Mahābhārata · Adhyāya 7.170
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.170.1
नकुलं रभसं युद्धे निघ्नन्तं वाहिनीं तव ।
अभ्ययात्सौबलः क्रुद्धस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१७०.१ ॥
O filho de Subala, enfurecido, avançou contra Nakula, que golpeava ferozmente o vosso exército na batalha, e disse: "Para, para!"
7.170.2
कृतवैरौ तु तौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ।
शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैरन्योन्यमभिजघ्नतुः ॥ ७.१७०.२ ॥
Aqueles dois heróis, tomados de inimizade e desejosos da morte um do outro, feriram-se com flechas disparadas de arcos totalmente retesados.
7.170.3
यथैव नकुलो राजञ्शरवर्षाण्यमुञ्चत ।
तथैव सौबलश्चापि शिक्षां सन्दर्शयन्युधि ॥ ७.१७०.३ ॥
Ó rei, assim como Nakula derramava chuvas de flechas, também o filho de Subala, mostrando sua habilidade na batalha, derramava uma chuva de flechas.
7.170.4
तावुभौ समरे शूरौ शरकण्टकिनौ तदा ।
व्यराजेतां महाराज श्वाविधौ शललैरिव ॥ ७.१७०.४ ॥
Ó grande rei, então aqueles dois heróis, eriçados de flechas como espinhos, brilhavam na batalha como porcos-espinhos eriçados de acúleos.
7.170.5
रुक्मपुङ्खैरजिह्माग्रैः शरैश्छिन्नतनुच्छदौ ।
रुधिरौघपरिक्लिन्नौ व्यभ्राजेतां महामृधे ॥ ७.१७०.५ ॥
Com armaduras e corpos perfurados por flechas de penas douradas e pontas retas, encharcados de correntes de sangue, os dois brilhavam naquela grande batalha.
7.170.6
तपनीयनिभौ चित्रो कल्पवृक्षाविव द्रुमौ ।
किंशुकाविव चोत्फुल्लौ प्रकाशेते रणाजिरे ॥ ७.१७०.६ ॥
Reluzentes como o ouro, esplêndidos como duas árvores dos desejos, ou como duas árvores kiṃśuka em plena floração, os dois brilhavam no campo de batalha.
7.170.7
तावुभौ समरे शूरौ शरकण्टकिनौ तदा ।
व्यराजेतां महारान्कण्टकैरिव शाल्मली ॥ ७.१७०.७ ॥
Na batalha, aqueles dois heróis, eriçados de flechas como espinhos, brilhavam então como uma árvore śālmalī cheia de espinhos, ó grande rei.
7.170.8
सुजिह्मं प्रेक्षमाणौ च राजन्विवृतलोचनौ ।
क्रोधसंरक्तनयनौ निर्दहन्तौ परस्परम् ॥ ७.१७०.८ ॥
Olhando de soslaio, ó rei, de olhos arregalados e avermelhados pela ira, um ao outro se queimavam.
7.170.9
श्यालस्तु तव सङ्क्रुद्धो माद्रीपुत्रं हसन्निव ।
कर्णिनैकेन विव्याध हृदये निशितेन ह ॥ ७.१७०.९ ॥
O teu cunhado, enfurecido, como se risse, traspassou o filho de Mādrī no coração com uma única flecha afiada.
7.170.10
नकुलस्तु भृशं विद्वः श्यालेन तव धन्विना ।
निषसाद रथोपस्थे कश्मलं चाविशन्महत् ॥ ७.१७०.१० ॥
Mas Nakula, gravemente ferido pelo teu cunhado arqueiro, sentou-se no piso do carro, e um grande desfalecimento o invadiu.
7.170.11
अत्यन्तवैरिणां दृप्तं दृष्ट्वा शत्रुं तथाऽऽगतम् ।
ननाद शकुनी राजंस्तपान्ते जलदो यथा ॥ ७.१७०.११ ॥
Ao ver o orgulhoso e implacável inimigo aproximar-se assim, Śakuni rugiu, ó rei, como uma nuvem no fim do calor do verão.
7.170.12
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां नकुलः पाण्डुनन्दनः ।
अभ्ययात्सौबलं भूयो व्यात्तानन इवान्तकः ॥ ७.१७०.१२ ॥
Então, recobrando os sentidos, Nakula, filho de Pāṇḍu, avançou de novo contra o filho de Subala, como a Morte de boca escancarada.
7.170.13
सङ्क्रुद्धः शकुनिं षष्ट्या विव्याध भरतर्षभ ।
पुनश्चैनं शतेनैव नाराचानां स्तनान्तरे ॥ ७.१७०.१३ ॥
Ó touro dos Bharatas, enfurecido, feriu Śakuni com sessenta flechas, e novamente com cem flechas de ferro entre os peitos.
7.170.14
अथास्य सशरं चापं मृष्टिदेशेऽच्छिनत्तदा ।
ध्वजं च त्वरितं छित्त्वा रथाद्भूमावपातयत् ॥ ७.१७०.१४ ॥
Então cortou-lhe o arco, com a flecha, na altura da empunhadura, e, cortando depressa o estandarte, fê-lo cair do carro ao chão.
7.170.15
विशिखेन च तीक्ष्णेन पीतेन निशितेन च ।
ऊरू निर्भिद्य चैकेन नकुलः पाण्डुनन्दनः।
श्येनं सपक्षं व्याधेन पातयामास तं तदा ॥ ७.१७०.१५ ॥
Após perfurar ambas as coxas com uma flecha aguda, de penas amarelas e afiada, Nakula, filho de Pāṇḍu, derrubou-o então como um caçador derruba um falcão com as asas.
7.170.16
सोऽतिविद्धो महाराज रथोपस्थ उपाविशत् ।
ध्वजयष्टिं परिक्लिश्य कामुकः कामिनीं यथा ॥ ७.१७०.१६ ॥
Gravemente ferido, ó grande rei, sentou-se no piso do carro, agarrando-se ao mastro do estandarte como um amante à sua amada.
7.170.17
तं विसंज्ञं निपतितं दृष्ट्वा श्यालं तवानघ ।
अपोवाह रथेनाशु सारथिर्ध्वजिनीमुखात् ॥ ७.१७०.१७ ॥
Vendo o teu cunhado caído sem sentidos, ó sem mácula, o auriga levou-o rapidamente no carro para longe da frente do exército.
7.170.18
ततः सञ्चुक्रुशुः पार्था ये च तेषां पदानुगाः ॥ ७.१७०.१८ ॥
Então os filhos de Pṛthā e os que os seguiam gritaram alto.
7.170.19
निर्जित्य च रणे शत्रुं नकुलः शत्रुतापनः ।
अब्रवीत्सारथिं क्रुद्धो द्रोणानीकायं मां वह ॥ ७.१७०.१९ ॥
Tendo vencido o inimigo na batalha, Nakula, atormentador dos inimigos, disse irado ao seu auriga: "Leva-me para o exército de Droṇa."
7.170.20
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा माद्रीपुत्रस्य सारथिः ।
प्रायात्तेन तदा राजन्यत्र द्रोणो व्यवस्थितः ॥ ७.१७०.२० ॥
Ao ouvir aquelas palavras do filho de Mādrī, o auriga, ó rei, partiu para o lugar onde Droṇa estava posicionado.
7.170.21
शिखण्डिनं तु समरे द्रोणप्रेप्सुं विशाम्पते ।
कृपः शारद्वतो यत्तः प्रत्यगच्छत्स वेगितः ॥ ७.१७०.२१ ॥
Mas contra Śikhaṇḍin, desejoso na batalha de alcançar Droṇa, ó senhor dos homens, Kṛpa, filho de Śaradvat, pronto e veloz, avançou para encontrá-lo.
7.170.22
गौतमं द्रुतमायान्तं द्रोणानीकमरिन्दमम् ।
विव्याध नवभिर्भल्लैः शिखण्डी प्रहसन्निव ॥ ७.१७०.२२ ॥
Ao ver Gautama (Kṛpa), o subjugador de inimigos, vindo rapidamente em direção ao exército de Droṇa, Śikhaṇḍin o feriu com nove flechas bhalla, como que rindo.
7.170.23
तमाचार्यो महाराज विद्धा पञ्चभिराशुगैः ।
पुनर्विव्याध विंशत्या पुत्राणां प्रियकृत्तव ॥ ७.१७०.२३ ॥
Ó grande rei, o mestre (Droṇa), tendo-o ferido com cinco flechas velozes, feriu-o novamente com vinte, fazendo o que era agradável aos teus filhos.
7.170.24
महद्युद्धं तयोरासीद्धोररूपं भयानकम् ।
यथा देवासुरे युद्धे शम्बरामरराजयोः ॥ ७.१७०.२४ ॥
Entre os dois travou-se uma grande batalha, terrível em sua forma e espantosa, como a batalha de Śambara e do rei dos deuses na guerra entre deuses e demônios.
7.170.25
शरजालावृतं व्योम चक्रतुस्तौ महारथौ ।
मेघाविव तपापाये वीरौ समरदुर्मदौ।
प्रकृत्या घोररूपं तदासीद्धोरतरं पुनः ॥ ७.१७०.२५ ॥
Os dois grandes guerreiros de carro cobriram o céu com uma rede de flechas. Aqueles heróis, embriagados de batalha, eram como nuvens no fim do calor; aquela cena tornou-se novamente mais terrível.
7.170.26
रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ योधानां युद्धशालिनाम् ।
कालरात्रिनिभा ह्यासीद्धोररूपा भयानका ॥ ७.१७०.२६ ॥
E aquela noite, ó melhor dos Bharatas, para os guerreiros empenhados na batalha, foi como a noite da destruição, terrível em aspecto e assustadora.
7.170.27
शिखण्डी तु महाराज गौतमस्य महद्धनुः ।
अर्धचन्द्रेण चिच्छेद सज्यं सविशिखं तदा ॥ ७.१७०.२७ ॥
Então, ó grande rei, Śikhaṇḍin cortou o grande arco de Gautama, com sua corda e flecha, com uma flecha em meia-lua.
7.170.28
तस्य क्रुद्धः कृपो राजञ्शक्तिं चिक्षेप दारुणाम् ।
स्वर्णदण्डामकुण्ठाग्रां कर्मारपरिमार्जिताम् ॥ ७.१७०.२८ ॥
Irado contra ele, ó rei, Kṛpa arremessou uma terrível lança de haste dourada, de ponta não embotada, polida pelo ferreiro.
7.170.29
तामापतन्तीं चिच्छेद शिखण्डी बहुभिः शरैः ।
सापतन्मेदिनीं कृत्ता भासयन्ती महाप्रभा ॥ ७.१७०.२९ ॥
Śikhaṇḍin cortou aquela lança que vinha contra ele com muitas flechas. Cortada, caiu à terra, brilhando com grande esplendor.
7.170.30
अथान्यद्धनुरादाय गौतमो रथिनां वारः ।
प्राच्छादयच्छितैर्बाणैर्महाराज शिखण्डिनम् ॥ ७.१७०.३० ॥
Então Gautama, o primeiro dos aurigas, tomou outro arco e, ó grande rei, cobriu Śikhaṇḍin com flechas afiadas.
7.170.31
स च्छाद्यमानः समरे गौतमेन यशस्विना ।
न्यषीदत रथोपस्थे शिखण्डी रथिनां वरः ॥ ७.१७०.३१ ॥
Coberto na batalha pelo famoso Gautama, Śikhaṇḍin, o melhor dos guerreiros de carro, sentou-se no assoalho do seu carro.
7.170.32
सीदन्तं चैनमालोक्य कृपः शारद्वतो युधि ।
आजघ्ने बहुभिर्बाणैर्जिघांसन्निव भारत ॥ ७.१७०.३२ ॥
Ao vê-lo cair, Kṛpa, filho de Śaradvat, atingiu-o na batalha com muitas flechas, como se desejasse matá-lo, ó Bhārata.
7.170.33
विमुखं तु रणे दृष्ट्वा याज्ञसेनिं महारथम् ।
पाञ्चालाः सोमकाश्चैव परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१७०.३३ ॥
Ao ver o grande guerreiro de carro, filho de Yajñasena, afastado na batalha, os Pāñcālas e os Somakas o cercaram por todos os lados.
7.170.34
तथैव तव पुत्राश्च परिवव्रुर्द्विजोत्तमम् ।
महत्या सेनया सार्धं ततो युद्धमवर्तत ॥ ७.१७०.३४ ॥
Da mesma forma, teus filhos, com um grande exército, cercaram aquele melhor dos duas vezes nascidos; então a batalha começou.
7.170.35
रथानां च रणे राजन्नन्योन्यमभिधावताम् ।
बभूव तुमुलः शब्दो मेघानां गर्जतामिव ॥ ७.१७०.३५ ॥
E na batalha, ó rei, dos carros que se precipitavam uns contra os outros surgiu um estrondo tumultuoso, como o de nuvens trovejando.
7.170.36
द्रवतां सादिनां चैव गजानां च विशाम्पते ।
अन्योन्यमभितो राजन्क्रूरमायोधनं बभौ ॥ ७.१७०.३६ ॥
De cavaleiros em fuga e de elefantes, ó senhor dos povos, ó rei, o campo de batalha, terrível por todos os lados, brilhou.
7.170.37
पत्तीनां द्रवतां चैव पादशब्देन मेदिनी ।
अकम्पत महाराज भयत्रस्तेव चाङ्गना ॥ ७.१७०.३७ ॥
Ó grande rei, a terra tremeu com o som dos pés dos soldados de infantaria em fuga, como uma mulher tomada pelo terror.
7.170.38
रथिनो रथमारुह्य प्रद्रुता वेगवत्तरम् ।
अगृह्णन्बहवो राजञ्शलभान्वायसा इव ॥ ७.१७०.३८ ॥
Ó rei, os guerreiros de carro, subindo em seus carros, fugiram com maior velocidade, e muitos foram apanhados como corvos que agarram gafanhotos.
7.170.39
तथा गजान्प्रभिन्नांश्च सम्प्रभिन्ना महागजाः ।
तस्मिन्नेव पदे यत्ता निगृह्णन्ति स्म भारत ॥ ७.१७०.३९ ॥
Igualmente, os elefantes enfurecidos e os grandes elefantes totalmente enfurecidos foram apanhados naquele mesmo lugar pelos que estavam atentos, ó Bhārata.
7.170.40
सादी सादिनमासाद्य पत्तयश्च पदातिनम् ।
समासाद्य रणेऽन्योन्यं संरब्धा नातिचक्रमुः ॥ ७.१७०.४० ॥
O cavaleiro, ao aproximar-se de um cavaleiro, e o soldado de infantaria, ao aproximar-se de um soldado de infantaria, encontraram-se na batalha; enraivecidos, não conseguiram passar um pelo outro.
7.170.41
धावतां द्रवतां चैव पुनरावर्ततामपि ।
बभूव तत्र सैन्यानां शब्दः सुविपुलो निशि ॥ ७.१७०.४१ ॥
Ali surgiu, durante a noite, um grande tumulto dos exércitos, dos que corriam, fugiam e voltavam atrás.
7.170.42
दीप्यमानाः प्रदीपाश्च रथवारणवाजिषु ।
अदृश्यन्त महाराज महोल्का इव खाच्च्युताः ॥ ७.१७०.४२ ॥
Ó grande rei, as lâmpadas flamejantes sobre carros, elefantes e cavalos apareciam como grandes meteoros caídos do céu.
7.170.43
सा निशा भरतश्रेष्ठ प्रदीपैरवभासिता ।
दिवसप्रतिमा राजन्बभूव रणमूर्धनि ॥ ७.१७०.४३ ॥
Ó melhor dos Bharatas, ó rei, aquela noite, iluminada pelas lâmpadas, tornou-se como o dia à frente da batalha.
7.170.44
आदित्येन यथा व्याप्तं तमो लोके प्रणश्यति ।
तथा नष्टं तमो घोरं दीपैर्दीप्तैरितस्ततः ॥ ७.१७०.४४ ॥
Assim como a escuridão espalhada pelo sol se desfaz no mundo, aquela terrível escuridão foi destruída aqui e ali pelas lâmpadas acesas.
7.170.45
दिवं च पृथिवीं चैव दिशश्च प्रदिशस्तथा ।
रजसा तमसा व्याप्ता द्योतिताः प्रभया पुनः ॥ ७.१७०.४५ ॥
O céu e a terra, e as direções e direções intermediárias, cobertos de poeira e escuridão, foram novamente iluminados pelo brilho.
7.170.46
अस्त्राणां कवचनानां च मणीनां च महात्मनाम् ।
अन्तर्दधुः प्रभाः सर्वा दीपैस्तैरवभासिताः ॥ ७.१७०.४६ ॥
Todos os brilhos das armas, armaduras e joias dos grandes de alma desapareceram, iluminados que estavam por aquelas lâmpadas.
7.170.47
तस्मिन्कोलाहले युद्धे वर्तमाने निशामुखे ।
न किञ्चिद्विदुरात्मानमयमस्मीति भारत ॥ ७.१७०.४७ ॥
Ó Bhārata, naquela batalha tumultuosa que decorria ao anoitecer, ninguém sabia de si mesmo 'eu sou este'.
7.170.48
अवधीत्समरे पुत्रं पिता भरतसत्तम ।
पुत्रश्च पितरं मोहात्सखायं च सखा तथा।
स्वस्रीयं मातुलश्चापि स्वस्रीयश्चापि मातुलम् ॥ ७.१७०.४८ ॥
Ó melhor dos Bharatas, na batalha um pai matou seu filho, e um filho, em delírio, matou seu pai; um amigo matou um amigo, o filho de uma irmã matou o tio materno, e o tio materno matou o filho de uma irmã.
7.170.49
स्वे स्वान्परे परांश्चापि निजघ्नुरितरेतरम् ।
निर्मर्यादमभूद्युद्धं रात्रौ भीरुभयानकम् ॥ ७.१७०.४९ ॥
Os seus matavam os seus, e os inimigos matavam os inimigos, golpeando-se uns aos outros. À noite a batalha tornou-se sem limites, terrível até para os covardes.