ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.169.1
शतानीकं शरैस्तूर्णं निर्दहन्तं चमूं तव ।
चित्रसेनस्तव सुतो वारयामास भारत ॥ ७.१६९.१ ॥
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ହେ ଭାରତ, ତୁମ ପୁତ୍ର ଚିତ୍ରସେନ ଶୀଘ୍ର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସେନାକୁ ଦଗ୍ଧକାରୀ ଶତାନୀକକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ।
7.169.2
नाकुलिश्चित्रसेनं तु विद्ध्वा पञ्चभिराशुगैः ।
स तु तं प्रतिविव्याध दशभिर्निशितैः शरैः ॥ ७.१६९.२ ॥
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ନାକୁଲି ଚିତ୍ରସେନଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ଶୀଘ୍ରଗାମୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କଲେ; ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦଶଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିବିଦ୍ଧ କଲେ।
7.169.3
चित्रसेनो महाराज शतानीकं पुनर्युधि ।
नवभिर्निशितैर्बाणैराजघान स्तनान्तरे ॥ ७.१६९.३ ॥
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ହେ ମହାରାଜ, ଚିତ୍ରସେନ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁଣି ଶତାନୀକଙ୍କୁ ନଅଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଛାତି ମଧ୍ୟରେ ଆଘାତ କଲେ।
7.169.4
नाकुलिस्तस्य विशिखैर्वर्म सन्नतपर्वभिः ।
गात्रात्सञ्चावयामास तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१६९.४ ॥
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ନାକୁଲି ନିଜ ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ନତ ଗଣ୍ଠିଯୁକ୍ତ ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କ କବଚ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଖସାଇ ଦେଲେ; ତାହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ହେଲା।
7.169.5
सोपेतवर्मा पुत्रस्ते विरराज भृशं नृप ।
उत्सृज्य काले राजेन्द्र निर्मोकमिव पन्नगः ॥ ७.१६९.५ ॥
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: କବଚ ଖସିଯିବାରୁ ତୁମ ପୁତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଶିଲେ, ହେ ନୃପ; ଠିକ୍ ସମୟରେ କାଚୁଳି ଛାଡ଼ୁଥିବା ସାପ ପରି।
7.169.6
ततोऽस्य निशितैर्बाणैर्ध्वजं चिच्छेद नाकुलिः ।
धनुश्चैव महाराज यतमानस्य संयुगे ॥ ७.१६९.६ ॥
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ତା'ପରେ ନାକୁଲି ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ; ହେ ମହାରାଜ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯତ୍ନ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ଧନୁଷକୁ ମଧ୍ୟ।
7.169.7
स च्छिन्नधन्वा समरे विवर्मा च महारथः ।
धनुरन्यन्महाराज जग्राहारिविदारणम् ॥ ७.१६९.७ ॥
ଧନୁ ଛିନ୍ନ ଓ କବଚହୀନ ସେ ମହାରଥୀ, ହେ ମହାରାଜ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ବିଦାରଣ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ଧନୁ ଧରିଲେ।
7.169.8
ततस्तूर्णं चित्रसेनो नाकुलिं नवभिः शरैः ।
विव्याध समरे क्रुद्धो भरतानां महारथः ॥ ७.१६९.८ ॥
ତା'ପରେ କ୍ରୋଧିତ ଭରତବଂଶୀୟ ମହାରଥୀ ଚିତ୍ରସେନ ଶୀଘ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ନକୁଳ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନଅଟି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
7.169.9
शतानीकोऽथ सङ्क्रुद्धश्चित्रसेनस्य मारिष ।
जघान चतुरो वाहान्सारथिं च नरोत्तमः ॥ ७.१६९.९ ॥
ତା'ପରେ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧିତ ନରୋତ୍ତମ ଶତାନୀକ, ହେ ମାରିଷ, ଚିତ୍ରସେନଙ୍କ ଚାରି ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥିଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
7.169.10
अवप्लुत्य रथात्तस्माच्चित्रसेनो महारथः ।
नाकुलिं पञ्चविंशत्या शराणामार्दयद्बली ॥ ७.१६९.१० ॥
ସେହି ରଥରୁ ଡେଇଁ ପଡ଼ି ବଳବାନ ମହାରଥୀ ଚିତ୍ରସେନ ନକୁଳ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପଚିଶ ବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ କଲେ।
7.169.11
तस्य तत्कुर्वतः कर्म नकुलस्य सुतो रणे ।
अर्धचन्द्रेण चिच्छेद चापं रत्नविभूषितम् ॥ ७.१६९.११ ॥
ସେ ସେହି କର୍ମ କରୁଥିବା ସମୟରେ ନକୁଳ ପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣରେ ରତ୍ନଭୂଷିତ ତାର ଧନୁ କାଟିଦେଲେ।
7.169.12
स च्छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः ।
आरुरोह रथं तूर्णं हार्दिक्यस्य महात्मनः ॥ ७.१६९.१२ ॥
ଧନୁ ଛିନ୍ନ, ରଥହୀନ, ଘୋଡ଼ା ହତ ଓ ସାରଥି ନିହତ ସେ ଶୀଘ୍ର ମହାତ୍ମା ହାର୍ଦିକ୍ୟଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
7.169.13
द्रुपदं तु सहानीकं द्रोणप्रेप्सुं महारथम् ।
वृषसेनोऽभ्ययात्तूर्णं किरञ्शरशतैस्तदा ॥ ७.१६९.१३ ॥
ସେତେବେଳେ ବୃଷସେନ ସେନା ସହିତ ଥିବା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଉପରେ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ମହାରଥୀ ଉପରେ, ଶୀଘ୍ର ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ଶହ ଶହ ବାଣ ବର୍ଷଣ କଲେ।
7.169.14
यज्ञसेनस्तु समरे कर्णपुत्रं महारथम् ।
षष्ट्या शराणां विव्याध बाह्वोरुरसि चानघ ॥ ७.१६९.१४ ॥
କିନ୍ତୁ ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଜ୍ଞସେନ କର୍ଣ୍ଣପୁତ୍ର ମହାରଥୀଙ୍କୁ ଷାଠିଏ ବାଣରେ ବାହୁ ଓ ଛାତିରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
7.169.15
वृषसेनस्तु सङ्क्रुद्धो यज्ञसेनं रथे स्थितम् ।
बहुभिः सायकैस्तीक्ष्णैराजघान स्तनान्तरे ॥ ७.१६९.१५ ॥
କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧିତ ବୃଷସେନ ରଥରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କୁ ଅନେକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଛାତିର ମଝିରେ ଆଘାତ କଲେ।
7.169.16
तावुभौ शरनुन्नाङ्गौ शरकण्टकितौ रणे ।
व्यभ्राजेतां महाराज श्वाविधौ शललैरिव ॥ ७.१६९.१६ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ଶରୀରରେ ସେହି ଦୁଇଜଣ ବାଣରୂପୀ କଣ୍ଟାରେ ଭରି ଶଜାରୁ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
7.169.17
रुक्मपुङ्खैः प्रसन्नाग्रैः शरैश्छिन्नतनुच्छदौ ।
रुधिरौघपरिक्लिन्नौ व्यभ्राजेतां महामृधे ॥ ७.१६९.१७ ॥
ସୁନା ପାଖୁଡ଼ା ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଅଗ୍ର ଥିବା ବାଣରେ ଯାହାଙ୍କ କବଚ କଟିଗଲା, ରକ୍ତ ଧାରାରେ ଭିଜିଥିବା ସେହି ଦୁଇଜଣ ସେହି ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଚମକିଲେ।
7.169.18
तपनीयनिभौ चित्रौ कल्पवृक्षाविवाद्भुतौ ।
किंशुकाविव चोत्फुल्लौ व्यकाशेतां रणाजिरे ॥ ७.१६९.१८ ॥
ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା, ବିଚିତ୍ର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ପରି, ଫୁଟିଥିବା କିଂଶୁକ ଗଛ ପରି ସେହି ଦୁଇଜଣ ରଣଭୂମିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
7.169.19
वृषसेनस्ततो राजन्द्रुपदं नवभिः शरैः ।
विद्ध्वा विव्याध सप्तत्या पुनरन्यैस्त्रिभिस्त्रिभिः ॥ ७.१६९.१९ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ତା'ପରେ ବୃଷସେନ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ନଅଟି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲା; ପରେ ସତୁରିଟି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲା, ଏବଂ ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକ ତିନିଟି ତିନିଟି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲା।
7.169.20
ततः शरसहस्राणि विमुञ्चन्विबभौ तदा ।
कर्णपुत्रो महाराज वर्षमाण इवाम्बुदः ॥ ७.१६९.२० ॥
ସେତେବେଳେ କର୍ଣ୍ଣପୁତ୍ର ହଜାର ହଜାର ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କରି, ହେ ମହାରାଜ, ବର୍ଷଣଶୀଳ ମେଘ ପରି ଶୋଭିଲା।
7.169.21
द्रुपदस्तु ततः क्रुद्धो वृषसेनस्य कार्मुकम् ।
द्विधा चिच्छेद भल्लेन पीतेन निशितेन च ॥ ७.१६९.२१ ॥
ତା'ପରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଦ୍ରୁପଦ ବୃଷସେନଙ୍କ ଧନୁକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭଲ୍ଲ ବାଣରେ ଦୁଇଭାଗ କଲା।
7.169.22
सोऽन्यत्कार्मुकमादाय रुक्मबद्धं नवं दृढम् ।
तूणादाकृष्य विमलं भल्लं पीतं शितं दृढम् ॥ ७.१६९.२२ ॥
ସେ ସୁନାରେ ବାନ୍ଧିଥିବା, ନୂଆ ଓ ଦୃଢ଼ ଅନ୍ୟ ଧନୁ ନେଇ, ତୂଣୀରୁ ନିର୍ମଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଦୃଢ଼ ଭଲ୍ଲ ବାଣ ଟାଣିଲା।
7.169.23
कार्मुके योजयित्वा तं द्रुपदं सन्निरीक्ष्य च ।
आकर्णपूर्णं मुमुचे त्रासयन्सर्वसोमकान् ॥ ७.१६९.२३ ॥
ସେ ସେହି ବାଣକୁ ଧନୁରେ ଯୋଡ଼ି, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖି, କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି ଛାଡ଼ିଲା; ସମସ୍ତ ସୋମକମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି।
7.169.24
हृदयं तस्य भित्त्वा च जगाम वसुधातलम् ।
कश्मलं प्राविशद्राजा वृषसेनशराहतः ॥ ७.१६९.२४ ॥
ସେ ବାଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ବିଦ୍ଧ କରି ଭୂମିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା; ବୃଷସେନଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ରାଜା ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ହେଲେ।
7.169.25
सारथिस्तमपोवाह स्मरन्सारथिचेष्टितम् ।
तस्मिन्प्रभग्ने राजेन्द्र पाञ्चालानां महारथे ॥ ७.१६९.२५ ॥
ସାରଥି ତାହାକୁ ନେଇଗଲା, ସାରଥିର କୌଶଳ ସ୍ମରଣ କରି। ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ପାଞ୍ଚାଳମାନଙ୍କ ସେ ମହାରଥୀ ଭଗ୍ନ ହେଲେ।
7.169.26
ततस्तु द्रुपदानीकं शरैश्छिन्नतनुच्छदम् ।
सम्प्राद्रवद्रणाद्राजन्निशीथे भैरवे सति ॥ ७.१६९.२६ ॥
ତାପରେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ସୈନ୍ୟ ବାଣରେ କବଚ ଛିନ୍ନ ହୋଇ ରଣରୁ ପଳାଇଲା, ହେ ରାଜନ, ଭୟଙ୍କର ରାତି ଆସିଲେ।
7.169.27
प्रदीपैरपरित्यक्तैर्ज्वलद्भिस्तैः समन्ततः ।
व्यराजद्वसुधा तत्र वीताभ्रा द्यौरिव ग्रहैः ॥ ७.१६९.२७ ॥
ଚାରିପାଖେ ଜଳୁଥିବା ସେହି ଦୀପରେ ସେଠାରେ ପୃଥିବୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ମେଘହୀନ ଆକାଶ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ସହ ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
7.169.28
तथाङ्गदैर्निपतितैर्व्यराजत वसुन्धरा ।
प्रावृट्काले महाराज विद्युद्भिरिव तोयदः ॥ ७.१६९.२८ ॥
ସେହିପରି ପଡ଼ିଥିବା ବାହୁବଳୟରେ ପୃଥିବୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ହେ ମହାରାଜ, ବର୍ଷାକାଳରେ ମେଘ ବିଜୁଳିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ପରି।
7.169.29
ततः कर्णसुतात्त्रस्ताः सोमका विप्रदुद्रुवुः ।
यथेन्द्रभयवित्रस्ता दानवास्तारकामये ॥ ७.१६९.२९ ॥
ସେତେବେଳେ କର୍ଣ୍ଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ତ୍ରସ୍ତ ସୋମକମାନେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଲେ, ତାରକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ଦାନବମାନେ ପଳାଇଥିଲା ପରି।
7.169.30
तेनार्द्यमानाः समरे द्रवमाणाश्च सोमकाः ।
व्यराजन्त महाराज प्रदीपैरवभासिताः ॥ ७.१६९.३० ॥
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପୀଡ଼ିତ ଓ ପଳାୟମାନ ସୋମକମାନେ, ହେ ମହାରାଜ, ଦୀପରେ ଆଲୋକିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
7.169.31
तांस्तु निर्जित्य समरे कर्णपुत्रो व्यरोचत ।
मध्यन्दिनमनुप्राप्तो घर्मांशुरिव भारत ॥ ७.१६९.३१ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜିତି କର୍ଣ୍ଣପୁତ୍ର ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକିଲା, ହେ ଭାରତ।
7.169.32
तेषु राजसहस्रेषु तावकेषु परेषु च ।
एक एव ज्वलंस्तस्थौ वृषसेनः प्रतापवान्॥। ॥ ७.१६९.३२ ॥
ସେହି ହଜାର ହଜାର ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଆପଣଙ୍କ ପକ୍ଷ ଓ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର, କେବଳ ପରାକ୍ରମୀ ବୃଷସେନ ଜଳି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ।
7.169.33
स विजित्य रणे शूरान्सोमकानां महारथान् ।
जगाम त्वरितस्तत्र यत्र राजा युधिष्ठिरः ॥ ७.१६९.३३ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ସୋମକମାନଙ୍କର ଶୂର ମହାରଥୀମାନଙ୍କୁ ଜିତି ସେ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଥିଲେ।
7.169.34
प्रतिविन्ध्यमथ क्रुद्धं प्रदहन्तं रणे रिपून् ।
दुःशासनस्तव सुतः प्रत्यगच्छन्महारथः ॥ ७.१६९.३४ ॥
ତା'ପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦହନ କରୁଥିବା ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ମହାରଥୀ ଦୁଃଶାସନ ଆଗେଇ ଆସିଲେ।
7.169.35
तयोः समागमो राजंश्चित्ररूपो बभूव ह ।
व्यपेतजलदे व्योम्नि बुधभास्करयोरिव ॥ ७.१६९.३५ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ମେଘହୀନ ଆକାଶରେ ବୁଧ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମିଳନ ପରି ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସାକ୍ଷାତ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କଲା।
7.169.36
प्रतिविन्ध्यं तु समरे कुर्वाणां कर्म दुष्करम् ।
अपूजयन्महाराज तव सैन्ये महारथाः।
दुःशासनस्त्रिभिर्बाणैर्ललाटे समविध्यत ॥ ७.१६९.३६ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଷ୍କର କର୍ମ କରୁଥିବା ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ସେନାର ମହାରଥୀମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ହେ ମହାରାଜ, ଦୁଃଶାସନ ତିନି ବାଣରେ ତାଙ୍କ ଲଲାଟରେ ଆଘାତ କଲେ।
7.169.37
सोऽतिविद्धो बलवता तव पुत्रेण धन्विना ।
विरराज महाबाहुः सशृङ्ग इव पर्वतः ॥ ७.१६९.३७ ॥
ବଳବାନ ଧନୁର୍ଧର ତୁମ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ମହାବାହୁ ଶିଖରଯୁକ୍ତ ପର୍ବତ ପରି ଶୋଭିଲେ ।
7.169.38
दुःशासनं तु समरे प्रतिविन्ध्यो महारथः ।
नवभिः सायकैर्विद्धा पुनर्विव्याध सप्तभिः ॥ ७.१६९.३८ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାରଥୀ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ ଦୁଃଶାସନଙ୍କୁ ନଅଟି ଶରରେ ବିଦ୍ଧ କରି ପୁଣି ସାତଟିରେ ଆଘାତ କଲେ ।
7.169.39
तत्र भारत पुत्रस्ते कृतवान्कर्म दुष्करम् ।
प्रतिविन्ध्यहयानुग्रैः पातयामास सायकैः ॥ ७.१६९.३९ ॥
ହେ ଭାରତ, ସେଠାରେ ତୁମ ପୁତ୍ର ଦୁଷ୍କର କର୍ମ କଲେ; ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟଙ୍କ ଅଶ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଉଗ୍ର ଶରରେ ପାତିଦେଲେ ।
7.169.40
सारथिं चास्य भल्लेन ध्वजं च समपातयत् ।
रथं च तिलशो राजन्व्यधमत्तस्य धन्विनः ॥ ७.१६९.४० ॥
ଭଲ୍ଲ ବାଣରେ ତାଙ୍କ ସାରଥି ଓ ଧ୍ୱଜକୁ ପାତିଦେଲେ; ହେ ରାଜନ୍, ସେହି ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ରଥକୁ ତିଳ ତିଳ କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ।
7.169.41
पताकाश्च सतूणीरा रश्मीन्योक्राणि च प्रभो ।
चिच्छेद तिलशः क्रुद्धःशरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ७.१६९.४१ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ, କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ପତାକା, ତୂଣୀର ସହିତ, ଲଗାମ ଓ ଯୁଆଳି ସନ୍ନତପର୍ବ ଶରରେ ତିଳ ତିଳ କରି କାଟିଦେଲେ ।
7.169.42
विरथः स तु धर्मात्मा धनुष्पाणिरवस्थितः ।
अयोधयत्तव सुतं किरञ्शरशतान्बहून् ॥ ७.१६९.४२ ॥
ରଥହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଧନୁ ହାତରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଠିଆ ହୋଇ ଶହ ଶହ ଶର ବର୍ଷାଇ ତୁମ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଝିଲେ ।
7.169.43
क्षुरप्रेण धनुस्तस्य चिच्छेद तनयस्तव ।
अथैनं दशभिर्बाणेश्छिन्नधन्वानमार्दयत् ॥ ७.१६९.४३ ॥
ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ର କ୍ଷୁରପ୍ର ବାଣରେ ତାହାର ଧନୁ କାଟିଦେଲା; ତା'ପରେ ଧନୁହୀନ ତାହାକୁ ଦଶ ବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ କଲା।
7.169.44
तं दृष्ट्वा विरथं तत्र भ्रातरोऽस्य महारथाः ।
अन्ववर्तन्त सङ्ग्रामे महत्या सेनया सह ॥ ७.१६९.४४ ॥
ତାକୁ ରଥହୀନ ଦେଖି ସେଠାରେ ତାହାର ମହାରଥୀ ଭାଇମାନେ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାହା ପଛେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
7.169.45
आप्लुतः स ततो यानं सुतसोमस्य भास्वरम् ।
धनुर्गृह्य महाराज विव्याध तनयं तव ॥ ७.१६९.४५ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଡେଇଁ ସୁତସୋମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲା ଏବଂ ହେ ମହାରାଜ, ଧନୁ ଧରି ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ବିଦ୍ଧ କଲା।
7.169.46
ततस्तु तावकाः सर्वे परिवार्य सुतं तव ।
अभ्यवर्तन्त वेगेन महत्या सेनया वृताः ॥ ७.१६९.४६ ॥
ତା'ପରେ ଆପଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଘେରି ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ବେଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
7.169.47
ततः प्रववृते युद्धं तव तेषां च भारत ।
निशीथे दारुणे काले यमराष्ट्रविवर्धनम् ॥ ७.१६९.४७ ॥
ତା'ପରେ ହେ ଭାରତ, ଆପଣଙ୍କ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଯମରାଜ୍ୟ ବଢ଼ାଇବା ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।