மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.2.1
हतं भीष्ममथाधिरथिर्विदित्वा ।
भिन्नां नावं वारिधावत्यगाधे।
सोदर्यवद्व्यसनात्सूतपुत्रः ।
संतारयिष्यंस्तव पुत्रस्य सेनाम् ॥ ७.२.१ ॥
பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டதை அறிந்த சூதபுத்திரன் கர்ணன், அளவற்ற கடலில் உடைந்த படகைப் போல துன்பத்தில் இருந்த உன் மகனின் படையை, சகோதரனைப் போல கரையேற்ற விரும்பினான்.
7.2.2
श्रुत्वा तु कर्णः पुरुषेन्द्रमच्युतं ।
निपातितं शान्तनवं महारथम्।
अथोपयायात्सहसारिकर्षणो ।
धनुर्धराणां प्रवरस्तदा नृप ॥ ७.२.२ ॥
சாந்தனுவின் மகனும் மகாரதருமான பீஷ்மர் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கேட்ட வில்லாளர்களில் சிறந்தவனும் எதிரிகளை வருத்துபவனுமான கர்ணன், அப்போது விரைவாக அங்கு வந்தான், அரசே.
7.2.3
हते तु रथसत्तमे परैर्निमज्जतीं नावमिवार्णवे कुरून् ।
पितेव पुत्रांस्त्वरितोऽभ्ययात्ततः सन्तारयिष्यंस्तव पुत्रस्य सेनाम् ॥ ७.२.३ ॥
தேர்வீரர்களில் சிறந்தவர் வீழ்ந்த பிறகு, எதிரிகளால் கடலில் மூழ்கும் படகைப் போல மூழ்கிக் கொண்டிருந்த குருக்களை, தந்தை மகன்களிடம் விரைவதுபோல, உன் மகனின் படையைக் கரையேற்ற கர்ணன் விரைந்து வந்தான்.
7.2.4
सम्मृज्य दिव्यं धनुराततज्यं स रामदत्तं रिपुसङ्घहन्ता ।
बाणांश्च कालानलवायुकल्पानुल्लालयन्वाक्यमिदं बभाषे।
यस्मिन्धृतिर्बुद्धिपराक्रमौजः सत्यं स्मृतिर्वीरगुणाश्च सर्वे ।
अस्त्राणि दिव्यान्यथ संनतिह्रीः प्रिया च वागनसूया च भीष्मे ॥ ७.२.४ ॥
பகைவர் கூட்டங்களை அழிப்பவனான கர்ணன், பரசுராமர் அளித்த தெய்வீக வில்லைத் துடைத்து, நாண் ஏற்றி, காலம், தீ, காற்று போன்ற அம்புகளைப் பிரயோகித்து இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்: தைரியம், அறிவு, வீரம், ஓஜஸ், சத்தியம், நினைவாற்றல் மற்றும் எல்லா வீரகுணங்களும், தெய்வீக அஸ்திரங்களும், பணிவும் நாணமும், இனிய சொல்லும், பொறாமையின்மையும் எவரிடம் இருந்தனவோ, அந்த பீஷ்மர் (இப்போது இல்லை).
7.2.5
सदा कृतज्ञे द्विजशत्रुघातके सनातनं चन्द्रमसीव लक्ष्मीः ।
स चेत्प्रशान्तः परवीरहन्ता मन्ये हतानेव च सर्ववीरान् ॥ ७.२.५ ॥
எப்போதும் நன்றியுள்ளவனும், அந்தணர்களின் பகைவரை அழிப்பவனுமான அவன், சந்திரனில் நிலைத்த லட்சுமி போல, இப்போது அமைதியடைந்திருந்தால், பகைவீரர்களைக் கொல்பவனும் அனைத்து வீரர்களுடனும் கொல்லப்பட்டான் என்று நான் கருதுகிறேன்.
7.2.6
नेह ध्रुवं किङ्चन जातु विद्यते। लोके ह्यस्मिन्कर्मणोऽनित्ययोगात् ।
सूर्योदये को हि विमुक्तसङ्शयो भावं कुर्वीतार्यमहाव्रते हते ॥ ७.२.६ ॥
இவ்வுலகில் எதுவும் நிச்சயமாக இல்லை, ஏனெனில் செயலின் தொடர்புகள் நிலையற்றவை. சூரியோதயத்தில், ஆரியனின் மகாவிரதத்தில் கொல்லப்பட்டவனுக்காக, சந்தேகமின்றி யார் மனநிலையைக் கொள்ள முடியும்?
7.2.7
वसुप्रभावे वसुवीर्यसंभवे गते वसूनेव वसुंधराधिपे ।
वसूनि पुत्रांश्च वसुंधरां तथा कुरूंश्च शोचध्वमिमां च वाहिनीम् ॥ ७.२.७ ॥
வசுக்களின் ஒளியுடையவனே, வசுக்களின் வீரியத்தில் பிறந்தவனே, வசுக்களைப் போன்ற பூமியின் அதிபதி சென்றுவிட்ட பின், வசுக்களுக்காகவும், புதல்வர்களுக்காகவும், பூமிக்காகவும், அதுபோலவே குருக்களுக்காகவும், இந்தப் படைக்காகவும் துயருறுங்கள்.
7.2.8
महाप्रभावे वरदे निपातिते लोकेश्वरे शास्तरि चामितौजसि ।
पराजितेषु भरतेषु दुर्मनाः कर्णो भृशं न्यश्वसदश्रु वर्तयन् ॥ ७.२.८ ॥
மிகுந்த ஒளியுடையவனும், வரமளிப்பவனும், உலகநாதனும், அளவிலா வீரியமுடைய ஆட்சியாளனுமான அவன் வீழ்ந்தபோதும், பாரதர்கள் தோற்றபோதும், துயருற்ற கர்ணன் கண்ணீர் சிந்தியவாறு மிகவும் பெருமூச்சு விட்டான்.
7.2.9
इदं च राधेयवचो निशम्य सुताश्च राजंस्तव सैनिकाश्च ह ।
परस्परं चुक्रुशुरार्तिजं मुहुस्तदाश्रु नेत्रैर्मुमुचुश्च शब्दवत् ॥ ७.२.९ ॥
அரசே, ராதேயனின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டு உம் புதல்வர்களும் வீரர்களும் ஒருவரையொருவர் நோக்கித் துயரத்தால் எழுந்த கூக்குரல் இட்டனர்; அப்போது மீண்டும் மீண்டும் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சிந்தி ஒலியுடன் அழுதனர்.
7.2.10
प्रवर्तमाने तु पुनर्महाहवे विगाह्यमानासु चमूषु पार्थिवैः ।
अथाब्रवीद्धर्षकरं तदा वचो रथर्पभान्सर्वमहारथर्षभः ॥ ७.२.१० ॥
மீண்டும் பெரும் போர் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கையில், அரசர்களின் படைகள் அதில் புகுந்தபோது, அனைத்து மகாரதர்களிலும் சிறந்தவர் அப்போது தேர்வீரர்களில் சிறந்தவர்களிடம் மகிழ்ச்சியூட்டும் சொற்களைக் கூறினார்.
7.2.11
जगत्यनित्ये सततं प्रधावति प्रचिन्तयन्नस्थिरमद्य लक्षये ।
भवत्सु तिष्ठत्स्विह पातितो मृधे निरिप्रकाशः कुरुपुङ्गवः कथम् ॥ ७.२.११ ॥
நிலையற்ற இவ்வுலகில் எல்லாம் எப்போதும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்று சிந்திக்கிறேன்; இன்று இந்த நிலையின்மையைக் காண்கிறேன். நீங்கள் அனைவரும் இங்கிருக்கையில், போரில் வீழ்ந்து ஒளியிழந்த குருகுலக் காளை எப்படி?
7.2.12
निपातिते शान्तनवे महारथे दिवाकरे भूतलमास्थिते यथा ।
न पार्थिवाः सोढुमलं धनंजयं गिरिप्रवोढारमिवानिलं द्रुमाः ॥ ७.२.१२ ॥
சூரியன் தரையில் விழுந்தது போல, சாந்தனுவின் மகனான மகாரதர் வீழ்ந்தபின், அரசர்கள் தனஞ்சயனைத் தாங்கமுடியவில்லை; மலைகளை அசைக்கும் காற்றை மரங்கள் தாங்க முடியாதது போல.
7.2.13
हतप्रधानं त्विदमार्तरूपं परैर्हतोत्साहमनाथमद्य वै ।
मर्या कुख्णां परिपाल्यमाहवे बलं यथा तेन महात्मना तथा ॥ ७.२.१३ ॥
தலைவன் கொல்லப்பட்ட இந்தப் படை துன்பநிலையில் உள்ளது; எதிரிகளால் அதன் உற்சாகம் அழிக்கப்பட்டு, இன்று அது தலைவனற்றதாகிவிட்டது. அந்த மகாத்மா எவ்வாறு போரில் இதைக் காத்தாரோ, அவ்வாறே…
7.2.14
समाहिते चात्मनि भारमीदृशं जगत्तथाऽनित्यमिदं च लक्षये ।
निपातितं चाहवशौण्डमाहखे कथं नु कुर्यामहमीदृशे भयम् ॥ ७.२.१४ ॥
உள்ளத்தில் இத்தகைய சுமையைக் கொண்டு, இவ்வுலகை இவ்வாறு நிலையற்றதாகக் காண்கிறேன்; போரில் வீரத்திற்குப் பெயர்போனவர் வீழ்ந்ததைக் காண்கையில், இத்தகைய அச்சத்தில் நான் என்ன செய்வேன்?
7.2.15
अहं तु तान्कुरुवृषभानजिह्मगैः प्रवेशयन्यमसदनं चरन्रणे ।
यशः परं जगति विभाव्य वर्तिता परैर्हतो भुवि शयिताथवा पुनः ॥ ७.२.१५ ॥
நான் போர்க்களத்தில் சென்று அந்தக் குரு வீரர்களை நேரான அம்புகளால் யமனின் இல்லத்திற்கு அனுப்புவேன். உலகில் உயர்ந்த புகழை உணர்ந்து, அல்லது பகைவர்களால் கொல்லப்பட்டு பூமியில் கிடப்பேன்.
7.2.16
युधिष्ठिरो धृतिमतिसत्यसत्ववान् वृकोदरो गजशततुल्यविक्रमः ।
तथार्जुनस्त्रिदशवरात्मजो युवा न तद्बलं सुजयमिहामरैरपि ॥ ७.२.१६ ॥
திருதி, புத்தி, உண்மை, வலிமை கொண்ட யுதிஷ்டிரர்; நூறு யானைகளின் வீரம் கொண்ட வ்ருகோதரன்; தேவர்களின் சிறந்த இந்திரனின் மகனான இளைஞன் அர்ஜுனன் — அவர்களின் படையை இங்கு தேவர்களாலும் எளிதில் வெல்ல முடியாது.
7.2.17
यमौ रणे यत्र यमोपमौ बले ससात्यकिर्यत्र च देवकीसुतः ।
न तद्बलं कापुरुषोऽभ्युपेयिवान्निवर्तते भृत्युमुखादिवासुभृत् ॥ ७.२.१७ ॥
போரில் யமனுக்கு நிகரான இரு சகோதரர்களும், சாத்யகியுடன் தேவகியின் மகன் (கிருஷ்ணன்) இருக்கும் அந்தப் படையை, ஒரு கோழை அணுகினால் அவன் மரணத்தின் வாயிலிருந்து திரும்பும் உயிரினம் போல பின்வாங்குவான்.
7.2.18
तपोऽभ्युदीर्णं तपसैव बाध्यते बलं बलेनैव तथा मनस्विभिः ।
मनश्च मे शत्रुनिवारणे ध्रुं स्वरक्षणे चाचलवद्व्यवस्थितम् ॥ ७.२.१८ ॥
மிகுந்த தவத்தை தவத்தாலேயே அடக்கலாம்; வலிமையை வலிமையாலேயே அடக்கலாம்; அவ்வாறே மனஉறுதி உடையவர்களால். என் மனமும் பகைவரைத் தடுப்பதிலும் என்னைக் காப்பதிலும் மலை போல் உறுதியாக நிலைத்துள்ளது.
7.2.19
एवं चैषां बाधमानः प्रभावं गत्वैवाहं ताञ्जयाम्यद्य सूत ।
मित्रद्रोहो मर्षणीयो न मेऽयं भग्ने सैन्ये यः समेयात्स मित्रम् ॥ ७.२.१९ ॥
இவ்வாறு இவர்களின் ஆற்றலை அடக்கி, சென்று நான் இன்று அவர்களை வெல்வேன், ஓ சூதா. நண்பனுக்குத் துரோகம் எனக்குப் பொறுக்கத்தக்கதல்ல; படை சிதறியபோது என்னிடம் வருபவனே நண்பன்.
7.2.20
कर्तास्म्येतत्सत्पुरुषार्यकर्म त्यक्त्वा प्राणाननुयास्यामि भीष्मम् ।
सर्वान्सङ्ख्ये शत्रुशङ्घान्हनिष्ये हतस्तैर्वा वीरलोकं प्रपत्स्ये ॥ ७.२.२० ॥
நல்லோரும் ஆரியரும் செய்யத் தகுந்த இந்தச் செயலை நான் செய்வேன். உயிரைத் துறந்து பீஷ்மரைப் பின்தொடர்வேன். போரில் எல்லாப் பகைவர் கூட்டங்களையும் கொல்வேன்; அல்லது அவர்களால் கொல்லப்பட்டு வீரருலகை அடைவேன்.
7.2.21
संप्राक्रुष्टे रुदितस्त्रीकुमारे पराहते पौरुषे धार्तराष्ट्रे ।
मया कृत्यमिति जानामि सूत तस्माद्राज्ञस्त्वद्य शत्रून्विजेष्ये ॥ ७.२.२१ ॥
பெண்களும் குழந்தைகளும் அழுது உரத்த குரலில் புலம்புகின்றனர்; தார்தராஷ்டிரர்களின் வீரியம் தோற்கடிக்கப்பட்டது. சூதனே, இது எனது கடமை என்று அறிவேன்; ஆகவே இன்று மன்னரின் பகைவர்களை வெல்வேன்.
7.2.22
कुरून्रक्षन्पाण्डुपुत्राञ्जिघांसंस्त्यक्त्वा प्राणान्घोररूपे रणेऽस्मिन् ।
सर्वान्सङ्ख्ये शत्रुसङ्घान्निहत्य दास्याम्यहं धर्म… ॥ ७.२.२२ ॥
குரு வீரர்களைக் காத்து, பாண்டு மைந்தர்களைக் கொல்ல விரும்பி, இந்தப் பயங்கரமான போரில் உயிரைத் துறந்து, போரில் எல்லாப் பகைவர் கூட்டங்களையும் கொன்று, நான் தர்மம்…
7.2.23
निबध्यतां मे कवचं विचित्रं हैमं शुभ्रं मणिरत्नावभासि ।
शिरस्त्राणं चार्कसमानभासं धनुः शरांश्चाग्निविपाहिकल्पान् ॥ ७.२.२३ ॥
என் அழகிய, பொன்னாலான, ஒளிரும் கவசம் கட்டப்படட்டும்; மணிகளும் இரத்தினங்களும் ஒளிர்வது. சூரியனைப் போல் ஒளிரும் தலைக்கவசமும், வில்லும், நெருப்பு மற்றும் விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அம்புகளும் (கொண்டு வரப்படட்டும்).
7.2.24
उपासङ्गान्पोडश योजयन्तु धनूम्पि दिव्यानि तथाऽऽहरन्तु ।
असींश्च शक्तीश्च गदाश्च गुर्वीः शङ्खं च जाम्बूनदचित्रनालम् ॥ ७.२.२४ ॥
பதினharu அம்பறாத்தூணிகளைக் கட்டச் செய்யுங்கள்; தெய்வீக வில்களையும் கொண்டு வாருங்கள்; வாள்களையும், ஈட்டிகளையும், கனத்த கதைகளையும் கொண்டு வாருங்கள்; ஜாம்புநத தங்கத்தால் வண்ணமிட்ட தண்டுடன் கூடிய சங்கையும் கொண்டு வாருங்கள்.
7.2.25
इमां रौक्मीं नागकक्ष्यां विचित्रां ध्वजं जैत्रं दिव्यमिन्दीवराङ्कम् ।
श्लक्ष्णैर्वस्त्रैर्विप्रमृज्यानयन्तु चित्रां मालां चारुबद्धां सलाजाम् ॥ ७.२.२५ ॥
இந்த பொன்னாலான நாகக்கச்யையும், விசித்திரமான வெற்றிக் கொடியையும், நீலத் தாமரை குறிக்கப்பட்ட தெய்வீகக் கொடியையும் மென்மையான துணிகளால் துடைத்து கொண்டு வாருங்கள்; அழகாகக் கட்டிய வண்ண மாலையையும் லாஜத்துடன் கொண்டு வாருங்கள்.
7.2.26
अश्वानग्र्यान्पाण्डुराभ्रप्रकाशान् पुष्टान्स्नातान्मन्त्रपूताभिरद्भिः ।
तप्तैर्भाण्डैः काञ्चनैरभ्युपेतान् शीघ्राञ्शीघ्रं सूतपुत्रानयस्व ॥ ७.२.२६ ॥
வெண்மேகங்களைப் போல் ஒளிரும், நன்கு உணவளிக்கப்பட்ட, மந்திரத்தால் புனிதமாக்கிய நீரால் நீராட்டப்பட்ட, தங்கத் தட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த குதிரைகளை, தேரோட்டியின் மகன்களே, விரைவில் விரைவில் கொண்டு வாருங்கள்.
7.2.27
रथं चाग्र्यं हेममालावनद्धं रत्नैश्चित्रं सूर्यचन्द्रप्रकाशैः ।
द्रव्यैर्युक्तं सम्प्रहारोपपन्नैर्बाहैर्युक्तं तूर्णमावर्तयस्व ॥ ७.२.२७ ॥
தங்கமாலைகளால் கட்டப்பட்ட சிறந்த தேரை, ரத்தினங்களால் விசித்திரமாக, சூரியனும் சந்திரனும் போல் ஒளிரும் தேரை, போருக்குரிய பொருட்களுடன் கூடி, வாகன விலங்குகளால் பூட்டப்பட்டதை விரைவில் திருப்பிக் கொண்டு வாருங்கள்.
7.2.28
चित्राणि चापानि च वेगवन्ति ज्याश्चोत्तमाः सन्नहनोपपन्नाः ।
तूणांश्च पूर्णान्महतः शराणामासाद्य गात्रावरणानि चैव ॥ ७.२.२८ ॥
அழகிய வில்களையும், வேகமான நல்ல நாண்களையும், கவசம் பொருத்தப்பட்டவற்றையும், பெரிய அம்புகள் நிறைந்த அம்பறாத்தூணிகளையும், உடல் கவசங்களையும் கொண்டுவந்து.
7.2.29
प्रायात्रिकं चानयताशु सर्वं पूर्णं कान्त्या वीरकांस्यां च हैमम् ।
आनीय मालामवबध्य चाङ्गे प्रवादयन्त्वाशु जयाय भेरीः ॥ ७.२.२९ ॥
பயணப் பொருட்கள் அனைத்தையும் விரைவில் கொண்டுவாருங்கள்; ஒளி நிறைந்த வீரக் கம்சங்களையும் பொன்னாலானவற்றையும் மாலை அணிவித்து உடலில் கட்டி; வெற்றிக்காக பேரிகைகளை உடனே முழங்கச் செய்யுங்கள்.
7.2.30
प्रयाहि मूताशु यतः किरीटी वृकोदरो धर्मसुतो यमौ च ।
तान्वा हनिष्यामि समेत्य सङ्ख्ये भीष्मो यथैष्यामि हतो द्विषद्भिः ॥ ७.२.३० ॥
தேரோட்டியே, கிரீடியும் வ்ருகோதரனும் தர்மபுத்திரனும் இரட்டையர்களும் இருக்குமிடம் விரைவாக ஓட்டு; போரில் அவர்களை எதிர்கொண்டு கொல்வேன், அல்லது பீஷ்மரைப் போல பகைவரால் கொல்லப்பட்டுச் செல்வேன்.
7.2.31
यस्मिन्राजा सत्यधृतिर्युधिष्ठिरः समास्थितो भीमसेनार्जुनौ च ।
वासुदेवः सात्यकिः सृंजयाश्च मन्ये बलं तदजय्यं महीपैः ॥ ७.२.३१ ॥
சத்தியத்தில் உறுதியான அரசன் யுதிஷ்டிரனும், பீமசேனனும் அர்ஜுனனும், வாசுதேவனும், சாத்யகியும், ஸ்ருஞ்ஜயரும் நிற்கும் அந்தப் படை அரசர்களால் வெல்ல முடியாதது என்று நான் கருதுகிறேன்.
7.2.32
तं चेन्मृत्युः सर्वहरोऽभिरक्षेत्सदाऽप्रमत्तः समरे किरीटिनम् ।
तथापि हन्तास्मि समेत्य सङ्ख्ये यास्यामि वा भीष्ममुखो यमाय ॥ ७.२.३२ ॥
எல்லாவற்றையும் கவரும் மரணமே போரில் எப்போதும் கவனமாக கிரீடியைக் காத்தாலும், அவ்வாறே நான் அவனை எதிர்கொண்டு கொல்வேன்; அல்லது பீஷ்மரை முன்னிட்டு யமனிடம் செல்வேன்.
7.2.33
न त्वेवाहं न गमिष्यामि तेषां मध्ये शराणां तत्र चाहं ब्रवीमि ।
मित्रद्रुहो दुर्बलभक्तयो ये पापात्मानो न ममैते सहायाः ॥ ७.२.३३ ॥
ஆனால் நான் அவர்களின் அம்புகளின் நடுவில் போக மாட்டேன்; அங்கே நான் சொல்கிறேன்—நண்பர்களுக்குத் துரோகம் செய்பவர்களும், பலவீனமான பக்தி கொண்டவர்களும், தீய மனம் கொண்டவர்களும் என் துணைவர்கள் அல்ல.
7.2.34
समृद्धिमन्तं रथमुत्तमं दृढं सकूबरं हेमपरिष्कृतं शुभम् ।
पताकिनं वातजवैर्हयोत्तमैर्युक्तं समास्थाय ययौ जयाय ॥ ७.२.३४ ॥
வளமான, சிறந்த, உறுதியான, கூபரத்துடன், தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மங்களகரமான, கொடிகள் கொண்ட தேரில், காற்றின் வேகமுடைய சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட அதில் ஏறி அவன் வெற்றிக்காகச் சென்றான்.
7.2.35
सम्पूज्यमानः कुरुभिर्महात्मा रथर्षभो देवगणैर्यथेन्द्रः ।
ययौ तदायोधनमुग्रधन्वा यत्रावसानं भरतर्षभस्य ॥ ७.२.३५ ॥
குருக்களால் மதிக்கப்பட்ட, பெருமனம் கொண்ட, தேர்வீரர்களில் சிறந்த, கடும் வில்லாளி அவன், தேவர்களால் போற்றப்படும் இந்திரனைப் போல அந்தப் போர்க்களத்திற்குச் சென்றான்; பரதர்களின் சிறந்தவன் முடிவுறும் இடத்திற்கு.
7.2.36
वरूथिना महता सध्वजेन सुवर्णमुक्तामणिरत्नमालिना ।
सदश्वयुक्तेन रथेन कर्णो मेघस्वनेनार्क इवामितौजाः ॥ ७.२.३६ ॥
பெரிய விதானமும் கொடியும் கொண்ட, பொன், முத்து, மணி, ரத்தின மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, நல்ல குதிரைகள் பூட்டிய தேரில், மேகம் போல் முழங்கும் கர்ணன், எல்லையற்ற ஒளியுடைய சூரியனைப் போல சென்றான்.
7.2.37
हुताशनाभः स हुताशनप्रभे शुभः शुभे वै स्वरथे धनुर्धरः ।
स्थितो रराजाधिरथिर्महारथः स्वयं विमाने सुरराडिवास्थितः ॥ ७.२.३७ ॥
நெருப்பைப் போல் ஒளிரும், நெருப்பொளிர் கொண்ட சுபமான தேரில், தன் சொந்தத் தேரில் வில்லேந்தி நின்ற அதிரதன் மகன், மகாரதன், தானே விமானத்தில் நிற்கும் தேவர்களின் அரசனைப் போல் விளங்கினான்.