மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.170.1
नकुलं रभसं युद्धे निघ्नन्तं वाहिनीं तव ।
अभ्ययात्सौबलः क्रुद्धस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१७०.१ ॥
போரில் உமது படையை வேகமாக அழித்துக்கொண்டிருந்த நகுலனை நோக்கி சுபலனின் மகன் கோபத்துடன் முன்னேறி, "நில், நில்!" என்றான்.
7.170.2
कृतवैरौ तु तौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ।
शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैरन्योन्यमभिजघ्नतुः ॥ ७.१७०.२ ॥
பகைகொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல விரும்பிய அந்த இரு வீரர்களும் முழுதாக இழுத்து விடப்பட்ட அம்புகளால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.
7.170.3
यथैव नकुलो राजञ्शरवर्षाण्यमुञ्चत ।
तथैव सौबलश्चापि शिक्षां सन्दर्शयन्युधि ॥ ७.१७०.३ ॥
அரசே! நகுலன் அம்பு மழையைப் பொழிந்தது போலவே, சுபலனின் மகனும் போரில் தன் திறமையை வெளிப்படுத்தியபடி அம்பு மழை பொழிந்தான்.
7.170.4
तावुभौ समरे शूरौ शरकण्टकिनौ तदा ।
व्यराजेतां महाराज श्वाविधौ शललैरिव ॥ ७.१७०.४ ॥
பெரும் அரசே! அப்போது போரில் அம்புகளாகிய முட்களால் நிறைந்த அந்த இரு வீரர்களும் முள்ளம்பன்றிகளைப் போல விளங்கினர்.
7.170.5
रुक्मपुङ्खैरजिह्माग्रैः शरैश्छिन्नतनुच्छदौ ।
रुधिरौघपरिक्लिन्नौ व्यभ्राजेतां महामृधे ॥ ७.१७०.५ ॥
தங்கத் தூவலும் நேரான முனையும் கொண்ட அம்புகளால் கவசமும் உடலும் பிளக்கப்பட்டு, இரத்த வெள்ளத்தில் நனைந்த அவ்விருவரும் அந்த பெரும் போரில் விளங்கினர்.
7.170.6
तपनीयनिभौ चित्रो कल्पवृक्षाविव द्रुमौ ।
किंशुकाविव चोत्फुल्लौ प्रकाशेते रणाजिरे ॥ ७.१७०.६ ॥
பொன்போல் ஒளிரும், அற்புதமான இருவரும் போர்க்களத்தில் கல்பவிருட்சங்களைப் போலவும், மலர்ந்த கிம்சுக மரங்களைப் போலவும் விளங்கினர்.
7.170.7
तावुभौ समरे शूरौ शरकण्टकिनौ तदा ।
व्यराजेतां महारान्कण्टकैरिव शाल्मली ॥ ७.१७०.७ ॥
போரில் அந்த இரு வீரர்களும், அம்புகளாகிய முட்களுடன், அப்போது முள்ளுள்ள சால்மலி மரம் போல ஒளிர்ந்தனர், மகாராஜனே.
7.170.8
सुजिह्मं प्रेक्षमाणौ च राजन्विवृतलोचनौ ।
क्रोधसंरक्तनयनौ निर्दहन्तौ परस्परम् ॥ ७.१७०.८ ॥
அரசே, அவ்விருவரும் கோணலாகப் பார்த்து, விரிந்த கண்களுடன், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், ஒருவரையொருவர் எரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.
7.170.9
श्यालस्तु तव सङ्क्रुद्धो माद्रीपुत्रं हसन्निव ।
कर्णिनैकेन विव्याध हृदये निशितेन ह ॥ ७.१७०.९ ॥
உமது மைத்துனன் கோபமுற்று, சிரிப்பது போல, மாத்ரியின் மகனை ஒரே கூர்மையான அம்பால் இதயத்திலேயே துளைத்தான்.
7.170.10
नकुलस्तु भृशं विद्वः श्यालेन तव धन्विना ।
निषसाद रथोपस्थे कश्मलं चाविशन्महत् ॥ ७.१७०.१० ॥
ஆனால் நகுலன், உமது வில்லாளி மைத்துனனால் பெரிதும் காயமுற்று, தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான்; அவனுக்குப் பெரும் மயக்கம் வந்தது.
7.170.11
अत्यन्तवैरिणां दृप्तं दृष्ट्वा शत्रुं तथाऽऽगतम् ।
ननाद शकुनी राजंस्तपान्ते जलदो यथा ॥ ७.१७०.११ ॥
கடும் பகைவனாகிய பெருமிதம் கொண்ட எதிரியை அவ்வாறு வருவதைக் கண்டு, அரசே, சகுனி வெயில்காலத்தின் முடிவில் மேகம் முழங்குவது போல முழங்கினான்.
7.170.12
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां नकुलः पाण्डुनन्दनः ।
अभ्ययात्सौबलं भूयो व्यात्तानन इवान्तकः ॥ ७.१७०.१२ ॥
பின்னர் நினைவு திரும்பிய பாண்டுவின் மகன் நகுலன், வாய் திறந்த யமனைப் போல மீண்டும் சௌபலனை நோக்கி முன்னேறினான்.
7.170.13
सङ्क्रुद्धः शकुनिं षष्ट्या विव्याध भरतर्षभ ।
पुनश्चैनं शतेनैव नाराचानां स्तनान्तरे ॥ ७.१७०.१३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, கோபமுற்ற அவன் சகுனியை அறுபது அம்புகளால் துளைத்தான்; மீண்டும் நூறு இரும்பு அம்புகளால் அவனது மார்பின் நடுவில் துளைத்தான்.
7.170.14
अथास्य सशरं चापं मृष्टिदेशेऽच्छिनत्तदा ।
ध्वजं च त्वरितं छित्त्वा रथाद्भूमावपातयत् ॥ ७.१७०.१४ ॥
பின்னர் அப்போது அவனது அம்புடன் கூடிய வில்லை பிடிப்பிடத்தில் துண்டித்தான்; விரைவாக கொடியையும் வெட்டி தேரிலிருந்து நிலத்தில் வீழ்த்தினான்.
7.170.15
विशिखेन च तीक्ष्णेन पीतेन निशितेन च ।
ऊरू निर्भिद्य चैकेन नकुलः पाण्डुनन्दनः।
श्येनं सपक्षं व्याधेन पातयामास तं तदा ॥ ७.१७०.१५ ॥
கூரிய, மஞ்சள் நிற இறகுகள் கொண்ட, கூர்மையான அம்பால் அவனது இரு தொடைகளையும் துளைத்து, பாண்டுவின் மகன் நகுலன் அப்போது அவனை வேடன் இறக்கைகளுடன் கூடிய பருந்தை வீழ்த்துவது போல வீழ்த்தினான்.
7.170.16
सोऽतिविद्धो महाराज रथोपस्थ उपाविशत् ।
ध्वजयष्टिं परिक्लिश्य कामुकः कामिनीं यथा ॥ ७.१७०.१६ ॥
மகாராஜாவே, அவன் மிகவும் துளைக்கப்பட்டு தேர்த்தளத்தில் அமர்ந்தான்; கொடிக்கம்பத்தைப் பற்றியபடி, காதலன் தன் காதலியைப் பற்றுவது போல.
7.170.17
तं विसंज्ञं निपतितं दृष्ट्वा श्यालं तवानघ ।
अपोवाह रथेनाशु सारथिर्ध्वजिनीमुखात् ॥ ७.१७०.१७ ॥
குற்றமற்றவரே, உமது மைத்துனன் சுயநினைவின்றி வீழ்ந்ததைக் கண்ட சாரதி, விரைவாக அவனை தேரில் படைமுகப்பிலிருந்து கொண்டுசென்றான்.
7.170.18
ततः सञ्चुक्रुशुः पार्था ये च तेषां पदानुगाः ॥ ७.१७०.१८ ॥
அதன்பின் பிருதையின் மகன்களும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தவர்களும் உரத்துக் கூச்சலிட்டனர்.
7.170.19
निर्जित्य च रणे शत्रुं नकुलः शत्रुतापनः ।
अब्रवीत्सारथिं क्रुद्धो द्रोणानीकायं मां वह ॥ ७.१७०.१९ ॥
போரில் எதிரியை வென்ற, எதிரிகளைத் துன்புறுத்தும் நகுலன் கோபத்துடன் சாரதியிடம் சொன்னான்: "துரோணரின் படையை நோக்கி என்னைச் செலுத்து."
7.170.20
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा माद्रीपुत्रस्य सारथिः ।
प्रायात्तेन तदा राजन्यत्र द्रोणो व्यवस्थितः ॥ ७.१७०.२० ॥
மாத்ரியின் மகனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட சாரதி, ஓ அரசே, துரோணர் நின்றிருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.
7.170.21
शिखण्डिनं तु समरे द्रोणप्रेप्सुं विशाम्पते ।
कृपः शारद्वतो यत्तः प्रत्यगच्छत्स वेगितः ॥ ७.१७०.२१ ॥
ஓ மன்னா, போரில் துரோணரை அடைய விரும்பிய சிகண்டியை எதிர்கொள்ள சாரத்வதன் கிருபர் விரைவாக முன்னேறினார்.
7.170.22
गौतमं द्रुतमायान्तं द्रोणानीकमरिन्दमम् ।
विव्याध नवभिर्भल्लैः शिखण्डी प्रहसन्निव ॥ ७.१७०.२२ ॥
துரோணரின் படையை நோக்கி விரைந்து வரும் அரிந்தமனான கௌதமரை (கிருபரை) கண்டு, சிகண்டி சிரிப்பது போல ஒன்பது பல்லங்களால் அவரைத் துளைத்தான்.
7.170.23
तमाचार्यो महाराज विद्धा पञ्चभिराशुगैः ।
पुनर्विव्याध विंशत्या पुत्राणां प्रियकृत्तव ॥ ७.१७०.२३ ॥
ஓ மகாராஜா, ஆசாரியர் (துரோணர்) அவனை ஐந்து விரைவு அம்புகளால் துளைத்து, பின்னர் இருபது அம்புகளால் மீண்டும் துளைத்தார் — உம் மக்களுக்கு நன்மை செய்பவராக.
7.170.24
महद्युद्धं तयोरासीद्धोररूपं भयानकम् ।
यथा देवासुरे युद्धे शम्बरामरराजयोः ॥ ७.१७०.२४ ॥
அவர்கள் இருவருக்கும் பெரும் போர் நடந்தது — கொடியதும் அச்சமூட்டுவதுமான அதன் வடிவம் கொண்டது; தேவாசுரப் போரில் சம்பரனுக்கும் தேவர்களின் அரசனுக்கும் நடந்தது போல.
7.170.25
शरजालावृतं व्योम चक्रतुस्तौ महारथौ ।
मेघाविव तपापाये वीरौ समरदुर्मदौ।
प्रकृत्या घोररूपं तदासीद्धोरतरं पुनः ॥ ७.१७०.२५ ॥
அம்புகளின் வலையால் வானத்தை மூடினர் அந்த இரு மகாரதர்கள். போரில் வெறிகொண்ட அந்த வீரர்கள் கோடை முடிவில் மேகங்கள் போல் இருந்தனர்; அக்காட்சி மீண்டும் மேலும் கொடியதாயிற்று.
7.170.26
रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ योधानां युद्धशालिनाम् ।
कालरात्रिनिभा ह्यासीद्धोररूपा भयानका ॥ ७.१७०.२६ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே! போரில் ஈடுபட்ட வீரர்களுக்கு அந்த இரவு காலராத்திரி போலவும், கொடிய வடிவமும் பயங்கரமும் கொண்டதாகவும் இருந்தது.
7.170.27
शिखण्डी तु महाराज गौतमस्य महद्धनुः ।
अर्धचन्द्रेण चिच्छेद सज्यं सविशिखं तदा ॥ ७.१७०.२७ ॥
மகாராஜாவே! அப்போது சிகண்டி கௌதமரின் (கிருபரின்) பெரிய வில்லை அரைச்சந்திர அம்பால் நாணும் அம்புடனும் துண்டித்தான்.
7.170.28
तस्य क्रुद्धः कृपो राजञ्शक्तिं चिक्षेप दारुणाम् ।
स्वर्णदण्डामकुण्ठाग्रां कर्मारपरिमार्जिताम् ॥ ७.१७०.२८ ॥
அரசே! அவன் மீது கோபமடைந்த கிருபர் கொடிய சக்தியை (ஈட்டியை) எறிந்தார்; அதன் பிடி பொன்னானது, முனை மழுங்காதது, கொல்லனால் தேய்த்துப் பளபளக்கப்பட்டது.
7.170.29
तामापतन्तीं चिच्छेद शिखण्डी बहुभिः शरैः ।
सापतन्मेदिनीं कृत्ता भासयन्ती महाप्रभा ॥ ७.१७०.२९ ॥
வந்துகொண்டிருந்த அந்த சக்தியை சிகண்டி பல அம்புகளால் துண்டித்தான். துண்டிக்கப்பட்டு, பெரும் ஒளியைப் பரப்பியபடி அது நிலத்தில் விழுந்தது.
7.170.30
अथान्यद्धनुरादाय गौतमो रथिनां वारः ।
प्राच्छादयच्छितैर्बाणैर्महाराज शिखण्डिनम् ॥ ७.१७०.३० ॥
பின்னர் கௌதமர், தேர்வீரர்களில் சிறந்தவர், மற்றொரு வில்லை எடுத்து, மகாராஜாவே, கூர்மையான அம்புகளால் சிகண்டியை மறைத்தார்.
7.170.31
स च्छाद्यमानः समरे गौतमेन यशस्विना ।
न्यषीदत रथोपस्थे शिखण्डी रथिनां वरः ॥ ७.१७०.३१ ॥
போரில் புகழ்பெற்ற கௌதமரால் மறைக்கப்பட்டவனாக, தேர்வீரர்களில் சிறந்த சிகண்டி தேரின் தளத்தில் அமர்ந்தான்.
7.170.32
सीदन्तं चैनमालोक्य कृपः शारद्वतो युधि ।
आजघ्ने बहुभिर्बाणैर्जिघांसन्निव भारत ॥ ७.१७०.३२ ॥
பாரதா, அவன் சாய்வதைக் கண்ட சாரத்வதன் கிருபர் போரில் அவனைக் கொல்ல விரும்புவது போல் பல அம்புகளால் தாக்கினார்.
7.170.33
विमुखं तु रणे दृष्ट्वा याज्ञसेनिं महारथम् ।
पाञ्चालाः सोमकाश्चैव परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१७०.३३ ॥
போரில் யாக்ஞசேனியின் மகாரதன் விலகி நிற்பதைக் கண்டு, பாஞ்சாலரும் சோமகரும் எல்லாப் பக்கத்திலும் அவனைச் சூழ்ந்தனர்.
7.170.34
तथैव तव पुत्राश्च परिवव्रुर्द्विजोत्तमम् ।
महत्या सेनया सार्धं ततो युद्धमवर्तत ॥ ७.१७०.३४ ॥
அவ்வாறே உன் மகன்களும் பெரும் படையுடன் அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனைச் சூழ்ந்தனர்; அப்போது போர் நடந்தது.
7.170.35
रथानां च रणे राजन्नन्योन्यमभिधावताम् ।
बभूव तुमुलः शब्दो मेघानां गर्जतामिव ॥ ७.१७०.३५ ॥
அரசே, போரில் ஒருவரையொருவர் நோக்கி விரைந்த தேர்களின் ஓசை முழங்கும் மேகங்களைப் போல் பேரொலியாக இருந்தது.
7.170.36
द्रवतां सादिनां चैव गजानां च विशाम्पते ।
अन्योन्यमभितो राजन्क्रूरमायोधनं बभौ ॥ ७.१७०.३६ ॥
மக்களின் தலைவரே, அரசே, ஓடும் குதிரைவீரர்களும் யானைகளும் எல்லாப் பக்கமும் ஒருவரையொருவர் நோக்கி; கொடிய போர்க்களம் விளங்கியது.
7.170.37
पत्तीनां द्रवतां चैव पादशब्देन मेदिनी ।
अकम्पत महाराज भयत्रस्तेव चाङ्गना ॥ ७.१७०.३७ ॥
மகாராஜா, ஓடும் காலாட்படையினரின் கால் ஓசையால் பூமி பயந்து நடுங்கும் பெண்ணைப் போல நடுங்கியது.
7.170.38
रथिनो रथमारुह्य प्रद्रुता वेगवत्तरम् ।
अगृह्णन्बहवो राजञ्शलभान्वायसा इव ॥ ७.१७०.३८ ॥
அரசே, தேர்வீரர்கள் தேர்களில் ஏறி மிக வேகமாக ஓடினர்; பலர் வெட்டுக்கிளிகளைப் பிடிக்கும் காகங்களைப் போலப் பிடிக்கப்பட்டனர்.
7.170.39
तथा गजान्प्रभिन्नांश्च सम्प्रभिन्ना महागजाः ।
तस्मिन्नेव पदे यत्ता निगृह्णन्ति स्म भारत ॥ ७.१७०.३९ ॥
அதுபோலவே மதம் கொண்ட யானைகளையும், முழுமையாக மதம் கொண்ட பெரிய யானைகளையும் அதே இடத்தில் கவனமாக இருந்தவர்கள் பிடித்தனர், பரதா.
7.170.40
सादी सादिनमासाद्य पत्तयश्च पदातिनम् ।
समासाद्य रणेऽन्योन्यं संरब्धा नातिचक्रमुः ॥ ७.१७०.४० ॥
குதிரைவீரன் குதிரைவீரனையும், காலாள் காலாளையும் அணுகி போரில் ஒருவரையொருவர் சந்தித்தனர்; கோபத்தில் இருந்த அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கடந்து செல்லவில்லை.
7.170.41
धावतां द्रवतां चैव पुनरावर्ततामपि ।
बभूव तत्र सैन्यानां शब्दः सुविपुलो निशि ॥ ७.१७०.४१ ॥
அங்கே இரவில் ஓடுபவர்கள், தப்பியோடுபவர்கள் மற்றும் திரும்பி வருபவர்களின் மிகப் பெரும் ஓசை எழுந்தது.
7.170.42
दीप्यमानाः प्रदीपाश्च रथवारणवाजिषु ।
अदृश्यन्त महाराज महोल्का इव खाच्च्युताः ॥ ७.१७०.४२ ॥
மகாராஜா, தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள் மீது எரியும் விளக்குகள் வானிலிருந்து விழும் பெரும் எரிகற்களைப் போலத் தெரிந்தன.
7.170.43
सा निशा भरतश्रेष्ठ प्रदीपैरवभासिता ।
दिवसप्रतिमा राजन्बभूव रणमूर्धनि ॥ ७.१७०.४३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, அரசே, விளக்குகளால் ஒளிபெற்ற அந்த இரவு போர்முனையில் பகலைப் போலாயிற்று.
7.170.44
आदित्येन यथा व्याप्तं तमो लोके प्रणश्यति ।
तथा नष्टं तमो घोरं दीपैर्दीप्तैरितस्ततः ॥ ७.१७०.४४ ॥
சூரியனால் பரவிய இருள் உலகில் அழிவதுபோல, பிரகாசமான விளக்குகளால் அங்குமிங்கும் அந்த கொடிய இருள் அழிந்தது.
7.170.45
दिवं च पृथिवीं चैव दिशश्च प्रदिशस्तथा ।
रजसा तमसा व्याप्ता द्योतिताः प्रभया पुनः ॥ ७.१७०.४५ ॥
வானமும் பூமியும், திசைகளும் துணை திசைகளும், தூசியாலும் இருளாலும் நிரம்பியிருந்தவை மீண்டும் ஒளியால் பிரகாசித்தன.
7.170.46
अस्त्राणां कवचनानां च मणीनां च महात्मनाम् ।
अन्तर्दधुः प्रभाः सर्वा दीपैस्तैरवभासिताः ॥ ७.१७०.४६ ॥
ஆயுதங்கள், கவசங்கள், மகாத்மாக்களின் மணிகள் ஆகியவற்றின் ஒளிகள் எல்லாம் அந்த விளக்குகளால் ஒளிர்ந்ததால் மறைந்தன.
7.170.47
तस्मिन्कोलाहले युद्धे वर्तमाने निशामुखे ।
न किञ्चिद्विदुरात्मानमयमस्मीति भारत ॥ ७.१७०.४७ ॥
பாரதா, இரவு தொடங்கும் நேரத்தில் நடந்த அந்த ஆரவாரமிக்க போரில் 'நான் இன்னார்' என்று யாரும் எதையும் அறியவில்லை.
7.170.48
अवधीत्समरे पुत्रं पिता भरतसत्तम ।
पुत्रश्च पितरं मोहात्सखायं च सखा तथा।
स्वस्रीयं मातुलश्चापि स्वस्रीयश्चापि मातुलम् ॥ ७.१७०.४८ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, போரில் தந்தை மகனைக் கொன்றான்; மகன் மோகத்தால் தந்தையையும், நண்பன் நண்பனையும், மருமகன் மாமனையும், மாமன் மருமகனையும் கொன்றான்.
7.170.49
स्वे स्वान्परे परांश्चापि निजघ्नुरितरेतरम् ।
निर्मर्यादमभूद्युद्धं रात्रौ भीरुभयानकम् ॥ ७.१७०.४९ ॥
தங்களவரைத் தங்களவர் நொடியிலும், பகைவரைப் பகைவர் தாக்கி ஒருவரையொருவர் கொன்றனர். இரவில் அந்தப் போர் எல்லையற்றதாகி, கோழைகளுக்கு அச்சம் தருவதாயிற்று.