மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.202.1
तत्प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
न्यवारयदमेयात्मा द्रोणपुत्रजयेप्सया ॥ ७.२०२.१ ॥
அந்தப் படை சிதறுவதைக் கண்ட குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன், அளவிட முடியாத ஆன்மா கொண்டவன், துரோணரின் மகனை வெல்ல விரும்பி அதைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.
7.202.2
ततस्ते सैनिका राजन्सर्वे तत्रावतस्थिरे ।
संस्थाप्यमाना यत्नेन गोविन्देनार्जुनेन च ॥ ७.२०२.२ ॥
அப்போது, ஓ அரசே, அந்த வீரர்கள் அனைவரும் அங்கேயே நின்றனர்; கோவிந்தனாலும் அர்ஜுனனாலும் முயற்சியுடன் நிலைநிறுத்தப்பட்டவர்களாக.
7.202.3
एक एव च बीभत्सुः सोमकावयवैः सह ।
मात्स्यैरन्यैश्च संधाय कौरवान्सन्न्यवर्तत ॥ ७.२०२.३ ॥
தனியாகவே பீபத்சு (அர்ஜுனன்) சோமகர்களின் வீரர்களுடனும், மத்சியர்களுடனும், மற்றவர்களுடனும் கூட்டணி அமைத்து கௌரவர்களை எதிர்த்துத் திருப்பினான்.
7.202.4
ततो द्रुतमतिक्रम्य सिंहलाङ्गूलकेतनम् ।
सव्यसाची महेष्वासमश्वत्थामानमब्रवीत् ॥ ७.२०२.४ ॥
பின்னர் விரைவாக முன்னேறி, சிங்க வால் கொடியுடையவனும் பெரும் வில்லாளியுமான அசுவத்தாமனிடம் சவ்யசாசி (அர்ஜுனன்) கூறினான்.
7.202.5
य शक्तिर्यच्च विज्ञानं यद्वीर्यं यच्च पौरुषम् ।
धार्तराष्ट्रेषु या प्रीतिर्देषोऽस्मासु च यच्च ते ॥ ७.२०२.५ ॥
உன் சக்தியும், உன் அறிவும், உன் வீரியமும், உன் ஆண்மையும்; தார்தராஷ்டிரர்களிடம் உள்ள உன் அன்பும், எங்கள்மீதுள்ள உன் வெறுப்பும், உனக்குரிய அனைத்தும்—
7.202.6
यच्च भूयोऽस्ति तेजस्ते तत्सर्वं मयि दर्शय ।
स एव द्रोणहन्ता ते दर्पं छेत्स्यति पार्षतः ॥ ७.२०२.६ ॥
இன்னும் உன்னிடம் உள்ள எந்த ஒளியும் பிரகாசமும் அனைத்தையும் என்னிடம் காட்டு. துரோணரைக் கொன்றவனான பார்ஷதன் அவனே உன் செருக்கை அறுப்பான்.
7.202.7
कालानलसमप्रख्यं द्विषामन्तकोपमम् ।
समासादय पाञ्चाल्यं मां चापि सहकेशवम्।
दर्पं नाशयितास्म्यद्य तवोद्वृत्तस्य संयुगे ॥ ७.२०२.७ ॥
காலாக்னியைப் போல் ஒளிர்பவனும், எதிரிகளுக்கு யமனைப் போன்றவனும் ஆகிய பாஞ்சால்யனை அணுகு; கேசவனுடன் இருக்கும் என்னையும் அணுகு. இன்று போரில் உன் ஆணவத்தை நான் அழிப்பேன்.
7.202.8
आचार्यपुत्रो मानार्हो बलवांश्चापि सञ्जय ।
प्रीतिर्धनञ्जये चास्य प्रियश्चापि महात्मनः ॥ ७.२०२.८ ॥
சஞ்சயா, ஆசாரியரின் மகன் (அஸ்வத்தாமன்) மரியாதைக்கு உரியவன், வலிமையானவன்; அவனுக்கு தனஞ்சயன் மீது அன்பு உண்டு; அந்த மகாத்மாவுக்கும் அவன் பிரியமானவன்.
7.202.9
न भूतपूर्वं बीभत्सोर्वाक्यं परुषमीदृशम् ।
अथ कस्मात्स कौन्तेयः सखायं रूक्षमुक्तवान् ॥ ७.२०२.९ ॥
பீபத்சுவின் (அர்ஜுனனின்) வாயிலிருந்து இதுபோன்ற கடுமையான சொற்கள் முன்பு ஒருபோதும் வந்ததில்லை. அப்படியானால் அந்த குந்தியின் மகன் தன் நண்பனிடம் ஏன் இத்தனை கடுமையாகப் பேசினான்?
7.202.10
युवराजे हते चैव वृद्वक्षत्रे च पौरवे ।
इष्वस्त्रविधिसम्पन्ने मालवे च सुदर्शने ॥ ७.२०२.१० ॥
இளவரசன் கொல்லப்பட்டபோதும், விருத்தக்ஷத்ரனும் பௌரவனும் கொல்லப்பட்டபோதும், அம்பு-ஆயுதக் கலையில் வல்லவனான மாளவனும் சுதர்சனனும் கொல்லப்பட்டபோதும்.
7.202.11
धृष्टद्युम्ने सात्यकौ च भीमे चापि पारजिते ।
युधिष्ठिरस्य तैर्वाक्यैर्मर्मण्यपि च घट्टिते। ॥ ७.२०२.११ ॥
திருஷ்டத்யும்னனும், சாத்யகியும், பீமனும், வெல்லப்படாத யுதிஷ்டிரரும் — அந்தச் சொற்களால் அவர்களின் மர்மமான இடத்திலும் காயம் பட்டது.
7.202.12
अन्तर्भेदे च सञ्जाते दुःखं संस्मृत्य च प्रभो ।
अभूतपूर्वो बीभत्सोर्दुःखान्मन्युरजायत ॥ ७.२०२.१२ ॥
ஆண்டவனே, உள்ளே பிளவு ஏற்பட்டபோதும் துயரை நினைவுகூர்ந்தபோதும், பீபத்சுவிடம் துயரினால் முன் எப்போதும் இல்லாத கோபம் எழுந்தது.
7.202.13
तस्मादनर्हमश्लीलमप्रियं द्रोणिमुक्तवान् ।
मान्यमाचार्यतनयं रूक्षं कापुरुषं यथा ॥ ७.२०२.१३ ॥
ஆகவே அவர் துரோணரின் மகனிடம் தகாத, இழிவான, விரும்பத்தகாத சொற்களைச் சொன்னார்; ஆசிரியரின் மகனும் மதிக்கத்தக்கவனுமான அவனிடம், ஒரு கோழையிடம் பேசுவது போல் கடுமையாகப் பேசினார்.
7.202.14
एवमुक्तः श्वसन्क्रोधान्महेष्वासतमो नृप ।
पार्थेन परुषं वाक्यं सर्वमर्मभिदा गिरा ॥ ७.२०२.१४ ॥
அரசே! பார்த்தனின் இத்தகைய கடுஞ்சொற்களைக் கேட்டு, மாபெரும் வில்வீரர்களில் சிறந்தவன் கோபத்தால் பெருமூச்சு விட்டான்; அவன் சொற்கள் எல்லா மர்மங்களையும் துளைப்பவையாக இருந்தன.
7.202.15
द्रौणिश्चुकोप पार्थाय कृष्णाय च विशेषतः ।
स तु यत्तो रथे स्थित्वा वार्युपस्पृश्य वीर्यवान् ॥ ७.२०२.१५ ॥
துரோணரின் மகன் பார்த்தன் மீதும் குறிப்பாக கிருஷ்ணன் மீதும் சினந்தான்; பின்னர் அந்த வீரன் தேரில் நின்று, நீரால் ஆசமனம் செய்து, ஒருமுகப்பட்டான்.
7.202.16
देवैरपि सुदुर्धर्षमस्त्रमाग्नेयमाददे ।
दृश्यादृश्यानरिगणानुद्दिश्याचार्यनन्दनः ॥ ७.२०२.१६ ॥
தேவர்களாலும் எதிர்க்க முடியாத ஆக்னேய அஸ்திரத்தை ஆசிரியரின் மகன் எடுத்தான்; கண்ணுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாத எதிரிக் கூட்டங்களை இலக்காகக் கொண்டு.
7.202.17
सोऽभिमन्त्र्य शरं दीप्तं विधूममिव पावकम् ।
सर्वतः क्रोधमाविश्य चिक्षेप परवीरहा ॥ ७.२०२.१७ ॥
அவன் மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்த ஒளிரும் அம்பை, புகையற்ற நெருப்பைப் போல, ஏவினான்; எல்லாப் பக்கங்களிலும் கோபத்தால் நிறைந்து, பகை வீரர்களைக் கொல்பவன் அதை எறிந்தான்.
7.202.18
ततस्तुमुलमाकाशे शरवर्षमजायत ।
पावकार्चिपरीतं तत्पार्थमेवाभिपुप्लुवे ॥ ७.२०२.१८ ॥
அப்போது ஆகாயத்தில் பேரொலியுடன் அம்புமழை எழுந்தது; நெருப்புச் சுடர்களால் சூழப்பட்ட அது பார்த்தனையே நோக்கிப் பாய்ந்தது.
7.202.19
उल्काश्च गगनात्पेतुर्दिशश्च न चकाशिरे ।
तमश्च सहसा रौद्रं चमूमवततार ताम् ॥ ७.२०२.१९ ॥
வானிலிருந்து எரிகொள்ளிகள் விழுந்தன; திசைகள் ஒளிரவில்லை; திடீரென்று பயங்கரமான இருள் அந்தப் படையின்மேல் இறங்கியது.
7.202.20
रक्षांसि च पिशाचाश्च विनेदुरतिसङ्गताः ।
ववुश्चाशिशिरा वाताः सूर्यो नैव तताप च ॥ ७.२०२.२० ॥
ராட்சதர்களும் பிசாசுகளும் நெருங்கிக்கூடி கூச்சலிட்டன; குளிராகாத சூடான காற்றுகள் வீசின; சூரியனும் வெப்பம் தரவில்லை.
7.202.21
वायसाश्चापि चाक्रन्दन्दिक्षु सर्वासु भैरवम् ।
रुधिरं चापि वर्षन्तो निनेदुस्तोयदा दिवि ॥ ७.२०२.२१ ॥
காக்கைகளும் எல்லாத் திசைகளிலும் பயங்கரமாகக் கத்தின; மேகங்கள் இரத்தத்தைப் பொழிந்தபடி வானில் இடித்தன.
7.202.22
पक्षिणः पशवो गावो विनेदुश्चापि सुव्रताः ।
परमं प्रयतात्मानो न शान्तिमुपलेभिरे ॥ ७.२०२.२२ ॥
பறவைகளும் விலங்குகளும் பசுக்களும் கத்தின; மிகச் சிறந்த விரதமுடையோர், தூய உள்ளம் கொண்டோரும்கூட அமைதி பெறவில்லை.
7.202.23
भ्रान्तसर्वमहाभूतमावर्तितदिवाकरम् ।
त्रैलोक्यमभिसन्तप्तं ज्वराविष्टमिवाभवत् ॥ ७.२०२.२३ ॥
எல்லா மகாபூதங்களும் குழம்பின; சூரியன் சுழற்றப்பட்டான்; மூன்று உலகங்களும் கடுமையாகத் தகித்து, காய்ச்சலால் பீடிக்கப்பட்டவைபோல் ஆயின.
7.202.24
अस्त्रतेजोभिसन्तप्ता नागा भूमिशयास्तथा ।
निःश्वसन्तः समुत्पेतुस्तेजो घोरं मुमुक्षवः ॥ ७.२०२.२४ ॥
படைக்கலங்களின் ஒளியால் வெந்த, பூமியில் படுத்திருந்த நாகங்களும் பெருமூச்செறிந்து மேலெழுந்தன; கொடிய தீயை உமிழ விரும்பின.
7.202.25
जलजानि च सत्वानि दह्यमानानि भारत ।
न शान्तिमुपजग्मुर्हि तप्यमानैर्जलाशयैः ॥ ७.२०२.२५ ॥
பாரதனே, நீரில் பிறந்த உயிரினங்களும் எரிந்துகொண்டிருந்தன; சூடான நீர்நிலைகளால் அவை அமைதி பெறவில்லை.
7.202.26
दिग्भ्यः प्रदिग्भ्यः खाद्भूमेः सर्वतः शरवृष्टयः ।
उच्चावचा निपेतुर्वै गरुडानिलरंहसः ॥ ७.२०२.२६ ॥
திசைகளிலிருந்தும் துணைத்திசைகளிலிருந்தும், வானிலிருந்தும் பூமியிலிருந்தும் எல்லா பக்கங்களிலும் அம்பு மழை பொழிந்தது; கருடன், காற்றின் வேகம் கொண்ட அவை உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் விழுந்தன.
7.202.27
तैः शरैर्द्रोणपुत्रस्य वज्रवेगैः समाहताः ।
प्रदग्धा रिपवः पेतुरग्निदग्धा इव द्रुमाः ॥ ७.२०२.२७ ॥
துரோணரின் மகனின் இடி வேக அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, நெருப்பால் எரிந்த மரங்கள் போல் பகைவர்கள் எரிந்து விழுந்தனர்.
7.202.28
दह्यमाना महानागाः पेतुरुर्व्यां समन्ततः ।
नदन्तो भैरवान्नादाञ्चलदोपमनिस्वनान् ॥ ७.२०२.२८ ॥
எரிந்துகொண்டிருந்த பெரிய யானைகள் எல்லா பக்கங்களிலும் பூமியில் விழுந்தன; இடிபோன்ற பயங்கர ஒலியுடன் அவை பெருங்குரலிட்டுக் கதறின.
7.202.29
अपरे प्रद्रुता नागा भयत्रस्ता विशाम्पते ।
त्रेसुर्दिशो यथा पूर्वं वने दावाग्निसंवृताः ॥ ७.२०२.२९ ॥
ஓ மக்களின் தலைவனே, மற்ற யானைகள் அச்சத்தால் நடுங்கி ஓடின; காட்டுத்தீயால் சூழப்பட்ட உயிரினங்கள் போல் அவை நாலா திசைகளிலும் ஓடின.
7.202.30
द्रुमाणां शिखराणीव दावदग्धानि मारिष ।
अश्वबृन्दान्यदृश्यन्त रथबृन्दानि भारत।
अपतन्त रथौघाश्च तत्रतत्र सहस्रशः ॥ ७.२०२.३० ॥
ஓ மாரிஷா, காட்டுத்தீயால் எரிந்த மரங்களின் உச்சிகள் போல குதிரைக் கூட்டங்கள் தெரிந்தன; பாரதனே, தேர்க்கூட்டங்களும் காணப்பட்டன; ஆயிரக்கணக்கான தேர்ப் படைகள் இங்கும் அங்குமாக விழுந்தன.
7.202.31
तत्सैन्यं भयसंविग्नं ददाह युधि भारत ।
युगान्ते सर्वभूतानि संवर्तक इवानलः ॥ ७.२०२.३१ ॥
பாரதா, போரில் பயத்தால் நடுங்கிய அந்தப் படையை அவன் யுகாந்தத்தில் அனைத்து உயிர்களையும் எரிக்கும் சம்வர்தக அக்கினி போல எரித்தான்.
7.202.32
दृष्ट्वा तु पाण्डवीं सेनां दह्यमानां महाहवे ।
प्रहृष्टास्तावका राजन्सिंहनादान्विनेदिरे ॥ ७.२०२.३२ ॥
அரசே, பெரும் போரில் எரியும் பாண்டவ சேனையைக் கண்டு உங்கள் வீரர்கள் மகிழ்ந்து சிங்கநாதம் முழக்கினர்.
7.202.33
ततस्तूर्यसहस्राणि नानालिङ्गानि भारत ।
तूर्णमाजघ्निरे हृष्टास्तावका जितकाशिनः ॥ ७.२०२.३३ ॥
பின்னர், பாரதா, வெற்றி பெற்றதாக எண்ணிய உங்கள் வீரர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் பல வகைகளான ஆயிரக்கணக்கான இசைக் கருவிகளை விரைவாக முழக்கினர்.
7.202.34
कृत्स्ना ह्यक्षौहिणी राजन्सव्यसाची च पाण्डवः ।
तमसा संवृते लोके नादृश्यन्त महाहवे ॥ ७.२०२.३४ ॥
அரசே, முழு அக்ஷௌஹிணி சேனையும், சவ்யசாசி பாண்டவனான அர்ஜுனனும் கூட, பெரும் போரில் இருளால் மூடப்பட்ட உலகில் காணப்படவில்லை.
7.202.35
नैव नस्तादृशं राजन्दृष्टपूर्वं न च श्रुतम् ।
यादृशं द्रोणपुत्रेण सृष्टमस्त्रममर्षिणा ॥ ७.२०२.३५ ॥
அரசே, துரோணரின் மகன் கோபத்துடன் விடுத்த அஸ்திரம் போன்றதை நாங்கள் இதற்கு முன் பார்த்ததும் இல்லை, கேட்டதும் இல்லை.
7.202.36
अर्जुनस्तु महाराज ब्राह्ममस्त्रमुदैरयत् ।
सर्वास्त्रप्रतिघातार्थं विहितं पद्मयोनिना ॥ ७.२०२.३६ ॥
ஆனால், மகாராஜா, அர்ஜுனன் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவினான்; எல்லா அஸ்திரங்களையும் தடுப்பதற்காக தாமரையில் பிறந்த பிரம்மதேவரால் அது விதிக்கப்பட்டது.
7.202.37
ततो मुहूर्तादिव तत्तमो व्युपशशाम ह ।
प्रववौ चानिलः शीतो दिशश्च विमला बभुः ॥ ७.२०२.३७ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்தில் அந்த இருள் அடங்கியது. குளிர்ந்த காற்று வீசியது; திசைகள் தெளிவாக ஒளிர்ந்தன.
7.202.38
तत्राद्भुतमपश्याम कृत्स्नामक्षौहिणीं हताम् ।
अनभिज्ञेयरूपां च प्रदग्धामस्त्रतेजसा ॥ ७.२०२.३८ ॥
அங்கே நாங்கள் ஓர் அற்புதத்தைக் கண்டோம்: முழு அக்ஷௌஹிணி படையும் அழிந்திருந்தது; அஸ்த்திரத்தின் தேஜஸால் எரிந்து, அதன் உருவம் அடையாளம் காண முடியாததாக இருந்தது.
7.202.39
ततो वीरौ महेष्वासौ विमुक्तौ केशवार्जुनौ ।
सहितौ प्रत्यदृश्येतां नभसीव तमोनुदौ।
ततो गण्डीवधनन्वा च केशवश्चाक्षतावुभौ ॥ ७.२०२.३९ ॥
பின்னர் அந்த இரு வீரர்களான, பெரும் வில்வீரர்களான கேசவனும் அர்ஜுனனும் விடுபட்டு ஒன்றாகத் தோன்றினர்; இருளை அகற்றும் இருவரைப் போல வானில் தெரிந்தனர். பின்னர் காண்டீவ வில்லுடைய அர்ஜுனனும் கேசவனும் இருவரும் காயமின்றி இருந்தனர்.
7.202.40
सपताकध्वजहयः सानुकर्षवरायुधः ।
प्रबभौ सरथो युक्तस्तावकानां भयङ्करः ॥ ७.२०२.४० ॥
கொடிகள், துவஜம், குதிரைகளுடன், அனுகர்ஷம் மற்றும் சிறந்த ஆயுதங்களுடன் கூடிய தேர் ஒளிர்ந்தது — உங்கள் படைக்கு அச்சம் தருவதாக.
7.202.41
ततः किलकिलाशब्दः शङ्खभेरीस्वनैः सह ।
पाण्डवानां प्रहृष्टानां क्षणेन समजायत ॥ ७.२०२.४१ ॥
பின்னர், மகிழ்ச்சியடைந்த பாண்டவர்களின் சங்க, பேரிகை ஒலிகளுடன் சேர்ந்து ஒரு கணத்தில் கிலகிலா ஆரவாரம் எழுந்தது.
7.202.42
हताविति तयोरासीत्सेनयोरुभयोर्मतिः ।
तरसाऽभ्यागतौ दृष्ट्वा सहितौ कैशवार्जुनौ ॥ ७.२०२.४२ ॥
"இவர்கள் இருவரும் கொல்லப்பட்டனர்" என்பதே இரு படைகளின் எண்ணமாக இருந்தது; ஆனால் விரைந்து அருகில் வரும் கேசவனையும் அர்ஜுனனையும் ஒன்றாகக் கண்டபோது (அந்த எண்ணம் மாறியது).
7.202.43
तावक्षतौ प्रमुदितौ दध्मतुर्वारिजोत्तमौ ।
दृष्ट्वा प्रमुदितान्पार्थांस्त्वदीया व्यथिताऽभवन् ॥ ७.२०२.४३ ॥
அழிவற்ற அவ்விருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் சிறந்த சங்குகளை ஊதினர். மகிழ்ந்திருந்த பாண்டவர்களைக் கண்டு உம்முடையோர் துன்புற்றனர்.
7.202.44
विमुक्तौ च महात्मानौ दृष्ट्वा द्रौणिः सुदुःखितः ।
मुहूर्तं चिन्तयामास किन्त्वेतदिति मारिष ॥ ७.२०२.४४ ॥
விடுபட்ட அந்த இரு மகாத்மாக்களைக் கண்ட துரோணரின் மகன் மிகவும் துயருற்றான். ஒரு கணம் 'இது என்ன' என்று சிந்தித்தான், ஐயா.
7.202.45
चिन्तयित्वा तु राजेन्द्र ध्यानशोकपरायणः ।
निःश्वसन्दीर्घमुष्णं च विमनाश्चाभवत्ततः ॥ ७.२०२.४५ ॥
அரசர்களின் தலைவரே, சிந்தித்த பின் அவன் தியானமும் துயரமும் நிறைந்தவனாகி, நீண்ட சூடான பெருமூச்சுகள் விட்டு மனம் சோர்ந்தான்.
7.202.46
ततो द्रौणिर्धनुस्त्यक्त्वा रथात्प्रस्कन्द्य वेगितः ।
धिग्धिक्सर्वमिदं मिथ्येत्युक्त्वा सम्प्राद्रवद्रणात् ॥ ७.२०२.४६ ॥
பின்னர் துரோணரின் மகன் வில்லைக் கீழே போட்டு தேரிலிருந்து வேகமாகக் குதித்தான். 'இவை அனைத்தும் பொய், சீ, சீ!' என்று சொல்லி அவன் போரிலிருந்து ஓடினான்.
7.202.47
ततः स्निग्धाम्बुदाभासं वेदावासमकल्मषम् ।
वेदव्यासं सरस्वत्यावासं व्यासं ददर्श ह ॥ ७.२०२.४७ ॥
பின்னர் அவன் மென்மையான மேகம் போன்றவரும், வேதங்களின் உறைவிடமும், களங்கமற்றவருமான வேதவியாசரைக் கண்டான்; அவர் சரஸ்வதியின் கரையில் வசிப்பவர்.
7.202.48
तं द्रौणिरग्रतो दृष्ट्वा स्थितं कुरुकुलोद्वहम् ।
सन्नकण्ठोऽब्रवीद्वाक्यमभिवाद्य सुदीनवत् ॥ ७.२०२.४८ ॥
குருகுலத்தைத் தாங்குபவரான அவர் முன் நிற்பதைக் கண்டு துரோணரின் மகன் வணங்கி, தொண்டை அடைக்க, மிகவும் பரிதாபமாகப் பேசினான்.
7.202.49
भोभो माया यदृच्छा वा दैवं वा किमिदं भवेत् ।
अस्त्रं त्विदं कथं मिथ्या मम कश्च व्यतिक्रमः ॥ ७.२०२.४९ ॥
ஐயோ! இது மாயையா, தற்செயலா, அல்லது தெய்வச் செயலா? என் இந்த அஸ்திரம் எப்படி வீணானது? என்னிடம் என்ன தவறு நேர்ந்தது?
7.202.50
अधरोत्तरमेतद्वा लोकानां वा पराभवः ।
यदिमौ जीवतः कृष्णौ कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ७.२०२.५० ॥
இது தலைகீழ் நிகழ்வா, அல்லது உலகங்களின் வீழ்ச்சியா? இந்த இரு கிருஷ்ணர்களும் உயிரோடு இருந்தால், காலம் நிச்சயமாக கடக்க முடியாதது.
7.202.51
नासुरा न च गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
न सर्पा यक्षपतगा न मनुष्याः कथञ्चन ॥ ७.२०२.५१ ॥
அசுரர்களும் இல்லை, கந்தர்வர்களும் இல்லை, பிசாசர்களும் இல்லை, ராட்சசர்களும் இல்லை, பாம்புகளும் இல்லை, யக்ஷர்கள், பறவைகள் இல்லை, மனிதர்களும் எந்த வகையிலும் இல்லை.
7.202.52
उत्सहन्तेऽन्यथा कर्तुमेतदस्त्रं मयेरितम् ।
तदिदं केवलं हत्वा शान्तमक्षौहिणीं ज्वलत् ॥ ७.२०२.५२ ॥
நான் ஏவிய இந்த அஸ்திரத்தை வேறு விதமாக ஆக்க எவராலும் இயலாது; இது ஒரு எரியும் அக்ஷௌஹிணி படையை மட்டுமே அழித்து அடங்கியது.
7.202.53
सर्वघानि मया मुक्तमस्त्रं परमदारुणम् ।
केनेमौ मर्त्यधर्माणौ नाधाक्षीत्केशवार्जुनौ ॥ ७.२०२.५३ ॥
நான் ஏவிய இந்த அனைத்தையும் அழிக்கும், மிகக் கொடிய அஸ்திரம் — மரணத் தன்மை கொண்ட இந்த கேசவனும் அர்ஜுனனும் எதனால் எரிந்து போகவில்லை?
7.202.54
एतत्प्रब्रूहि भगवन्मया पृष्टो यथातथम् ।
श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन सर्वमेतन्महामुने ॥ ७.२०२.५४ ॥
ஐயா! நான் கேட்கும் இதை உள்ளபடி விளக்குங்கள். மகாமுனியே! இதையெல்லாம் உண்மைப்படி கேட்க விரும்புகிறேன்.
7.202.55
महान्तमेवमर्थं मां यं त्वं पृच्छसि विस्मयात् ।
तं प्रवक्ष्यामि ते सर्वं समाधाय मनः शृणु ॥ ७.२०२.५५ ॥
ஆச்சரியத்தால் நீ என்னிடம் கேட்கும் இந்த மகத்தான விஷயத்தை உனக்கு முழுவதும் சொல்வேன்; மனதை ஒருமுகப்படுத்திக் கேள்.
7.202.56
योऽसौ नारायणो नाम पूर्वेषामपि पूर्वजः ।
आदिदेवो जगन्नाथो लोककर्ता स्वयं प्रभुः ॥ ७.२०२.५६ ॥
நாராயணன் என்ற பெயரால் அறியப்படுபவர்; பழையவர்களுக்கும் முன்னவர், ஆதிதேவர், உலகின் தலைவர், உலகங்களைப் படைப்பவர், தாமே பிரபு.
7.202.57
आद्यः सर्वस्य लोकस्य अनादिनिधनोऽच्युतः ।
व्याकुर्वते यस्य तत्त्वं श्रुतयो मुनयश्च ह ॥ ७.२०२.५७ ॥
அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஆதியானவர், தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாதவர், அச்சுதர்; அவருடைய உண்மை நிலையை வேதங்களும் முனிவர்களும் விளக்குகின்றனர்.
7.202.58
अतोऽजय्यः सर्वभूतैर्मनसाऽपि जगत्पतिः ।
तस्मादिमं जेतुकाम अज्ञानतमसा वृतः ॥ ७.२०२.५८ ॥
ஆகையால் உலகநாயகனை எல்லா உயிர்களாலும், மனத்தாலும் கூட வெல்ல முடியாது; ஆகவே அறியாமை இருளால் சூழப்பட்டவன் இவரை வெல்ல விரும்புகிறான்.
7.202.59
मा शुचः पुरुषव्याघ्र विद्वि तद्वदिहार्जुनम् ।
तस्य शक्तिरसौ पार्थास्तस्माच्छोकमिमं त्यज ॥ ७.२०२.५९ ॥
மனிதர்களில் புலியே, துயரப்படாதே. இங்கே அர்ஜுனனையும் அவரைப் போலவே அறிவாயாக; அந்த பார்த்தன் அவருடைய சக்தியே; ஆகவே இந்தத் துயரை விட்டுவிடு.
7.202.60
विश्वेश्वरोऽयं लोकादिः परमात्मा ह्यधोक्षजः ।
सहस्रसंहितादंशादेकांशोऽयमजायत ॥ ७.२०२.६० ॥
இந்த விஸ்வேஸ்வரர், உலகங்களின் ஆதி, பரமாத்மா, அதோக்ஷஜர்; ஆயிரம் சம்ஹிதைகளின் பகுதியிலிருந்து இந்த ஒரு பகுதி பிறந்தது.
7.202.61
देवानां हितकामार्थं लोकानां चैव सत्तमः ।
अजायत च कार्यार्थं पुत्रो धर्मस्य विश्वकृत् ॥ ७.२०२.६१ ॥
தேவர்களின் நலனுக்காகவும், உலகங்களின் நலனுக்காகவும், உயர்ந்தவனான அவன் ஒரு நோக்கத்திற்காக தர்மனின் மகனாகப் பிறந்தான்; அவன் உலகைப் படைப்பவன்.
7.202.62
स तपस्तीव्रमातस्थे शिशिरं गिरिमास्थितः ।
ऊर्ध्वबाहुर्महातेजा ज्वलनादित्यसन्निभः ॥ ७.२०२.६२ ॥
அவன் குளிர்ந்த மலையில் தங்கி கடும் தவத்தை மேற்கொண்டான்; கைகளை உயர்த்தி, பெருந்தேஜஸ் உடையவனாய், எரியும் நெருப்பும் சூரியனும் போல் விளங்கினான்.
7.202.63
षष्टिं वर्षसहस्राणि तावन्त्येव शतानि च ।
अशोषयत्तदाऽऽत्मानं वायुभक्षोऽम्बुजेक्षणः ॥ ७.२०२.६३ ॥
அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளும், அதே அளவு நூறாண்டுகளும் அவன் காற்றை உண்டு தன் உடலை உலர்த்தினான்; அவன் தாமரைக் கண்ணன்.
7.202.64
अथापरं तपस्तप्त्वा द्विस्ततोऽन्यत्पुनर्महत् ।
द्यावापृथिव्योर्विवरं तेजसा समपूरयत् ॥ ७.२०२.६४ ॥
பின்னர் வேறொரு தவத்தைச் செய்து, இருமுறை, மீண்டும் வேறொரு பெரிய தவத்தால், தன் தேஜஸால் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் இடைவெளியை நிரப்பினான்.
7.202.65
स तेन तपसा तात ब्रह्मभूतो यदाऽभवत् ।
ततो विश्वेश्वरं योनिं विश्वस्य जगतः पतिम्।
ददर्श भृशदुर्धर्षं सर्वदेवैरभिष्टुतम् ॥ ७.२०२.६५ ॥
அன்பனே, அந்தத் தவத்தால் அவன் பிரம்மமாகியபோது, உலகின் ஈசனும், பிரபஞ்சத்தின் மூலமும், ஜகத்தின் தலைவனுமான அவனைக் கண்டான்—மிகவும் அடக்கவொண்ணாதவனும், எல்லாத் தேவர்களாலும் போற்றப்படுபவனும்.
7.202.66
अणीयांसमणुभ्यश्च बृहद्भ्यश्च बृहत्तमम् ।
रुद्रमीशानवृषभं हरं शंभुं कपर्दिनम् ॥ ७.२०२.६६ ॥
அணுக்களைவிட நுண்ணியவனும், பெரியவற்றைவிடப் பெரியவனுமான ருத்ரனை, ஈசானர்களில் காளையானவனை, ஹரனை, சம்புவை, சடைமுடியுடையவனை.
7.202.67
चेकितानं परां योनिं तिष्ठतो गच्छतश्च ह ।
दुर्वारणं सुदुर्धर्षं दुर्निरीक्ष्यं दुरासदम्।
अतिमन्युं महात्मानं सर्वभूतप्रचेतसम् ॥ ७.२०२.६७ ॥
அவர் செகிதானர்; பரமான யோனி; நிற்பவருக்கும் நடப்பவருக்கும் ஆதாரம். அவர் தடுக்க முடியாதவர், மிகக் கடக்க முடியாதவர், பார்க்க முடியாதவர், அணுக முடியாதவர்; பெரும் கோபமுடையவர், மகாத்மா, அனைத்து உயிர்களின் அறிவு.
7.202.68
दिव्यं चापमिषुधी चाददानं ।
हिरण्यवर्माणमनन्तवीर्यम्।
पिनाकिनं वज्रिणं दीप्तशूलं ।
परश्वथिं गदिनं चायतासिम् ॥ ७.२०२.६८ ॥
தெய்வீக வில்லும் இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளும் ஏந்தியவர், பொன் கவசம் அணிந்தவர், அளவற்ற வீரியமுடையவர், பினாகம் ஏந்தியவர், வஜ்ரம் ஏந்தியவர், ஒளிவிடும் சூலம், மழு, கதை, நீண்ட வாள் ஏந்தியவர்.
7.202.69
वचोधिकैः सुष्टुतमिष्टवाग्भिः ॥ ७.२०२.६९ ॥
மிக மேலான சொற்களாலும் இனிய வார்த்தைகளாலும் நன்கு துதிக்கப்பட்டவர்.
7.202.70
जलं दिशं खं क्षितिं चन्द्रसूर्यौ ।
हुताशवायुप्रतिमं सुरेशम्।
नालं द्रष्टुं यं जना भिन्नवृत्ता ।
ब्रह्मद्विषघ्नममृतस्य योनिम् ॥ ७.२०२.७० ॥
நீர், திசை, ஆகாயம், பூமி, சந்திரன் சூரியன்; நெருப்பு வாயுவுக்கு ஒப்பானவர், தேவர்களின் தலைவர். வேறுபட்ட நடத்தையுள்ள மக்களால் காண முடியாதவர்; பிரம்மத்தை வெறுப்பவர்களை அழிப்பவர்; அமிருதத்தின் யோனி.
7.202.71
यं पश्यन्ति ब्राह्मणाः साधुवृत्ताः ।
क्षीणे पापे मनसा वीतशोकाः।
तन्निष्ठात्मा तपसा धर्ममीड्यं ।
तद्भक्त्या वै विश्वरूपं ददर्श ॥ ७.२०२.७१ ॥
சத்தியமார்ந்த பிராமணர்கள் பாவம் அழிந்து, மனதால் துக்கமற்றவர்களாகி, அவரிடம் நிலைத்த ஆன்மாவுடன், தவத்தால் வணங்கத்தக்க தர்மத்தை காண்கிறார்கள்; அவர் பக்தியாலேயே விசுவரூபத்தைக் கண்டார்.
7.202.72
दृष्ट्वा चैनं वाड्मनोबुद्धिदेहैः ।
संहृष्टात्मा मुमुदे वासुदेवः ॥ ७.२०२.७२ ॥
அவரைக் கண்டு, வாக்கு, மனம், புத்தி, உடலால், மகிழ்ந்த ஆன்மாவுடன் வாசுதேவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
7.202.73
अक्षमालापरिक्षिप्तं ज्योतिषां परमं निधिम् ।
रुद्रं नारायणो दृष्ट्वा ववन्दे विश्वसम्भवम् ॥ ७.२०२.७३ ॥
அக்ஷமாலையால் சூழப்பட்ட, ஒளிகளின் உயர்ந்த பொக்கிஷமான, உலகின் தோற்றுவாயான ருத்ரனை நாராயணன் கண்டு வணங்கினார்.
7.202.74
वरदं पृथुचार्वङ्ग्या पार्वत्या सहितं प्रभुम् ।
क्रीडमानं महात्मानं भूतसङ्घगणैर्वृतम् ॥ ७.२०२.७४ ॥
வரம் அளிப்பவரும், அகன்ற அழகிய அங்கங்களை உடைய பார்வதியுடன் கூடியவரும், விளையாடுபவரும், பூதக் கூட்டங்களாலும் கணங்களாலும் சூழப்பட்டவருமான மகாத்மாவாகிய பிரபுவை [அவர் கண்டார்].
7.202.75
अजमीशानमव्यक्तं कारणात्मानमच्युतम् ।
अभिवाद्याथ रुद्राय सद्योऽन्धकनिपातिने।
पद्माक्षस्तं विरुपाक्षमभितुष्टाव भक्तिमान् ॥ ७.२०२.७५ ॥
பிறப்பற்றவரும், ஈசானரும், அவ்யக்தரும், காரணமே ஆத்மாவாகக் கொண்டவரும், அச்யுதரும், அந்தகனை வென்றவருமான ருத்திரருக்கு உடனே வணக்கம் செலுத்தி, பக்தியுடைய தாமரைக்கண்ணன் அந்த மூன்று கண்ணரை மிகவும் துதித்தார்.
7.202.76
न्नरान्सुपर्णानथ गन्धर्वयक्षान्। ॥ ७.२०२.७६ ॥
மனிதர்களையும், சுபர்ணர்களையும் (கருடர்களையும்), பின்னர் கந்தர்வர்களையும் யக்ஷர்களையும் [...].
7.202.77
पृथग्विधान्भूतसङ्घांश्च विश्वां… ।
स्त्वत्सम्भूतान्विद्म सर्वांस्तथैव ॥ ७.२०२.७७ ॥
பலவகையான உயிர்க்கூட்டங்களையும், அனைத்து உலகையும்… உம்மிடமிருந்து தோன்றியவை என, அவ்வாறே நாம் அனைவரையும் அறிவோம்.
7.202.78
ऐन्द्रं याम्यं वारुणं वैत्तपाल्यं ।
पैत्रं त्वाष्ट्रं कर्म सौम्यं च तुभ्यम् ॥ ७.२०२.७८ ॥
இந்திரனின், யமனின், வருணனின், வைத்தபால்யம் (குபேரனின்), பிதிர்களின், த்வஷ்டாவின் கர்மம், மேலும் சௌம்யமான கர்மமும் உமக்கே உரியவை.
7.202.79
रूपं ज्योतिः शब्द आकाशवायुः ।
स्पर्शः स्वाद्यं सलिलं गन्ध उर्वी।
कालो ब्रह्मा ब्रह्म च ब्राह्मणाश्च ।
त्वत्सम्भूताः स्थास्नु चरिष्णु चेदम् ॥ ७.२०२.७९ ॥
உருவம், ஒளி, ஒலி, ஆகாயம், காற்று, ஸ்பரிசம், சுவை, நீர், மணம், பூமி, காலம், பிரம்மா, பிரம்மம், பிராமணர்கள் — இவையும் நிலையானதும் அசைவதுமான இவ்வுலகும் உம்மிடமிருந்தே தோன்றின.
7.202.80
अद्भ्यः स्तोका यान्ति यथा पृथक्त्वं ।
ताथिश्चैक्यं संक्षये यान्ति भूयः।
एवं विद्वान्प्रभवं चाप्ययं च ।
त्वसम्भूतं तव सायुज्यमेति ॥ ७.२०२.८० ॥
நீர்த்துளிகள் பிரிந்து பின் நீரோடு ஒன்றாகி, பிரளயத்தில் மீண்டும் ஒன்றாவதைப் போல, இவ்வாறு அறிந்தவன் உற்பத்தியையும் லயத்தையும் அறிந்து, உம்மிடமிருந்து தோன்றிய உமது ஐக்கியத்தை அடைகிறான்.
7.202.81
त्वत्सम्भूतास्ते च तेभ्यः परस्त्वम् ॥ ७.२०२.८१ ॥
அவர்களும் உம்மிடமிருந்து தோன்றினர்; அவர்களை விட உயர்ந்தவர் நீரே.
7.202.82
भूतं भव्यं भविता चाप्रधृष्यं ।
त्वत्सम्भूता भुवनानीह विश्वा।
भक्तं च मां भजमानं भजस्व ।
प्रीत्या मां वै लोकपितामहेश ॥ ७.२०२.८२ ॥
கடந்தது, எதிர்காலம், இனி ஆகப்போவது ஆகியவை வெல்லப்பட முடியாதவை; இங்குள்ள எல்லா உலகங்களும் உம்மிடமிருந்தே தோன்றின. பக்தனும் உம்மை வழிபடும் என்னையும் அன்புடன் ஏற்றருளும் — ஓ உலகப் பிதாமகரே, ஓ ஈசனே!
7.202.83
नभिष्टुतः प्रविकार्षीश्च मायाम् ॥ ७.२०२.८३ ॥
புகழப்பட்டவராக இருந்தாலும் நீர் மாயையை வெளிப்படுத்த வேண்டாம்.
7.202.84
तस्मै वरानचिन्त्यात्मा देवदेवः पिनाकधृत् ।
विष्णवे देवमुख्याय प्रायच्छदृषिसंस्तुतः ॥ ७.२०२.८४ ॥
சிந்திக்க இயலாத ஆத்மாவுடைய, தேவதேவரும், பினாகத்தைத் தாங்கியவருமான சிவன், முனிவர்களால் துதிக்கப்பட்டு, தேவர்களில் முதன்மையான விஷ்ணுவுக்கு வரங்களை அளித்தார்.
7.202.85
मत्प्रसादान्मनुष्येषु देवगन्धर्वयोनिषु ।
अप्रमेयबलात्मा त्वं नारायण भविष्यसि ॥ ७.२०२.८५ ॥
என் அருளால் நீ மனிதர்களிடையேயும் தேவ கந்தர்வ யோனிகளிலும் அளவற்ற வலிமையும் இயல்பும் கொண்ட நாராயணனாவாய்.
7.202.86
न च त्वां प्रसहिष्यन्ति देवासुरमहोरगाः ।
न पिशाचा न गन्धर्वा न यक्षा न च राक्षसाः ॥ ७.२०२.८६ ॥
தேவர்களும், அசுரர்களும், பெரிய நாகங்களும் உன்னை வெல்ல மாட்டார்கள்; பிசாசுகளும், கந்தர்வர்களும், யக்ஷர்களும், ராக்ஷசர்களும் வெல்ல மாட்டார்கள்.
7.202.87
न सुपर्णास्तथा नागा न च विश्वे वियोनिजाः ।
न कश्चित्त्वां च देवोऽपि समरेषु विजेष्यति ॥ ७.२०२.८७ ॥
சுபர்ணர்களும், நாகங்களும், பிறப்பற்ற விசுவர்களும் வெல்ல மாட்டார்கள்; எந்த தேவனும் போர்களில் உன்னை வெல்ல மாட்டான்.
7.202.88
न शस्त्रेण न वज्रेण नाग्निना न च वारिणा ।
न चार्द्रेण न शुष्केण त्रसेन स्थावरेण च ॥ ७.२०२.८८ ॥
ஆயுதத்தாலும், வஜ்ரத்தாலும், நெருப்பாலும், நீராலும் இல்லை; ஈரமானதாலும், உலர்ந்ததாலும், அசைவதாலும், அசையாததாலும் இல்லை.
7.202.89
न हस्तेन न पादेन न काष्ठेन न लोष्टुना ।
कश्चित्तव रुजां कर्ता मत्प्रसादात्कथञ्चन।
अपि वै समरं गत्वा भविष्यसि ममाधिकः ॥ ७.२०२.८९ ॥
கையாலும், காலாலும், மரத்தாலும், கல்லாலும் இல்லை; என் அருளால் எவரும் எவ்விதத்திலும் உனக்கு வேதனை தரமாட்டார். போரில் சென்றாலும் நீ எனக்கு மேலானவனாவாய்.
7.202.90
एवमादीन्वराँल्लब्ध्वा प्रसादादथ शूलिनः ।
स एष देवश्चरति मायया मोहयञ्जगत् ॥ ७.२०२.९० ॥
இவ்வாறான வரங்களை சூலதாரியின் அருளால் பெற்று, அந்த தேவன் மாயையால் உலகை மயக்கியவனாக உலவுகிறான்.
7.202.91
तस्यैव तपसा जातो नरो नाम महामुनिः ।
तुल्यमेतेन देवेन तं जानीह्यर्जुनं सदा ॥ ७.२०२.९१ ॥
அவனுடைய தவத்தினாலேயே நர் என்ற பெயருடைய மகாமுனிவர் பிறந்தார். இந்தத் தேவனுக்குச் சமமான அவனை எப்போதும் அர்ஜுனன் என்று அறிவாயாக.
7.202.92
तावेतौ पूर्वदेवानां परमोपचितादृषी ।
लोकयात्राविधानार्थं दानवानां वधाय च।
धर्मसंस्थापनार्थाय सञ्जायेते युगेयुगे ॥ ७.२०२.९२ ॥
இவ்விருவரும் பழைய தேவர்களின் மிகச் சிறந்த ரிஷிகள். உலகின் நடைமுறையை ஒழுங்குபடுத்தவும், தானவர்களை அழிக்கவும், தர்மத்தை நிலைநாட்டவும் யுகந்தோறும் பிறக்கிறார்கள்.
7.202.93
तथैव कर्मणा कृत्स्नं महतस्तपरसोऽपि च ।
तेजो वाग्भिश्च विद्वंस्त्वं जातो रुद्रान्महामते ॥ ७.२०२.९३ ॥
அவ்வாறே செயலாலும், பெரும் தவத்தின் ஒளியாலும், வாக்காலும் நீ முழுமையாக ருத்திரனிடமிருந்து பிறந்தாய், அறிஞனே, மகாமதியே.
7.202.94
स भवान्देववत्प्राज्ञो ज्ञात्वा भवमयं जगत् ।
अवाकर्षस्त्वमात्मानं नियमैस्तत्प्रियेप्सया ॥ ७.२०२.९४ ॥
அந்த நீர் தேவனைப் போன்ற ஞானியாவீர். உலகை பவமயமாக அறிந்து, அவனுடைய அருளை விரும்பி நியமங்களால் உன்னைத் தானே அடக்கிக்கொண்டாய்.
7.202.95
शुभ्रमत्र हविः कृत्वा महापुरुषविग्रहम् ।
ईजिवांस्त्वं जपैर्होमैरुपहारैश्च मानद ॥ ७.२०२.९५ ॥
இங்கே தூய ஹவிஸை அர்ப்பணித்து, மகாபுருஷரின் வடிவத்தை வழிபட்டு, ஜபங்கள், ஹோமங்கள் மற்றும் காணிக்கைகளால் நீ யஜித்தாய், மானம் அளிப்பவனே.
7.202.96
स तथा पूज्यमानस्ते पूर्वदेवोऽप्यतूतुषत् ।
पुष्कलांश्च वरान्प्रादात्तव विद्वन्हृदि स्थितान् ॥ ७.२०२.९६ ॥
உன்னால் இவ்வாறு வழிபடப்பட்டு, அந்த முதல் தேவனும் மகிழ்ந்தான். அறிஞனே, உன் இதயத்தில் இருந்தவற்றை நிறைந்த வரங்களாக அவன் உனக்கு அளித்தான்.
7.202.97
जन्मकर्मतपोयोगास्तयोस्तव च पुष्कलाः ।
ताभ्यां लिङ्गेऽर्चितो देवस्त्वयाऽर्चायां युगेयुगे।
देवदेवस्त्वचिन्त्यात्मा अजेयो विष्णुसम्भवः ॥ ७.२०२.९७ ॥
அவ்விருவரின் பிறப்பு, செயல், தவம், யோகம் ஆகியவை உனக்குப் பெருமளவில் உள்ளன. யுகம்தோறும் நீ லிங்கத்திலும் விக்கிரகத்திலும் அந்த தேவனை வழிபட்டிருக்கிறாய்; அவர் தேவர்களின் தேவன், அசிந்தியமான ஆத்மா, வெல்ல முடியாதவர், விஷ்ணுவிலிருந்து தோன்றியவர்.
7.202.98
सर्वरूपं भवं ज्ञात्वा लिङ्गे योऽर्चयति प्रभुम् ।
आत्मयोगाश्च तस्मिन्वै शास्त्रयोगाश्च शाश्वताः ॥ ७.२०२.९८ ॥
எல்லா வடிவங்களிலும் உள்ள பவனை அறிந்து, லிங்கத்தில் பிரபுவை வழிபடுபவனுக்கு, அவனுள் ஆத்மயோகமும் சாஸ்திர யோகமும் நித்தியமாக உள்ளன.
7.202.99
एवं देवा यजन्तो हि सिद्धाश्च परमर्षयः ।
प्रार्थयन्ते परं लोके स्थाणुमेव च शाश्वतम् ॥ ७.२०२.९९ ॥
இவ்வாறு தேவர்களும் சித்தர்களும் பெரிய ரிஷிகளும் வழிபட்டு, உலகில் மேலான, நித்தியமான ஸ்தாணுவையே வேண்டுகின்றனர்.
7.202.100
स एष रुद्रभक्तश्च केशवो रुद्रसम्भवः ।
कृष्ण एव हि यष्टव्यो यज्ञैश्चैव सनातनः ॥ ७.२०२.१०० ॥
அந்த இவனே ருத்திரனின் பக்தனான கேசவன்; ருத்திரனிலிருந்து தோன்றிய கிருஷ்ணன். யாகங்களால் வழிபடத்தக்கவன், அவனே சனாதனன்.
7.202.101
सर्वभूतभवं ज्ञात्वा लिङ्गमर्चति यः प्रभोः ।
तस्मिन्नभ्यधिकां प्रीतिं करोति वृषभध्वजः ॥ ७.२०२.१०१ ॥
எல்லா உயிர்களின் மூலத்தை அறிந்து பிரபுவின் லிங்கத்தை வழிபடுபவனிடம், விருஷபக்கொடியோன் மிக்க அன்பு கொள்கிறான்.
7.202.102
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा द्रोणपुत्रो महारथः ।
नमश्चकार रुद्राय बहुमेने च केशवम् ॥ ७.२०२.१०२ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட துரோணனின் மகனாகிய மகாரதன் ருத்திரனுக்கு வணக்கம் செய்து, கேசவனை மிகவும் மதித்தான்.
7.202.103
हष्टरोमा च वश्यात्मा सोऽभिवाद्य महर्षये ।
वरूथिनीमभिप्रेक्ष्य ह्यवहारमकारयत् ॥ ७.२०२.१०३ ॥
மயிர்சிலிர்த்த, தன்னடக்கம் கொண்ட அவன் மகரிஷிக்கு வணங்கி, படையைப் பார்த்து உண்மையிலேயே போர்நிறுத்தத்தை (அவகாரம்) செய்வித்தான்.
7.202.104
ततः प्रत्यवहारोऽभूत्पाण्डवानां विशाम्पते ।
कौरवाणां च दीनानां द्रोणे युधि निपातिते ॥ ७.२०२.१०४ ॥
அப்பொழுது, மன்னா, போரில் துரோணர் வீழ்த்தப்பட்ட பிறகு பாண்டவர்களின் பக்கத்திலும், துயருற்ற கௌரவர்களின் பக்கத்திலும் போரிலிருந்து பின்வாங்குதல் நிகழ்ந்தது.
7.202.105
युद्धं कृत्वा दिनान्पञ्च द्रोणो हत्वा वरूथिनीम् ।
ब्रह्मलोकं गतो राजन्ब्राह्मणो वेदपारगः ॥ ७.२०२.१०५ ॥
மன்னா, ஐந்து நாட்கள் போர் செய்து படையை அழித்த பின், வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணரான துரோணர் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார்.