Mahābhārata · Adhyāya 7.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.170.1
नकुलं रभसं युद्धे निघ्नन्तं वाहिनीं तव ।
अभ्ययात्सौबलः क्रुद्धस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१७०.१ ॥
Der Sohn des Subala, zornentbrannt, stürmte gegen Nakula vor, der in der Schlacht eifrig Eure Heeresmacht niederstreckte, und sprach: "Halt, halt!"
7.170.2
कृतवैरौ तु तौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ।
शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैरन्योन्यमभिजघ्नतुः ॥ ७.१७०.२ ॥
Die beiden Helden, feindselig gesinnt und nach dem Tod des anderen verlangend, trafen einander mit Pfeilen, die von voll gespannten Bögen abgeschossen wurden.
7.170.3
यथैव नकुलो राजञ्शरवर्षाण्यमुञ्चत ।
तथैव सौबलश्चापि शिक्षां सन्दर्शयन्युधि ॥ ७.१७०.३ ॥
O König, so wie Nakula Pfeilregen niederprasseln ließ, so ließ auch der Sohn des Subala, seine Kunst im Kampf zeigend, einen Pfeilregen niedergehen.
7.170.4
तावुभौ समरे शूरौ शरकण्टकिनौ तदा ।
व्यराजेतां महाराज श्वाविधौ शललैरिव ॥ ७.१७०.४ ॥
O großer König, da leuchteten jene beiden Helden, von Pfeilen wie von Dornen starrend, im Kampf wie Stachelschweine, die ihre Stacheln sträuben.
7.170.5
रुक्मपुङ्खैरजिह्माग्रैः शरैश्छिन्नतनुच्छदौ ।
रुधिरौघपरिक्लिन्नौ व्यभ्राजेतां महामृधे ॥ ७.१७०.५ ॥
Ihre Rüstungen und Leiber von Pfeilen mit goldenen Federn und geraden Spitzen durchbohrt, von Blutströmen durchtränkt, leuchteten die beiden in jener großen Schlacht.
7.170.6
तपनीयनिभौ चित्रो कल्पवृक्षाविव द्रुमौ ।
किंशुकाविव चोत्फुल्लौ प्रकाशेते रणाजिरे ॥ ७.१७०.६ ॥
Golden glänzend, prächtig wie zwei Wunschbäume oder wie zwei in voller Blüte stehende Kiṃśuka-Bäume, leuchteten die beiden auf dem Schlachtfeld.
7.170.7
तावुभौ समरे शूरौ शरकण्टकिनौ तदा ।
व्यराजेतां महारान्कण्टकैरिव शाल्मली ॥ ७.१७०.७ ॥
In der Schlacht leuchteten jene beiden Helden, von Pfeilen wie Dornen gespickt, damals wie ein Śālmalī-Baum voller Dornen, o großer König.
7.170.8
सुजिह्मं प्रेक्षमाणौ च राजन्विवृतलोचनौ ।
क्रोधसंरक्तनयनौ निर्दहन्तौ परस्परम् ॥ ७.१७०.८ ॥
Schief blickend, o König, mit weit geöffneten, vor Zorn geröteten Augen, verbrannten sie einander.
7.170.9
श्यालस्तु तव सङ्क्रुद्धो माद्रीपुत्रं हसन्निव ।
कर्णिनैकेन विव्याध हृदये निशितेन ह ॥ ७.१७०.९ ॥
Dein Schwager, zornentbrannt, als lachte er, durchbohrte den Sohn Mādrīs mit einem einzigen scharfen Pfeil ins Herz.
7.170.10
नकुलस्तु भृशं विद्वः श्यालेन तव धन्विना ।
निषसाद रथोपस्थे कश्मलं चाविशन्महत् ॥ ७.१७०.१० ॥
Nakula aber, von deinem bogenkundigen Schwager schwer verwundet, setzte sich auf den Boden des Wagens, und eine große Ohnmacht überkam ihn.
7.170.11
अत्यन्तवैरिणां दृप्तं दृष्ट्वा शत्रुं तथाऽऽगतम् ।
ननाद शकुनी राजंस्तपान्ते जलदो यथा ॥ ७.१७०.११ ॥
Als er den stolzen, unversöhnlichen Feind so herannahen sah, brüllte Śakuni, o König, wie eine Wolke am Ende der Sommerhitze.
7.170.12
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां नकुलः पाण्डुनन्दनः ।
अभ्ययात्सौबलं भूयो व्यात्तानन इवान्तकः ॥ ७.१७०.१२ ॥
Dann, als er sich wieder gefasst hatte, stürmte Nakula, Sohn Pāṇḍus, erneut auf den Sohn Subalas los, wie der Tod mit weit geöffnetem Mund.
7.170.13
सङ्क्रुद्धः शकुनिं षष्ट्या विव्याध भरतर्षभ ।
पुनश्चैनं शतेनैव नाराचानां स्तनान्तरे ॥ ७.१७०.१३ ॥
O Stier der Bharatas, voller Zorn traf er Śakuni mit sechzig Pfeilen und wieder mit hundert eisernen Pfeilen zwischen die Brüste.
7.170.14
अथास्य सशरं चापं मृष्टिदेशेऽच्छिनत्तदा ।
ध्वजं च त्वरितं छित्त्वा रथाद्भूमावपातयत् ॥ ७.१७०.१४ ॥
Dann schnitt er ihm den Bogen samt Pfeil an der Griffstelle durch und, rasch die Standarte abschneidend, ließ er sie vom Streitwagen zu Boden fallen.
7.170.15
विशिखेन च तीक्ष्णेन पीतेन निशितेन च ।
ऊरू निर्भिद्य चैकेन नकुलः पाण्डुनन्दनः।
श्येनं सपक्षं व्याधेन पातयामास तं तदा ॥ ७.१७०.१५ ॥
Nachdem er beide Schenkel mit einem scharfen, gelbgefiederten, spitzen Pfeil durchbohrt hatte, streckte Nakula, der Sohn Pāṇḍus, ihn damals nieder, wie ein Jäger einen Falken mit seinen Flügeln herabholt.
7.170.16
सोऽतिविद्धो महाराज रथोपस्थ उपाविशत् ।
ध्वजयष्टिं परिक्लिश्य कामुकः कामिनीं यथा ॥ ७.१७०.१६ ॥
Schwer verwundet, o großer König, setzte er sich auf den Boden des Streitwagens und klammerte sich an den Fahnenstab, wie ein Liebhaber an seine Geliebte.
7.170.17
तं विसंज्ञं निपतितं दृष्ट्वा श्यालं तवानघ ।
अपोवाह रथेनाशु सारथिर्ध्वजिनीमुखात् ॥ ७.१७०.१७ ॥
Als er deinen Schwager bewusstlos gefallen sah, o Makelloser, trug der Wagenlenker ihn rasch auf dem Streitwagen von der Spitze des Heeres fort.
7.170.18
ततः सञ्चुक्रुशुः पार्था ये च तेषां पदानुगाः ॥ ७.१७०.१८ ॥
Da schrien die Söhne Pṛthās und ihre Gefolgsleute laut auf.
7.170.19
निर्जित्य च रणे शत्रुं नकुलः शत्रुतापनः ।
अब्रवीत्सारथिं क्रुद्धो द्रोणानीकायं मां वह ॥ ७.१७०.१९ ॥
Nachdem Nakula, der Bedränger der Feinde, den Gegner im Kampf besiegt hatte, sprach er zornig zu seinem Wagenlenker: "Fahre mich zu Droṇas Heer."
7.170.20
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा माद्रीपुत्रस्य सारथिः ।
प्रायात्तेन तदा राजन्यत्र द्रोणो व्यवस्थितः ॥ ७.१७०.२० ॥
Als der Wagenlenker die Worte des Sohnes der Mādrī hörte, o König, fuhr er dorthin, wo Droṇa stand.
7.170.21
शिखण्डिनं तु समरे द्रोणप्रेप्सुं विशाम्पते ।
कृपः शारद्वतो यत्तः प्रत्यगच्छत्स वेगितः ॥ ७.१७०.२१ ॥
Doch gegen Śikhaṇḍin, der im Kampf nach Droṇa verlangte, o Herr der Menschen, rückte Kṛpa, Sohn des Śaradvat, bereit und schnell, ihm entgegen.
7.170.22
गौतमं द्रुतमायान्तं द्रोणानीकमरिन्दमम् ।
विव्याध नवभिर्भल्लैः शिखण्डी प्रहसन्निव ॥ ७.१७०.२२ ॥
Als Śikhaṇḍin den Bezwinger der Feinde, Gautama (Kṛpa), schnell auf Droṇas Heer zukommen sah, durchbohrte er ihn mit neun Bhalla-Pfeilen, als lachte er.
7.170.23
तमाचार्यो महाराज विद्धा पञ्चभिराशुगैः ।
पुनर्विव्याध विंशत्या पुत्राणां प्रियकृत्तव ॥ ७.१७०.२३ ॥
O großer König, der Lehrer (Droṇa) durchbohrte ihn mit fünf schnellen Pfeilen und dann wieder mit zwanzig, um deinen Söhnen eine Freude zu bereiten.
7.170.24
महद्युद्धं तयोरासीद्धोररूपं भयानकम् ।
यथा देवासुरे युद्धे शम्बरामरराजयोः ॥ ७.१७०.२४ ॥
Zwischen den beiden entbrannte ein gewaltiger Kampf, schrecklich in seiner Gestalt und furchterregend, wie der Kampf zwischen Śambara und dem König der Götter im Krieg der Götter und Dämonen.
7.170.25
शरजालावृतं व्योम चक्रतुस्तौ महारथौ ।
मेघाविव तपापाये वीरौ समरदुर्मदौ।
प्रकृत्या घोररूपं तदासीद्धोरतरं पुनः ॥ ७.१७०.२५ ॥
Die beiden großen Streitwagenkämpfer bedeckten den Himmel mit einem Netz aus Pfeilen. Jene vom Kampf berauschten Helden glichen Wolken am Ende der Hitze; das Schauspiel wurde wieder schrecklicher.
7.170.26
रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ योधानां युद्धशालिनाम् ।
कालरात्रिनिभा ह्यासीद्धोररूपा भयानका ॥ ७.१७०.२६ ॥
Und jene Nacht, o Bester der Bharatas, war für die im Kampf stehenden Krieger wie die Nacht des Untergangs, schrecklich in ihrer Gestalt und furchterregend.
7.170.27
शिखण्डी तु महाराज गौतमस्य महद्धनुः ।
अर्धचन्द्रेण चिच्छेद सज्यं सविशिखं तदा ॥ ७.१७०.२७ ॥
Da, o großer König, zerschnitt Śikhaṇḍin Gautamas großen Bogen, samt Sehne und Pfeil, mit einem halbmondförmigen Pfeil.
7.170.28
तस्य क्रुद्धः कृपो राजञ्शक्तिं चिक्षेप दारुणाम् ।
स्वर्णदण्डामकुण्ठाग्रां कर्मारपरिमार्जिताम् ॥ ७.१७०.२८ ॥
Erzürnt über ihn, o König, schleuderte Kṛpa einen schrecklichen Speer mit goldenem Schaft, dessen Spitze nicht stumpf war, vom Schmied poliert.
7.170.29
तामापतन्तीं चिच्छेद शिखण्डी बहुभिः शरैः ।
सापतन्मेदिनीं कृत्ता भासयन्ती महाप्रभा ॥ ७.१७०.२९ ॥
Śikhaṇḍin zerschnitt jenen Speer, als er auf ihn zukam, mit vielen Pfeilen. Zerschnitten fiel er zur Erde, strahlend in großem Glanz.
7.170.30
अथान्यद्धनुरादाय गौतमो रथिनां वारः ।
प्राच्छादयच्छितैर्बाणैर्महाराज शिखण्डिनम् ॥ ७.१७०.३० ॥
Da nahm Gautama, der Erste unter den Wagenkämpfern, einen anderen Bogen und bedeckte, o großer König, Śikhaṇḍin mit scharfen Pfeilen.
7.170.31
स च्छाद्यमानः समरे गौतमेन यशस्विना ।
न्यषीदत रथोपस्थे शिखण्डी रथिनां वरः ॥ ७.१७०.३१ ॥
Im Kampf von dem berühmten Gautama bedeckt, setzte sich Śikhaṇḍin, der beste der Wagenkämpfer, auf den Boden seines Wagens.
7.170.32
सीदन्तं चैनमालोक्य कृपः शारद्वतो युधि ।
आजघ्ने बहुभिर्बाणैर्जिघांसन्निव भारत ॥ ७.१७०.३२ ॥
Als er ihn sinken sah, traf Kṛpa, Sohn des Śaradvat, ihn im Kampf mit vielen Pfeilen, als wollte er ihn töten, o Bhārata.
7.170.33
विमुखं तु रणे दृष्ट्वा याज्ञसेनिं महारथम् ।
पाञ्चालाः सोमकाश्चैव परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१७०.३३ ॥
Als sie den großen Wagenkämpfer, den Sohn des Yajñasena, im Kampf abgewandt sahen, umzingelten ihn die Pāñcālas und Somakas von allen Seiten.
7.170.34
तथैव तव पुत्राश्च परिवव्रुर्द्विजोत्तमम् ।
महत्या सेनया सार्धं ततो युद्धमवर्तत ॥ ७.१७०.३४ ॥
Ebenso umzingelten deine Söhne mit einem großen Heer jenen Besten der Zweimalgeborenen; dann begann die Schlacht.
7.170.35
रथानां च रणे राजन्नन्योन्यमभिधावताम् ।
बभूव तुमुलः शब्दो मेघानां गर्जतामिव ॥ ७.१७०.३५ ॥
Und im Kampf, o König, erhob sich bei den gegeneinander stürmenden Wagen ein tosender Lärm, wie der donnernder Wolken.
7.170.36
द्रवतां सादिनां चैव गजानां च विशाम्पते ।
अन्योन्यमभितो राजन्क्रूरमायोधनं बभौ ॥ ७.१७०.३६ ॥
Von fliehenden Reitern und Elefanten, o Herr der Völker, o König, erstrahlte das Schlachtfeld furchtbar nach allen Seiten.
7.170.37
पत्तीनां द्रवतां चैव पादशब्देन मेदिनी ।
अकम्पत महाराज भयत्रस्तेव चाङ्गना ॥ ७.१७०.३७ ॥
O großer König, die Erde erzitterte unter dem Schall der Füße der fliehenden Fußsoldaten, wie eine vor Schrecken gepeinigte Frau.
7.170.38
रथिनो रथमारुह्य प्रद्रुता वेगवत्तरम् ।
अगृह्णन्बहवो राजञ्शलभान्वायसा इव ॥ ७.१७०.३८ ॥
O König, die Wagenkämpfer, auf ihre Wagen gestiegen, flohen mit noch größerer Geschwindigkeit, und viele wurden gepackt wie Krähen, die Heuschrecken fangen.
7.170.39
तथा गजान्प्रभिन्नांश्च सम्प्रभिन्ना महागजाः ।
तस्मिन्नेव पदे यत्ता निगृह्णन्ति स्म भारत ॥ ७.१७०.३९ ॥
Ebenso wurden die wütenden Elefanten und die völlig wütenden großen Elefanten an eben jener Stelle von den Wachsamen ergriffen, o Bhārata.
7.170.40
सादी सादिनमासाद्य पत्तयश्च पदातिनम् ।
समासाद्य रणेऽन्योन्यं संरब्धा नातिचक्रमुः ॥ ७.१७०.४० ॥
Der Reiter, der an einen Reiter herantrat, und der Fußsoldat, der an einen Fußsoldaten herantrat, trafen im Kampf aufeinander; erzürnt konnten sie einander nicht überholen.
7.170.41
धावतां द्रवतां चैव पुनरावर्ततामपि ।
बभूव तत्र सैन्यानां शब्दः सुविपुलो निशि ॥ ७.१७०.४१ ॥
Dort erhob sich in der Nacht ein gewaltiges Getöse der Heere, derer, die liefen, flohen und wieder umkehrten.
7.170.42
दीप्यमानाः प्रदीपाश्च रथवारणवाजिषु ।
अदृश्यन्त महाराज महोल्का इव खाच्च्युताः ॥ ७.१७०.४२ ॥
O großer König, die brennenden Lampen auf Wagen, Elefanten und Pferden erschienen wie große Meteore, vom Himmel gefallen.
7.170.43
सा निशा भरतश्रेष्ठ प्रदीपैरवभासिता ।
दिवसप्रतिमा राजन्बभूव रणमूर्धनि ॥ ७.१७०.४३ ॥
O Bestter der Bharatas, o König, jene Nacht, von den Lampen erhellt, wurde am Kopf der Schlacht wie der Tag.
7.170.44
आदित्येन यथा व्याप्तं तमो लोके प्रणश्यति ।
तथा नष्टं तमो घोरं दीपैर्दीप्तैरितस्ततः ॥ ७.१७०.४४ ॥
Wie die vom Sonnenlicht verbreitete Finsternis in der Welt vergeht, so wurde jene schreckliche Finsternis hier und dort von den leuchtenden Lampen vertrieben.
7.170.45
दिवं च पृथिवीं चैव दिशश्च प्रदिशस्तथा ।
रजसा तमसा व्याप्ता द्योतिताः प्रभया पुनः ॥ ७.१७०.४५ ॥
Himmel und Erde sowie die Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen, die von Staub und Finsternis durchdrungen waren, wurden wieder von Glanz erhellt.
7.170.46
अस्त्राणां कवचनानां च मणीनां च महात्मनाम् ।
अन्तर्दधुः प्रभाः सर्वा दीपैस्तैरवभासिताः ॥ ७.१७०.४६ ॥
Alle Glanzlichter der Waffen, Rüstungen und Juwelen der Großgesinnten verschwanden, von jenen Lampen erhellt.
7.170.47
तस्मिन्कोलाहले युद्धे वर्तमाने निशामुखे ।
न किञ्चिद्विदुरात्मानमयमस्मीति भारत ॥ ७.१७०.४७ ॥
O Bhārata, in jener tosenden Schlacht, die beim Einbruch der Nacht tobte, wusste niemand von sich, 'ich bin dieser'.
7.170.48
अवधीत्समरे पुत्रं पिता भरतसत्तम ।
पुत्रश्च पितरं मोहात्सखायं च सखा तथा।
स्वस्रीयं मातुलश्चापि स्वस्रीयश्चापि मातुलम् ॥ ७.१७०.४८ ॥
O Bester der Bharatas, im Kampf tötete ein Vater seinen Sohn, und ein Sohn tötete im Wahn seinen Vater; ein Freund tötete einen Freund, der Sohn einer Schwester tötete den Mutterbruder, und der Mutterbruder tötete den Sohn einer Schwester.
7.170.49
स्वे स्वान्परे परांश्चापि निजघ्नुरितरेतरम् ।
निर्मर्यादमभूद्युद्धं रात्रौ भीरुभयानकम् ॥ ७.१७०.४९ ॥
Die Eigenen erschlugen die Eigenen, die Feinde die Feinde, einer den anderen. Nachts wurde die Schlacht maßlos, furchtbar selbst für die Furchtsamen.