Mahābhārata · Adhyāya 7.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.18.1
ततः संशप्तका राजन्समे देशे व्यवस्थिताः ।
व्यूढानीकै रथैरेव चन्द्रार्धाख्यैर्मुदा युताः ॥ ७.१८.१ ॥
Dann, o König, standen die Saṃśaptaka auf ebenem Gelände, mit ihren aufgestellten Heeren und den Wagen namens Halbmond, voller Freude.
7.18.2
ते किरीटिनमायान्तं दृष्ट्वा हर्षेण मारिष ।
अतीव सम्प्रहृष्टास्ते ह्युपलक्ष्य धनञ्जयम्।
उदक्रोशन्नरव्याघ्राः शब्देन महता तदा ॥ ७.१८.२ ॥
O Verehrter, als sie den Diademträger herannahen sahen, waren sie überaus erfreut; Dhanañjaya erkennend, brüllten die Menschentiger da mit gewaltigem Schall.
7.18.3
स दिशः प्रदिशः सर्वा नभश्चैव समावृणोत् ।
आवृतत्वाच लोकस्य नासीत्तत्र प्रतिस्वनः ॥ ७.१८.३ ॥
Jener Schall bedeckte alle Richtungen, die Zwischenrichtungen und den Himmel; da die Welt so umhüllt war, gab es dort kein Echo.
7.18.4
सोऽतीव संप्रहृष्टांस्तानुपलभ्य धनञ्जयः ।
किञ्चिदभ्युत्स्मयन्कृष्णमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.१८.४ ॥
Als er sah, dass sie sehr erfreut waren, lächelte Dhanañjaya ein wenig und sprach diese Worte zu Kṛṣṇa.
7.18.5
देवकीपुत्र पश्येमान्मुमूर्षूनद्य संयुगे ।
भ्रातॄंस्त्रैगर्तकानेतान्रोदितव्ये प्रहर्षितान् ॥ ७.१८.५ ॥
O Sohn der Devakī, sieh diese Brüder, die Traigarta, die heute im Kampf sterben wollen; obwohl sie beweint werden sollten, sind sie erfreut.
7.18.7
आससाद रणे व्यूढां त्रिगर्तानामनीकिनीम् ॥ ७.१८.७ ॥
Er erreichte im Kampf das aufgestellte Heer der Traigarta.
7.18.8
स देवदत्तमादाय शङ्खं हेमपरिष्कृतम् ।
दध्मौ वेगेन महता घोषेणापूरयन्दिशः ॥ ७.१८.८ ॥
Er nahm die mit Gold geschmückte Muschel Devadatta, blies mit gewaltiger Kraft hinein und füllte alle Himmelsrichtungen mit ihrem mächtigen Getöse.
7.18.9
तेन शब्देन वित्रस्ता संशप्तकवरूथिनी ।
विचेष्टाऽवस्थिता सङ्ख्ये ह्यश्मसारमयी यथा ॥ ७.१८.९ ॥
Vom Klang erschreckt, stand das Heer der Saṃśaptakas im Kampf regungslos da, als wäre es aus hartem Stein.
7.18.10
सा सेना भरतश्रेष्ठ निश्चेष्टा शुशुभे तदा ।
चित्रे पटे यथा न्यस्ता कुशलैः शिल्पिभिर्नरैः ॥ ७.१८.१० ॥
O Bester der Bharatas, jenes Heer glänzte da regungslos, wie ein Bild, das geschickte Künstler auf ein Tuch gemalt haben.
7.18.11
स्वनेन तेन सैन्यानां दिवमावृण्वता तदा ।
सस्वना पृथिवी सर्वा तथैव च महोदधिः।
स्वनेन तेन सैन्यानां कर्णास्तु बधिरीकृताः ॥ ७.१८.११ ॥
Als jener Lärm den Himmel bedeckte, hallten auch die ganze Erde und der große Ozean wider; durch das Tosen der Heere wurden die Ohren taub.
7.18.12
वाहास्तेषां विवृत्ताक्षाः स्तब्धकर्णशिरोधराः ।
विष्टब्धचरणा मूत्रं रुधिरं च प्रसुस्रुवुः।
ततो व्युपारमच्छब्दः प्रहृष्टास्ते ततोऽभवन् ॥ ७.१८.१२ ॥
Die Augen ihrer Pferde verdrehten sich, ihre Ohren und Hälse erstarrten, ihre Beine wurden steif, und sie ließen Urin und Blut fließen. Dann verstummte der Schall, und sie freuten sich.
7.18.13
उपलभ्य ततः संज्ञामवस्थाप्य च वाहिनीम् ।
युगपत्पाण्डुपुत्राय चिक्षिपुः कङ्कपत्रिणः ॥ ७.१८.१३ ॥
Dann, nachdem sie das Bewusstsein wiedererlangt und ihr Heer gefestigt hatten, schleuderten sie gleichzeitig reiherbefiederte Pfeile auf den Sohn Pāṇḍus.
7.18.14
तानर्जुनः सहस्राणि दशपञ्चभिराशुगैः ।
अनागतानेव शरैश्चिच्छेदाशु पराक्रमी ॥ ७.१८.१४ ॥
Arjuna, der Tapfere, zerschnitt sogleich jene Tausende von Pfeilen, noch bevor sie ihn erreicht hatten, mit fünfzehn schnellen Pfeilen.
7.18.15
ततोऽर्जुनं शितैर्बाणैर्दशभिर्दशभिः पुनः ।
प्राविध्यन्त ततः पार्थस्तानविध्यत्त्रिभिस्त्रिभिः ॥ ७.१८.१५ ॥
Dann trafen sie Arjuna erneut, jeder mit zehn scharfen Pfeilen. Da durchbohrte der Sohn Pṛthās jeden von ihnen mit drei Pfeilen.
7.18.16
एकैकस्तु ततः पार्थं राजन्विव्याध पञ्चभिः ।
स च तान्प्रतिविव्याध द्वाभ्यां द्वाभ्यां पराक्रमी ॥ ७.१८.१६ ॥
Da durchbohrte jeder von ihnen, o König, den Sohn Pṛthās mit fünf Pfeilen. Und der Tapfere durchbohrte sie der Reihe nach, jeden mit zwei Pfeilen.
7.18.17
भूय एव तु सङ्क्रुद्धास्त्वर्जुनं सहकेशवम् ।
आपूरयञ्शरैस्तीक्ष्णैस्तटाकमिव वृष्टिभिः ॥ ७.१८.१७ ॥
Doch nun, noch mehr zornig, überschütteten sie Arjuna samt Keśava mit scharfen Pfeilen, wie ein Teich sich mit Regen füllt.
7.18.18
ततः शरसहस्राणि प्रापतन्नर्जुनं प्रति ।
भ्रमराणामिव व्राताः फुल्लं द्रुमगणं वने ॥ ७.१८.१८ ॥
Da stürzten Tausende von Pfeilen auf Arjuna zu, wie Schwärme von Bienen auf einen blühenden Baumhain im Wald niederfallen.
7.18.19
ततः सुबाहुस्त्रिंशद्भिरद्रिसारमयैः शरैः ।
अविध्यदिषुभिर्गाढं किरीटे सव्यसाचिनम् ॥ ७.१८.१९ ॥
Da traf Subāhu den Savyasācin, Arjuna, tief am Diadem mit dreißig Pfeilen, die aus dem Wesen der Berge gefertigt waren.
7.18.20
तैः किरीटि किरीटस्थैर्हेमपुङ्खैरजिह्मगैः ।
शातकुम्भमयापीडो बभौ यूप इवोच्छ्रितः ॥ ७.१८.२० ॥
Mit jenen goldgefiederten, geradeaus fliegenden Pfeilen, die auf dem Diadem ruhten, glänzte Kirīṭins Krone aus geläutertem Gold wie ein aufgerichteter Opferpfahl.
7.18.21
हस्तावापं सुबाहोस्तु भल्लेन युधि पाण्डवः ।
चिच्छेद तं चैव पुनः शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.१८.२१ ॥
Im Kampf schnitt der Pāṇḍava mit einem breitköpfigen Pfeil Subāhus Handschutz ab und bedeckte ihn erneut mit einem Pfeilregen.
7.18.22
ततः सुशर्मा दशभिः सुरथस्तु किरीटिनम् ।
सुधर्मा सुधनुश्चैव सुबाहुश्च समार्पयत् ॥ ७.१८.२२ ॥
Da griffen Suśarman mit zehn Pfeilen und Suratha den Träger des Diadems an, und auch Sudharman, Sudhanus und Subāhu fielen gemeinsam über ihn her.
7.18.23
तांस्तु सर्वान्पृथग्बाणैर्वानरप्रवरध्वजः ।
प्रत्यविध्यद्ध्वजांश्चैषां भल्लैश्चिच्छेद सायकान् ॥ ७.१८.२३ ॥
Doch jener, dessen Banner den besten der Affen trug, erwiderte ihnen allen mit einzelnen Pfeilen und schnitt mit breitköpfigen Pfeilen ihre Banner und Pfeile ab.
7.18.24
सुधन्वनो धनुश्छित्त्वा हयांश्चास्यावधीच्छरैः ।
अथास्य सशिरस्त्राणं शिरः कायादपातयत् ॥ ७.१८.२४ ॥
Nachdem er Sudhanvans Bogen zerschnitten und seine Pferde mit Pfeilen erschlagen hatte, schlug er ihm den Kopf samt Helm vom Leib.
7.18.25
जहार पार्थः सैन्येषु सहस्रे द्वे च योधिनाम् ।
तस्मिन्निपतिते वीरे त्रस्तास्तस्य पदानुगाः ॥ ७.१८.२५ ॥
Der Sohn Pṛthās nahm unter den Heeren zweitausend Kriegern das Leben; als jener Held gefallen war, gerieten seine Gefolgsleute in Schrecken.
7.18.26
भूयिष्ठं प्रतिरुद्धा ये हतैर्योधैर्यशस्विनः ।
व्यद्रवन्त भयाद्भीता यत्र दौर्योधनं बलम् ॥ ७.१८.२६ ॥
Die berühmten Krieger, größtenteils durch die Erschlagenen aufgehalten, flohen in Furcht dorthin, wo das Heer Duryodhanas stand.
7.18.27
ततो जघानं सङ्क्रुद्धो वासविस्तां महाचमूम् ।
शरजालैरविच्छिन्नैस्तमः सूर्य इवांशुभिः ॥ ७.१८.२७ ॥
Da erschlug der zornige Sohn Vāsavas (Arjuna) jenes große Heer mit einem ununterbrochenen Netz von Pfeilen, wie die Sonne mit ihren Strahlen die Finsternis vertreibt.
7.18.28
ततो भग्ने बले तस्मिन्विप्रलीने समन्ततः ।
सव्यसाचिनि सङ्क्रुद्वे त्रैगर्तान्भयमाविशत् ॥ ७.१८.२८ ॥
Als jenes Heer zerschlagen und nach allen Seiten zerstreut war und Savyasācin (Arjuna) zornig war, da befiel die Trigarta die Furcht.
7.18.29
ते वध्यमानाः पार्थेन शरैः सन्नतपर्वभिः ।
अमुह्यंस्तत्रतत्रैव त्रस्ता मृगगणा इव ॥ ७.१८.२९ ॥
Von den Pfeilen Pārthas mit gebogenen Schäften getroffen, irrten sie hierhin und dorthin umher, wie Herden verängstigter Hirsche.
7.18.30
ततस्त्रिगर्तराट् क्रुद्धस्तानुवाच महारथान् ।
अलं द्रुतेन वः शूरा न भयं कर्तुमर्हथ ॥ ७.१८.३० ॥
Da sprach der König der Trigarta zornig zu jenen großen Wagenkriegern: 'Genug des Fliehens! Helden, ihr dürft euch nicht der Furcht hingeben.'
7.18.31
शप्त्वाऽथ शपथान्घोरान्सर्वसैन्यस्य पश्यतः ।
गत्वा दौर्योधनं सैन्यं किं वै वक्ष्यथ मुख्यशः। ॥ ७.१८.३१ ॥
Nachdem ihr vor den Augen des ganzen Heeres furchtbare Eide geschworen habt, was werdet ihr vor allem sagen, wenn ihr zum Heer Duryodhanas zurückkehrt?
7.18.32
नावहास्याः कथं लोके कर्मणाऽनेन संयुगे ।
भवेम सहिताः सर्वे निवर्तध्वं यथाबलम् ॥ ७.१८.३२ ॥
Wie sollen wir in der Welt nicht zum Gespött werden, nach einer solchen Tat in dieser Schlacht? Kehrt alle gemeinsam um, je nach eurer Kraft.
7.18.33
एवमुक्तास्तु ते राजन्नुदक्रोशन्मुहुर्मुहुः ।
शङ्खांश्च दध्मिरे वीरा हर्षयन्तः परस्परम् ॥ ७.१८.३३ ॥
So angesprochen, o König, schrien sie immer wieder auf, und die Helden bliesen ihre Muscheln und ermutigten einander.
7.18.34
ततस्ते सन्न्यवर्तन्तं संशप्तकगणाः पुनः ।
नारायणाश्च गोपाला मृत्युं कृत्वाऽनिवर्तनम् ॥ ७.१८.३४ ॥
Da wandten sich die Scharen der Saṃśaptakas, die Nārāyaṇas und die Hirten wieder um, indem sie den Tod selbst zum Entschluss machten, nicht zu weichen.