மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.172
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.172.1
ततस्ते प्राद्रवन्सर्वे त्वरिता युद्धदुर्मदाः ।
अमृष्यमाणाः संरब्धा युयुधानरथं प्रति ॥ ७.१७२.१ ॥
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் போர்வெறியில் மதிமயங்கி, பொறுக்க இயலாதவர்களாய், கோபத்துடன் விரைந்து யுயுதானனின் தேரை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.
7.172.2
ते रथैः कल्पितै राजन्हेमरूप्यविभूषितैः ।
सादिभिश्च गजैश्चैव परिवव्रुः समन्ततः ॥ ७.१७२.२ ॥
அரசே, அவர்கள் பொன்னும் வெள்ளியும் அணிசெய்யப்பட்ட, அணிவகுக்கப்பட்ட தேர்களாலும், குதிரைவீரர்களாலும், யானைகளாலும் அவனைச் சுற்றி வளைத்தனர்.
7.172.3
अथैनं कोष्ठकीकृत्य सर्वतस्ते महारथाः ।
सिंहनादांस्ततश्चक्रुस्तर्जयन्ति स्म सात्यकिम् ॥ ७.१७२.३ ॥
பின்னர் அவனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் அரணாக வளைத்து, அந்த மகாரதர்கள் சிங்க முழக்கம் செய்து சாத்யகியை அச்சுறுத்தினர்.
7.172.4
तेऽभ्यवर्षञ्छरैस्तीक्ष्णैः सात्यकिं सत्यविक्रमम् ।
त्वरमाणा महावीरा माधवस्य वधैषिणः ॥ ७.१७२.४ ॥
மாதவனின் (கிருஷ்ணனின்) வதத்தை விரும்பிய அந்த மகாவீரர்கள் விரைந்து, உண்மைப் பராக்கிரமம் கொண்ட சாத்யகியின் மீது கூரிய அம்புகளைப் பொழிந்தனர்.
7.172.5
तान्दृष्ट्वा पततस्तूर्णं शैनेयः परवीरहा ।
प्रत्यगृह्णान्महाबाहुः प्रमुञ्चन्विशिखान्बहून् ॥ ७.१७२.५ ॥
அவர்கள் விரைந்து தாக்குவதைக் கண்ட எதிரி வீரர்களை வீழ்த்தும் மகாபாகு சைனேயன் (சாத்யகி) பல அம்புகளை விடுத்து அவர்களை எதிர்கொண்டான்.
7.172.6
तत्र वीरो महेष्वासः सात्यकिर्युद्धदुर्मदः ।
निचकर्त शिरांस्युग्रैः शरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ७.१७२.६ ॥
அங்கே அந்த வீரனும், மகா வில்லாளியும், போர்வெறி கொண்டவனுமான சாத்யகி வளைந்த கணுக்களைக் கொண்ட கொடிய அம்புகளால் அவர்களின் தலைகளை வெட்டி வீழ்த்தினான்.
7.172.7
हस्तिहस्तान्हयग्रीवा बाहूनपि च सायुधान् ।
क्षुरप्रैः शातयामास तावकानां स माधवः ॥ ७.१७२.७ ॥
அவர் க்ஷுரப்ர அம்புகளால் உங்கள் வீரர்களின் யானைத் துதிக்கைகளையும், குதிரைகளின் கழுத்துகளையும், ஆயுதங்கள் ஏந்திய கரங்களையும் வெட்டினார் — அந்த மாதவன் (சாத்யகி).
7.172.8
पतितैश्चामरैश्चैव श्वेतच्छत्रैश्च भारत ।
बभूव धरणी पूर्णा नक्षत्रैर्द्यौरिव प्रभो ॥ ७.१७२.८ ॥
ஓ பாரதா, ஓ பிரபுவே, விழுந்த சாமரங்களாலும் வெண்குடைகளாலும் பூமி நட்சத்திரங்களால் நிறைந்த வானம் போல நிறைந்தது.
7.172.9
एतेषां युयुधानेन युध्यतां युधि भारत ।
बभूव तुमुलः शब्दः प्रेतानां क्रन्दतामिव ॥ ७.१७२.९ ॥
ஓ பாரதா, போரில் போரிடுபவர்களிடையே யுயுதானனால் (சாத்யகி) பேரொலி எழுந்தது, இறந்தோர் அழுவது போல.
7.172.10
तेन शब्देन महता पूरिताऽभूद्वसुन्धरा ।
रात्रिः समभवच्चैव तीव्ररूपा भयावहा ॥ ७.१७२.१० ॥
அந்தப் பெரும் ஒலியால் பூமி நிறைந்தது; இரவும் கொடூரமும் அச்சமூட்டுவதுமான வடிவம் கொண்டதாயிற்று.
7.172.11
दीर्यमाणं बलं दृष्ट्वा युयुधानशराहतम् ।
श्रुत्वा च विपुलं नादं निशीथे रोमहर्षणे ॥ ७.१७२.११ ॥
யுயுதானனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு சிதறும் படையைக் கண்டு, நள்ளிரவில் அந்த மகத்தான, மயிர்சிலிர்க்கும் முழக்கத்தைக் கேட்டு...
7.172.12
सुतस्तवाब्रवीद्राजन्सारथिंरथिनां वरः ।
यत्रैष शब्दस्तत्राश्वांश्चोदयेति पुनःपुनः ॥ ७.१७२.१२ ॥
ஓ அரசே, தேர்வீரர்களில் சிறந்த உம் மகன் சாரதியிடம் மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்: 'இந்த ஒலி எங்குள்ளதோ அங்கே குதிரைகளைச் செலுத்து.'
7.172.13
तेन सञ्चोद्यमानस्तु ततस्तांस्तुरगोत्तमान् ।
सूतः सञ्चोदयामास युयुधानरथं प्रति ॥ ७.१७२.१३ ॥
அவனால் தூண்டப்பட்ட சாரதி அந்த உயர்ந்த குதிரைகளை யுயுதானனின் தேரை நோக்கி ஓட்டினான்.
7.172.14
ततो दुर्योधनः क्रुद्धो दृढधन्वा जितक्लमः ।
शीघ्रहस्तश्चित्रयोधी युयुधानमुपाद्रवत् ॥ ७.१७२.१४ ॥
அப்போது துரியோதனன் கோபமடைந்து, உறுதியான வில்லாளியும், சோர்வை வென்றவனும், விரைந்த கையுள்ளவனும், அற்புதப் போர்வீரனுமாக யுயுதானனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
7.172.15
ततः पूर्णायतोत्सृष्टैः शरैः शोणितभोजनैः ।
दुर्योधनं द्वादशभिर्माधवः प्रत्यविध्यत ॥ ७.१७२.१५ ॥
அப்போது முழுவதும் இழுத்து எய்யப்பட்ட, இரத்தம் உண்ணும் அம்புகளால் மாதவன் துரியோதனனை பன்னிரண்டு அம்புகளால் எதிர்த்துத் தாக்கினான்.
7.172.16
दुर्योधनस्तेन तथा पूर्वमेवार्दितः शरैः ।
शैनेयं दशभिर्बाणैः प्रत्यविध्यदमर्षितः ॥ ७.१७२.१६ ॥
துரியோதனன் அவனால் முன்பே அம்புகளால் வருத்தப்பட்டு, சினமடைந்து, சைநேயனை பத்து அம்புகளால் எதிர்த்துத் தாக்கினான்.
7.172.17
ततः समभवद्युद्धं तुमुलं भरतर्षभ ।
पाञ्चालानां च सर्वेषां भरतानां च दारुणम् ॥ ७.१७२.१७ ॥
அப்போது பாரதர்களில் சிறந்தவனே, பாஞ்சாலர்களுக்கும் அனைத்து பாரதர்களுக்கும் இடையே ஒரு பயங்கரமான கடும் போர் மூண்டது.
7.172.18
शैनेयस्तु रणे क्रुद्धस्तव पुत्रं महारथम् ।
सायकानामशीत्या तु विव्याधोरसि भारत ॥ ७.१७२.१८ ॥
சைநேயன் போரில் சினந்து, பரதனே, உன் மகனாகிய மகாரதனை அறுபதுக்கு மேற்பட்ட எண்பது அம்புகளால் மார்பில் துளைத்தான்.
7.172.19
ततोऽस्य वाहान्समरे शरैर्निन्ये यमक्षयम् ।
सारथिं च रथात्तूर्णं पातयामास पत्रिणा ॥ ७.१७२.१९ ॥
பின்னர் போரில் அம்புகளால் அவனது குதிரைகளை யமலோகத்திற்கு அனுப்பினான்; உடனே ஓர் அம்பினால் சாரதியையும் தேரிலிருந்து வீழ்த்தினான்.
7.172.20
हताश्वे तु रथेऽतिष्ठन्पुत्रस्तव विशाम्पते ।
मुमोच निशितान्बाणाञ्शैनेयस्य रथं प्रति ॥ ७.१७२.२० ॥
மன்னா, குதிரைகள் கொல்லப்பட்ட தேரில் உன் மகன் நின்றான்; சைநேயனின் தேரை நோக்கி கூரிய அம்புகளை ஏவினான்.
7.172.21
शरान्पञ्छसतांस्तस्मै शैनेयः कृतहस्तवत् ।
चिच्छेद समरे राजन्प्रेषितांस्तनयेन ते ॥ ७.१७२.२१ ॥
மன்னா, சைநேயன் திறமையான கையால் போரில் உன் மகன் அவன் மீது ஏவிய ஐநூறு அம்புகளை வெட்டினான்.
7.172.22
अथापरेण भल्लेन मुष्टिदेशे महद्धनुः ।
चिच्छेद तरसा युद्धे तव पुत्रस्य माधव ॥ ७.१७२.२२ ॥
பின்னர் வேறொரு பல்லத்தால், மாதவா, போரில் உன் மகனின் பெரிய வில்லை பிடிமுனையில் வேகமாக வெட்டினான்.
7.172.23
विरथो विधनुष्कश्च सर्वलोकेश्वरः प्रभुः ।
आरुरोह रथं तूर्णं भास्वरं कृतवर्मणः ॥ ७.१७२.२३ ॥
தேரும் வில்லும் இழந்தவனாகவும், அனைத்து உலகங்களின் தலைவனாகவும் வல்லவனுமான அவன், கிருதவர்மனின் ஒளிரும் தேரில் விரைவாக ஏறினான்.
7.172.24
दुर्योधने परावृत्ते शैनेयस्तव वाहिनीम् ।
द्रावयामास विशिखैर्निशामध्ये विशाम्पते ॥ ७.१७२.२४ ॥
துரியோதனன் திரும்பிச் சென்றபோது, சைநேயன் நள்ளிரவில் அம்புகளால் உன் படையை ஓடச் செய்தான்.
7.172.25
शकुनिश्चार्जुनं राजन्परिवार्य समन्ततः ।
रथैरनेकसाहस्रैर्गजैश्चापि सहस्रशः।
तथा हयसहस्रैश्च नानाशस्त्रैरवाकिरत् ॥ ७.१७२.२५ ॥
அரசே, சகுனி அர்ஜுனனை நாற்புறமும் சூழ்ந்து, ஆயிரக்கணக்கான தேர்கள், யானைகள், குதிரைகளுடன், பலவகை ஆயுதங்களால் அவனைப் பொழிந்தான்.
7.172.26
ते महास्त्राणि सर्वाणि विकिरन्तोऽर्जुनं प्रति ।
अर्जुनं योधयन्ति स्म क्षत्रियाः कालचोदिताः ॥ ७.१७२.२६ ॥
அந்த மகா ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் அர்ஜுனன் மீது பொழிந்தவர்களாய், காலத்தால் தூண்டப்பட்ட க்ஷத்திரியர்கள் அர்ஜுனனுடன் போரிட்டனர்.
7.172.27
तान्यर्जुनः सहस्राणि रथवारणवाजिनाम् ।
प्रत्यवारयदायस्तः प्रकुर्वन्विपुलं क्षयम् ॥ ७.१७२.२७ ॥
அர்ஜுனன், பெரும் அழிவை உண்டாக்கியவனாய், அந்த ஆயிரக்கணக்கான தேர்கள், யானைகள், குதிரைகளைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.
7.172.28
ततस्तु समरे शूरः शकुनिः सौबलस्तदा ।
विव्याध निशितैर्बाणैरर्जुनं प्रहसन्निव ॥ ७.१७२.२८ ॥
அப்போது போரில் சூரனான சுபலனின் மகன் சகுனி, சிரிப்பது போல, கூரிய அம்புகளால் அர்ஜுனனைத் துளைத்தான்.
7.172.29
पुनश्चैव शतेनास्य संरुरोध महारथम् ॥ ७.१७२.२९ ॥
மீண்டும் அவன் நூறு அம்புகளால் அந்த மகாரதனைத் தடுத்தான்.
7.172.30
तमर्जुनस्तु विंशत्या विव्याध युधि भारत ।
अथेतरान्महेष्वासांस्त्रिभिस्त्रिभिरविध्यत ॥ ७.१७२.३० ॥
பாரதனே, அர்ஜுனன் போரில் அவனை இருபது அம்புகளால் துளைத்தான்; பின்னர் மற்ற மகா வில்லாளிகளை மூன்று மூன்று அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.172.31
निवार्य तान्बाणगणैर्युधि राजन्धनञ्जयः ।
जघान तावकान्योधान्वज्रपाणिरिवासुरान् ॥ ७.१७२.३१ ॥
அரசே! போரில் தனஞ்சயன் அம்புத் திரள்களால் அவர்களைத் தடுத்து, வஜ்ரபாணி (இந்திரன்) அசுரர்களை அழிப்பது போல உமது வீரர்களை வீழ்த்தினான்.
7.172.32
भुजैश्छिन्नैर्महीपाल हस्तिहस्तोपमैर्मृधे ।
समाकीर्णा मही भाति पञ्चास्यैरिव पन्नगैः ॥ ७.१७२.३२ ॥
மன்னனே! போரில் யானைத் துதிக்கைகள் போன்ற துண்டான கைகளால் நிறைந்த நிலம், ஐந்து தலைப் பாம்புகளால் மூடப்பட்டது போல் தோன்றியது.
7.172.33
शिरोभिः सकिरीटैश्च सुनसैश्चारुकुण्डलैः ।
सन्दष्टौष्ठपुटैः क्रुद्धैस्तथैवोद्वृत्तलोचनैः ॥ ७.१७२.३३ ॥
கிரீடங்களுடனும், அழகிய மூக்குடனும், அழகிய குண்டலங்களுடனும், பற்களால் உதடுகளைக் கடித்த, சினம் கொண்ட, புரண்ட கண்களுடைய தலைகளாலும்.
7.172.34
निष्कचूडामणिधरैः क्षत्रियाणां पियंवदैः ।
पङ्कजैरिव विन्यस्तैः पर्वतैर्विबभौ मही ॥ ७.१७२.३४ ॥
பொன் அணிகளும் சூடாமணிகளும் அணிந்த, இனிய சொல் பேசிய க்ஷத்திரியர்களின் தலைகள் தாமரைகள் போலச் சிதறிக் கிடந்தன; அவற்றால் நிலம் மலைகளால் நிறைந்தது போல் ஒளிர்ந்தது.
7.172.35
कृत्वा तत्कर्म बीभत्सुरुग्रमुग्रपराक्रमः ।
विव्याध शकुनिं भूयः पञ्चभिर्नतपर्वभिः ॥ ७.१७२.३५ ॥
அந்தச் செயலைச் செய்த, கடும் வீரமுடைய பீபத்சு (அர்ஜுனன்) மீண்டும் ஐந்து வளைந்த முடிச்சுக் கணைகளால் சகுனியைத் துளைத்தான்.
7.172.36
अताडयदुलूकं च त्रिभिरेव तथा शरैः ।
उलूकं पुनराजघ्ने त्रिभिरेव महायशाः ॥ ७.१७२.३६ ॥
அவ்வாறே மூன்று அம்புகளால் உலூகனையும் தாக்கினான்; பின்னர் மகாயசஸ்வியான அவன் உலூகனை மீண்டும் மூன்றே அம்புகளால் அடித்தான்.
7.172.37
स तु तेन समाविद्ध क्रोधाद्द्विगुणविक्रमः ।
शरैरनेकसाहस्रैः सोऽर्जुनं प्रत्यविध्यत ॥ ७.१७२.३७ ॥
அவனால் தாக்கப்பட்ட அவன், கோபத்தால் இரட்டிப்பு வீரத்துடன் ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளால் அர்ஜுனனைத் துளைத்தான்.
7.172.38
तमुलूकस्तथा विद्धा वासुदेवमताडयत् ।
ननाद च महानादं पूरयन्निव मेदिनीम् ॥ ७.१७२.३८ ॥
அவ்வாறே துளைக்கப்பட்ட உலூகனும் வாசுதேவனைத் தாக்கி, பூமியை நிரப்புவது போல் பெரும் முழக்கமிட்டான்.
7.172.39
अर्जुनः शकुनेश्चापं सायकैरच्छिनद्रणे ।
निन्ये च चतुरो वाहान्यमस्य सदनं प्रति ॥ ७.१७२.३९ ॥
அர்ஜுனன் போரில் தன் அம்புகளால் சகுனியின் வில்லை அறுத்தான்; அவனுடைய நான்கு குதிரைகளையும் யமனின் இருப்பிடத்திற்கு அனுப்பினான்.
7.172.40
ततो रथादवप्लुत्य सौबलो भरतर्षभ ।
उलूकस्य रथं तूर्णमारुरोह विशाम्पते ॥ ७.१७२.४० ॥
பின்னர், பாரதர்களில் சிறந்தவனே, சௌபலன் (சகுனி) தன் தேரிலிருந்து குதித்து விரைவாக உலூகனின் தேரில் ஏறினான்.
7.172.41
तावेकरथमारूढौ पितापुत्रौ महारथौ ।
पार्थं सिषिचतुर्बाणैर्गिरिं मेघाविवाम्बुभिः ॥ ७.१७२.४१ ॥
ஒரே தேரில் ஏறிய அந்தத் தந்தையும் மகனும், இரு பெரும் தேர்வீரர்களும், பார்த்தன் மீது அம்புகளைப் பொழிந்தனர்; மேகங்கள் மலையின் மீது நீர் பொழிவதுபோல்.
7.172.42
तौ तु विद्धा महाराज पाण्डवो निशितैः शरैः ।
विद्रावयंस्तव चमूं शतशो व्यधमच्छरैः ॥ ७.१७२.४२ ॥
மகாராஜாவே! பாண்டவன் அவ்விருவரையும் கூரான அம்புகளால் துளைத்து, உங்கள் படையை ஓடச்செய்து நூற்றுக்கணக்கான முறை அம்புகளால் அழித்தான்.
7.172.43
अनिलेन यथाऽभ्राणि विच्छिन्नानि समन्ततः ।
विच्छिन्नानि तथा राजन्बलान्यासन्विशाम्पते ॥ ७.१७२.४३ ॥
காற்றால் மேகங்கள் எல்லாப் பக்கமும் சிதறுவது போல, அரசே, மக்களின் தலைவரே, படைகளும் சிதறின.
7.172.44
तद्बलं भरतश्चेष्ठ वध्यमानं तदा निशि ।
प्रदुद्राव दिशः सर्वा वीक्षमाणं भयार्दितम् ॥ ७.१७२.४४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, இரவில் வெட்டுண்டுகொண்டிருந்த அந்தப் படை பயத்தால் துன்புற்று எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடி, பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது.
7.172.45
उत्सृज्य वाहान्समरे चोदयन्तस्तथाऽपरे ।
सम्भ्रान्ताः पर्यधावन्त तस्मिंस्तमसि दारुणे ॥ ७.१७२.४५ ॥
சிலர் போரில் தங்கள் வாகனங்களை விட்டுவிட்டு, சிலர் அவற்றை ஓட்டிக்கொண்டு, திகைத்து அந்தக் கொடிய இருளில் ஓடினர்.
7.172.46
विजित्य समरे योधांस्तावकान्भरतर्षभ ।
दध्मतुर्मुदितौ शङ्खौ वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ७.१७२.४६ ॥
பரதர்களில் காளையே, போரில் உமது வீரர்களை வென்று, மகிழ்ந்த வாசுதேவரும் தனஞ்சயரும் தங்கள் சங்குகளை ஊதினர்.
7.172.47
धृष्टद्युम्नो महाराज द्रोणं विद्धा त्रिभिः शरैः ।
चिच्छेद धनुषस्तूर्णं ज्यां शरेण शितेन ह ॥ ७.१७२.४७ ॥
மகாராஜாவே, திருஷ்டத்யும்னன் துரோணரை மூன்று அம்புகளால் துளைத்து, உடனே ஒரு கூரிய அம்பால் அவரது வில்லின் நாணை அறுத்தான்.
7.172.48
तन्निधाय धनुर्भूमौ द्रोणः क्षत्रियमर्दनः ।
आददेऽन्यद्धनुः शूरो वेगवत्सारवत्तरम् ॥ ७.१७२.४८ ॥
அந்த வில்லைத் தரையில் வைத்து, க்ஷத்திரியர்களை நசுக்கும் துரோணர் வீரமாக வேகமும் மிகு உறுதியுமுள்ள மற்றொரு வில்லை எடுத்தார்.
7.172.49
धृष्टद्युम्नं ततो द्रोणो विद्धा सप्तभिराशुगैः ।
सारथिं पञ्चभिर्बाणै राजन्विव्याध संयुगे ॥ ७.१७२.४९ ॥
பின்னர் துரோணர் ஏழு விரைந்த அம்புகளால் திருஷ்டத்யும்னனைத் துளைத்து, அரசே, போரில் ஐந்து அம்புகளால் அவனுடைய தேரோட்டியையும் துளைத்தார்.
7.172.50
तं निवार्य शरैस्तूर्णं धृष्टद्युम्नो महारथः ।
व्यधमत्कौरवीं सेनामासुरीं मघवानिव ॥ ७.१७२.५० ॥
அவனை அம்புகளால் உடனே தடுத்து, மகாரதனான திருஷ்டத்யும்னன் கௌரவ சேனையை இந்திரன் அசுரப் படையைப் போல சிதறடித்தான்.
7.172.51
वध्यमाने बले तस्मिंस्तव पुत्रस्य मारिष ।
प्रावर्तत नदी घोरां शोणितौघतरङ्गिणी ॥ ७.१७२.५१ ॥
ஐயா, உம் மகனின் அந்தப் படை கொல்லப்பட்டபோது, இரத்த வெள்ளத்தின் அலைகளுடன் ஒரு கொடிய ஆறு பாய்ந்தது.
7.172.52
उभयोः सेनयोर्मध्ये नराधद्विपवाहिनी ।
तथा वैतरणी राजन्यतराजुपुरं प्रति ॥ ७.१७२.५२ ॥
இரு படைகளுக்கு நடுவே மனிதர்களையும் யானைகளையும் அடித்துச் செல்லும் அந்த ஆறு, அரசே, யமலோகம் நோக்கிப் பாயும் வைதரணியைப் போல இருந்தது.
7.172.53
द्रावयित्वा तु तत्सैन्यं धृष्टद्युम्नः प्रतापवान् ।
अभ्यराजत तेजस्वी शक्रो देवगणेष्विव ॥ ७.१७२.५३ ॥
அந்தப் படையை விரட்டியடித்து, வலிமைமிக்க தேஜஸ்வியான திருஷ்டத்யும்னன் தேவர் கூட்டத்தின் நடுவே இந்திரனைப் போல விளங்கினான்.
7.172.54
अथ दध्मुर्महाशङ्खान्धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ ।
यमौ च युयुधानश्च पाण्डक्य वृकोदरः ॥ ७.१७२.५४ ॥
அப்போது திருஷ்டத்யும்னனும் சிகண்டியும், இரட்டையர்களும், யுயுதானனும், பாண்டவனும், வ்ருகோதரனும் பெரிய சங்குகளை ஊதினர்.
7.172.55
जित्वा रथसहस्राणि तावकानां महारथाः ।
सिंहनादरवांश्चक्रुः पाण्डवा जितकाशिनः ॥ ७.१७२.५५ ॥
உங்கள் தரப்பின் ஆயிரக்கணக்கான தேர்களை வென்ற மகாரதர்களான பாண்டவர்கள், வெற்றி பெற்றவர்களாக எண்ணி, சிங்க முழக்கம் போன்ற ஒலியை எழுப்பினர்.
7.172.56
पश्यतस्तव पुत्रस्य कर्णस्य च रणोत्कटाः ।
तथा द्रोणस्य शूरस्य द्रौणेश्चैव विशाम्पते ॥ ७.१७२.५६ ॥
மன்னா, உங்கள் மகன், கர்ணன், வீரர் துரோணர், துரோணரின் மகன் ஆகியோர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், போரில் ஆவேசமான பாண்டவர்கள் இவ்வாறு செய்தனர்.