મહાભારત · અધ્યાય 7.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.29.1
तथा क्रुद्धः किमकरोद्भगदत्तस्य पाण्डवः ।
प्राग्ज्योतिषो वा पार्थस्य तन्मे शंस यथातथम् ॥ ७.२९.१ ॥
આ રીતે ક્રોધે ભરાયેલા પાંડવે ભગદત્ત સાથે શું કર્યું? અથવા પ્રાગ્જ્યોતિષ સાથે પાર્થે શું કર્યું? તે મને યથાર્થ કહો.
7.29.2
प्राग्ज्योतिषेण संसक्तावुभौ दाशार्हपाण्डवौ ।
मृत्युदंष्ट्रान्तिकं प्राप्तौ सर्वभूतानि मेनिरे ॥ ७.२९.२ ॥
પ્રાગ્જ્યોતિષ સાથે યુદ્ધમાં રોકાયેલા દાશાર્હ અને પાંડવ બંને મૃત્યુની દાઢો પાસે પહોંચ્યા છે એમ સર્વ ભૂતોએ માન્યું.
7.29.3
तथा तु शरवर्षाणि पातयत्यनिशं प्रभो ।
गजस्कन्धान्महाराज कृष्णयोः स्यन्दनस्थयोः ॥ ७.२९.३ ॥
આ રીતે તેણે સતત બાણોની વર્ષા કરી, હે પ્રભુ. હે મહારાજ, હાથીની પીઠ પરથી, રથમાં ઊભેલા બે કૃષ્ણો પર.
7.29.4
अथ कार्ष्णायसैर्बाणैः पूर्णकार्मुकनिःसृतैः ।
अविध्यद्देवकीपुत्रं हेमपुङ्खैः शिलाशितैः ॥ ७.२९.४ ॥
પછી લોખંડના, પૂર્ણ ખેંચેલા ધનુષ્યથી છૂટેલા, સોનાની પાંખવાળા, શિલા પર ધાર કાઢેલા બાણોથી તેણે દેવકીપુત્રને વીંધ્યા.
7.29.5
अग्निस्पर्शसमास्तीक्ष्णा भगदत्तेन चोदिताः ।
निर्भिद्य देवकीपुत्रं क्षितिं जग्मुः सुवाससः ॥ ७.२९.५ ॥
ભગદત્ત દ્વારા પ્રેરિત, અગ્નિના સ્પર્શ જેવા તીક્ષ્ણ બાણો દેવકીપુત્રને ભેદીને સુંદર પાંખો સાથે ધરતીમાં ગયા.
7.29.6
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा परिवारं निहत्य च ।
लालयन्निव राजानं भगदत्तमयोधयत् ॥ ७.२९.६ ॥
તેનું ધનુષ્ય કાપીને અને તેના પરિવારનો સંહાર કરીને પાર્થે જાણે લાડ કરતા હોય તેમ રાજા ભગદત્ત સાથે યુદ્ધ કર્યું.
7.29.7
सोऽर्करश्मिनिभांस्तीक्ष्णांस्तोमरान्वै चतुर्दश ।
अप्रेषयत्सव्यसाची द्विधैकैकमथाच्छिनत् ॥ ७.२९.७ ॥
સૂર્યકિરણો જેવા ચૌદ તીક્ષ્ણ તોમર સવ્યસાચીએ છોડ્યા અને દરેકના બે ટુકડા કર્યા.
7.29.8
ततो नागस्य तद्वर्म व्यधमत्पाकशासनिः ।
शरजालेन महता तद्व्यशीर्यत भूतले ॥ ७.२९.८ ॥
પછી પાકશાસનિએ મોટી બાણજાળથી તે હાથીનું કવચ તોડ્યું; તે ભૂમિ પર વેરાઈ ગયું.
7.29.9
शीर्णवर्मा स तु गजः शरैः सुभृशमर्दितः ।
बभौ धारानिपाताक्तो व्यभ्रः पर्वतराडिव ॥ ७.२९.९ ॥
કવચ તૂટેલો તે હાથી બાણોથી અતિ પીડિત થઈ, ધારાવર્ષામાં ભીંજાયેલા મેઘરહિત પર્વતરાજ જેવો શોભ્યો.
7.29.10
ततः प्राग्ज्योतिषः शक्तिं हेमदण्डामयस्मयीम् ।
व्यसृजद्वासुदेवाय द्विधा तामर्जुनोऽच्छिनत् ॥ ७.२९.१० ॥
પછી પ્રાગ્જ્યોતિષના રાજાએ સોનાના દંડવાળી લોખંડી શક્તિ વાસુદેવ પર ફેંકી; અર્જુને તેને બે ટુકડા કર્યા.
7.29.11
ततश्छत्रं ध्वजं चैव च्छित्त्वा राज्ञोऽर्जुनः शरैः ।
विव्याध दशभिस्तूर्णमुत्स्मयन्पर्वतेश्वरम् ॥ ७.२९.११ ॥
પછી અર્જુને રાજાનું છત્ર અને ધ્વજ બાણોથી કાપી, હસતાં હસતાં તરત જ દસ બાણોથી તે પર્વતેશ્વરને વીંધ્યો.
7.29.12
सोऽतिविद्धोऽर्जुनशरैः सुपुङ्खैः कङ्कपत्रिभिः ।
भगदत्तस्ततः क्रुद्धः पाण्डवस्य जनाधिपः ॥ ७.२९.१२ ॥
અર્જુનના સુંદર પીંછાવાળા, કંકપત્રી બાણોથી અતિશય વિંધાયેલો તે જનાધિપ ભગદત્ત ત્યારે પાંડવ પર ક્રોધિત થયો.
7.29.13
व्यसृजत्तोमरान्मूर्ध्नि श्वेताश्वस्योन्नाद च ।
तैरर्जुनस्य समरे किरीटं परिवर्तितम् ॥ ७.२९.१३ ॥
શ્વેત અશ્વોવાળા અર્જુનના માથા પર ગર્જના કરતાં તેણે તોમર ફેંક્યા. તેનાથી યુદ્ધમાં અર્જુનનો મુકુટ ફરી ગયો.
7.29.14
परिवृत्तं किरीटं तद्यमयन्नेव पाण्डवः ।
सुदृष्टः क्रियतां लोक इति राजानमब्रवीत् ॥ ७.२९.१४ ॥
વળી ગયેલા તે મુકુટને સંભાળતા પાંડવે રાજાને કહ્યું, "જગત સારી રીતે જોઈ લે તેમ કરો."
7.29.15
एवमुक्तस्तु सङ्क्रुद्धः शरवर्षेण पाण्डवम् ।
अभ्यवर्षत्स गोविन्दं धनुरादाय भास्वरम् ॥ ७.२९.१५ ॥
આમ કહેવાતાં તે અત્યંત ક્રોધે ભરાઈને પાંડવ પર બાણોની વર્ષા કરી; ચમકતું ધનુષ લઈને ગોવિંદ પર પણ વર્ષા કરી.
7.29.16
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा तूणीरान्सन्निकृत्य च ।
त्वरमाणो द्विसप्तत्या सर्वमर्मस्वताडयत् ॥ ७.२९.१६ ॥
તેનું ધનુષ કાપીને અને ભાથાં ટુકડા કરીને, ઉતાવળથી પૃથાપુત્ર અર્જુને બોંતેર બાણોથી તેના બધા મર્મસ્થાનો પર પ્રહાર કર્યો.
7.29.17
विद्धस्ततोऽतिव्यथितो वैष्णवास्त्रमुदीरयन् ।
अभिमन्त्र्याङ्कुशं क्रुद्धो व्यसृजत्पाण्डवोरसि ॥ ७.२९.१७ ॥
પછી ઘાયલ અને અત્યંત પીડિત થઈ, વૈષ્ણવાસ્ત્રનું ઉચ્ચારણ કરતાં, ક્રોધે ભરાઈને તેણે અંકુશને અભિમંત્રિત કરી પાંડવની છાતી પર છોડ્યો.
7.29.18
विसृष्टं भगदत्तेन तदस्त्रं सर्वघाति वै ।
उरसा प्रतिजग्राह पार्थं सञ्छाद्य केशवः ॥ ७.२९.१८ ॥
ભગદત્તે છોડેલા તે સર્વસંહારક અસ્ત્રને કેશવે પોતાની છાતીથી ઝીલ્યું, પાર્થને ઢાંકીને.
7.29.19
वैजयन्त्यभवन्माला तदस्त्रं केशवोरसि ।
पद्मकोशविचित्रा सा सर्वर्तुकुसुमोत्करा ॥ ७.२९.१९ ॥
તે અસ્ત્ર કેશવની છાતી પર વૈજયંતી માળા બની ગયું; કમળની કળી જેવું વિચિત્ર, બધી ઋતુઓનાં ફૂલોથી ભરેલું.
7.29.20
ज्वलनार्केन्दुवर्णाभा पावकोज्ज्वलपल्लवा ।
तया पद्मपलाशिन्या वातकम्पितपत्रया ॥ ७.२९.२० ॥
અગ્નિ, સૂર્ય અને ચંદ્રના વર્ણની આભાવાળી, અગ્નિ જેવા તેજસ્વી પલ્લવોવાળી, કમળપાંખડી અને પવનથી કંપતાં પાંદડાંવાળી તે માળા સાથે.
7.29.21
शुशुभेऽभ्यधिकं शौरिरतसीपुष्पसन्निभः ।
ततोऽर्जुनः क्लान्तमनाः केशवं प्रत्यभाषत ॥ ७.२९.२१ ॥
અળસીના ફૂલ જેવા વર્ણના તે શૌરિ અત્યંત શોભ્યા. ત્યારે થાકેલા મનવાળા અર્જુને કેશવને જવાબ આપ્યો.
7.29.22
अयुध्यमानस्तुरगान्संयन्तास्मि जनार्दन ।
इत्युक्त्वा पुण्डरीकाक्ष प्रतिज्ञां स्वां न रक्षसि ॥ ७.२९.२२ ॥
"હે જનાર્દન, હું યુદ્ધ ન કરીને ઘોડાનો સારથિ થઈશ" એમ કહીને, હે પુંડરીકાક્ષ, તમે તમારી પોતાની પ્રતિજ્ઞા પાળતા નથી.
7.29.23
यद्यहं व्यसनी वा स्यामशक्तो वा निवारणे ।
ततस्त्वयैवं कार्यं स्यान्न तु कार्यं मयि स्थिते ॥ ७.२९.२३ ॥
જો હું સંકટમાં હોઉં અથવા રોકવામાં અસમર્થ હોઉં, તો ત્યારે તમારે આમ કરવું જોઈએ; પરંતુ હું ઊભો હોઉં ત્યારે તમારું કર્તવ્ય એ નથી.
7.29.24
सबाणः सधनुश्चाहं ससुहासुरमानुषान् ।
शक्तो लोकानिमाञ्जेतुं तच्चापि विदितं तव ॥ ७.२९.२४ ॥
બાણ અને ધનુષ્ય સાથે હું દેવ, અસુર અને મનુષ્યો સહિત આ લોકોને જીતવા સમર્થ છું; એ તમને પણ જાણીતું છે.
7.29.25
ततोऽर्जुनं वासुदेवः प्रत्युवाचार्यवद्वचः ।
शृणु गुह्यमिदं पार्थ पुरावृत्तं यथाऽनघ ॥ ७.२९.२५ ॥
ત્યારે વાસુદેવે અર્જુનને શ્રેષ્ઠ વચનો કહ્યાં: હે પાર્થ, હે નિષ્પાપ, આ પ્રાચીન ગુહ્ય વૃત્તાંત સાંભળ.
7.29.26
येयं भूतधरा देवी सर्वभूतधरा धरा ।
सकामा लोककर्तारं नारायणमुपस्थिता ॥ ७.२९.२६ ॥
ભૂતોને ધારણ કરનારી આ દેવી, સર્વ ભૂતોની ધારક ધરા, ઇચ્છાથી લોકકર્તા નારાયણ પાસે આવી.
7.29.27
स सङ्गत्य तया सार्धं प्रीतस्तस्या वरं ददौ ।
सा वव्रे विष्णुसदृशं पुत्रमस्त्रं च वैष्णवम् ॥ ७.२९.२७ ॥
તેની સાથે મિલન કરીને પ્રસન્ન થયા અને તેને વર આપ્યો. તેણે વિષ્ણુ સમાન પુત્ર અને વૈષ્ણવ અસ્ત્ર માંગ્યાં.
7.29.28
बभूव च सुतस्तस्या नरको नाम विश्रुतः ।
अस्त्रं च वैष्णवं तस्मै ददौ नारायणः स्वयम् ॥ ७.२९.२८ ॥
તેને નરક નામે પ્રખ્યાત પુત્ર થયો. નારાયણે પોતે તેને વૈષ્ણવ અસ્ત્ર આપ્યું.
7.29.29
तदेवं नरकस्यासीदस्त्रं सर्वाहितान्तकम् ।
तस्मात्प्राग्ज्योतिषं प्राप्तं सर्वशस्त्रविघातनम् ॥ ७.२९.२९ ॥
આ રીતે નરક પાસે સર્વ શત્રુઓનો નાશ કરનારું અસ્ત્ર હતું. તેથી તે સર્વ શસ્ત્રોનું નિવારણ કરનાર પ્રાગ્જ્યોતિષમાં પહોંચ્યું.
7.29.30
नास्यावध्योऽस्ति लोकेऽस्मिन्मदन्यः कश्चिदर्जुन ।
तस्मान्मया कृतं ह्येतन्मा भूत्ते बुद्धिरन्यथा ॥ ७.२९.३० ॥
આ લોકમાં મારા સિવાય બીજા કોઈથી તેનો વધ થઈ શકતો નથી, અર્જુન. તેથી આ મેં જ કર્યું છે; તારી બુદ્ધિ અન્યથા ન થાય.
7.29.31
अनुनीय तु दाशार्हः पाण्डवं त्वरितोऽब्रवीत् ।
जहि प्राग्ज्योतिषं क्षिप्रं वाक्यशेषं च मे शृणु ॥ ७.२९.३१ ॥
દાશાર્હે પાંડુપુત્રને વિનંતી કરીને ઝડપથી કહ્યું, "પ્રાગ્જ્યોતિષને તરત હણ; મારા બાકીના વચન સાંભળ."
7.29.32
चतुर्मूर्तिरहं शश्वल्लोकत्राणार्थमुद्यतः ।
आत्मानं प्रविभज्येह लोकानां हितमादधे ॥ ७.२९.३२ ॥
લોકોના રક્ષણ માટે હું સદા તત્પર રહું છું. મારી જાતને ચાર મૂર્તિઓમાં વહેંચીને અહીં લોકોનું હિત મેં ધારણ કર્યું છે.
7.29.33
एका मूर्तिस्तपश्चर्यां कुरुते मे भुवि स्थिता ।
अपरा पश्यति जगत्कुर्वाणं साध्वसाधुनी ॥ ७.२९.३३ ॥
એક મૂર્તિ પૃથ્વી પર સ્થિત રહીને મારી તપસ્યા કરે છે; બીજી સારા-ખરાબ કરતા જગતને જુએ છે.
7.29.34
अपरा कुरुते कर्म मानुषं लोकमाश्रिता ।
शेते चतुर्थीं त्वपरा निद्रां वर्षसहस्रिकीम् ॥ ७.२९.३४ ॥
બીજી મનુષ્યલોકમાં રહીને કર્મ કરે છે; ચોથી હજાર વર્ષની નિદ્રામાં સૂએ છે.
7.29.35
याऽसौ वर्षसहस्रान्ते मूर्तिरुत्तिष्ठते मम ।
वरार्हेभ्यो वराञ्श्रेष्ठांस्तस्मिन्काले ददाति सा ॥ ७.२९.३५ ॥
હજાર વર્ષના અંતે મારી જે મૂર્તિ ઊઠે છે, તે તે સમયે વર માટે યોગ્ય લોકોને શ્રેષ્ઠ વરદાન આપે છે.
7.29.36
तं तु कालमनुप्राप्तं विदित्वा पृथिवी तदा ।
अयाचत वरं यन्मां नरकार्थाय तच्छृणु ॥ ७.२९.३६ ॥
તે કાળ આવ્યો જાણીને પૃથ્વીએ ત્યારે મારી પાસે એક વરદાન માંગ્યું; નરક માટે તેણે જે માંગ્યું તે સાંભળ.
7.29.37
देवानां दानवानां च अवध्यस्तनयोऽस्तु मे ।
उपेतो वैष्णवास्त्रेण तन्मे त्वं दातुमर्हसि ॥ ७.२९.३७ ॥
દેવો અને દાનવોથી પણ મારો પુત્ર અવધ્ય હો, અને તે વૈષ્ણવ અસ્ત્રથી યુક્ત હો — તે વરદાન મને આપવું તને યોગ્ય છે.
7.29.38
एवं वरमहं श्रुत्वा जगत्यास्तनये तदा ।
अमोघमस्त्रं प्रायच्छं वैष्णवं परमं पुरा ॥ ७.२९.३८ ॥
પૃથ્વીના તે પુત્ર માટે આવું વરદાન સાંભળીને ત્યારે મેં અમોઘ, પરમ વૈષ્ણવ અસ્ત્ર આપ્યું.
7.29.39
अवोचं चैतदस्त्रं वै ह्यमोघं भवतु क्षमे ।
नरकस्याभिरक्षार्थं नैनं कश्चिद्वधिष्यति ॥ ७.२९.३९ ॥
'હે ક્ષમા, આ અસ્ત્ર અમોઘ થાઓ. નરકની રક્ષા માટે કોઈ તેને મારી શકશે નહીં' એમ મેં કહ્યું.
7.29.40
अनेनास्त्रेण ते गुप्तः सुतः परबलार्दनः ।
भविष्यति दुराधर्षः सर्वलोकेषु सर्वदा ॥ ७.२९.४० ॥
આ અસ્ત્રથી રક્ષિત તારો પુત્ર શત્રુસૈન્યનો સંહારક થશે અને સર્વ લોકોમાં સદા અજેય રહેશે.
7.29.41
तथेत्युक्त्वा गता देवी कृतकामा मनस्विनी ।
स चाप्यासीद्दुराधर्षो नरकः शत्रुतापनः ॥ ७.२९.४१ ॥
'એમ જ થાઓ' એમ કહીને, કામના પૂર્ણ થતાં તે મનસ્વિની દેવી ચાલી ગઈ; અને નરક પણ શત્રુઓને તપાવનાર, અજેય થયો.
7.29.42
तस्मात्प्राग्ज्योतिषं प्राप्तं तदस्त्रं पार्थ मामकम् ।
नास्यावध्योऽस्ति लोकेषु सेन्द्ररुद्रेषु मारिष ॥ ७.२९.४२ ॥
તેથી, હે પૃથાપુત્ર, મારું તે અસ્ત્ર પ્રાગ્જ્યોતિષમાં પહોંચ્યું; એથી ઇન્દ્ર અને રુદ્ર સહિત સર્વ લોકોમાં કોઈ તેને મારી શકે નહીં, હે મારિષ.
7.29.43
तन्मया त्वत्कृते चैतदन्यथैवोपनिर्मितम् ।
वियुक्तं परमास्त्रेण जहि पार्थ महासुरम् ॥ ७.२९.४३ ॥
તારા માટે મેં આને બીજી રીતે જ ગોઠવ્યું હતું. હે પાર્થ, પરમ અસ્ત્રથી મુક્ત થઈને તે મહાસુરને હણ.
7.29.44
अवध्योऽयं महास्त्रेण भगदत्तः सुरासुरैः ।
वैरिणं जहि दुर्धर्षं भगदत्तं सुरद्विषम्।
यथाऽहं जघ्निवान्पूर्वं हितार्थं नरकं तथा ॥ ७.२९.४४ ॥
આ ભગદત્ત મહાસ્ત્રથી અને સુર-અસુરોથી પણ અવધ્ય છે. શત્રુ, દુર્ધર્ષ, દેવદ્વેષી ભગદત્તને હણ, જેમ મેં પૂર્વે જગતના હિત માટે નરકને હણ્યો હતો.
7.29.45
एवमुक्तस्तदा पार्थः केशवेन महात्मना ।
भगदत्तं शितैर्बाणैः सहसा समवाकिरत् ॥ ७.२९.४५ ॥
મહાત્મા કેશવે આમ કહ્યું ત્યારે પાર્થે તરત જ તીક્ષ્ણ બાણોથી ભગદત્તને ઢાંકી દીધો.
7.29.46
ततः पार्थो महाबाहुरसम्भ्रान्तो महामनाः ।
कुम्भयोरन्तरे नागं नाराचेन समार्पयत् ॥ ७.२९.४६ ॥
ત્યારે મહાબાહુ, અવિચલિત, મહામના પાર્થે હાથીના બે કુંભસ્થળની વચ્ચે નારાચ બાણથી તેને વીંધ્યો.
7.29.47
स समासाद्य तं नागं बाणो वज्र इवाचलम् ।
अभ्यगात्सह पुङ्खेन वल्मीकमिव पन्नगः ॥ ७.२९.४७ ॥
તે બાણ તે હાથી સુધી પહોંચીને, વજ્ર પર્વતમાં ઘૂસે તેમ, સાપ રાફડામાં પેસે તેમ, પોતાના પુંખ સહિત અંદર ઘૂસી ગયું.
7.29.48
स करी भगदत्तेन प्रेर्यमाणो मुहुर्मुहुः ।
न करोति वचस्तस्य दरिद्रस्येव योषिता ॥ ७.२९.४८ ॥
ભગદત્ત વારંવાર પ્રેરે છે છતાં તે હાથી તેનું કહેવું માનતો નથી, જેમ ગરીબ પુરુષની પત્ની તેનું કહેવું માનતી નથી.
7.29.49
स तु विष्टभ्य गात्राणि दन्ताभ्यामवनिं ययौ ।
नदन्नार्तस्वनं प्राणानुत्ससर्ज महाद्विपः ॥ ७.२९.४९ ॥
તે મહાન ગજરાજ શરીરને સ્થિર કરીને દાંત વડે ધરતી પર પડ્યો; પીડાભર્યો ચિત્કાર કરતાં તેણે પ્રાણ છોડ્યા.
7.29.50
ततो गाण्डीवधन्वानमभ्यभाषत केशवः ।
अयं महत्तरः पार्थ पलितेन समावृतः ॥ ७.२९.५० ॥
ત્યારે કેશવે ગાંડીવધારી અર્જુનને કહ્યું, "હે પાર્થ, આ સફેદ વાળથી ઢંકાયેલો મહાન વૃદ્ધ છે."
7.29.51
वलीसञ्छन्ननयनः शूरः परमद्रुर्जयः ।
अक्ष्णोरुन्मीलनार्थाय बद्धपट्टो ह्यसौ नृपः ॥ ७.२९.५१ ॥
કરચલીઓથી ઢંકાયેલી આંખોવાળો આ શૂરવીર, અતિ કઠિન રીતે જીતાય એવો; આંખો ખોલવા માટે તે રાજાએ પટ્ટી બાંધી છે.
7.29.52
देववाक्यात्प्रचिच्छेद शरेण भृशमर्जुनः ।
छिन्नमात्रेंऽशुके तस्मिन्रुद्धनेत्रो बभूव सः ॥ ७.२९.५२ ॥
દેવવચન પ્રમાણે અર્જુને બાણ વડે તે પટ્ટી જોરથી કાપી; પટ્ટી કપાતાં જ તેની આંખો બંધ થઈ ગઈ.
7.29.53
तमोमयं जगन्मेने भगदत्तः प्रतापवान् ।
ततश्चन्द्रार्धबिम्बेन बाणेन नतपर्वणा ॥ ७.२९.५३ ॥
પ્રતાપી ભગદત્તે જગતને અંધકારમય માન્યું; ત્યારે અર્જુને અર્ધચંદ્રાકાર ફણાવાળા, વળેલી ગાંઠવાળા બાણથી —
7.29.54
बिभेद हृदयं राज्ञो भगदत्तस्य पाण्डवः ।
स भिन्नहृदयो राजा भगदत्तः किरीटिना ॥ ७.२९.५४ ॥
પાંડવ અર્જુને રાજા ભગદત્તનું હૃદય વીંધ્યું; કિરીટધારી અર્જુનથી હૃદય ભેદાયેલો તે રાજા ભગદત્ત —
7.29.55
शरासनं शरांश्चैव गतासुः प्रमुमोच ह ।
शिरसस्तस्य विभ्रष्टं पपात च वरांशुकम्।
नालताडनविभ्रष्टं पलाशं नलिनादिव ॥ ७.२९.५५ ॥
મૃત થઈને તેણે ધનુષ્ય અને બાણ છોડ્યાં. તેના માથા પરથી શ્રેષ્ઠ વસ્ત્ર પડી ગયું, કમળમાંથી દાંડીના પ્રહારે ખરી પડેલા પલાશ પુષ્પની જેમ.
7.29.56
स हेममाली तपनीयभाण्डात्पपात नागाद्गिरिसन्निकाशात् ।
सुपुष्पितो मारुतवेगभग्नो महीधराग्रादिव कर्णिकारः ॥ ७.२९.५६ ॥
સુવર્ણમાળા ધારણ કરેલો તે, સોનાના શણગારવાળા પર્વત જેવા હાથી પરથી પડ્યો, પર્વતશિખરથી પવનના વેગે તૂટેલા ખીલેલા કર્ણિકાર વૃક્ષની જેમ.
7.29.57
निहत्य तं नरपतिमिन्द्रविक्रमं सस्वायमिन्द्रस्य तदैन्द्रिराहवे ।
ततोऽपरांस्तव जयकाङ्क्षिणो नरान् बभञ्ज वायुर्बलवान्द्रुमानिव ॥ ७.२९.५७ ॥
ઇન્દ્ર સમાન પરાક્રમી તે રાજાને ઇન્દ્રપુત્રે યુદ્ધમાં હણ્યો. પછી તમારો વિજય ઇચ્છનારા બીજા માણસોને બળવાન પવન વૃક્ષોને તોડે તેમ તેણે તોડ્યા.