Mahābhārata · Adhyāya 7.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.202.1
तत्प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
न्यवारयदमेयात्मा द्रोणपुत्रजयेप्सया ॥ ७.२०२.१ ॥
Als er jenes Heer zerschlagen sah, hielt Arjuna, der Sohn Kuntīs, von unermesslicher Seele, es auf, verlangend nach dem Sieg über Droṇas Sohn.
7.202.2
ततस्ते सैनिका राजन्सर्वे तत्रावतस्थिरे ।
संस्थाप्यमाना यत्नेन गोविन्देनार्जुनेन च ॥ ७.२०२.२ ॥
Da blieben, o König, alle jene Krieger dort stehen, von Govinda und Arjuna mühsam gefestigt.
7.202.3
एक एव च बीभत्सुः सोमकावयवैः सह ।
मात्स्यैरन्यैश्च संधाय कौरवान्सन्न्यवर्तत ॥ ७.२०२.३ ॥
Allein wandte der furchtbare Bībhatsu (Arjuna), mit den Kriegern der Somaka, den Matsya und anderen verbündet, die Kauravas zurück.
7.202.4
ततो द्रुतमतिक्रम्य सिंहलाङ्गूलकेतनम् ।
सव्यसाची महेष्वासमश्वत्थामानमब्रवीत् ॥ ७.२०२.४ ॥
Dann, rasch vorrückend, sprach Savyasācī (Arjuna) zu dem großen Bogenschützen Aśvatthāman, dessen Banner einen Löwenschweif trägt.
7.202.5
य शक्तिर्यच्च विज्ञानं यद्वीर्यं यच्च पौरुषम् ।
धार्तराष्ट्रेषु या प्रीतिर्देषोऽस्मासु च यच्च ते ॥ ७.२०२.५ ॥
Welche Kraft du besitzt, welche Kunst, welche Tapferkeit und männliche Stärke; welche Zuneigung du den Söhnen Dhṛtarāṣṭras entgegenbringst, welchen Hass gegen uns, und alles, was dir sonst gehört—
7.202.6
यच्च भूयोऽस्ति तेजस्ते तत्सर्वं मयि दर्शय ।
स एव द्रोणहन्ता ते दर्पं छेत्स्यति पार्षतः ॥ ७.२०२.६ ॥
Und welchen weiteren Glanz du auch besitzt, zeige ihn mir ganz. Eben er, der Bezwinger Droṇas, der Sohn Pṛṣatas, wird deinen Stolz zerschlagen.
7.202.7
कालानलसमप्रख्यं द्विषामन्तकोपमम् ।
समासादय पाञ्चाल्यं मां चापि सहकेशवम्।
दर्पं नाशयितास्म्यद्य तवोद्वृत्तस्य संयुगे ॥ ७.२०२.७ ॥
Stelle dich dem Prinzen der Pāñcālas, der wie das Feuer der Zeit leuchtet und den Feinden wie der Tod ist, und auch mir, zusammen mit Keśava. Heute im Kampf werde ich deinen anmaßenden Stolz zerstören.
7.202.8
आचार्यपुत्रो मानार्हो बलवांश्चापि सञ्जय ।
प्रीतिर्धनञ्जये चास्य प्रियश्चापि महात्मनः ॥ ७.२०२.८ ॥
O Sañjaya, der Sohn des Lehrers ist ehrenwert und stark; er hat Zuneigung zu Dhanañjaya, und er ist auch diesem Großherzigen lieb.
7.202.9
न भूतपूर्वं बीभत्सोर्वाक्यं परुषमीदृशम् ।
अथ कस्मात्स कौन्तेयः सखायं रूक्षमुक्तवान् ॥ ७.२०२.९ ॥
Niemals zuvor hatte Bībhatsu (Arjuna) so harte Worte gesprochen. Warum hat jener Sohn der Kuntī so schroff zu seinem Freund gesprochen?
7.202.10
युवराजे हते चैव वृद्वक्षत्रे च पौरवे ।
इष्वस्त्रविधिसम्पन्ने मालवे च सुदर्शने ॥ ७.२०२.१० ॥
Als der Kronprinz erschlagen war, und der alte Kṣatra und der Paurava erschlagen waren, und der Mālava und Sudarśana, die in der Wissenschaft von Pfeil und Waffe bewandert waren.
7.202.11
धृष्टद्युम्ने सात्यकौ च भीमे चापि पारजिते ।
युधिष्ठिरस्य तैर्वाक्यैर्मर्मण्यपि च घट्टिते। ॥ ७.२०२.११ ॥
Auf Dhṛṣṭadyumna, Sātyaki und Bhīma und auf den unbesiegten Yudhiṣṭhira; durch jene Worte wurde sogar der verwundbare Punkt getroffen.
7.202.12
अन्तर्भेदे च सञ्जाते दुःखं संस्मृत्य च प्रभो ।
अभूतपूर्वो बीभत्सोर्दुःखान्मन्युरजायत ॥ ७.२०२.१२ ॥
O Herr, als innere Zwietracht entstanden war und der Schmerz wieder bewusst wurde, erwuchs aus dem Kummer in Bībhatsu ein beispielloser Zorn.
7.202.13
तस्मादनर्हमश्लीलमप्रियं द्रोणिमुक्तवान् ।
मान्यमाचार्यतनयं रूक्षं कापुरुषं यथा ॥ ७.२०२.१३ ॥
Daher sprach er zu Droṇas Sohn unwürdige, anstößige und unangenehme Worte, hart, wie man zu einem Feigling spricht, obwohl dieser der geachtete Sohn des Lehrers war.
7.202.14
एवमुक्तः श्वसन्क्रोधान्महेष्वासतमो नृप ।
पार्थेन परुषं वाक्यं सर्वमर्मभिदा गिरा ॥ ७.२०२.१४ ॥
So von Pārtha mit harten Worten angesprochen, die jeden empfindlichen Punkt trafen, o König, atmete der größte der großen Bogenschützen zornig schwer und antwortete.
7.202.15
द्रौणिश्चुकोप पार्थाय कृष्णाय च विशेषतः ।
स तु यत्तो रथे स्थित्वा वार्युपस्पृश्य वीर्यवान् ॥ ७.२०२.१५ ॥
Droṇas Sohn geriet in Zorn gegen Pārtha und besonders gegen Kṛṣṇa. Dann stand der mächtige Held auf seinem Wagen, nahm Wasser zur rituellen Reinigung und rüstete sich.
7.202.16
देवैरपि सुदुर्धर्षमस्त्रमाग्नेयमाददे ।
दृश्यादृश्यानरिगणानुद्दिश्याचार्यनन्दनः ॥ ७.२०२.१६ ॥
Der Sohn des Lehrers ergriff die Feuerwaffe, selbst für die Götter schwer abzuwehren, und richtete sie auf die sichtbaren und unsichtbaren feindlichen Scharen.
7.202.17
सोऽभिमन्त्र्य शरं दीप्तं विधूममिव पावकम् ।
सर्वतः क्रोधमाविश्य चिक्षेप परवीरहा ॥ ७.२०२.१७ ॥
Nachdem er den lodernden Pfeil mit einem Mantra geweiht hatte, wie rauchloses Feuer, von Zorn erfüllt nach allen Seiten, schleuderte ihn der Töter feindlicher Helden.
7.202.18
ततस्तुमुलमाकाशे शरवर्षमजायत ।
पावकार्चिपरीतं तत्पार्थमेवाभिपुप्लुवे ॥ ७.२०२.१८ ॥
Dann erhob sich am Himmel ein tosender Pfeilregen, und jene von Feuerflammen umhüllte Waffe stürzte direkt auf Pārtha zu.
7.202.19
उल्काश्च गगनात्पेतुर्दिशश्च न चकाशिरे ।
तमश्च सहसा रौद्रं चमूमवततार ताम् ॥ ७.२०२.१९ ॥
Meteore fielen vom Himmel; die Himmelsrichtungen leuchteten nicht; und plötzlich senkte sich schreckliche Finsternis auf jenes Heer herab.
7.202.20
रक्षांसि च पिशाचाश्च विनेदुरतिसङ्गताः ।
ववुश्चाशिशिरा वाताः सूर्यो नैव तताप च ॥ ७.२०२.२० ॥
Dämonen und fleischfressende Geister, dicht gedrängt, stießen Geheul aus; heiße Winde wehten, und die Sonne wärmte nicht einmal.
7.202.21
वायसाश्चापि चाक्रन्दन्दिक्षु सर्वासु भैरवम् ।
रुधिरं चापि वर्षन्तो निनेदुस्तोयदा दिवि ॥ ७.२०२.२१ ॥
Auch Krähen schrien schrecklich in alle Richtungen, und die Regenwolken donnerten am Himmel, indem sie Blut regneten.
7.202.22
पक्षिणः पशवो गावो विनेदुश्चापि सुव्रताः ।
परमं प्रयतात्मानो न शान्तिमुपलेभिरे ॥ ७.२०२.२२ ॥
Vögel, Tiere und Kühe schrien ebenfalls; selbst die Gelübdetreuen mit höchst gezügeltem Geist fanden keinen Frieden.
7.202.23
भ्रान्तसर्वमहाभूतमावर्तितदिवाकरम् ।
त्रैलोक्यमभिसन्तप्तं ज्वराविष्टमिवाभवत् ॥ ७.२०२.२३ ॥
Alle großen Elemente gerieten in Verwirrung, und die Sonne schien umgedreht; die drei Welten, tief erhitzt, wurden wie von Fieber ergriffen.
7.202.24
अस्त्रतेजोभिसन्तप्ता नागा भूमिशयास्तथा ।
निःश्वसन्तः समुत्पेतुस्तेजो घोरं मुमुक्षवः ॥ ७.२०२.२४ ॥
Auch die auf dem Boden liegenden Schlangen, vom Glanz der Waffen versengt, richteten sich schnaubend auf, begierig, ein furchtbares Feuer auszustoßen.
7.202.25
जलजानि च सत्वानि दह्यमानानि भारत ।
न शान्तिमुपजग्मुर्हि तप्यमानैर्जलाशयैः ॥ ७.२०२.२५ ॥
O Bhārata, auch die im Wasser geborenen Wesen brannten; die erhitzten Gewässer brachten ihnen keinen Frieden.
7.202.26
दिग्भ्यः प्रदिग्भ्यः खाद्भूमेः सर्वतः शरवृष्टयः ।
उच्चावचा निपेतुर्वै गरुडानिलरंहसः ॥ ७.२०२.२६ ॥
Aus den Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen, vom Himmel und von der Erde, von allen Seiten fielen Pfeilregen, hohe und niedrige, schnell wie Garuḍa oder der Wind.
7.202.27
तैः शरैर्द्रोणपुत्रस्य वज्रवेगैः समाहताः ।
प्रदग्धा रिपवः पेतुरग्निदग्धा इव द्रुमाः ॥ ७.२०२.२७ ॥
Von jenen blitzschnellen Pfeilen des Droṇa-Sohnes getroffen, fielen die Feinde verbrannt nieder wie vom Feuer versengte Bäume.
7.202.28
दह्यमाना महानागाः पेतुरुर्व्यां समन्ततः ।
नदन्तो भैरवान्नादाञ्चलदोपमनिस्वनान् ॥ ७.२०२.२८ ॥
Die großen Elefanten fielen brennend auf allen Seiten zur Erde, brüllten schreckliche Schreie und stießen Laute aus wie krachender Donner.
7.202.29
अपरे प्रद्रुता नागा भयत्रस्ता विशाम्पते ।
त्रेसुर्दिशो यथा पूर्वं वने दावाग्निसंवृताः ॥ ७.२०२.२९ ॥
Andere Elefanten flohen, von Schrecken ergriffen, o Herr des Volkes; sie rannten in alle Richtungen wie zuvor, wie Geschöpfe im Wald, umgeben von einem Waldbrand.
7.202.30
द्रुमाणां शिखराणीव दावदग्धानि मारिष ।
अश्वबृन्दान्यदृश्यन्त रथबृन्दानि भारत।
अपतन्त रथौघाश्च तत्रतत्र सहस्रशः ॥ ७.२०२.३० ॥
O Edler, Pferdeherden waren zu sehen wie die Wipfel von Bäumen, die ein Waldbrand verbrannt hatte; o Bhārata, auch Wagenreihen waren zu sehen, und Tausende von Wagenscharen fielen hier und dort.
7.202.31
तत्सैन्यं भयसंविग्नं ददाह युधि भारत ।
युगान्ते सर्वभूतानि संवर्तक इवानलः ॥ ७.२०२.३१ ॥
O Bhārata, im Kampf verbrannte er jenes von Schrecken erschütterte Heer, wie das Feuer der Auflösung (Saṃvartaka) alle Wesen am Ende eines Zeitalters verbrennt.
7.202.32
दृष्ट्वा तु पाण्डवीं सेनां दह्यमानां महाहवे ।
प्रहृष्टास्तावका राजन्सिंहनादान्विनेदिरे ॥ ७.२०२.३२ ॥
O König, als sie das Heer der Pāṇḍava in der großen Schlacht brennen sahen, freuten sich deine Krieger und stießen Löwengebrüll aus.
7.202.33
ततस्तूर्यसहस्राणि नानालिङ्गानि भारत ।
तूर्णमाजघ्निरे हृष्टास्तावका जितकाशिनः ॥ ७.२०२.३३ ॥
Dann, o Bhārata, schlugen deine Krieger, sich für siegreich haltend und voller Freude, sogleich tausende Instrumente verschiedenster Art an.
7.202.34
कृत्स्ना ह्यक्षौहिणी राजन्सव्यसाची च पाण्डवः ।
तमसा संवृते लोके नादृश्यन्त महाहवे ॥ ७.२०२.३४ ॥
O König, das gesamte Heer einer akṣauhiṇī und Arjuna, der Pāṇḍava, der beidhändige Bogenschütze, waren in der großen Schlacht nicht zu sehen, da die Welt von Finsternis bedeckt war.
7.202.35
नैव नस्तादृशं राजन्दृष्टपूर्वं न च श्रुतम् ।
यादृशं द्रोणपुत्रेण सृष्टमस्त्रममर्षिणा ॥ ७.२०२.३५ ॥
O König, eine Waffe wie die, die der zornige Sohn Droṇas entsandte, haben wir weder zuvor gesehen noch davon gehört.
7.202.36
अर्जुनस्तु महाराज ब्राह्ममस्त्रमुदैरयत् ।
सर्वास्त्रप्रतिघातार्थं विहितं पद्मयोनिना ॥ ७.२०२.३६ ॥
Doch, o großer König, Arjuna entsandte die Brahma-Waffe, die vom lotosgeborenen Brahmā bestimmt worden war, um alle Waffen abzuwehren.
7.202.37
ततो मुहूर्तादिव तत्तमो व्युपशशाम ह ।
प्रववौ चानिलः शीतो दिशश्च विमला बभुः ॥ ७.२०२.३७ ॥
Dann, wie nach einem Augenblick, legte sich jene Finsternis; ein kühler Wind wehte, und die Himmelsrichtungen erstrahlten klar.
7.202.38
तत्राद्भुतमपश्याम कृत्स्नामक्षौहिणीं हताम् ।
अनभिज्ञेयरूपां च प्रदग्धामस्त्रतेजसा ॥ ७.२०२.३८ ॥
Dort sahen wir ein Wunder: eine ganze Akshauhini-Armee vernichtet, vom Glanz der Waffe verbrannt, ihre Gestalt nicht mehr erkennbar.
7.202.39
ततो वीरौ महेष्वासौ विमुक्तौ केशवार्जुनौ ।
सहितौ प्रत्यदृश्येतां नभसीव तमोनुदौ।
ततो गण्डीवधनन्वा च केशवश्चाक्षतावुभौ ॥ ७.२०२.३९ ॥
Da erschienen die beiden Helden, die großen Bogenschützen Keśava und Arjuna, befreit und vereint, wie zwei Vertreiber der Finsternis am Himmel. Dann waren Arjuna, der Träger des Gāṇḍīva-Bogens, und Keśava beide unversehrt.
7.202.40
सपताकध्वजहयः सानुकर्षवरायुधः ।
प्रबभौ सरथो युक्तस्तावकानां भयङ्करः ॥ ७.२०२.४० ॥
Mit seinen Bannern, seinem Feldzeichen und seinen Pferden, mit Deichsel und vortrefflichen Waffen, strahlte der Streitwagen, angespannt und furchterregend für eure Krieger.
7.202.41
ततः किलकिलाशब्दः शङ्खभेरीस्वनैः सह ।
पाण्डवानां प्रहृष्टानां क्षणेन समजायत ॥ ७.२०२.४१ ॥
Dann erhob sich in einem Augenblick der freudige Ruf der Pāṇḍavas, ein Kilakila-Geschrei, zusammen mit dem Klang von Muscheln und Trommeln.
7.202.42
हताविति तयोरासीत्सेनयोरुभयोर्मतिः ।
तरसाऽभ्यागतौ दृष्ट्वा सहितौ कैशवार्जुनौ ॥ ७.२०२.४२ ॥
»Beide sind erschlagen« — so war die Meinung beider Heere; doch als man Keśava und Arjuna schnell und vereint herannahen sah, wurde diese Meinung umgestoßen.
7.202.43
तावक्षतौ प्रमुदितौ दध्मतुर्वारिजोत्तमौ ।
दृष्ट्वा प्रमुदितान्पार्थांस्त्वदीया व्यथिताऽभवन् ॥ ७.२०२.४३ ॥
Unversehrt und erfreut bliesen jene beiden ihre besten Muschelhörner. Als sie die Pārthas frohlocken sahen, wurden die Deinen betrübt.
7.202.44
विमुक्तौ च महात्मानौ दृष्ट्वा द्रौणिः सुदुःखितः ।
मुहूर्तं चिन्तयामास किन्त्वेतदिति मारिष ॥ ७.२०२.४४ ॥
Als er die beiden Hochherzigen befreit sah, wurde Droṇas Sohn tief betrübt. Einen Augenblick sann er nach: „Aber wie ist das?“, o Herr.
7.202.45
चिन्तयित्वा तु राजेन्द्र ध्यानशोकपरायणः ।
निःश्वसन्दीर्घमुष्णं च विमनाश्चाभवत्ततः ॥ ७.२०२.४५ ॥
O Herr der Könige, nachdem er nachgedacht hatte, versank er in Sinnen und Kummer; tief und heiß seufzend wurde er niedergeschlagen.
7.202.46
ततो द्रौणिर्धनुस्त्यक्त्वा रथात्प्रस्कन्द्य वेगितः ।
धिग्धिक्सर्वमिदं मिथ्येत्युक्त्वा सम्प्राद्रवद्रणात् ॥ ७.२०२.४६ ॥
Da warf Droṇas Sohn seinen Bogen weg, sprang eilig vom Wagen und rief: „Schande, Schande, all dies ist falsch!“, und floh aus dem Kampf.
7.202.47
ततः स्निग्धाम्बुदाभासं वेदावासमकल्मषम् ।
वेदव्यासं सरस्वत्यावासं व्यासं ददर्श ह ॥ ७.२०२.४७ ॥
Da sah er Vedavyāsa, gleich einer glatten Regenwolke, Wohnstatt der Veden, makellos, der an der Sarasvatī wohnte.
7.202.48
तं द्रौणिरग्रतो दृष्ट्वा स्थितं कुरुकुलोद्वहम् ।
सन्नकण्ठोऽब्रवीद्वाक्यमभिवाद्य सुदीनवत् ॥ ७.२०२.४८ ॥
Als er den Träger des Kuru-Geschlechts vor sich stehen sah, verneigte sich Droṇas Sohn, die Kehle erstickt, und sprach sehr kläglich.
7.202.49
भोभो माया यदृच्छा वा दैवं वा किमिदं भवेत् ।
अस्त्रं त्विदं कथं मिथ्या मम कश्च व्यतिक्रमः ॥ ७.२०२.४९ ॥
Oh! Ist dies Täuschung, Zufall oder Schicksal? Wie konnte meine Waffe vergeblich sein? Welches Versagen war das meine?
7.202.50
अधरोत्तरमेतद्वा लोकानां वा पराभवः ।
यदिमौ जीवतः कृष्णौ कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ७.२०२.५० ॥
Ist dies eine Umkehrung oder die Niederlage der Welten? Wenn diese beiden Kṛṣṇas leben, dann ist die Zeit wahrlich unüberwindlich.
7.202.51
नासुरा न च गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः ।
न सर्पा यक्षपतगा न मनुष्याः कथञ्चन ॥ ७.२०२.५१ ॥
Weder Asuras noch Gandharven, weder Piśācas noch Rākṣasas, weder Schlangen noch Yakṣas und Vögel, noch Menschen auf irgendeine Weise.
7.202.52
उत्सहन्तेऽन्यथा कर्तुमेतदस्त्रं मयेरितम् ।
तदिदं केवलं हत्वा शान्तमक्षौहिणीं ज्वलत् ॥ ७.२०२.५२ ॥
Niemand vermag diese von mir geschleuderte Waffe zu ändern; sie ist erst verstummt, nachdem sie ein brennendes Akṣauhiṇī-Heer erschlagen hat.
7.202.53
सर्वघानि मया मुक्तमस्त्रं परमदारुणम् ।
केनेमौ मर्त्यधर्माणौ नाधाक्षीत्केशवार्जुनौ ॥ ७.२०२.५३ ॥
Diese alles vernichtende, furchtbarste Waffe, von mir abgeschossen — wodurch wurden diese beiden, Keśava und Arjuna, von sterblicher Natur, nicht zu Asche verbrannt?
7.202.54
एतत्प्रब्रूहि भगवन्मया पृष्टो यथातथम् ।
श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन सर्वमेतन्महामुने ॥ ७.२०२.५४ ॥
Ehrwürdiger, erkläre mir dies, wie ich gefragt habe, genau so, wie es ist. Großer Weiser, ich möchte all dies seinem wahren Wesen nach hören.
7.202.55
महान्तमेवमर्थं मां यं त्वं पृच्छसि विस्मयात् ।
तं प्रवक्ष्यामि ते सर्वं समाधाय मनः शृणु ॥ ७.२०२.५५ ॥
Ich werde dir vollständig diese große Sache erklären, nach der du aus Verwunderung fragst; sammle deinen Geist und höre zu.
7.202.56
योऽसौ नारायणो नाम पूर्वेषामपि पूर्वजः ।
आदिदेवो जगन्नाथो लोककर्ता स्वयं प्रभुः ॥ ७.२०२.५६ ॥
Er, der Nārāyaṇa heißt, der Erstgeborene selbst vor den Alten, der Urgott, Herr der Welt, Schöpfer der Welten, der Herr selbst.
7.202.57
आद्यः सर्वस्य लोकस्य अनादिनिधनोऽच्युतः ।
व्याकुर्वते यस्य तत्त्वं श्रुतयो मुनयश्च ह ॥ ७.२०२.५७ ॥
Er ist der Ursprung aller Welten, ohne Anfang und Ende, der Unvergängliche, dessen wahre Natur die Offenbarungen und Weisen darlegen.
7.202.58
अतोऽजय्यः सर्वभूतैर्मनसाऽपि जगत्पतिः ।
तस्मादिमं जेतुकाम अज्ञानतमसा वृतः ॥ ७.२०२.५८ ॥
Daher ist der Herr der Welt von allen Wesen nicht besiegbar, nicht einmal im Geist; doch wer von der Finsternis der Unwissenheit umhüllt ist, will ihn besiegen.
7.202.59
मा शुचः पुरुषव्याघ्र विद्वि तद्वदिहार्जुनम् ।
तस्य शक्तिरसौ पार्थास्तस्माच्छोकमिमं त्यज ॥ ७.२०२.५९ ॥
Trauere nicht, Tiger unter den Menschen. Wisse, dass Arjuna hier ihm gleicht; jener Sohn Pṛthās ist seine Kraft. Darum lass diesen Kummer fahren.
7.202.60
विश्वेश्वरोऽयं लोकादिः परमात्मा ह्यधोक्षजः ।
सहस्रसंहितादंशादेकांशोऽयमजायत ॥ ७.२०२.६० ॥
Dies ist der Herr des Weltalls, der Ursprung der Welten, das höchste Selbst, jenseits der Sinne; aus einem Teil der tausendfachen Sammlung wurde dieser eine Teil geboren.
7.202.61
देवानां हितकामार्थं लोकानां चैव सत्तमः ।
अजायत च कार्यार्थं पुत्रो धर्मस्य विश्वकृत् ॥ ७.२०२.६१ ॥
Zum Wohl und zum Verlangen der Götter und der Welten wurde der Beste der Wesen als Sohn Dharmas geboren, zu einem Zweck — der Schöpfer des Weltalls.
7.202.62
स तपस्तीव्रमातस्थे शिशिरं गिरिमास्थितः ।
ऊर्ध्वबाहुर्महातेजा ज्वलनादित्यसन्निभः ॥ ७.२०२.६२ ॥
Er übte eine harte Askese, auf dem kalten Berg verweilend, die Arme erhoben, von großem Glanz, dem lodernden Feuer und der Sonne gleich.
7.202.63
षष्टिं वर्षसहस्राणि तावन्त्येव शतानि च ।
अशोषयत्तदाऽऽत्मानं वायुभक्षोऽम्बुजेक्षणः ॥ ७.२०२.६३ ॥
Sechzigtausend Jahre und ebenso viele Hunderte, von Luft lebend, ließ der Lotusäugige seinen eigenen Leib verdorren.
7.202.64
अथापरं तपस्तप्त्वा द्विस्ततोऽन्यत्पुनर्महत् ।
द्यावापृथिव्योर्विवरं तेजसा समपूरयत् ॥ ७.२०२.६४ ॥
Dann, nachdem er eine weitere Askese vollzogen hatte, zweimal, und danach noch eine andere große, füllte er mit seinem Glanz den Zwischenraum zwischen Himmel und Erde.
7.202.65
स तेन तपसा तात ब्रह्मभूतो यदाऽभवत् ।
ततो विश्वेश्वरं योनिं विश्वस्य जगतः पतिम्।
ददर्श भृशदुर्धर्षं सर्वदेवैरभिष्टुतम् ॥ ७.२०२.६५ ॥
Lieber, als er durch jene Askese zum Brahman geworden war, erblickte er den Herrn des Weltalls, den Ursprung der Welt, den Herrn der Welt — kaum zu bezwingen, von allen Göttern gepriesen.
7.202.66
अणीयांसमणुभ्यश्च बृहद्भ्यश्च बृहत्तमम् ।
रुद्रमीशानवृषभं हरं शंभुं कपर्दिनम् ॥ ७.२०२.६६ ॥
Kleiner als die Atome und größer als das Größte — Rudra, der Stier unter den Herren, Hara, Śambhu, der Verfilzthaarige.
7.202.67
चेकितानं परां योनिं तिष्ठतो गच्छतश्च ह ।
दुर्वारणं सुदुर्धर्षं दुर्निरीक्ष्यं दुरासदम्।
अतिमन्युं महात्मानं सर्वभूतप्रचेतसम् ॥ ७.२०२.६७ ॥
Er ist Cekitāna, der höchste Ursprung, die Stütze dessen, was steht und was sich bewegt. Er ist schwer abzuwehren, sehr schwer anzugreifen, schwer anzuschauen, schwer zu nahen; von großem Zorn, der Großherzige, das Bewusstsein aller Wesen.
7.202.68
दिव्यं चापमिषुधी चाददानं ।
हिरण्यवर्माणमनन्तवीर्यम्।
पिनाकिनं वज्रिणं दीप्तशूलं ।
परश्वथिं गदिनं चायतासिम् ॥ ७.२०२.६८ ॥
Einen göttlichen Bogen und zwei Köcher führend, golden gepanzert, von unendlicher Tapferkeit, Träger des Pināka, Schwinger des Donnerkeils, mit flammendem Dreizack, Axt, Keule und langem Schwert.
7.202.69
वचोधिकैः सुष्टुतमिष्टवाग्भिः ॥ ७.२०२.६९ ॥
Wohl gepriesen mit Worten, die alle übertreffen, mit angenehmen Reden.
7.202.70
जलं दिशं खं क्षितिं चन्द्रसूर्यौ ।
हुताशवायुप्रतिमं सुरेशम्।
नालं द्रष्टुं यं जना भिन्नवृत्ता ।
ब्रह्मद्विषघ्नममृतस्य योनिम् ॥ ७.२०२.७० ॥
Wasser, Himmelsrichtungen, Himmel, Erde, Mond und Sonne; dem Feuer und dem Wind gleich, Herr der Götter. Den Menschen von zerrissenem Wandel nicht zu sehen möglich; Vernichter der Feinde des Brahman; Quelle der Unsterblichkeit.
7.202.71
यं पश्यन्ति ब्राह्मणाः साधुवृत्ताः ।
क्षीणे पापे मनसा वीतशोकाः।
तन्निष्ठात्मा तपसा धर्ममीड्यं ।
तद्भक्त्या वै विश्वरूपं ददर्श ॥ ७.२०२.७१ ॥
Den die rechtschaffenen Brahmanen sehen, wenn die Sünde vergangen ist, frei von Kummer im Geist; durch Askese, mit einer auf ihn gerichteten Seele, das lobenswerte Dharma; durch Hingabe an ihn schauten sie tatsächlich die Allform.
7.202.72
दृष्ट्वा चैनं वाड्मनोबुद्धिदेहैः ।
संहृष्टात्मा मुमुदे वासुदेवः ॥ ७.२०२.७२ ॥
Ihn gesehen habend, mit Rede, Geist, Verstand und Leib, freute sich Vāsudeva, die Seele entzückt.
7.202.73
अक्षमालापरिक्षिप्तं ज्योतिषां परमं निधिम् ।
रुद्रं नारायणो दृष्ट्वा ववन्दे विश्वसम्भवम् ॥ ७.२०२.७३ ॥
Als Nārāyaṇa Rudra erblickte, umgeben von einem Rosenkranz, den höchsten Schatz der Lichter, Ursprung der Welt, verneigte er sich vor ihm.
7.202.74
वरदं पृथुचार्वङ्ग्या पार्वत्या सहितं प्रभुम् ।
क्रीडमानं महात्मानं भूतसङ्घगणैर्वृतम् ॥ ७.२०२.७४ ॥
Er sah den Herrn, den Gewährer von Gunst, begleitet von Pārvatī mit weiten, schönen Gliedern, spielend, den großen Geist umgeben von Scharen der Wesen und Gefolgsleute.
7.202.75
अजमीशानमव्यक्तं कारणात्मानमच्युतम् ।
अभिवाद्याथ रुद्राय सद्योऽन्धकनिपातिने।
पद्माक्षस्तं विरुपाक्षमभितुष्टाव भक्तिमान् ॥ ७.२०२.७५ ॥
Nachdem er sich sogleich vor Rudra verneigt hatte, dem Ungeborenen, dem Herrn, dem Unmanifesten, dessen Selbst die Ursache ist, dem Unvergänglichen, dem Töter des Andhaka, pries der hingegebene Lotusäugige jenen Dreiäugigen sehr.
7.202.76
न्नरान्सुपर्णानथ गन्धर्वयक्षान्। ॥ ७.२०२.७६ ॥
Die Menschen, die Suparṇas (Garuḍas), und dann die Gandharvas und Yakṣas [...].
7.202.77
पृथग्विधान्भूतसङ्घांश्च विश्वां… ।
स्त्वत्सम्भूतान्विद्म सर्वांस्तथैव ॥ ७.२०२.७७ ॥
Die Scharen der Wesen vielfältiger Art und das ganze Weltall… aus dir entsprungen; alle erkennen wir ebenso.
7.202.78
ऐन्द्रं याम्यं वारुणं वैत्तपाल्यं ।
पैत्रं त्वाष्ट्रं कर्म सौम्यं च तुभ्यम् ॥ ७.२०२.७८ ॥
Die Werke des Indra, des Yama, des Varuṇa, des Vaittapālya-Reiches (Kubera), der Väter, des Tvaṣṭṛ, und auch die sanften Werke gehören alle dir.
7.202.79
रूपं ज्योतिः शब्द आकाशवायुः ।
स्पर्शः स्वाद्यं सलिलं गन्ध उर्वी।
कालो ब्रह्मा ब्रह्म च ब्राह्मणाश्च ।
त्वत्सम्भूताः स्थास्नु चरिष्णु चेदम् ॥ ७.२०२.७९ ॥
Gestalt, Licht, Klang, Raum und Luft, Berührung, Geschmack, Wasser, Geruch und Erde, Zeit, Brahmā, Brahman und die Brahmanen — sie alle und diese Welt des Unbeweglichen und des Beweglichen sind aus dir entstanden.
7.202.80
अद्भ्यः स्तोका यान्ति यथा पृथक्त्वं ।
ताथिश्चैक्यं संक्षये यान्ति भूयः।
एवं विद्वान्प्रभवं चाप्ययं च ।
त्वसम्भूतं तव सायुज्यमेति ॥ ७.२०२.८० ॥
Wie Wassertropfen sich trennen und wieder zur Einheit zurückkehren, und bei der Auflösung wieder zur Einheit gelangen, so erlangt der Wissende, der Ursprung und Auflösung kennt, deine aus dir entstandene Vereinigung.
7.202.81
त्वत्सम्भूतास्ते च तेभ्यः परस्त्वम् ॥ ७.२०२.८१ ॥
Auch sie sind aus dir entstanden, und du bist über ihnen.
7.202.82
भूतं भव्यं भविता चाप्रधृष्यं ।
त्वत्सम्भूता भुवनानीह विश्वा।
भक्तं च मां भजमानं भजस्व ।
प्रीत्या मां वै लोकपितामहेश ॥ ७.२०२.८२ ॥
Was war, was ist und was sein wird, ist unbezwingbar, und alle Welten hier sind aus dir entstanden. Nimm den Verehrer und mich, der dich liebend verehrt, mit Liebe an, o Urahn der Welten, o Herr!
7.202.83
नभिष्टुतः प्रविकार्षीश्च मायाम् ॥ ७.२०२.८३ ॥
Auch wenn du gepriesen wirst, lass deine Täuschung nicht hervortreten.
7.202.84
तस्मै वरानचिन्त्यात्मा देवदेवः पिनाकधृत् ।
विष्णवे देवमुख्याय प्रायच्छदृषिसंस्तुतः ॥ ७.२०२.८४ ॥
Ihm, dem Gott der Götter von unvorstellbarer Seele, dem Träger des Pināka-Bogens, von den Weisen gepriesen, gewährte er Gaben: Viṣṇu, dem Ersten unter den Göttern.
7.202.85
मत्प्रसादान्मनुष्येषु देवगन्धर्वयोनिषु ।
अप्रमेयबलात्मा त्वं नारायण भविष्यसि ॥ ७.२०२.८५ ॥
Durch meine Gnade wirst du unter den Menschen und in den Schößen der Götter und Gandharven Nārāyaṇa sein, von unermesslicher Kraft und Natur.
7.202.86
न च त्वां प्रसहिष्यन्ति देवासुरमहोरगाः ।
न पिशाचा न गन्धर्वा न यक्षा न च राक्षसाः ॥ ७.२०२.८६ ॥
Weder Götter, Asuras noch große Schlangen werden dich überwältigen; weder Piśācas, noch Gandharven, noch Yakṣas, noch Rākṣasas.
7.202.87
न सुपर्णास्तथा नागा न च विश्वे वियोनिजाः ।
न कश्चित्त्वां च देवोऽपि समरेषु विजेष्यति ॥ ७.२०२.८७ ॥
Weder Suparṇas, noch Nāgas, noch die Viśve, noch ein außerhalb eines Schoßes Geborener; niemand, nicht einmal ein Gott, wird dich im Kampf besiegen.
7.202.88
न शस्त्रेण न वज्रेण नाग्निना न च वारिणा ।
न चार्द्रेण न शुष्केण त्रसेन स्थावरेण च ॥ ७.२०२.८८ ॥
Weder durch Waffe noch durch Blitz, weder durch Feuer noch durch Wasser; weder durch Feuchtes noch durch Trockenes, weder durch Bewegliches noch durch Unbewegliches.
7.202.89
न हस्तेन न पादेन न काष्ठेन न लोष्टुना ।
कश्चित्तव रुजां कर्ता मत्प्रसादात्कथञ्चन।
अपि वै समरं गत्वा भविष्यसि ममाधिकः ॥ ७.२०२.८९ ॥
Weder durch Hand noch Fuß, weder durch Holz noch durch Erdscholle; durch meine Gnade wird dir niemand auf irgendeine Weise Schmerz zufügen. Selbst wenn du in den Kampf ziehst, wirst du mir überlegen sein.
7.202.90
एवमादीन्वराँल्लब्ध्वा प्रसादादथ शूलिनः ।
स एष देवश्चरति मायया मोहयञ्जगत् ॥ ७.२०२.९० ॥
Nachdem er solche Gaben durch die Gnade des Dreizackträgers erlangt hat, wandelt dieser Gott nun umher und verwirrt die Welt durch Trug.
7.202.91
तस्यैव तपसा जातो नरो नाम महामुनिः ।
तुल्यमेतेन देवेन तं जानीह्यर्जुनं सदा ॥ ७.२०२.९१ ॥
Durch seine eigene Askese wurde der große Weise namens Nara geboren. Erkenne ihn stets als Arjuna, dem diesem Gott gleich.
7.202.92
तावेतौ पूर्वदेवानां परमोपचितादृषी ।
लोकयात्राविधानार्थं दानवानां वधाय च।
धर्मसंस्थापनार्थाय सञ्जायेते युगेयुगे ॥ ७.२०२.९२ ॥
Diese beiden sind die höchst erhabenen Seher unter den Urgöttern. Zur Ordnung des Weltlaufs, zur Vernichtung der Dānavas und zur Festigung des Dharma werden sie Zeitalter um Zeitalter geboren.
7.202.93
तथैव कर्मणा कृत्स्नं महतस्तपरसोऽपि च ।
तेजो वाग्भिश्च विद्वंस्त्वं जातो रुद्रान्महामते ॥ ७.२०२.९३ ॥
Ebenso bist du ganz durch die Tat, durch den Glanz großer Askese und auch durch das Wort aus Rudra geboren, o Gelehrter, o Großgesinnter.
7.202.94
स भवान्देववत्प्राज्ञो ज्ञात्वा भवमयं जगत् ।
अवाकर्षस्त्वमात्मानं नियमैस्तत्प्रियेप्सया ॥ ७.२०२.९४ ॥
Du, weise wie ein Gott, hast, da du wusstest, dass die Welt aus Werden besteht, dich durch Disziplinen gezügelt, aus Verlangen nach seiner Gunst.
7.202.95
शुभ्रमत्र हविः कृत्वा महापुरुषविग्रहम् ।
ईजिवांस्त्वं जपैर्होमैरुपहारैश्च मानद ॥ ७.२०२.९५ ॥
Hier hast du, nachdem du eine reine Opfergabe dargebracht hattest, die Gestalt des großen Mannes mit Rezitationen, Opfern und Gaben verehrt, o Spender der Ehre.
7.202.96
स तथा पूज्यमानस्ते पूर्वदेवोऽप्यतूतुषत् ।
पुष्कलांश्च वरान्प्रादात्तव विद्वन्हृदि स्थितान् ॥ ७.२०२.९६ ॥
So von dir verehrt, wurde auch jener Urgott zufriedengestellt und gewährte dir reichliche Gaben, o Gelehrter, die in deinem Herzen lagen.
7.202.97
जन्मकर्मतपोयोगास्तयोस्तव च पुष्कलाः ।
ताभ्यां लिङ्गेऽर्चितो देवस्त्वयाऽर्चायां युगेयुगे।
देवदेवस्त्वचिन्त्यात्मा अजेयो विष्णुसम्भवः ॥ ७.२०२.९७ ॥
Geburt, Taten, Askese und Yoga jener beiden sind reichlich in dir. Zeitalter um Zeitalter hast du jenen Gott im Liṅga und im Bild verehrt; er ist Gott der Götter, von unbegreiflichem Selbst, unbesiegbar, aus Viṣṇu geboren.
7.202.98
सर्वरूपं भवं ज्ञात्वा लिङ्गे योऽर्चयति प्रभुम् ।
आत्मयोगाश्च तस्मिन्वै शास्त्रयोगाश्च शाश्वताः ॥ ७.२०२.९८ ॥
Wer Bhava als Gestalt aller Wesen erkennt und den Herrn im Liṅga verehrt, in dem sind die Yogas des Selbst und die Yogas der Schrift ewig.
7.202.99
एवं देवा यजन्तो हि सिद्धाश्च परमर्षयः ।
प्रार्थयन्ते परं लोके स्थाणुमेव च शाश्वतम् ॥ ७.२०२.९९ ॥
So bitten die Götter, Vollendeten und großen Weisen beim Opfern in der Welt nur um den höchsten, ewigen Sthāṇu.
7.202.100
स एष रुद्रभक्तश्च केशवो रुद्रसम्भवः ।
कृष्ण एव हि यष्टव्यो यज्ञैश्चैव सनातनः ॥ ७.२०२.१०० ॥
Er ist dieser Verehrer Rudras, Keśava, Kṛṣṇa, aus Rudra geboren; er allein ist mit Opfern zu verehren, er ist der Ewige.
7.202.101
सर्वभूतभवं ज्ञात्वा लिङ्गमर्चति यः प्रभोः ।
तस्मिन्नभ्यधिकां प्रीतिं करोति वृषभध्वजः ॥ ७.२०२.१०१ ॥
Wer den Ursprung aller Wesen erkennt und das Liṅga des Herrn verehrt, dem erweist der Stierbannerträger größere Zuneigung.
7.202.102
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा द्रोणपुत्रो महारथः ।
नमश्चकार रुद्राय बहुमेने च केशवम् ॥ ७.२०२.१०२ ॥
Nachdem er diese Worte gehört hatte, verneigte sich der große Kämpfer, Droṇas Sohn, vor Rudra und ehrte Keśava sehr.
7.202.103
हष्टरोमा च वश्यात्मा सोऽभिवाद्य महर्षये ।
वरूथिनीमभिप्रेक्ष्य ह्यवहारमकारयत् ॥ ७.२०२.१०३ ॥
Mit gesträubtem Haar und selbstbeherrscht grüßte er den großen Seher und ließ, nachdem er das Heer betrachtet hatte, tatsächlich einen Rückzug (avahāra) vollziehen.
7.202.104
ततः प्रत्यवहारोऽभूत्पाण्डवानां विशाम्पते ।
कौरवाणां च दीनानां द्रोणे युधि निपातिते ॥ ७.२०२.१०४ ॥
Dann, o Herr der Menschen, geschah, nachdem Droṇa im Kampf niedergestreckt worden war, ein Rückzug aus dem Kampf auf seiten der Pāṇḍavas und der betrübten Kauravas.
7.202.105
युद्धं कृत्वा दिनान्पञ्च द्रोणो हत्वा वरूथिनीम् ।
ब्रह्मलोकं गतो राजन्ब्राह्मणो वेदपारगः ॥ ७.२०२.१०५ ॥
Nachdem er fünf Tage gekämpft und das Heer erschlagen hatte, ging Droṇa, der Brahmane, der das jenseitige Ufer der Veden erreicht hatte, o König, in die Welt Brahmās.