द्रमिव केसरी ॥ ७.१६७.१७ ॥
'இன்று உன் போர் ஆசையை இந்தப் போர்க்களத்திலேயே அழிப்பேன்' என்று கூறி, கோபத்தில் சிவந்த கண்களுடன், எதிரி வீரர்களைக் கொல்லும் அரக்கன் துரோணன் மகன்மேல் சிங்கம் யானையின் மீது பாய்வது போல சீறிப் பாய்ந்தான்.
7.167.18
रथाक्षमात्रैरिषुभिरभ्यवर्षद्धटोत्कचः ।
रथिनामृषभं द्रौणिं धाराभिरिव तोयदः ॥ ७.१६७.१८ ॥
ரத அச்சின் அளவு பெரிய அம்புகளால் கடோத்கசன் தேரர்களில் காளையாகிய துரோணன் மகன்மேல் மேகம் தாரைகளால் மழை பொழிவது போல பொழிந்தான்.
7.167.19
शरवृष्टिं तु तां प्राप्तां शरैराशीविषोपमैः ।
शातयामास समरे तरसा द्रौणिरुत्स्मयन् ॥ ७.१६७.१९ ॥
ஆனால் துரோணரின் மகன் போரில் தனக்கு வந்த அந்த அம்பு மழையை, நாகங்களைப் போன்ற அம்புகளால் விரைவாகத் துண்டித்தான்; புன்னகைத்தபடியே இருந்தான்.
7.167.20
ततः शरशतैस्तीक्ष्णैर्मर्मभेदिभिराशुगैः ।
समाचिनोद्राक्षसेन्द्रं घटोत्कचमरिन्दमम् ॥ ७.१६७.२० ॥
பின்னர் கூர்மையான, மர்மங்களைத் துளைக்கும், விரைந்து செல்லும் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால், எதிரிகளை அடக்கும் ராக்ஷசத் தலைவன் கடோத்கசனை மூடினான்.
7.167.21
स शरैराचितस्तेन राक्षसो रणमूर्धनि ।
व्यकाशत महाराज श्वाविच्छललतो यथा ॥ ७.१६७.२१ ॥
மகாராஜனே, அவனுடைய அம்புகளால் மூடப்பட்ட அந்த ராக்ஷசன் போர்முனையில் முள்ளம்பன்றி முட்செடியால் மூடப்பட்டது போல விளங்கினான்.
7.167.22
ततः क्रोधसमाविष्टो भैमसेनिः प्रतापवान् ।
शरैरवचकर्तोग्रैर्द्रौणिं वज्राशनिप्रभैः ॥ ७.१६७.२२ ॥
அதன்பின் கோபத்தால் நிறைந்த, வல்லமை மிக்க பீமசேனனின் மகன் வஜ்ரம், இடி போல ஒளிரும் கொடிய அம்புகளால் துரோணரின் மகனைத் துண்டித்தான்.
7.167.23
क्षुरप्रैरर्धचन्द्रैश्च नाराचैः सशिलीमुखैः ।
वराहकर्णैर्नालीकैर्विकर्णैश्चाभ्यवीवृषत् ॥ ७.१६७.२३ ॥
க்ஷுரப்ரம், அர்த்தசந்திரம், நாராசம், சிலீமுகம், வராககர்ணம், நாளீகம், விகர்ணம் ஆகிய அம்புகளால் அவன் அவன்மேல் மழை பொழிந்தான்.
7.167.24
तां शस्त्रवृष्टिमतुलां वज्राशनिसमस्वनाम् ।
पतन्तीमुपरि क्रुद्धो द्रौणिरव्यथितेन्द्रियः ॥ ७.१६७.२४ ॥
வஜ்ரமும் இடியும் போன்ற ஒலியுடன் மேலிருந்து விழுந்த அந்த ஒப்பற்ற ஆயுத மழையைக் கண்டு, கோபமடைந்தும் அசையாத புலன்களுடைய துரோணரின் மகன்.
7.167.25
सुदुःसहां शरैर्घोरैर्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रितैः ।
व्यधमत्सुमहातेजा महाभ्राणीव मारुतः ॥ ७.१६७.२५ ॥
மிகு தேஜஸ் கொண்ட அவர், திவ்யாஸ்திரங்களால் மந்திரிக்கப்பட்ட கொடிய அம்புகளால், பெரும் மேகங்களைக் காற்று சிதறடிப்பது போல அந்த தாங்க முடியாத மழையை சிதறடித்தார்.
7.167.26
ततोऽन्तरिक्षे बाणानां सङ्ग्रामोऽन्य इवाभवत् ।
घोररूपो महाराज योधानां हर्षवर्धनः ॥ ७.१६७.२६ ॥
பின்னர் வானத்தில் அம்புகளின் போர் வேறொரு போர் போல் ஆனது, ஓ மகாராஜா! அது கொடிய வடிவம் கொண்டதாய் போர்வீரர்களின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கியது.
7.167.27
ततोऽस्त्रसन्धर्षकृतैर्विस्फुलिङ्गैः समन्ततः ।
वमौ निशामुखे व्योम खद्योतैरिव संवृतम् ॥ ७.१६७.२७ ॥
பின்னர் ஆயுதங்களின் மோதலால் எங்கும் எழுந்த தீப்பொறிகளால், இரவின் தொடக்கத்தில் வானம் மின்மினிப் பூச்சிகளால் நிறைந்தது போல் ஆனது.
7.167.28
स मार्गणगणैर्द्रौणिर्दिशः प्रच्छाद्य सर्वतः ।
प्रियार्थं तव पुत्राणां राक्षसं समवाकिरत् ॥ ७.१६७.२८ ॥
அந்த துரோணரின் மகன் பல்லாயிரம் அம்புகளால் எல்லாத் திசைகளையும் மறைத்து, உம் மகன்களின் நன்மைக்காக அந்த ராட்சதன் மீது அம்புமழை பொழிந்தான்.
7.167.29
ततः प्रववृते युद्धं द्रौणिराक्षसयोर्मृधे ।
विगाढे रजनीमध्ये शक्रप्रह्लादयोरिव ॥ ७.१६७.२९ ॥
பின்னர் துரோணரின் மகனுக்கும் ராட்சதனுக்கும் போர்க்களத்தில் போர் தொடங்கியது; இரவின் நடுவில் ஆழமாகிய அது இந்திரனுக்கும் பிரஹ்லாதனுக்கும் இடையிலான போர் போல் இருந்தது.
7.167.30
ततो घटोत्कचो बाणैर्दशभिर्द्रौणिमाहवे ।
जघानोरसि सङ्क्रुद्धः कालज्वलनसन्निभैः ॥ ७.१६७.३० ॥
பின்னர் சினங்கொண்ட கடோத்கசன் போரில் துரோணரின் மகனின் மார்பில் காலாக்னி போன்ற பத்து அம்புகளால் தாக்கினான்.
7.167.31
स तैरभ्यायतैर्विद्धो राक्षसेन महाबलः ।
चचाल समरे द्रौणिर्वातनुन्न इव द्रुमः ॥ ७.१६७.३१ ॥
அந்த ராட்சதனின் நீண்ட அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட மகாபலனான துரோணரின் மகன் போரில் காற்றால் அசைக்கப்பட்ட மரம்போல் தள்ளாடினான்.
7.167.32
स मोहं समरे प्राप्तो ध्वजयष्टिं समाश्रितः ॥ ७.१६७.३२ ॥
அவன் போரில் மயக்கமடைந்து கொடிக்கம்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டான்.
7.167.33
ततो हाहाकृतं सैन्यं तव सर्वं जनाधिप ।
हतं स्म मेनिरे सर्वे द्रोणसूनुं जनाधिपाः ॥ ७.१६७.३३ ॥
அப்போது, ஓ மன்னா, உங்கள் முழுப் படையும் ஹாஹாகாரம் செய்தது; துரோணரின் மகன் கொல்லப்பட்டான் என்று எல்லா மன்னர்களும் நினைத்தனர்.
7.167.34
तं तु दृष्ट्वा तथावस्थमश्वत्थामानमाहवे ।
पाञ्चालाः सृञ्जयाश्चैव सिंहनादं प्रचक्रिरे ॥ ७.१६७.३४ ॥
போரில் அந்த நிலையில் அசுவத்தாமனைக் கண்ட பாஞ்சாலர்களும் சிருஞ்சயர்களும் சிங்க முழக்கம் செய்தனர்.
7.167.35
प्रतिलभ्य ततः संज्ञामश्वत्थामा महाबलः ।
धनुः प्रपीड्य वामेन करेणामित्रकर्शनः ॥ ७.१६७.३५ ॥
பின்னர் மகாபலனான அசுவத்தாமன் உணர்வு பெற்று, இடக்கையால் வில்லை அழுத்திப் பிடித்து, பகைவரை வருத்துபவனாக நின்றான்.
7.167.36
मुमोचाकर्णपूर्णेन धनुषा शरमुत्तमम् ।
यमदण्डोपमं घोरमुद्दिश्याशु घटोत्कचम् ॥ ७.१६७.३६ ॥
காது வரை இழுத்த வில்லால் அவன் யமதண்டம் போன்ற கொடிய சிறந்த அம்பை விடுத்து, உடனே கடோத்கசனை நோக்கி எய்தான்.
7.167.37
स भित्त्वा हृदयं तस्य राक्षसस्य शरोत्तमः ।
विवेश वसुधामुग्रः सपुङ्खः पृथिवीपते ॥ ७.१६७.३७ ॥
அந்த அரக்கனின் இதயத்தைத் துளைத்த அந்த உயர்ந்த கணை, இறகுடன், பெரும் வேகத்துடன் பூமியில் பாய்ந்தது, ஓ மன்னா.
7.167.38
सोऽतिविद्धो महाराज रथोपस्थ उपाविशत् ।
राक्षसेन्द्रः पुबलवान्द्रौणिना रणशालिना ॥ ७.१६७.३८ ॥
ஓ மஹாராஜா, அந்த அரக்கர் தலைவன், மிகுந்த வலிமையுடையவன், போர்த்திறமையுள்ள துரோணபுத்திரனால் பெரிதும் காயமடைந்து தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான்.
7.167.39
दृष्ट्वा विमूढं हैडिम्बं सारथिस्तु रणाजिरात् ।
द्रौणेः सकाशात्सम्भ्रान्तस्त्वपनिन्येत्वरान्वितः ॥ ७.१६७.३९ ॥
போர்க்களத்தில் மயக்கமுற்ற ஹிடிம்பையின் மகனைக் கண்ட அவனுடைய சாரதி, கலக்கமுற்று, துரோணபுத்திரனின் முன்னிருந்து விரைவாக அவனை போர்க்களத்திலிருந்து கொண்டு சென்றான்.
7.167.40
तथा तु समरे विद्ध्वा राक्षसेन्द्रं घटोत्कचम् ।
ननाद सुमहानादं द्रोणपुत्रो महारथः ॥ ७.१६७.४० ॥
இவ்வாறு போரில் அரக்கர் தலைவன் கடோத்கசனைக் காயப்படுத்தி, மகாரதியான துரோணபுத்திரன் பெரும் முழக்கமிட்டான்.
7.167.41
पूजितस्तव पुत्रैश्च सर्वयोधैश्च भारत ।
वपुषाऽतिप्रजज्वाल मध्याह्न इव भास्करः ॥ ७.१६७.४१ ॥
ஓ பாரதா, உன் மகன்களாலும் அனைத்துப் போர்வீரர்களாலும் மதிக்கப்பட்டவன், மதியம் சூரியனைப் போல தன் உடலால் மிகவும் ஒளிர்ந்தான்.
7.167.42
भीमसेनं तु युध्यन्तं भारद्वाजरथं प्रति ।
स्वयं दुर्योधनो राजा प्रत्यविध्यच्छितैः शरैः ॥ ७.१६७.४२ ॥
ஆனால் பாரத்வாஜரின் (துரோணரின்) தேரை எதிர்த்துப் போரிட்ட பீமசேனனை, மன்னன் துரியோதனன் தானே கூரிய கணைகளால் எதிர்த்துத் தாக்கினான்.
7.167.43
तं भीमसेनो दशभिः शरैर्विव्याध मारिष ।
दुर्योधनोऽपि विंशत्या शराणां प्रत्यविध्यत ॥ ७.१६७.४३ ॥
பீமசேனன் பத்து அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான், ஓ மாரிஷா. துரியோதனனும் இருபது அம்புகளால் பதிலுக்குத் துளைத்தான்.
7.167.44
तौ सायकैरवच्छिन्नावदृश्येतां रणाजिरे ।
मेघजालसमाच्छन्नौ नभसीवेन्दुभास्करौ ॥ ७.१६७.४४ ॥
அம்புகளால் மறைக்கப்பட்ட அவர்கள் இருவரும் போர்க்களத்தில் காணப்படவில்லை; வானில் மேகக் கூட்டத்தால் மூடப்பட்ட சந்திரனும் சூரியனும் போல.
7.167.45
अथ दुर्योधनो राजा भीमं विव्याध पत्रिभिः ।
पञ्चभिर्भरतश्रेष्ठ तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१६७.४५ ॥
பின்னர் அரசன் துரியோதனன் பீமனை ஐந்து அம்புகளால் துளைத்தான், ஓ பரதச்ரேஷ்டா, "நில், நில்!" என்றான்.
7.167.46
तस्य भीमो धनुश्छित्त्वा ध्वजं च दशभिः शरैः ।
विव्याध कौरवश्रेष्ठं नवत्या नतपर्वणाम् ॥ ७.१६७.४६ ॥
பீமன் அவனுடைய வில்லையும் கொடியையும் அறுத்து, பத்து அம்புகளால்; கௌரவச்ரேஷ்டனை வளைந்த முடிச்சுகளுடைய தொண்ணூறு அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.167.47
ततो दुर्योधनः क्रुद्धो भनुरन्यन्महत्तरम् ।
गृहीत्वा भरतश्रेष्ठो भीमसेनं शितैः शरैः।
अपीडयद्रणमुखे पश्यतां सर्वधन्विनाम् ॥ ७.१६७.४७ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த துரியோதனன் வேறொரு பெரிய வில்லை எடுத்து, ஓ பரதச்ரேஷ்டா, கூர்மையான அம்புகளால் பீமசேனனை போர்முகத்தில் வருத்தினான், எல்லா வில்வீரர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்.
7.167.48
तान्निहत्य शरान्भीमो दुर्योधनधनुश्च्युतान् ।
कौरवं पञ्चविंशत्या क्षुद्रकाणां समार्पयत् ॥ ७.१६७.४८ ॥
துரியோதனனுடைய வில்லிலிருந்து எய்யப்பட்ட அந்த அம்புகளை அழித்து, பீமன் கௌரவனை இருபத்தைந்து சிறிய அம்புகளால் தாக்கினான்.
7.167.49
दुर्योधनस्तु सङ्क्रुद्धो भीमसेनस्य मारिष ।
क्षुरप्रेण धनुश्छित्त्वा दशभिः प्रत्यविध्यत ॥ ७.१६७.४९ ॥
ஆனால் துரியோதனன் கோபமடைந்தான். ஓ மாரிஷா, க்ஷுரப்ர அம்பால் பீமசேனனின் வில்லை அறுத்து பத்து அம்புகளால் அவனை எதிர்த்துத் தாக்கினான்.
7.167.50
अथान्यद्धनुरादाय भीमसेनो महाबलः ।
विव्याध नृपतिं तूर्णं सप्तभिर्निशितैः शरैः ॥ ७.१६७.५० ॥
பின்னர் மஹாபலனான பீமசேனன் மற்றொரு வில்லை எடுத்து, விரைவாக ஏழு கூரிய அம்புகளால் அரசனை எய்தான்.
7.167.51
तदप्यस्य धनुः क्षिप्रं चिच्छेद लघुहस्तवत् ।
द्वितीयं च तृतीयं च चतुर्थं पञ्चमं तथा ॥ ७.१६७.५१ ॥
அவன் அதையும் விரைவாக, லேசான கைத் திறமையுடையவனைப் போல வெட்டினான்; இரண்டாவது, மூன்றாவது, நான்காவது, ஐந்தாவதையும் அவ்வாறே.
7.167.52
आत्तमात्तं महाराज भीमस्य धनुराच्छिनत् ।
तव पुत्रो महाराज जितकाशी मदोत्कटः ॥ ७.१६७.५२ ॥
ஓ மஹாராஜா, பீமன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு வில்லையும் உங்கள் மகன் அறுத்தான்; ஓ மஹாராஜா, வெற்றிப் பெருமிதத்தால் மதமடைந்து.
7.167.53
स तथा भिद्यमानेषु कार्मुकेषु पुनः पुनः ।
शक्तिं चिक्षेप समरे सर्वपारशवीं शुभाम् ॥ ७.१६७.५३ ॥
இவ்வாறு வில்கள் மீண்டும் மீண்டும் உடைக்கப்பட்ட போது, அவன் போரில் சர்வபாரசவீ என்ற அழகிய சக்தியை வீசினான்.
7.167.54
मृत्योरिव स्वसारं हि दीप्तां वह्निशिखामिव ।
सीमन्तमिव कुर्वन्तीं नभसोऽग्निसमप्रभाम् ॥ ७.१६७.५४ ॥
அது மரணத்தின் சகோதரியைப் போல, எரியும் நெருப்புச் சுடரைப் போல, வானத்தின் வகிட்டை அலங்கரிப்பது போல, நெருப்பு போன்ற ஒளியுடையதாய் இருந்தது.
7.167.55
अप्राप्तामेव तां शक्तिं त्रिधा चिच्छेद कौरवः ।
पश्यतः सर्वलोकस्य भीमस्य च महात्मनः ॥ ७.१६७.५५ ॥
கௌரவன் அந்தச் சக்தியை அது அடையும் முன்பே மூன்று துண்டுகளாக வெட்டினான்; எல்லா மக்களும் மகாத்மா பீமனும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க.
7.167.56
ततो भीमो महाराज गदां गुर्वीं महाप्रभाम् ।
चिक्षेपाविध्य वेगेन दुर्योधनरथं प्रति ॥ ७.१६७.५६ ॥
பின்னர், மன்னா, பீமன் கனத்ததும் மிகுந்த ஒளி கொண்டதுமான கதையைச் சுழற்றி, வேகமாக துரியோதனனின் தேரை நோக்கி எறிந்தான்.
7.167.57
ततः सा सहसा वाहांस्तव पुत्रस्य संयुगे ।
सारथिं च गदा गुर्वी ममर्दास्य रथं पुनः ॥ ७.१६७.५७ ॥
அப்போது அந்தக் கனத்த கதை திடீரென்று போரில் உங்கள் மகனின் குதிரைகளையும் சாரதியையும், பின்னர் அவனுடைய தேரையும் நசுக்கியது.
7.167.58
पुत्रस्तु तव राजेन्द्र भीमाद्भीतः प्रणश्य च ।
आरुरोह रथं चान्यं नन्दकस्य महात्मनः ॥ ७.१६७.५८ ॥
அரசர்களின் அரசே, உங்கள் மகன் பீமனுக்கு அஞ்சி ஓடி, மகாத்மா நந்தகனின் மற்றொரு தேரில் ஏறினான்.
7.167.59
ततो भीमो हतं मत्वा तव पुत्रं महारथम् ।
सिंहनादं महच्चक्रे तर्जयन्निशि कौरवान् ॥ ७.१६७.५९ ॥
அப்போது பீமன் உங்கள் மகாரதி மகனைக் கொல்லப்பட்டதாக எண்ணி, இரவில் கௌரவர்களை அச்சுறுத்தி பெரும் சிங்க முழக்கம் செய்தான்.
7.167.60
तावकाः सैनिकाश्चापि मेनिरे निहतं नृपम् ।
ततोऽतिचुक्रुशुः सर्वे ते हाहेति समन्ततः ॥ ७.१६७.६० ॥
உங்கள் வீரர்களும் அந்த அரசன் கொல்லப்பட்டதாக நினைத்தனர்; அப்போது அவர்கள் அனைவரும் நாற்புறமும் 'ஐயோ, ஐயோ' என்று மிகவும் அலறினர்.
7.167.61
तेषां तु निनदं श्रुत्वा त्रस्तानां सर्वयोधिनाम् ।
भीमसेनस्य नादं च श्रुत्वा राजन्महात्मनः ॥ ७.१६७.६१ ॥
அஞ்சிநடுங்கிய அனைத்துப் போர்வீரர்களின் அலறலையும், ஓ அரசே, பெருமனத்து பீமசேனனின் முழக்கத்தையும் கேட்டு.
7.167.62
ततो युधिष्ठिरो राजा हतं मत्वा सुयोधनम् ।
अभ्यवर्तत वेगेन यत्र पार्थो वृकोदरः ॥ ७.१६७.६२ ॥
பின்னர் அரசன் யுதிஷ்டிரன், சுயோதனன் கொல்லப்பட்டான் என்று எண்ணி, பிருதையின் மகனும் வ்ருகோதரனுமான அவ்விடம் வேகமாக முன்னேறினான்.
7.167.63
पाञ्चलाः केकया मात्स्याः सृञ्जयाश्च विशाम्पते ।
सर्वोद्योगेनाभिजग्मुद्रोणमेव युयुत्सया ॥ ७.१६७.६३ ॥
ஓ மக்களின் தலைவனே, பாஞ்சாலர், கேகயர், மத்சியர், சிருஞ்சயர் ஆகியோர் முழு முயற்சியுடன், போரிட விரும்பி துரோணரையே எதிர்த்து முன்னேறினர்.
7.167.64
तत्रासीत्सुमहद्युद्धं द्रोणस्याथ परैः सह ।
घोरे तमसि मग्नानां निघ्नतामितरेतरम् ॥ ७.१६७.६४ ॥
அங்கே துரோணருக்கும் எதிரிகளுக்கும் இடையே மிகப் பெரிய போர் நடந்தது; கொடிய இருளில் மூழ்கி, ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள்.