மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.168
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.168.1
सहदेवमथायान्तं द्रोणप्रेप्तुं विशाम्पते ।
कर्णो वैकर्तनो युद्धे वारयामास भारत ॥ ७.१६८.१ ॥
மக்களின் தலைவரே, துரோணரை அடைய விரும்பி வந்த சகதேவனை வைகர்தன கர்ணன் போரில் தடுத்தான், பரதனின் வழித்தோன்றலே.
7.168.2
सहदेवस्तु राधेयं विद्ध्वा नवभिराशुगैः ।
पुनर्विव्याध दशभिर्विशिखैर्नतपर्वभिः ॥ ७.१६८.२ ॥
ஆனால் சகதேவன் ராதையின் மகனான கர்ணனை ஒன்பது விரைவான அம்புகளால் துளைத்து, பின்னர் வளைந்த முனைகள் கொண்ட பத்து அம்புகளால் மீண்டும் தாக்கினான்।
7.168.3
तं कर्णः प्रतिविव्याध शतेन नतपर्वणाम् ।
सज्यं चास्य धनुः शीघ्रं चिच्छेद लघुहस्तवत् ॥ ७.१६८.३ ॥
கர்ணன் வளைந்த முனைகள் கொண்ட நூறு அம்புகளால் அவனைத் திருப்பித் தாக்கினான்; இலகு கையினால் அவனது வில்லை நாணோடு விரைவாக அறுத்தான்।
7.168.4
ततोऽन्यद्धनुरादाय माद्रीपुत्रः प्रतापवान ।
कर्णं विव्याध विंशत्या तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१६८.४ ॥
பின்னர் வேறொரு வில்லை எடுத்து, வலிமைமிக்க மாத்ரி மகன் கர்ணனை இருபது அம்புகளால் துளைத்தான்; அது அற்புதமாகத் தோன்றியது.
7.168.5
तस्य कर्णो हयान्हत्वा शरैः सन्नतपर्वभिः ।
सारथिं चास्य भल्लेन द्रुतं निन्ये यमक्षयम् ॥ ७.१६८.५ ॥
கர்ணன் வளைந்த முனைகள் கொண்ட அம்புகளால் அவனது குதிரைகளைக் கொன்றான்; பல்லம் அம்பால் அவனது தேரோட்டியை விரைவில் யமலோகத்திற்கு அனுப்பினான்।
7.168.6
विरथः सहदेवस्तु खङ्गं चर्म समाददे ।
तदप्यस्य शरैः कर्णो व्यधमत्प्रहसन्निव ॥ ७.१६८.६ ॥
தேரிழந்த சகதேவன் வாளையும் கேடயத்தையும் எடுத்தான்; கர்ணன் சிரித்தவாறே அதையும் அவனது அம்புகளால் சிதறடித்தான்।
7.168.7
अथ गुर्वीं महाघोरां हेमचित्रां महागदाम् ।
प्रेषयामास सङ्क्रुद्धो वैकर्तनरथं प्रति ॥ ७.१६८.७ ॥
பின்னர் கோபத்தால் நிறைந்தவன், கனத்த, மிகவும் பயங்கரமான, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய கதாயுதத்தை வைகர்தனனின் (கர்ணனின்) தேரை நோக்கி எறிந்தான்.
7.168.8
तामापतन्तीं सहसा सहदेवप्रचोदिताम् ।
व्यष्टम्भयच्छरैः कर्णो भूमौ चैनामपातयत् ॥ ७.१६८.८ ॥
சகதேவன் எறிந்த அந்தக் கதாயுதம் திடீரென்று தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டு, கர்ணன் அம்புகளால் அதைத் தடுத்து நிலத்தில் வீழ்த்தினான்.
7.168.9
गदां विनिहतां दृष्ट्वा सहदेवस्त्वरान्वितः ।
शक्तिं चिक्षेप कर्णाय तामप्यस्याच्छिनच्छरैः ॥ ७.१६८.९ ॥
கதாயுதம் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்ட சகதேவன் விரைந்து கர்ணன் மீது ஒரு சக்தி ஆயுதத்தை எறிந்தான்; அதையும் கர்ணன் அம்புகளால் துண்டித்தான்.
7.168.10
ससम्भ्रमं ततस्तूर्णमवप्लुत्य रथोत्तमात् ।
सहदेवो महाराज दृष्ट्वा कर्णं व्यवस्थितम् ॥ ७.१६८.१० ॥
மகாராஜனே! அப்போது சகதேவன் பரபரப்புடன் விரைவாக சிறந்த தேரிலிருந்து குதித்து, நிலையாக நின்ற கர்ணனைக் கண்டான்.
7.168.11
रथचक्रं प्रगृह्याजौ मुमोचाधिरथं प्रति ।
तदापतद्वै सहसा कालचक्रमिवोद्यतम्।
शरैरनेकसाहस्रैराच्छिनत्सूतनन्दनः ॥ ७.१६८.११ ॥
போர்க்களத்தில் தேர்ச்சக்கரத்தைப் பற்றி அதிரதனை (கர்ணனை) நோக்கி எறிந்தான்; அது காலச்சக்கரம் போல் திடீரென்று எழுந்து வந்தது. ஆனால் சூதனின் மகன் ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளால் அதைத் துண்டுகளாக்கினான்.
7.168.12
तस्मिंस्तु निहते चक्रे सूतजेन महात्मना ।
ईषादण्डकयोक्रांश्च युगानि विविधानि च ॥ ७.१६८.१२ ॥
அந்தச் சக்கரம் அழிக்கப்பட்டபோது, அந்த மகாத்மாவான சூதனின் மகன் ஈஷையையும் தண்டத்தையும், நுகத்தடிகளையும் பல வகையான நுகங்களையும் வெட்டினான்.
7.168.13
हस्त्यङ्गानि तथाश्वांश्च मृतांश्च पुरुषान्बहून् ।
चिक्षेप कर्णमुद्दिश्य कर्णस्तान्व्यधमच्छरैः ॥ ७.१६८.१३ ॥
யானைகளின் உறுப்புகளையும், குதிரைகளையும், இறந்த பல மனிதர்களையும் அவன் கர்ணனை நோக்கி வீசினான்; கர்ணன் அவற்றை தன் அம்புகளால் சிதறடித்தான்.
7.168.14
स निरायुधमात्मानं ज्ञात्वा माद्रवतीसुतः ।
वार्यमाणस्तु विशिखैः सहदेवो रणं जहौ ॥ ७.१६८.१४ ॥
தன்னை ஆயுதமற்றவனாக அறிந்த மாத்ரியின் மகன் சஹதேவன், அம்புகளால் தடுக்கப்பட்டு போரை விட்டு விலகினான்.
7.168.15
तमभिद्रुत्य राधेयो मुहूर्ताद्भरतर्षभ ।
अब्रवीत्प्रहसन्वाक्यं सहदेवं विशाम्पते ॥ ७.१६८.१५ ॥
பரதர்களின் காளையே, ராதையின் மகன் கர்ணன் ஒரு கணத்தில் அவனை நோக்கி விரைந்து, சிரித்துக்கொண்டு சஹதேவனிடம், மக்களின் அரசே, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.168.16
मा युध्यस्व रणेऽधीर विशिष्टै रथिभिः सह। ॥ ७.१६८.१६ ॥
பொறுமையற்றவனே, போரில் சிறந்த தேர்வீரர்களுடன் போரிடாதே.
7.168.17
सदृशैर्युध्य माद्रेय वचो मे मा विशङ्किथाः ।
अथैनं धनुषोग्रेण तुदन्भूयोऽब्रवीद्वचः ॥ ७.१६८.१७ ॥
மாத்ரேயா, உனக்கு சமமானவர்களுடன் போரிடு; என் வார்த்தையில் சந்தேகம் கொள்ளாதே. பின்னர் கடுமையான வில்லால் அவனைத் தூண்டியபடி மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.168.18
एषोऽर्जुनो रणे तूर्णं युध्यते कुरुभिः सह ।
तत्र गच्छस्व माद्रेय गृहं वा यदि मन्यसे ॥ ७.१६८.१८ ॥
இதோ அர்ஜுனன் போரில் விரைவாக குருக்களுடன் போரிடுகிறான்; மாத்ரேயா, உனக்கு விருப்பமெனில் அங்கே செல், அல்லது வீட்டுக்குத் திரும்பு.
7.168.19
एवमुक्त्वा तु तं कर्णो रथेन रथिनां वरः ।
प्रायात्पाञ्चालपाण्डूनां सैन्यानि प्रदहन्निव ॥ ७.१६८.१९ ॥
இவ்வாறு அவனிடம் சொன்னபின், தேர்வீரர்களில் சிறந்த கர்ணன் தன் தேரில் பாஞ்சாலர் மற்றும் பாண்டவர்களின் படைகளை எரிப்பவன் போல சென்றான்.
7.168.20
वधं प्राप्तं तु माद्रेयं नावधीत्समरेऽरिहा ।
कुन्त्याःस्मृत्वा वचो राजन्सत्यसन्धो महायशाः ॥ ७.१६८.२० ॥
அரசே, மரணத்தை அடைந்த மாத்ரியின் மகனை எதிரிகளை அழிப்பவன் போரில் கொல்லவில்லை; குந்தியின் சொல்லை நினைத்து, சத்தியம் தவறாத பெரும் புகழ்வாய்ந்தவன் அவ்வாறு செய்தான்.
7.168.21
सहदेवस्ततो राजन्विमनाः शरपीडितः ।
कर्णवाक्शरतप्तश्च जीवितान्निरविद्यत ॥ ७.१६८.२१ ॥
அரசே, பின்னர் சகதேவன் மனம் வருந்தி, அம்புகளால் துன்புற்று, கர்ணனின் சொற்களாலும் அம்புகளாலும் வெந்து, உயிர் மீது வெறுப்புற்றான்.
7.168.22
आरुरोह रथं चापि पाञ्चाल्यस्य महात्मनः ।
जनमेजयस्य समरे त्वरायुक्तो महारथः ॥ ७.१६८.२२ ॥
பெரும் தேரோட்டியான அவன் விரைவுடன் பாஞ்சால்யனாகிய மகாத்மா ஜனமேஜயனின் தேரிலும் ஏறி போரில் சென்றான்.
7.168.23
विराटं सहसेनं तु द्रोणार्थे द्रुतमागतम् ।
मद्रराजः शरौघेण च्छादयामास धन्विनम् ॥ ७.१६८.२३ ॥
துரோணருக்காக விரைந்து வந்த விராடனை அவனுடைய படையுடன் மத்ரராஜன் அம்புகளின் பெருக்கால் மறைத்தான்.
7.168.24
तयोः समभवद्युद्धं समरे दृढधन्विनोः ।
यादृशं ह्यभवद्राजञ्जम्भवासवयोः पुरा ॥ ७.१६८.२४ ॥
அரசே, அந்த இரண்டு உறுதியான வில்லாளிகளுக்கும் போர் நடந்தது; முன்பு ஜம்பனுக்கும் வாசவனுக்கும் நடந்தது போலவே அது இருந்தது.
7.168.25
मद्रराजो महाराज विराटं वाहिनीपतिम् ।
आजघ्ने त्वरितस्तूर्णं शतेन नतपर्वणाम् ॥ ७.१६८.२५ ॥
மகாராஜாவே! மத்ர மன்னன் விரைவாக சேனாபதி விராடனை உடனே நூறு வளைந்த முனைகளுடைய அம்புகளால் தாக்கினான்.
7.168.26
प्रतिविव्याध तं राजन्नवभिर्निशितै शरैः ।
पुनश्चैनं त्रिसप्तत्या भूयश्चैव शतेन तु ॥ ७.१६८.२६ ॥
அரசே, அவன் ஒன்பது கூர்மையான அம்புகளால் அவனுக்கு பதிலடி கொடுத்தான்; பின்னர் அவனை எழுபத்து மூன்றாலும் மீண்டும் நூறாலும் தாக்கினான்.
7.168.27
तस्य मद्राधिपो हत्वा चतुरो रथवाजिनः ।
सूतं ध्वजं च समरे शराभ्यां सन्न्यपातयत् ॥ ७.१६८.२७ ॥
அவனது மத்ராதிபதி போரில் அவனுடைய நான்கு தேர்க்குதிரைகளைக் கொன்று, இரண்டு அம்புகளால் சாரதியையும் கொடியையும் வீழ்த்தினான்.
7.168.28
हताश्वात्तुं रथात्तूर्णमवप्लुत्य महारथः ।
तस्थौ विष्फारयंश्चापं विमुञ्चंश्च शिताञ्छरान् ॥ ७.१६८.२८ ॥
குதிரைகள் கொல்லப்பட்டதால் மகாரதன் உடனே தேரிலிருந்து குதித்து, வில்லை இழுத்து, கூரான அம்புகளை எய்தபடி நின்றான்.
7.168.29
शतानीकस्ततो दृष्ट्वा भ्रातरं हतवाहनम् ।
रथेनाभ्यपतत्तूर्णं सर्वलोकस्य पश्यतः ॥ ७.१६८.२९ ॥
பின்னர் சதானீகன் தன் சகோதரன் வாகனம் இழந்திருப்பதைக் கண்டு, எல்லா மக்களும் பார்த்திருக்க, விரைவாக தேரில் அவனை நோக்கி விரைந்தான்.
7.168.30
शतानीकमथायान्तं मद्राराजो महामृधे ।
विशिखैर्बहुभिर्विद्ध्वा ततो निन्ये यमक्षयम् ॥ ७.१६८.३० ॥
பெரும் போரில் சதானீகன் வருவதைக் கண்ட மத்ர மன்னன் பல அம்புகளால் அவனைத் துளைத்து, பின்னர் யமலோகத்துக்கு அனுப்பினான்.
7.168.31
तस्मिंस्तु निहते वीरे विराटो रथसत्तमः ।
आरुरोह रथं तूर्णं तमेव ध्वजमालिनम् ॥ ७.१६८.३१ ॥
அந்த வீரன் கொல்லப்பட்டதும், தேர்வீரர்களில் சிறந்த விராடன் விரைவாக அந்த கொடிமாலை அணிந்த தேரின் மீது ஏறினான்.
7.168.32
ततो विष्फार्य नयने क्रोधाद्द्विगुणविक्रमः ।
मद्रराजरथं तूर्णं छादयामास पत्रिभिः ॥ ७.१६८.३२ ॥
பின்னர் கோபத்தால் கண்களை விரித்து, இருமடங்கு வீரமுடைய விராடன் மத்ர அரசனின் தேரை விரைவாக அம்புகளால் மறைத்தான்.
7.168.33
ततो मद्राधिपः क्रुद्धः शरेणानतपर्वणा ।
आजघानोरसि दृढं विराटं वाहिनीपतिम् ॥ ७.१६८.३३ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த மத்ரர்களின் தலைவன், வளைந்த முனைகளுடைய அம்பால் படைத்தலைவன் விராடனின் மார்பில் வலுவாக அடித்தான்.
7.168.34
सोऽतिविद्धो महाराज रथोपस्थ उपाविशत् ।
कश्मलं चाविशत्तीव्रं विराटो भरतर्षभ।
सारथिस्तमपोवाह समरे शरविक्षतम् ॥ ७.१६८.३४ ॥
மகாராஜா, அவன் கடுமையாகக் காயமடைந்து தேரின் தளத்தில் அமர்ந்தான்; கடுமையான மயக்கம் அவனைப் பற்றியது. பரதர்களின் காளையே, அம்புகளால் காயமடைந்த அவனை சாரதி போர்க்களத்திலிருந்து கொண்டு சென்றான்.
7.168.35
ततः सा महती सेना प्राद्रवन्निशि भारत ।
वध्यमाना शरशतैः शल्येनाहवशोभिना ॥ ७.१६८.३५ ॥
பின்னர், பாரதனே, போரில் சிறந்து விளங்கிய சல்லியன் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் தாக்கிய அந்தப் பெரும் படை இரவில் ஓடியது.
7.168.36
तां दृष्ट्वा विद्रुतां सेनां वासुदेवधनञ्जयौ ।
प्रयातौ तत्र राजेन्द्र यत्र शल्यो व्यवस्थितः ॥ ७.१६८.३६ ॥
அரசர்களின் அரசே, ஓடும் அந்தப் படையைக் கண்டு வாசுதேவனும் தனஞ்சயனும் சல்லியன் நின்றிருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்.
7.168.37
तौ तु प्रत्युद्ययौ राजन्राक्षसेन्द्रो ह्यलायुधः ।
अष्टचक्रसमायुक्तमास्थाय प्रवरं रथम् ॥ ७.१६८.३७ ॥
அரசனே, அந்த இருவரையும் எதிர்கொள்ள ராட்சசர்களின் தலைவன் அலாயுதன் எட்டுச் சக்கரங்கள் பூட்டிய சிறந்த தேரில் ஏறி முன்னேறினான்.
7.168.38
तुरङ्गममुखैर्युक्तं पिशाचैर्घोरदर्शनैः ।
लोहितार्द्रपताकं तं रक्तमाल्यविभूषितम्।
कार्ष्णायसमयं घोरमृक्षचर्मसमावृतम् ॥ ७.१६८.३८ ॥
அந்தத் தேர் குதிரை முகம் கொண்ட, பார்க்க பயங்கரமான பிசாசுகளால் பூட்டப்பட்டிருந்தது; அதன் கொடிகள் இரத்தத்தில் நனைந்திருந்தன, சிவப்பு மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது, கருங்கல் இரும்பால் ஆனது, பயங்கரமானது, கரடித்தோலால் மூடப்பட்டிருந்தது.
7.168.39
रौद्रेण चित्रपक्षेण विवृताक्षेण कूजता ।
ध्वजेनोच्छ्रितदण्डेन गृध्रराजेन राजता।
स बभौ राक्षसो राजन्भिन्नाञ्जनचयोपमः ॥ ७.१६८.३९ ॥
பயங்கரமான, வண்ணமயமான இறக்கைகள், திறந்த கண்கள், கூச்சலிடும் கழுகரசனைக் கொண்ட கொடி உயர்ந்த தண்டில் ஒளிர்ந்தது. அரசனே, அந்த ராட்சசன் உடைந்த மையின் குவியல் போல விளங்கினான்.
7.168.40
रुरोधार्जुनमायान्तं प्रभञ्जनमिवाद्रिराट् ।
किरन्बाणगणान्राजञ्शतशोऽर्जुनमूर्धनि ॥ ७.१६८.४० ॥
மலையரசன் புயற்காற்றைத் தடுப்பது போல, வந்துகொண்டிருந்த அர்ஜுனனைத் தடுத்து நிறுத்தினான். அரசனே, அர்ஜுனனின் தலையில் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்தான்.
7.168.41
अतितीव्रं महाद्युद्धं नरराक्षसयोस्तदा ।
द्रष्टॄणां प्रीतिजननं सर्वेषां तत्र भारत।
गृध्रकाकबलोलूककङ्कगोमायुहर्षणम् ॥ ७.१६८.४१ ॥
அப்போது மனிதனுக்கும் ராட்சசனுக்கும் இடையே மிகக் கடுமையான பெரும்போர் நடந்தது. பாரதனே, அங்கு பார்த்த அனைவருக்கும் அது மகிழ்ச்சி அளித்தது; கழுகுகள், காகங்கள், ஆந்தைகள், கொக்குகள், நரிகள் ஆகியவற்றை மகிழ்வித்தது.
7.168.42
तमर्जुनः शतेनैव पत्रिणां समताडयत् ।
नवभिश्च शितैर्बाणैर्ध्वजं चिच्छेद भारत ॥ ७.१६८.४२ ॥
அர்ஜுனன் அவனை நூறு அம்புகளால் தாக்கினான்; பாரதனே, ஒன்பது கூரிய அம்புகளால் அவனது கொடியை அறுத்தான்.
7.168.43
सारथिं च त्रिभिर्बाणैस्त्रिभिरेव त्रिवेणुकम् ।
धनुरेकेन चिच्छेद चतुर्भिश्चतुरो हयान् ॥ ७.१६८.४३ ॥
அவன் தேரோட்டியை மூன்று அம்புகளால், மூன்று அச்சுகள் கொண்ட தேரையும் மூன்றால், ஒன்றால் வில்லை, நான்கால் நான்கு குதிரைகளை வெட்டினான்.
7.168.44
पुनः सज्यं कृतं चापं तदप्यस्य द्विधाऽच्छिनत् ।
विरथस्योद्यतं खङ्गं शरेणास्य द्विधाऽकरोत् ॥ ७.१६८.४४ ॥
மீண்டும் நாணேற்றப்பட்ட அவனது வில்லையும் இரண்டாக வெட்டினான்; தேரற்ற அவன் உயர்த்திய வாளையும் ஓர் அம்பால் இரண்டாக்கினான்.
7.168.45
अथैनं निशितैर्बाणैश्चतुर्भिर्भरतर्षभ ।
पार्थोऽविध्यद्राक्षसेन्द्रं स विद्वः प्राद्रवद्भयात् ॥ ७.१६८.४५ ॥
பின்னர், பரதர்களில் காளையே, பிருதையின் மகன் அந்த அரக்கர் தலைவனை நான்கு கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான்; காயமடைந்த அவன் அச்சத்தால் ஓடினான்.
7.168.46
तं विजित्यार्जुनस्तूर्णं द्रोणान्तिकमुपाययौ ।
किऱञ्शरगणान्राजन्नरवारणवाजिषु ॥ ७.१६८.४६ ॥
அவனை வென்ற அர்ஜுனன் விரைவாக துரோணரின் அருகே சென்றான்; அரசே, மனிதர்கள், யானைகள், குதிரைகள் மீது அம்புக் கூட்டங்களைப் பொழிந்தபடி.
7.168.47
वध्यमाना महाराज पाण्डवेन यशस्विना ।
सैनिका न्यपतन्नुर्व्यां वातनुन्ना इव द्रुमाः ॥ ७.१६८.४७ ॥
பெரும் அரசே, புகழ்மிக்க பாண்டவனால் வெட்டப்பட்ட வீரர்கள் காற்றால் அடித்து வீழ்த்தப்பட்ட மரங்களைப் போல் பூமியில் விழுந்தனர்.
7.168.48
तेषु तूत्साद्यमानेषु फल्गुनेन महात्मना ।
सम्प्राद्रवद्बलं सर्वं पुत्राणां ते विशाम्पते ॥ ७.१६८.४८ ॥
மக்களின் தலைவரே, மகாத்மாவான பல்குனனால் அவர்கள் அழிக்கப்பட்டபோது, உம் மகன்களின் முழுப் படையும் சிதறி ஓடியது.