مهابهاراتا · أدهيايا 7.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.202.1
तत्प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
न्यवारयदमेयात्मा द्रोणपुत्रजयेप्सया ॥ ७.२०२.१ ॥
ولما رأى ذلك الجيش منهزمًا، كفّه أرجونا ابن كونتي، ذو النفس اللامتناهية، راغبًا في الظفر بابن دروناتشاريا.
7.202.2
ततस्ते सैनिका राजन्सर्वे तत्रावतस्थिरे ।
संस्थाप्यमाना यत्नेन गोविन्देनार्जुनेन च ॥ ७.२०२.२ ॥
فوقف عندئذٍ يا ملك جميع أولئك الجنود هناك، وقد أعادهم غوفيندا وأرجونا إلى الثبات بجهد.
7.202.3
एक एव च बीभत्सुः सोमकावयवैः सह ।
मात्स्यैरन्यैश्च संधाय कौरवान्सन्न्यवर्तत ॥ ७.२०२.३ ॥
وحده، بيبهتسو (أرجونا)، متحالفًا مع محاربي السوماكا والماتسيا وغيرهم، ردّ الكورافا إلى الوراء.
7.202.4
ततो द्रुतमतिक्रम्य सिंहलाङ्गूलकेतनम् ।
सव्यसाची महेष्वासमश्वत्थामानमब्रवीत् ॥ ७.२०२.४ ॥
ثم تقدم مسرعًا، وخاطب أرجونا ذو اليدين اليمنى واليسرى الرامي العظيم أشفاتّهامان، الذي راية رايته ذيل أسد.
7.202.5
य शक्तिर्यच्च विज्ञानं यद्वीर्यं यच्च पौरुषम् ।
धार्तराष्ट्रेषु या प्रीतिर्देषोऽस्मासु च यच्च ते ॥ ७.२०२.५ ॥
ما لديك من قوة، ومن علم، ومن بسالة ورجولة؛ ومن محبة لأبناء دهريتاراشترا، ومن بغض نحونا، وكل ما هو لك—
7.202.6
यच्च भूयोऽस्ति तेजस्ते तत्सर्वं मयि दर्शय ।
स एव द्रोणहन्ता ते दर्पं छेत्स्यति पार्षतः ॥ ७.२०२.६ ॥
وكل ما بقي لديك من بهاء فأظهره لي كله. فهو، قاتل دروناتشاريا، ابن بريشاتا، سيقطع كبرياءك.
7.202.7
कालानलसमप्रख्यं द्विषामन्तकोपमम् ।
समासादय पाञ्चाल्यं मां चापि सहकेशवम्।
दर्पं नाशयितास्म्यद्य तवोद्वृत्तस्य संयुगे ॥ ७.२०२.७ ॥
واجه أمير البانشالا، المتوهج كنار الزمن، والذي هو كالموت لأعدائه، وواجهني أنا أيضاً مع كيشافا. اليوم في المعركة سأحطم كبرياءك المتغطرس.
7.202.8
आचार्यपुत्रो मानार्हो बलवांश्चापि सञ्जय ।
प्रीतिर्धनञ्जये चास्य प्रियश्चापि महात्मनः ॥ ७.२०२.८ ॥
يا سانجايا، ابن المعلم جدير بالتكريم وقوي؛ وله مودة نحو دهنانجايا، وهو محبوب لدى ذلك العظيم النفس أيضاً.
7.202.9
न भूतपूर्वं बीभत्सोर्वाक्यं परुषमीदृशम् ।
अथ कस्मात्स कौन्तेयः सखायं रूक्षमुक्तवान् ॥ ७.२०२.९ ॥
لم يسبق لبيبهاتسو (أرجونا) أن نطق بكلمات قاسية كهذه. فلماذا إذن كلم ابن كونتي صديقه بمثل هذه الغلظة؟
7.202.10
युवराजे हते चैव वृद्वक्षत्रे च पौरवे ।
इष्वस्त्रविधिसम्पन्ने मालवे च सुदर्शने ॥ ७.२०२.१० ॥
حين قُتل ولي العهد، وقُتل كشاترا الشيخ والباوراڤا، وقُتل المالافا وسودارشانا، المتمكنان في علم السهام والأسلحة.
7.202.11
धृष्टद्युम्ने सात्यकौ च भीमे चापि पारजिते ।
युधिष्ठिरस्य तैर्वाक्यैर्मर्मण्यपि च घट्टिते। ॥ ७.२०२.११ ॥
على دهريشتادyumna وساتياكي وبهيما، وعلى يودهيشثيرا الذي لا يُقهر؛ بتلك الكلمات أُصيبت حتى النقطة الحيوية.
7.202.12
अन्तर्भेदे च सञ्जाते दुःखं संस्मृत्य च प्रभो ।
अभूतपूर्वो बीभत्सोर्दुःखान्मन्युरजायत ॥ ७.२०२.१२ ॥
أيها السيد، لما نشأ الانقسام الداخلي وتذكّر الحزن، نشأ في بيبهاتسو من الحزن غضب لم يسبق له مثيل.
7.202.13
तस्मादनर्हमश्लीलमप्रियं द्रोणिमुक्तवान् ।
मान्यमाचार्यतनयं रूक्षं कापुरुषं यथा ॥ ७.२०२.१३ ॥
لذلك وجّه إلى ابن درونا كلامًا غير لائق وفاحشًا ومؤذيًا، بقسوة كما يُخاطب الجبان، مع أنه ابن المعلّم المحترم.
7.202.14
एवमुक्तः श्वसन्क्रोधान्महेष्वासतमो नृप ।
पार्थेन परुषं वाक्यं सर्वमर्मभिदा गिरा ॥ ७.२०२.१४ ॥
وحين خاطبه بارثا بكلمات قاسية تطعن كل مقتل، أيها الملك، أمهر الرماة العظام، لاهثًا من الغضب، ردّ.
7.202.15
द्रौणिश्चुकोप पार्थाय कृष्णाय च विशेषतः ।
स तु यत्तो रथे स्थित्वा वार्युपस्पृश्य वीर्यवान् ॥ ७.२०२.१५ ॥
غضب ابن درونا على بارثا، وعلى كريشنا خاصةً؛ ثم وقف ذلك البطل على عربته، وبعد أن تطهّر بالماء استعدّ.
7.202.16
देवैरपि सुदुर्धर्षमस्त्रमाग्नेयमाददे ।
दृश्यादृश्यानरिगणानुद्दिश्याचार्यनन्दनः ॥ ७.२०२.१६ ॥
أمسك ابن المعلّم بالسلاح الناري، الذي يصعب صدّه حتى على الآلهة، موجّهًا إياه نحو جموع الأعداء المرئية وغير المرئية.
7.202.17
सोऽभिमन्त्र्य शरं दीप्तं विधूममिव पावकम् ।
सर्वतः क्रोधमाविश्य चिक्षेप परवीरहा ॥ ७.२०२.१७ ॥
بعد أن قدّس السهم المتّقد بالتعويذة، كنارٍ بلا دخان، ممتلئًا غضبًا من كل جانب، أطلقه قاتل أبطال الأعداء.
7.202.18
ततस्तुमुलमाकाशे शरवर्षमजायत ।
पावकार्चिपरीतं तत्पार्थमेवाभिपुप्लुवे ॥ ७.२०२.१८ ॥
ثم نشأ في السماء وابلٌ هائج من السهام، فانقضّ ذلك السلاح المحاط بلهب النار مباشرةً نحو بارثا.
7.202.19
उल्काश्च गगनात्पेतुर्दिशश्च न चकाशिरे ।
तमश्च सहसा रौद्रं चमूमवततार ताम् ॥ ७.२०२.१९ ॥
سقطت الشهب من السماء، ولم تُضئ الجهات، وفجأة نزل ظلام مروّع على ذلك الجيش.
7.202.20
रक्षांसि च पिशाचाश्च विनेदुरतिसङ्गताः ।
ववुश्चाशिशिरा वाताः सूर्यो नैव तताप च ॥ ७.२०२.२० ॥
صرخ الرakshasas والبيشاتشا متزاحمين، وهبّت رياح ساخنة غير باردة، وحتى الشمس لم تُعطِ حرارة.
7.202.21
वायसाश्चापि चाक्रन्दन्दिक्षु सर्वासु भैरवम् ।
रुधिरं चापि वर्षन्तो निनेदुस्तोयदा दिवि ॥ ७.२०२.२१ ॥
وصاحت الغربان أيضاً صيحات مروّعة في جميع الجهات، وقصفت السحب في السماء، تمطر دماً.
7.202.22
पक्षिणः पशवो गावो विनेदुश्चापि सुव्रताः ।
परमं प्रयतात्मानो न शान्तिमुपलेभिरे ॥ ७.२०२.२२ ॥
وصاحت الطيور والحيوانات والأبقار أيضاً؛ حتى الثابتون على العهود، الذين ضبطوا نفوسهم غاية الضبط، لم يجدوا سكينة.
7.202.23
भ्रान्तसर्वमहाभूतमावर्तितदिवाकरम् ।
त्रैलोक्यमभिसन्तप्तं ज्वराविष्टमिवाभवत् ॥ ७.२०२.२३ ॥
اضطربت جميع العناصر العظمى، وكأن الشمس قد انقلبت؛ واحتدّت العوالم الثلاثة حرارةً حتى صارت كأنها أصابتها الحمى.
7.202.24
अस्त्रतेजोभिसन्तप्ता नागा भूमिशयास्तथा ।
निःश्वसन्तः समुत्पेतुस्तेजो घोरं मुमुक्षवः ॥ ७.२०२.२४ ॥
وانتصبت الثعابين المطروحة على الأرض، وقد لفحها بريق الأسلحة، تنفخ وتزفر، راغبةً في إطلاق نار مروّعة.
7.202.25
जलजानि च सत्वानि दह्यमानानि भारत ।
न शान्तिमुपजग्मुर्हि तप्यमानैर्जलाशयैः ॥ ७.२०२.२५ ॥
يا بهارata، حتى الكائنات المولودة في الماء كانت تحترق، ولم تجد البرك المسخنة لها سكينة.
7.202.26
दिग्भ्यः प्रदिग्भ्यः खाद्भूमेः सर्वतः शरवृष्टयः ।
उच्चावचा निपेतुर्वै गरुडानिलरंहसः ॥ ७.२०२.२६ ॥
من الجهات والجهات الفرعية، ومن السماء ومن الأرض، من كل جانب انهمرت وابل من السهام، عالية ومنخفضة، سريعة كجارودا أو الريح.
7.202.27
तैः शरैर्द्रोणपुत्रस्य वज्रवेगैः समाहताः ।
प्रदग्धा रिपवः पेतुरग्निदग्धा इव द्रुमाः ॥ ७.२०२.२७ ॥
ضُرب الأعداء بتلك السهام سريعة كالصاعقة من ابن درونا، فاحترقوا وسقطوا كأشجار أحرقتها النار.
7.202.28
दह्यमाना महानागाः पेतुरुर्व्यां समन्ततः ।
नदन्तो भैरवान्नादाञ्चलदोपमनिस्वनान् ॥ ७.२०२.२८ ॥
سقطت الفيلة العظيمة وهي تحترق على الأرض من كل جانب، تزمجر بصيحات مرعبة وأصوات كدوي الرعد.
7.202.29
अपरे प्रद्रुता नागा भयत्रस्ता विशाम्पते ।
त्रेसुर्दिशो यथा पूर्वं वने दावाग्निसंवृताः ॥ ७.२०२.२९ ॥
فرّت فيلة أخرى مرتعبة مذعورة، أيها سيد الشعب، وركضت في كل اتجاه كما من قبل، كالكائنات في الغابة المحاطة بحريق الغابة.
7.202.30
द्रुमाणां शिखराणीव दावदग्धानि मारिष ।
अश्वबृन्दान्यदृश्यन्त रथबृन्दानि भारत।
अपतन्त रथौघाश्च तत्रतत्र सहस्रशः ॥ ७.२०२.३० ॥
أيها النبيل، رُئيت قطعان الخيل كقمم الأشجار المحترقة بحريق الغابة؛ يا بهارata، رُئيت أيضاً سرايا العربات، وسقطت آلاف من أفواج العربات هنا وهناك.
7.202.31
तत्सैन्यं भयसंविग्नं ददाह युधि भारत ।
युगान्ते सर्वभूतानि संवर्तक इवानलः ॥ ७.२०२.३१ ॥
يا بهارتا، أحرق في المعركة ذلك الجيش المرتعد من الخوف، كما تحرق نار الفناء (سَمْفَرتَكا) جميع الكائنات عند نهاية الدهر.
7.202.32
दृष्ट्वा तु पाण्डवीं सेनां दह्यमानां महाहवे ।
प्रहृष्टास्तावका राजन्सिंहनादान्विनेदिरे ॥ ७.२०२.३२ ॥
أيها الملك، لما رأى جنودك جيش الباندافا يحترق في المعركة العظيمة، ابتهجوا وأطلقوا زئير الأسد.
7.202.33
ततस्तूर्यसहस्राणि नानालिङ्गानि भारत ।
तूर्णमाजघ्निरे हृष्टास्तावका जितकाशिनः ॥ ७.२०२.३३ ॥
ثم، يا بهارتا، ضرب جنودك، إذ حسبوا أنفسهم منتصرين، وابتهجوا، آلاف الآلات الموسيقية من أنواع شتى على الفور.
7.202.34
कृत्स्ना ह्यक्षौहिणी राजन्सव्यसाची च पाण्डवः ।
तमसा संवृते लोके नादृश्यन्त महाहवे ॥ ७.२०२.३४ ॥
أيها الملك، لم يُرَ الجيش الكامل لأكشوهيني، ولا أرجونا، الباندافا، الرامي الماهر بكلتا يديه، في المعركة العظيمة، إذ غطى العالمَ الظلامُ.
7.202.35
नैव नस्तादृशं राजन्दृष्टपूर्वं न च श्रुतम् ।
यादृशं द्रोणपुत्रेण सृष्टमस्त्रममर्षिणा ॥ ७.२०२.३५ ॥
أيها الملك، لم نرَ قط ولم نسمع من قبل بسلاح مثل الذي أطلقه ابن درونا الغاضب.
7.202.36
अर्जुनस्तु महाराज ब्राह्ममस्त्रमुदैरयत् ।
सर्वास्त्रप्रतिघातार्थं विहितं पद्मयोनिना ॥ ७.२०२.३६ ॥
لكن، أيها الملك العظيم، أطلق أرجونا سلاح براهما، الذي قرره براهما المولود من اللوتس لمواجهة جميع الأسلحة.
7.202.37
ततो मुहूर्तादिव तत्तमो व्युपशशाम ह ।
प्रववौ चानिलः शीतो दिशश्च विमला बभुः ॥ ७.२०२.३७ ॥
ثم، كأنما بعد لحظة، هدأ ذلك الظلام؛ وهبّت ريح باردة، وأشرقت الجهات صافية.
7.202.38
तत्राद्भुतमपश्याम कृत्स्नामक्षौहिणीं हताम् ।
अनभिज्ञेयरूपां च प्रदग्धामस्त्रतेजसा ॥ ७.२०२.३८ ॥
هناك رأينا عجبًا: الجيش كله من أكشوهيني قد أُهلك، محترقًا بتوهّج السلاح، وصورته لا تُعرف.
7.202.39
ततो वीरौ महेष्वासौ विमुक्तौ केशवार्जुनौ ।
सहितौ प्रत्यदृश्येतां नभसीव तमोनुदौ।
ततो गण्डीवधनन्वा च केशवश्चाक्षतावुभौ ॥ ७.२०२.३९ ॥
ثم ظهر البطلان، الرامیان العظیمان كيشافا وأرجونا، متحررين معًا، كأنهما مُبددان الظلام في السماء. ثم كان أرجونا حامل قوس غاندبا وكيشافا كلاهما سليمين لم يُصابا.
7.202.40
सपताकध्वजहयः सानुकर्षवरायुधः ।
प्रबभौ सरथो युक्तस्तावकानां भयङ्करः ॥ ७.२०२.४० ॥
بأعلامه وراياته وخيله، وبعمود نيره وأسلحته الفاخرة، أشرقت العربة مُقرنة مرعبة لجنودكم.
7.202.41
ततः किलकिलाशब्दः शङ्खभेरीस्वनैः सह ।
पाण्डवानां प्रहृष्टानां क्षणेन समजायत ॥ ७.२०२.४१ ॥
ثم، في لحظة، علا صياح الفرح عند البانداڤا، صيحة كيلاكيلا، مع أصوات الأصداف والطبول.
7.202.42
हताविति तयोरासीत्सेनयोरुभयोर्मतिः ।
तरसाऽभ्यागतौ दृष्ट्वा सहितौ कैशवार्जुनौ ॥ ७.२०२.४२ ॥
«لقد قُتل كلاهما» كان هذا اعتقاد الجيشين؛ لكن لما رأوا كيشافا وأرجونا يقتربان مسرعين معًا، انقلب هذا الاعتقاد.
7.202.43
तावक्षतौ प्रमुदितौ दध्मतुर्वारिजोत्तमौ ।
दृष्ट्वा प्रमुदितान्पार्थांस्त्वदीया व्यथिताऽभवन् ॥ ७.२०२.४३ ॥
فنفخ الاثنان، وهما سالمان فرحان، أفضل الأصداف، فلما رأى أبناء بريثا فرحين أصيب جندك بالحزن.
7.202.44
विमुक्तौ च महात्मानौ दृष्ट्वा द्रौणिः सुदुःखितः ।
मुहूर्तं चिन्तयामास किन्त्वेतदिति मारिष ॥ ७.२०२.४४ ॥
فلما رأى ابن دروناتشاريا الاثنين العظيمي النفس قد تحررا حزن حزنا شديدا، وفكر لحظة: «ولكن كيف هذا؟» أيها السيد.
7.202.45
चिन्तयित्वा तु राजेन्द्र ध्यानशोकपरायणः ।
निःश्वसन्दीर्घमुष्णं च विमनाश्चाभवत्ततः ॥ ७.२०२.४५ ॥
أيها ملك الملوك، لما فكر غرق في التأمل والحزن، وتنهد تنهدا طويلا حارا، فصار مكتئب النفس.
7.202.46
ततो द्रौणिर्धनुस्त्यक्त्वा रथात्प्रस्कन्द्य वेगितः ।
धिग्धिक्सर्वमिदं मिथ्येत्युक्त्वा सम्प्राद्रवद्रणात् ॥ ७.२०२.४६ ॥
ثم ألقى ابن دروناتشاريا قوسه ووثب مسرعا من العربة قائلا: «عار، عار، كل هذا باطل!» وفر من المعركة.
7.202.47
ततः स्निग्धाम्बुदाभासं वेदावासमकल्मषम् ।
वेदव्यासं सरस्वत्यावासं व्यासं ददर्श ह ॥ ७.२०२.४७ ॥
ثم رأى فيدا فياسا، شبيها بسحابة مطر ناعمة، مسكن الفيدا، الطاهر، المقيم على ضفاف السارسوتي.
7.202.48
तं द्रौणिरग्रतो दृष्ट्वा स्थितं कुरुकुलोद्वहम् ।
सन्नकण्ठोऽब्रवीद्वाक्यमभिवाद्य सुदीनवत् ॥ ७.२०२.४८ ॥
فلما رأى ابن دروناتشاريا حامل راية آل كورو واقفا أمامه، حيّاه وقد اختنق صوته، وتكلم بأسى شديد.
7.202.49
भोभो माया यदृच्छा वा दैवं वा किमिदं भवेत् ।
अस्त्रं त्विदं कथं मिथ्या मम कश्च व्यतिक्रमः ॥ ७.२०२.४९ ॥
آه! أهذا وهم أم صدفة أم قدر؟ كيف ذهب سلاحي هذا سدى؟ وأي خطأ وقع مني؟
7.202.50
अधरोत्तरमेतद्वा लोकानां वा पराभवः ।
यदिमौ जीवतः कृष्णौ कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ७.२०२.५० ॥
أهذا انقلاب أم هزيمة للعوالم؟ إن كان هذان الكريشنان حيين، فإن الزمن حقًا لا يُتجاوز.
7.202.51
नासुरा न च गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
न सर्पा यक्षपतगा न मनुष्याः कथञ्चन ॥ ७.२०२.५१ ॥
لا الأسورا ولا الغاندهارفا ولا البيشاتشا ولا الراكشاسا، ولا الثعابين ولا اليكشا والطيور، ولا البشر بأي حال.
7.202.52
उत्सहन्तेऽन्यथा कर्तुमेतदस्त्रं मयेरितम् ।
तदिदं केवलं हत्वा शान्तमक्षौहिणीं ज्वलत् ॥ ७.२०२.५२ ॥
لا يستطيع أحد أن يبدّل هذا السلاح الذي أطلقته؛ إنه لم يهدأ إلا بعد أن أهلك جيشًا متّقدًا من الأكشوهيني.
7.202.53
सर्वघानि मया मुक्तमस्त्रं परमदारुणम् ।
केनेमौ मर्त्यधर्माणौ नाधाक्षीत्केशवार्जुनौ ॥ ७.२०२.५३ ॥
هذا السلاح المهلك لكل شيء، الأشد رعبًا، الذي أطلقته — بأي شيء لم يُحرق هذان، كيشافا وأرجونا، وهما من طبيعة فانية؟
7.202.54
एतत्प्रब्रूहि भगवन्मया पृष्टो यथातथम् ।
श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन सर्वमेतन्महामुने ॥ ७.२०२.५४ ॥
أيها الجليل، بيّن لي ما سألتُ عنه كما هو على حقيقته. أيها الحكيم العظيم، أريد أن أسمع كل هذا في جوهره الحق.
7.202.55
महान्तमेवमर्थं मां यं त्वं पृच्छसि विस्मयात् ।
तं प्रवक्ष्यामि ते सर्वं समाधाय मनः शृणु ॥ ७.२०२.५५ ॥
سأخبرك بكل ما تسألني عنه من هذا الأمر العظيم بدافع الدهشة؛ اجمع ذهنك واستمع.
7.202.56
योऽसौ नारायणो नाम पूर्वेषामपि पूर्वजः ।
आदिदेवो जगन्नाथो लोककर्ता स्वयं प्रभुः ॥ ७.२०२.५६ ॥
الذي يُدعى نارايانا، البكر حتى قبل القدماء، الإله الأول، سيد العالم، خالق العوالم، الرب بذاته.
7.202.57
आद्यः सर्वस्य लोकस्य अनादिनिधनोऽच्युतः ।
व्याकुर्वते यस्य तत्त्वं श्रुतयो मुनयश्च ह ॥ ७.२०२.५७ ॥
هو أصل جميع العوالم، لا بداية له ولا نهاية، الذي لا يسقط؛ تشرح حقيقته الشرتيات والحكماء.
7.202.58
अतोऽजय्यः सर्वभूतैर्मनसाऽपि जगत्पतिः ।
तस्मादिमं जेतुकाम अज्ञानतमसा वृतः ॥ ७.२०२.५८ ॥
لذلك لا يُغلب سيد العالم من جميع الكائنات، ولا حتى بالذهن؛ ومع ذلك يرغب في غلبته من غلّفه ظلام الجهل.
7.202.59
मा शुचः पुरुषव्याघ्र विद्वि तद्वदिहार्जुनम् ।
तस्य शक्तिरसौ पार्थास्तस्माच्छोकमिमं त्यज ॥ ७.२०२.५९ ॥
لا تحزن أيها النمر بين البشر. واعلم أن أرجونا هنا مثله؛ فذلك ابن بريثا هو قوته. فاترك هذا الحزن.
7.202.60
विश्वेश्वरोऽयं लोकादिः परमात्मा ह्यधोक्षजः ।
सहस्रसंहितादंशादेकांशोऽयमजायत ॥ ७.२०२.६० ॥
هذا هو رب الكون، أصل العوالم، الذات العليا، المتجاوز للحواس؛ ومن جزء من المجموعة ذات الألف، وُلد هذا الجزء الواحد.
7.202.61
देवानां हितकामार्थं लोकानां चैव सत्तमः ।
अजायत च कार्यार्थं पुत्रो धर्मस्य विश्वकृत् ॥ ७.२०२.६१ ॥
من أجل خير الآلهة وإرادة العوالم، وُلد أفضل الكائنات ابنًا لدharma لغايةٍ، وهو خالق الكون.
7.202.62
स तपस्तीव्रमातस्थे शिशिरं गिरिमास्थितः ।
ऊर्ध्वबाहुर्महातेजा ज्वलनादित्यसन्निभः ॥ ७.२०२.६२ ॥
اتخذ تقشفًا شديدًا مقيمًا على الجبل البارد، رافعًا ذراعيه، عظيم البهاء، كأنه نار مشتعلة والشمس.
7.202.63
षष्टिं वर्षसहस्राणि तावन्त्येव शतानि च ।
अशोषयत्तदाऽऽत्मानं वायुभक्षोऽम्बुजेक्षणः ॥ ७.२०२.६३ ॥
ستين ألف سنة وعددًا مماثلًا من المئات، يقتات بالهواء، فجفف ذو العينين اللوتسيتين جسده.
7.202.64
अथापरं तपस्तप्त्वा द्विस्ततोऽन्यत्पुनर्महत् ।
द्यावापृथिव्योर्विवरं तेजसा समपूरयत् ॥ ७.२०२.६४ ॥
ثم بعد أن أدّى تقشفًا آخر، مرتين، ثم تقشفًا عظيمًا آخر، ملأ بتألقه الفراغ بين السماء والأرض.
7.202.65
स तेन तपसा तात ब्रह्मभूतो यदाऽभवत् ।
ततो विश्वेश्वरं योनिं विश्वस्य जगतः पतिम्।
ददर्श भृशदुर्धर्षं सर्वदेवैरभिष्टुतम् ॥ ७.२०२.६५ ॥
يا عزيزي، لما صار براهما بذلك التقشف، أبصر رب الكون، منبع العالم، سيد الدنيا — عسير المنال، يسبّحه جميع الآلهة.
7.202.66
अणीयांसमणुभ्यश्च बृहद्भ्यश्च बृहत्तमम् ।
रुद्रमीशानवृषभं हरं शंभुं कपर्दिनम् ॥ ७.२०२.६६ ॥
أدق من الذرات وأعظم من العظائم — رودرا، ثور الأمراء، هارا، شمبهو، ذو الشعر المجدول.
7.202.67
चेकितानं परां योनिं तिष्ठतो गच्छतश्च ह ।
दुर्वारणं सुदुर्धर्षं दुर्निरीक्ष्यं दुरासदम्।
अतिमन्युं महात्मानं सर्वभूतप्रचेतसम् ॥ ७.२०२.६७ ॥
وهو تشيكيتانا، المصدر الأسمى، عماد ما يقف وما يتحرك. عسير على المقاومة، شديد العسر على المغالبة، عسير النظر إليه، عسير الاقتراب؛ ذو غضب عظيم، العظيم النفس، وعي جميع الكائنات.
7.202.68
दिव्यं चापमिषुधी चाददानं ।
हिरण्यवर्माणमनन्तवीर्यम्।
पिनाकिनं वज्रिणं दीप्तशूलं ।
परश्वथिं गदिनं चायतासिम् ॥ ७.२०२.६८ ॥
آخذًا قوسًا إلهيًا وكنانتين، مرتديًا درعًا ذهبيًا، ذا بأس لا نهاية له، حاملًا البيناكا، قابضًا على الصاعقة، بالرمح الملتهب والفأس والعصا والسيف الطويل.
7.202.69
वचोधिकैः सुष्टुतमिष्टवाग्भिः ॥ ७.२०२.६९ ॥
مُمجَّد أحسن تمجيد بأفضل الكلمات وأعذب الأقوال.
7.202.70
जलं दिशं खं क्षितिं चन्द्रसूर्यौ ।
हुताशवायुप्रतिमं सुरेशम्।
नालं द्रष्टुं यं जना भिन्नवृत्ता ।
ब्रह्मद्विषघ्नममृतस्य योनिम् ॥ ७.२०२.७० ॥
الماء والجهات والسماء والأرض والقمر والشمس؛ مماثل للنار والريح، سيد الآلهة. لا يستطيع الناس ذوو السلوك المنقسم أن يروه؛ مهلك أعداء البراهمن؛ منبع الخلود.
7.202.71
यं पश्यन्ति ब्राह्मणाः साधुवृत्ताः ।
क्षीणे पापे मनसा वीतशोकाः।
तन्निष्ठात्मा तपसा धर्ममीड्यं ।
तद्भक्त्या वै विश्वरूपं ददर्श ॥ ७.२०२.७१ ॥
الذي يراه البراهمة أهل السلوك الحسن، حين يزول الذنب وتتحرر أنفسهم من الحزن؛ بالتقشف، والنفس مثبتة فيه، يرون الدهرما الجدير بالحمد؛ وبالتعبد له رأوا الصورة الكونية حقًا.
7.202.72
दृष्ट्वा चैनं वाड्मनोबुद्धिदेहैः ।
संहृष्टात्मा मुमुदे वासुदेवः ॥ ७.२०२.७२ ॥
فلما رآه، بالقول والذهن والعقل والجسد، فرح فاسودیفا وامتلأت نفسه بهجة.
7.202.73
अक्षमालापरिक्षिप्तं ज्योतिषां परमं निधिम् ।
रुद्रं नारायणो दृष्ट्वा ववन्दे विश्वसम्भवम् ॥ ७.२०२.७३ ॥
ولما رأى نارايانا رودرا، محاطاً بمسبحة، الكنز الأعلى للأنوار، أصل الكون، سجد له.
7.202.74
वरदं पृथुचार्वङ्ग्या पार्वत्या सहितं प्रभुम् ।
क्रीडमानं महात्मानं भूतसङ्घगणैर्वृतम् ॥ ७.२०२.७४ ॥
رأى السيد واهب الأمنيات، مع بارفاتي ذات الأطراف الواسعة الجميلة، يلهو، العظيم النفس محاطاً بجموع الكائنات والأتباع.
7.202.75
अजमीशानमव्यक्तं कारणात्मानमच्युतम् ।
अभिवाद्याथ रुद्राय सद्योऽन्धकनिपातिने।
पद्माक्षस्तं विरुपाक्षमभितुष्टाव भक्तिमान् ॥ ७.२०२.७५ ॥
وبعد أن سجد لرودرا على الفور، غير المولود، السيد، غير المتجلي، الذي ذاته هي العلة، الأبدي، قاتل أندهاكا، أثنى الذي عيناه كاللوتس والمؤمن كثيراً على ذلك ذي الأعين الثلاث.
7.202.76
न्नरान्सुपर्णानथ गन्धर्वयक्षान्। ॥ ७.२०२.७६ ॥
البشر، والسوبارنا (الغارودا)، ثم الغاندهارفا واليكشا […].
7.202.77
पृथग्विधान्भूतसङ्घांश्च विश्वां… ।
स्त्वत्सम्भूतान्विद्म सर्वांस्तथैव ॥ ७.२०२.७७ ॥
جماعات الكائنات المتنوعة والكون كله… المنبثقة منك؛ نعرفها جميعاً على هذا النحو.
7.202.78
ऐन्द्रं याम्यं वारुणं वैत्तपाल्यं ।
पैत्रं त्वाष्ट्रं कर्म सौम्यं च तुभ्यम् ॥ ७.२०२.७८ ॥
أعمال إندرا، وياما، وفارونا، ومملكة فايتّابالياـ (كوبيرا)، والآباء، وتفشتري، وكذلك الأعمال الهادئة، كلها لك.
7.202.79
रूपं ज्योतिः शब्द आकाशवायुः ।
स्पर्शः स्वाद्यं सलिलं गन्ध उर्वी।
कालो ब्रह्मा ब्रह्म च ब्राह्मणाश्च ।
त्वत्सम्भूताः स्थास्नु चरिष्णु चेदम् ॥ ७.२०२.७९ ॥
الصورة والضوء والصوت والفضاء والهواء، واللمس والذوق والماء والرائحة والأرض، والزمن وبراهما والبراهمان والبراهمة — هذه كلها وهذا العالم الساكن والمتحرك قد صدرت عنك.
7.202.80
अद्भ्यः स्तोका यान्ति यथा पृथक्त्वं ।
ताथिश्चैक्यं संक्षये यान्ति भूयः।
एवं विद्वान्प्रभवं चाप्ययं च ।
त्वसम्भूतं तव सायुज्यमेति ॥ ७.२०२.८० ॥
كما تنفصل قطرات الماء ثم تعود إلى الوحدة، وتبلغ الوحدة مرة أخرى عند الفناء، هكذا العالم العارف، إذ يعلم النشأة والفناء، ينال اتحادك الصادر عنك.
7.202.81
त्वत्सम्भूतास्ते च तेभ्यः परस्त्वम् ॥ ७.२०२.८१ ॥
وهم أيضاً صدروا عنك، وأنت أعلى منهم.
7.202.82
भूतं भव्यं भविता चाप्रधृष्यं ।
त्वत्सम्भूता भुवनानीह विश्वा।
भक्तं च मां भजमानं भजस्व ।
प्रीत्या मां वै लोकपितामहेश ॥ ७.२०२.८२ ॥
الماضي والحاضر والمستقبل لا يُغلب، وجميع العوالم هنا صدرت عنك. فاقبل بمحبة المتعبد والساجد لك، أيها الجد الأعلى للعوالم، أيها السيد!
7.202.83
नभिष्टुतः प्रविकार्षीश्च मायाम् ॥ ७.२०२.८३ ॥
وإن مُدحت، فلا تُظهر مايانك.
7.202.84
तस्मै वरानचिन्त्यात्मा देवदेवः पिनाकधृत् ।
विष्णवे देवमुख्याय प्रायच्छदृषिसंस्तुतः ॥ ७.२०२.८४ ॥
فمنح الإله الأعظم، ذو النفس التي لا تُدرك، حامل قوس بيناكا، المُمجَّد من الحكماء، الأنعم لفيشنو أول الآلهة.
7.202.85
मत्प्रसादान्मनुष्येषु देवगन्धर्वयोनिषु ।
अप्रमेयबलात्मा त्वं नारायण भविष्यसि ॥ ७.२०२.८५ ॥
بفضلي، ستصير بين البشر وفي أرحام الآلهة والغاندهارفا ناراياناً ذا قوة وذات لا تُقاس.
7.202.86
न च त्वां प्रसहिष्यन्ति देवासुरमहोरगाः ।
न पिशाचा न गन्धर्वा न यक्षा न च राक्षसाः ॥ ७.२०२.८६ ॥
لن يقهرك الآلهة ولا الأسورا ولا الثعابين العظيمة، ولا البيشاتشا ولا الغاندهارفا ولا اليَكشا ولا الراكشاسا.
7.202.87
न सुपर्णास्तथा नागा न च विश्वे वियोनिजाः ।
न कश्चित्त्वां च देवोऽपि समरेषु विजेष्यति ॥ ७.२०२.८७ ॥
لن يقهرك السوبارنا ولا النيجا ولا الفيشفا ولا من وُلد بلا رحم؛ ولن يهزمك في المعارك أحد، ولا حتى إله.
7.202.88
न शस्त्रेण न वज्रेण नाग्निना न च वारिणा ।
न चार्द्रेण न शुष्केण त्रसेन स्थावरेण च ॥ ७.२०२.८८ ॥
لا بالسلاح، ولا بالصاعقة، ولا بالنار، ولا بالماء؛ ولا بالرطب، ولا باليابس، ولا بالمتحرك، ولا بالساكن.
7.202.89
न हस्तेन न पादेन न काष्ठेन न लोष्टुना ।
कश्चित्तव रुजां कर्ता मत्प्रसादात्कथञ्चन।
अपि वै समरं गत्वा भविष्यसि ममाधिकः ॥ ७.२०२.८९ ॥
لا باليد، ولا بالرجل، ولا بالخشب، ولا بكتلة التراب؛ بفضلي لن يؤذيك أحد بأي وجه. وحتى إن ذهبت إلى المعركة، فستكون أعلى مني.
7.202.90
एवमादीन्वराँल्लब्ध्वा प्रसादादथ शूलिनः ।
स एष देवश्चरति मायया मोहयञ्जगत् ॥ ७.२०२.९० ॥
بعد أن نال مثل هذه الأنعام بفضل حامل الرمح الثلاثي، يجوب هذا الإله الآن، مُضلّلاً العالم بالمايا.
7.202.91
तस्यैव तपसा जातो नरो नाम महामुनिः ।
तुल्यमेतेन देवेन तं जानीह्यर्जुनं सदा ॥ ७.२०२.९१ ॥
وبتقشفه وُلد الحكيم العظيم المسمّى ناره. فاعلم أنه دائمًا أرجونا، مساوٍ لهذا الإله.
7.202.92
तावेतौ पूर्वदेवानां परमोपचितादृषी ।
लोकयात्राविधानार्थं दानवानां वधाय च।
धर्मसंस्थापनार्थाय सञ्जायेते युगेयुगे ॥ ७.२०२.९२ ॥
هذان الحكيمان هما أسمى الرشيدين بين الآلهة الأولى. لتنظيم مسار العالم، ولقتل الداناڤا، ولإقامة الدارما، يولدان جيلًا بعد جيل.
7.202.93
तथैव कर्मणा कृत्स्नं महतस्तपरसोऽपि च ।
तेजो वाग्भिश्च विद्वंस्त्वं जातो रुद्रान्महामते ॥ ७.२०२.९३ ॥
وبالمثل، وبالفعل كله، وبتوهج التقشف العظيم، وبالكلام أيضًا، وُلدتَ من رودرا، أيها العالِم، أيها العظيم الفطنة.
7.202.94
स भवान्देववत्प्राज्ञो ज्ञात्वा भवमयं जगत् ।
अवाकर्षस्त्वमात्मानं नियमैस्तत्प्रियेप्सया ॥ ७.२०२.९४ ॥
أنت حكيم كالإله، إذ عرفتَ أن العالم مصنوع من الصيرورة، فكبحتَ نفسك بالضوابط راغبًا في رضاه.
7.202.95
शुभ्रमत्र हविः कृत्वा महापुरुषविग्रहम् ।
ईजिवांस्त्वं जपैर्होमैरुपहारैश्च मानद ॥ ७.२०२.९५ ॥
وهنا، بعد أن قدّمت قربانًا طاهرًا، عبدتَ صورة الرجل العظيم بالتلاوات والمحرقات والقرابين، أيها المانح للكرامة.
7.202.96
स तथा पूज्यमानस्ते पूर्वदेवोऽप्यतूतुषत् ।
पुष्कलांश्च वरान्प्रादात्तव विद्वन्हृदि स्थितान् ॥ ७.२०२.९६ ॥
وحين عبدك هكذا، رضي ذلك الإله الأول أيضًا، ومنحك العطايا الوافرة التي كانت في قلبك، أيها العالِم.
7.202.97
जन्मकर्मतपोयोगास्तयोस्तव च पुष्कलाः ।
ताभ्यां लिङ्गेऽर्चितो देवस्त्वयाऽर्चायां युगेयुगे।
देवदेवस्त्वचिन्त्यात्मा अजेयो विष्णुसम्भवः ॥ ७.२०२.९७ ॥
ميلاد ذينك الاثنين وأعمالهما وتقشفهما ويوغاهما وافرة فيك. لقد عبدتَ ذلك الإله في الليغا وفي التمثال عصراً بعد عصر؛ وهو إله الآلهة، ذو ذات لا تُدرك، لا يُقهر، مولود من فيشنو.
7.202.98
सर्वरूपं भवं ज्ञात्वा लिङ्गे योऽर्चयति प्रभुम् ।
आत्मयोगाश्च तस्मिन्वै शास्त्रयोगाश्च शाश्वताः ॥ ७.२०२.९८ ॥
من عرف بهافا ذا كل الصور، فعبد الرب في الليغا، ففيه تكون يوغات الذات ويوغات الكتب أبدية.
7.202.99
एवं देवा यजन्तो हि सिद्धाश्च परमर्षयः ।
प्रार्थयन्ते परं लोके स्थाणुमेव च शाश्वतम् ॥ ७.२०२.९९ ॥
وهكذا يدعو الآلهة والسدّهات وكبار الحكماء، وهم يقدمون القرابين، في العالم الإله الأعلى الأبدي سثانو وحده.
7.202.100
स एष रुद्रभक्तश्च केशवो रुद्रसम्भवः ।
कृष्ण एव हि यष्टव्यो यज्ञैश्चैव सनातनः ॥ ७.२०२.१०० ॥
هو ذا عابد رودرا كيشافا، كريشنا المولود من رودرا؛ إنه وحده الذي ينبغي أن يُعبد بالقرابين، وهو السرمدي.
7.202.101
सर्वभूतभवं ज्ञात्वा लिङ्गमर्चति यः प्रभोः ।
तस्मिन्नभ्यधिकां प्रीतिं करोति वृषभध्वजः ॥ ७.२०२.१०१ ॥
من عرف أصل جميع الكائنات فعبد ليغا الرب، فإن حامل راية الثور يكنّ له محبة أكبر.
7.202.102
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा द्रोणपुत्रो महारथः ।
नमश्चकार रुद्राय बहुमेने च केशवम् ॥ ७.२०२.१०२ ॥
فلما سمع كلامه، انحنى ابن درونا المحارب العظيم لرودرا، وأكرم كيشافا كثيرًا.
7.202.103
हष्टरोमा च वश्यात्मा सोऽभिवाद्य महर्षये ।
वरूथिनीमभिप्रेक्ष्य ह्यवहारमकारयत् ॥ ७.२०२.१०३ ॥
وقد قام شعر جسده، وكان ضابطًا لنفسه، فحيّا الحكيم العظيم، وبعد أن نظر إلى الجيش أمر حقًّا بإجراء انسحاب (أفهارا).
7.202.104
ततः प्रत्यवहारोऽभूत्पाण्डवानां विशाम्पते ।
कौरवाणां च दीनानां द्रोणे युधि निपातिते ॥ ७.२०२.१०४ ॥
ثم، يا سيد البشر، بعد أن سقط درونا في القتال، حدث انسحاب من القتال من جانب البانداڤا ومن جانب الكوراڤا المنكوبين.
7.202.105
युद्धं कृत्वा दिनान्पञ्च द्रोणो हत्वा वरूथिनीम् ।
ब्रह्मलोकं गतो राजन्ब्राह्मणो वेदपारगः ॥ ७.२०२.१०५ ॥
يا ملك، بعد أن قاتل خمسة أيام وقتل الجيش، مضى درونا، البرهمي الذي بلغ شاطئ الفيدا الآخر، إلى عالم براهما.