மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.29.1
तथा क्रुद्धः किमकरोद्भगदत्तस्य पाण्डवः ।
प्राग्ज्योतिषो वा पार्थस्य तन्मे शंस यथातथम् ॥ ७.२९.१ ॥
இவ்வாறு கோபமுற்ற பாண்டவன் பகதத்தனுக்கு என்ன செய்தான்? அல்லது பிராக்ஜ்யோதிஷனுக்கு பார்த்தன் என்ன செய்தான்? அதை எனக்கு உள்ளபடி சொல்.
7.29.2
प्राग्ज्योतिषेण संसक्तावुभौ दाशार्हपाण्डवौ ।
मृत्युदंष्ट्रान्तिकं प्राप्तौ सर्वभूतानि मेनिरे ॥ ७.२९.२ ॥
பிராக்ஜ்யோதிஷனுடன் போரில் ஈடுபட்ட தாசார்ஹனும் பாண்டவனும் இருவரும் மரணத்தின் பற்களுக்கு அருகில் வந்துவிட்டனர் என்று எல்லா உயிர்களும் நினைத்தன.
7.29.3
तथा तु शरवर्षाणि पातयत्यनिशं प्रभो ।
गजस्कन्धान्महाराज कृष्णयोः स्यन्दनस्थयोः ॥ ७.२९.३ ॥
அவ்வாறு அவன் இடைவிடாமல் அம்பு மழையைப் பொழிந்தான், பிரபுவே. மகாராஜனே, யானையின் முதுகிலிருந்து, தேரில் நின்றிருந்த இரு கிருஷ்ணர்கள் மீது.
7.29.4
अथ कार्ष्णायसैर्बाणैः पूर्णकार्मुकनिःसृतैः ।
अविध्यद्देवकीपुत्रं हेमपुङ्खैः शिलाशितैः ॥ ७.२९.४ ॥
பின்னர் இரும்பாலான, முழுதாக வளைத்த வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, தங்கச் சிறகுகளும் கல்லில் கூர்மையாக்கப்பட்ட அம்புகளாலும் தேவகியின் மகனை துளைத்தான்.
7.29.5
अग्निस्पर्शसमास्तीक्ष्णा भगदत्तेन चोदिताः ।
निर्भिद्य देवकीपुत्रं क्षितिं जग्मुः सुवाससः ॥ ७.२९.५ ॥
பகதத்தனால் ஏவப்பட்ட, நெருப்பின் தொடுகைக்கு ஒத்த கூரிய அம்புகள் தேவகியின் மகனைத் துளைத்து, நல்ல சிறகுகளுடன் பூமியில் புகுந்தன.
7.29.6
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा परिवारं निहत्य च ।
लालयन्निव राजानं भगदत्तमयोधयत् ॥ ७.२९.६ ॥
அவனுடைய வில்லை அறுத்து, அவனுடைய பரிவாரத்தைக் கொன்று, பார்த்தன் அரசன் பகதத்தனுடன் போரிட்டான், அவனை தாலாட்டுவது போல.
7.29.7
सोऽर्करश्मिनिभांस्तीक्ष्णांस्तोमरान्वै चतुर्दश ।
अप्रेषयत्सव्यसाची द्विधैकैकमथाच्छिनत् ॥ ७.२९.७ ॥
சூரியக் கதிர்கள் போன்ற கூரிய பதின்னான்கு தோமரங்களை சவ்யசாசி எய்தார்; ஒவ்வொன்றையும் இரண்டாக வெட்டினார்.
7.29.8
ततो नागस्य तद्वर्म व्यधमत्पाकशासनिः ।
शरजालेन महता तद्व्यशीर्यत भूतले ॥ ७.२९.८ ॥
பின்னர் பாகசாசனியின் மகன் பெரிய அம்பு வலையால் அந்த யானையின் கவசத்தை நொறுக்கினான்; அது தரையில் சிதறியது.
7.29.9
शीर्णवर्मा स तु गजः शरैः सुभृशमर्दितः ।
बभौ धारानिपाताक्तो व्यभ्रः पर्वतराडिव ॥ ७.२९.९ ॥
கவசம் சிதைந்த அந்த யானை அம்புகளால் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டு, பெருமழையில் நனைந்த மேகமற்ற மலைமன்னனைப் போல் விளங்கியது.
7.29.10
ततः प्राग्ज्योतिषः शक्तिं हेमदण्डामयस्मयीम् ।
व्यसृजद्वासुदेवाय द्विधा तामर्जुनोऽच्छिनत् ॥ ७.२९.१० ॥
பின்னர் பிராக்ஜ்யோதிஷ மன்னன் பொன் கைப்பிடியுடைய இரும்பு வேலை வாசுதேவன் மீது எறிந்தான்; அர்ஜுனன் அதை இரண்டாக வெட்டினான்.
7.29.11
ततश्छत्रं ध्वजं चैव च्छित्त्वा राज्ञोऽर्जुनः शरैः ।
विव्याध दशभिस्तूर्णमुत्स्मयन्पर्वतेश्वरम् ॥ ७.२९.११ ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் மன்னனின் குடையையும் கொடியையும் அம்புகளால் வெட்டி, புன்னகையுடன் விரைவாக பத்து அம்புகளால் அந்த மலைவேந்தனைத் துளைத்தான்.
7.29.12
सोऽतिविद्धोऽर्जुनशरैः सुपुङ्खैः कङ्कपत्रिभिः ।
भगदत्तस्ततः क्रुद्धः पाण्डवस्य जनाधिपः ॥ ७.२९.१२ ॥
அர்ஜுனனின் நன்கு இறகிட்ட கங்கப் பறவை இறகு அம்புகளால் மிகவும் துளைக்கப்பட்ட அந்த மக்கள் தலைவன் பகதத்தன் பாண்டவன் மீது சினம் கொண்டான்.
7.29.13
व्यसृजत्तोमरान्मूर्ध्नि श्वेताश्वस्योन्नाद च ।
तैरर्जुनस्य समरे किरीटं परिवर्तितम् ॥ ७.२९.१३ ॥
வெண்குதிரையுடையவனின் (அர்ஜுனனின்) தலையில் முழங்கியவாறு அவன் தோமரங்களை எறிந்தான். அவற்றால் போரில் அர்ஜுனனின் கிரீடம் திருப்பப்பட்டது.
7.29.14
परिवृत्तं किरीटं तद्यमयन्नेव पाण्डवः ।
सुदृष्टः क्रियतां लोक इति राजानमब्रवीत् ॥ ७.२९.१४ ॥
திரும்பிய அந்தக் கிரீடத்தைச் சரிசெய்துகொண்ட பாண்டவன் அரசனிடம் கூறினான்: "உலகம் நன்கு காணும்படி இது செய்யப்படட்டும்."
7.29.15
एवमुक्तस्तु सङ्क्रुद्धः शरवर्षेण पाण्डवम् ।
अभ्यवर्षत्स गोविन्दं धनुरादाय भास्वरम् ॥ ७.२९.१५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவன் மிகவும் கோபித்து, பாண்டவன் மீது அம்பு மழை பொழிந்தான்; ஒளிரும் வில்லை எடுத்து கோவிந்தன் மீதும் பொழிந்தான்.
7.29.16
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा तूणीरान्सन्निकृत्य च ।
त्वरमाणो द्विसप्तत्या सर्वमर्मस्वताडयत् ॥ ७.२९.१६ ॥
அவனுடைய வில்லை அறுத்து, அம்பறாத்தூணிகளையும் துண்டித்து, விரைந்த பார்த்தன் எழுபத்திரண்டு அம்புகளால் அவனுடைய எல்லா மர்ம இடங்களிலும் தாக்கினான்.
7.29.17
विद्धस्ततोऽतिव्यथितो वैष्णवास्त्रमुदीरयन् ।
अभिमन्त्र्याङ्कुशं क्रुद्धो व्यसृजत्पाण्डवोरसि ॥ ७.२९.१७ ॥
பின்னர் காயமுற்று மிகவும் வேதனையுற்று, வைஷ்ணவ அஸ்திரத்தை உச்சரித்து, கோபமுற்று அங்குசத்தை மந்திரித்து பாண்டவனின் மார்பில் எறிந்தான்.
7.29.18
विसृष्टं भगदत्तेन तदस्त्रं सर्वघाति वै ।
उरसा प्रतिजग्राह पार्थं सञ्छाद्य केशवः ॥ ७.२९.१८ ॥
பகதத்தனால் எய்யப்பட்ட அந்த அனைத்தையும் அழிக்கும் அஸ்திரத்தை கேசவன் தன் மார்பால் ஏற்றான்; பார்த்தனை மறைத்துக்கொண்டான்.
7.29.19
वैजयन्त्यभवन्माला तदस्त्रं केशवोरसि ।
पद्मकोशविचित्रा सा सर्वर्तुकुसुमोत्करा ॥ ७.२९.१९ ॥
அந்த ஆயுதம் கேசவனின் மார்பில் வைஜயந்தி மாலையாக ஆனது; தாமரை மொட்டைப் போல் வண்ணமயமானதும், எல்லா பருவங்களின் மலர்க்குவியல்களால் நிறைந்ததுமாக இருந்தது.
7.29.20
ज्वलनार्केन्दुवर्णाभा पावकोज्ज्वलपल्लवा ।
तया पद्मपलाशिन्या वातकम्पितपत्रया ॥ ७.२९.२० ॥
நெருப்பு, சூரியன், சந்திரன் நிறங்களின் ஒளி கொண்டதும், நெருப்பைப் போல் பிரகாசமான தளிர்களுடையதும், தாமரை இதழ்களும், காற்றில் நடுங்கும் இலைகளும் கொண்டதுமான அந்த மாலையுடன்.
7.29.21
शुशुभेऽभ्यधिकं शौरिरतसीपुष्पसन्निभः ।
ततोऽर्जुनः क्लान्तमनाः केशवं प्रत्यभाषत ॥ ७.२९.२१ ॥
சணல் மலரைப் போன்ற நிறமுடைய அந்த சௌரி மிகவும் ஒளிர்ந்தார். பின்னர் சோர்ந்த மனதுடைய அர்ஜுனன் கேசவனிடம் பேசினான்.
7.29.22
अयुध्यमानस्तुरगान्संयन्तास्मि जनार्दन ।
इत्युक्त्वा पुण्डरीकाक्ष प्रतिज्ञां स्वां न रक्षसि ॥ ७.२९.२२ ॥
"ஜனார்தனா, நான் போரிடாமல் குதிரைகளைச் செலுத்தும் சாரதியாவேன்" என்று சொன்னாய். தாமரைக்கண்ணா, அப்படிச் சொல்லி நீ உன் சொந்த சபதத்தைக் காக்கவில்லை.
7.29.23
यद्यहं व्यसनी वा स्यामशक्तो वा निवारणे ।
ततस्त्वयैवं कार्यं स्यान्न तु कार्यं मयि स्थिते ॥ ७.२९.२३ ॥
நான் துன்பத்தில் இருந்தாலோ, தடுக்க இயலாதவனாக இருந்தாலோ, அப்போது நீ இவ்வாறு செய்யலாம்; ஆனால் நான் நிற்கும்போது உன் கடமை அதுவல்ல.
7.29.24
सबाणः सधनुश्चाहं ससुहासुरमानुषान् ।
शक्तो लोकानिमाञ्जेतुं तच्चापि विदितं तव ॥ ७.२९.२४ ॥
அம்புகளும் வில்லும் கொண்ட நான், தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களுடன் கூடிய இந்த உலகங்களை வெல்லும் ஆற்றல் உடையவன்; அதுவும் உனக்குத் தெரியும்.
7.29.25
ततोऽर्जुनं वासुदेवः प्रत्युवाचार्यवद्वचः ।
शृणु गुह्यमिदं पार्थ पुरावृत्तं यथाऽनघ ॥ ७.२९.२५ ॥
அப்போது வாசுதேவர் அர்ஜுனனிடம் உயர்ந்த வார்த்தைகளைக் கூறினார்: பாவமற்றவனே, பார்த்தா, இந்தப் பழங்கதையாகிய ரகசியத்தைக் கேள்.
7.29.26
येयं भूतधरा देवी सर्वभूतधरा धरा ।
सकामा लोककर्तारं नारायणमुपस्थिता ॥ ७.२९.२६ ॥
உயிர்களைத் தாங்கும் இந்தத் தேவியாகிய பூமி, எல்லா உயிர்களையும் தாங்குபவள், விருப்பத்துடன் உலகப் படைப்பாளியாகிய நாராயணரை அணுகினாள்.
7.29.27
स सङ्गत्य तया सार्धं प्रीतस्तस्या वरं ददौ ।
सा वव्रे विष्णुसदृशं पुत्रमस्त्रं च वैष्णवम् ॥ ७.२९.२७ ॥
அவருடன் கூடி மகிழ்ந்த அவர் அவளுக்கு வரம் அளித்தார். அவள் விஷ்ணுவைப் போன்ற மகனையும் வைணவ அஸ்திரத்தையும் வேண்டினாள்.
7.29.28
बभूव च सुतस्तस्या नरको नाम विश्रुतः ।
अस्त्रं च वैष्णवं तस्मै ददौ नारायणः स्वयम् ॥ ७.२९.२८ ॥
அவளுக்கு நரகன் என்ற புகழ்பெற்ற மகன் பிறந்தான். நாராயணர் தாமே அவனுக்கு வைணவ அஸ்திரத்தை அளித்தார்.
7.29.29
तदेवं नरकस्यासीदस्त्रं सर्वाहितान्तकम् ।
तस्मात्प्राग्ज्योतिषं प्राप्तं सर्वशस्त्रविघातनम् ॥ ७.२९.२९ ॥
இவ்வாறு நரகனிடம் எல்லாப் பகைவரையும் அழிக்கும் அஸ்திரம் இருந்தது. ஆகவே அது எல்லா ஆயுதங்களையும் தடுக்கும் பிராக்ஜ்யோதிஷத்தை அடைந்தது.
7.29.30
नास्यावध्योऽस्ति लोकेऽस्मिन्मदन्यः कश्चिदर्जुन ।
तस्मान्मया कृतं ह्येतन्मा भूत्ते बुद्धिरन्यथा ॥ ७.२९.३० ॥
இந்த உலகில் என்னைத் தவிர வேறு யாரும் அவனைக் கொல்ல முடியாது, அர்ஜுனா. ஆகவே இதை நானே செய்தேன்; உன் மனம் வேறுவிதமாக நினைக்க வேண்டாம்.
7.29.31
अनुनीय तु दाशार्हः पाण्डवं त्वरितोऽब्रवीत् ।
जहि प्राग्ज्योतिषं क्षिप्रं वाक्यशेषं च मे शृणु ॥ ७.२९.३१ ॥
தாசார்ஹர் பாண்டவனிடம் மன்றாடி விரைவாகக் கூறினார்: "பிராக்ஜ்யோதிஷனை உடனே கொல்; என் மீதமுள்ள சொற்களையும் கேள்."
7.29.32
चतुर्मूर्तिरहं शश्वल्लोकत्राणार्थमुद्यतः ।
आत्मानं प्रविभज्येह लोकानां हितमादधे ॥ ७.२९.३२ ॥
உலகங்களைக் காப்பதற்காக நான் எப்போதும் முயல்கிறேன். என்னைத் நான்கு வடிவங்களாகப் பகிர்ந்து, இங்கு உலகங்களின் நலனை ஏற்றுக்கொண்டேன்.
7.29.33
एका मूर्तिस्तपश्चर्यां कुरुते मे भुवि स्थिता ।
अपरा पश्यति जगत्कुर्वाणं साध्वसाधुनी ॥ ७.२९.३३ ॥
ஒரு வடிவம் பூமியில் நின்று என் தவத்தைச் செய்கிறது; மற்றொன்று நல்லது கெட்டது செய்யும் உலகைப் பார்க்கிறது.
7.29.34
अपरा कुरुते कर्म मानुषं लोकमाश्रिता ।
शेते चतुर्थीं त्वपरा निद्रां वर्षसहस्रिकीम् ॥ ७.२९.३४ ॥
மற்றொன்று மனித உலகில் தங்கி செயல்களைச் செய்கிறது; நான்காவது வடிவம் மற்றொரு வடிவாக ஆயிரம் ஆண்டுகள் உறங்குகிறது.
7.29.35
याऽसौ वर्षसहस्रान्ते मूर्तिरुत्तिष्ठते मम ।
वरार्हेभ्यो वराञ्श्रेष्ठांस्तस्मिन्काले ददाति सा ॥ ७.२९.३५ ॥
ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில் எனது அந்த வடிவம் எழுந்திருக்கும்; அந்நேரத்தில் வரம் பெறத் தகுந்தவர்களுக்கு அது சிறந்த வரங்களை அளிக்கிறது.
7.29.36
तं तु कालमनुप्राप्तं विदित्वा पृथिवी तदा ।
अयाचत वरं यन्मां नरकार्थाय तच्छृणु ॥ ७.२९.३६ ॥
அந்தக் காலம் வந்ததை அறிந்த பூமி அப்போது என்னிடம் ஒரு வரம் கேட்டது; நரகனுக்காக அது கேட்டது, அதைக் கேள்.
7.29.37
देवानां दानवानां च अवध्यस्तनयोऽस्तु मे ।
उपेतो वैष्णवास्त्रेण तन्मे त्वं दातुमर्हसि ॥ ७.२९.३७ ॥
தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் என் மகன் கொல்லப்படாதவனாக இருக்கட்டும்; அவன் வைஷ்ணவ அஸ்திரத்தைப் பெற்றவனாக இருக்கட்டும். அதை எனக்கு நீ அளிப்பது தகும்.
7.29.38
एवं वरमहं श्रुत्वा जगत्यास्तनये तदा ।
अमोघमस्त्रं प्रायच्छं वैष्णवं परमं पुरा ॥ ७.२९.३८ ॥
பூமியின் அந்த மகனுக்கு இத்தகைய வரத்தைக் கேட்டு, அப்போது நான் தவறாத, உயர்ந்த வைஷ்ணவ அஸ்திரத்தை அளித்தேன்.
7.29.39
अवोचं चैतदस्त्रं वै ह्यमोघं भवतु क्षमे ।
नरकस्याभिरक्षार्थं नैनं कश्चिद्वधिष्यति ॥ ७.२९.३९ ॥
'பொறுமையுள்ளவளே, இந்த அஸ்திரம் தவறாததாக இருக்கட்டும். நரகனைப் பாதுகாக்க, எவரும் இவனைக் கொல்ல மாட்டார்கள்' என்றேன்.
7.29.40
अनेनास्त्रेण ते गुप्तः सुतः परबलार्दनः ।
भविष्यति दुराधर्षः सर्वलोकेषु सर्वदा ॥ ७.२९.४० ॥
இந்த அஸ்திரத்தால் காக்கப்பட்ட உன் மகன் எதிரிப் படைகளை அழிப்பவனாக இருப்பான்; எல்லா உலகங்களிலும் எப்போதும் வெல்ல முடியாதவனாக இருப்பான்.
7.29.41
तथेत्युक्त्वा गता देवी कृतकामा मनस्विनी ।
स चाप्यासीद्दुराधर्षो नरकः शत्रुतापनः ॥ ७.२९.४१ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, நிறைவேறிய விருப்பத்துடன் அந்த மனஸ்வினி தேவி சென்றாள்; நரகனும் பகைவரை வாட்டும் வெல்ல முடியாதவனானான்.
7.29.42
तस्मात्प्राग्ज्योतिषं प्राप्तं तदस्त्रं पार्थ मामकम् ।
नास्यावध्योऽस्ति लोकेषु सेन्द्ररुद्रेषु मारिष ॥ ७.२९.४२ ॥
ஆகவே, பிருதையின் மகனே, என் அந்த அஸ்திரம் பிராக்ஜ்யோதிஷத்தைச் சென்றடைந்தது; அதனால் இந்திரன், ருத்ரன் உட்பட எல்லா உலகங்களிலும் இவனை எவராலும் கொல்ல முடியாது, மாரிஷா.
7.29.43
तन्मया त्वत्कृते चैतदन्यथैवोपनिर्मितम् ।
वियुक्तं परमास्त्रेण जहि पार्थ महासुरम् ॥ ७.२९.४३ ॥
உனக்காக நான் இதை வேறு விதமாகவே அமைத்திருந்தேன். பார்த்தா, உயர் அஸ்திரத்தால் விடுவிக்கப்பட்டு அந்த மகாசுரனைக் கொல்.
7.29.44
अवध्योऽयं महास्त्रेण भगदत्तः सुरासुरैः ।
वैरिणं जहि दुर्धर्षं भगदत्तं सुरद्विषम्।
यथाऽहं जघ्निवान्पूर्वं हितार्थं नरकं तथा ॥ ७.२९.४४ ॥
இந்த பகதத்தன் மகா அஸ்திரத்தாலும், தேவர்கள் அசுரர்கள் இருவராலும் கொல்லப்பட முடியாதவன். தேவர்களின் பகைவனும், வெல்ல முடியாதவனுமான அந்தப் பகதத்தனை கொல். முன்பு உலக நன்மைக்காக நான் நரகனைக் கொன்றது போல.
7.29.45
एवमुक्तस्तदा पार्थः केशवेन महात्मना ।
भगदत्तं शितैर्बाणैः सहसा समवाकिरत् ॥ ७.२९.४५ ॥
மகாத்மாவான கேசவன் இவ்வாறு சொன்னதும், பார்த்தன் உடனே கூரிய அம்புகளால் பகதத்தனை மூடிப் பொழிந்தான்.
7.29.46
ततः पार्थो महाबाहुरसम्भ्रान्तो महामनाः ।
कुम्भयोरन्तरे नागं नाराचेन समार्पयत् ॥ ७.२९.४६ ॥
பின்னர் மகாபாகுவான, கலங்காத, உயர்ந்த மனம் படைத்த பார்த்தன் யானையின் இரு கும்பஸ்தலங்களுக்கு இடையே நாராச அம்பால் அதைத் தாக்கினான்.
7.29.47
स समासाद्य तं नागं बाणो वज्र इवाचलम् ।
अभ्यगात्सह पुङ्खेन वल्मीकमिव पन्नगः ॥ ७.२९.४७ ॥
அந்த அம்பு அந்த யானையை அடைந்து, வஜ்ரம் மலையை ஊடுருவுவது போல் ஊடுருவியது; பாம்பு புற்றுக்குள் நுழைவது போல, அதன் தண்டுடன் சேர்ந்து.
7.29.48
स करी भगदत्तेन प्रेर्यमाणो मुहुर्मुहुः ।
न करोति वचस्तस्य दरिद्रस्येव योषिता ॥ ७.२९.४८ ॥
பகதத்தனால் மீண்டும் மீண்டும் தூண்டப்பட்டும், அந்த யானை அவனுடைய கட்டளையைக் கேட்கவில்லை; ஏழையின் மனைவி அவன் சொல்லைக் கேளாதது போல.
7.29.49
स तु विष्टभ्य गात्राणि दन्ताभ्यामवनिं ययौ ।
नदन्नार्तस्वनं प्राणानुत्ससर्ज महाद्विपः ॥ ७.२९.४९ ॥
அவன் தன் உடலை நிலைநிறுத்தி, தந்தங்களால் பூமியில் சாய்ந்தான்; வேதனைக் கூச்சலிட்டபடி அந்த மாபெரும் யானை உயிரை விட்டது.
7.29.50
ततो गाण्डीवधन्वानमभ्यभाषत केशवः ।
अयं महत्तरः पार्थ पलितेन समावृतः ॥ ७.२९.५० ॥
அப்போது கேசவன், காண்டீவ வில்லை ஏந்தும் அர்ஜுனனிடம் கூறினான்: "பார்த்தா, இவன் நரையால் மூடப்பட்ட மிகப் பெரியவன்."
7.29.51
वलीसञ्छन्ननयनः शूरः परमद्रुर्जयः ।
अक्ष्णोरुन्मीलनार्थाय बद्धपट्टो ह्यसौ नृपः ॥ ७.२९.५१ ॥
சுருக்கங்களால் மூடிய கண்களைக் கொண்ட இந்த வீரன், மிகக் கடினமாக வெல்லப்படுபவன்; கண்களைத் திறக்கும் பொருட்டு நெற்றிப் பட்டையைக் கட்டியிருக்கிறான் — அந்த அரசன்.
7.29.52
देववाक्यात्प्रचिच्छेद शरेण भृशमर्जुनः ।
छिन्नमात्रेंऽशुके तस्मिन्रुद्धनेत्रो बभूव सः ॥ ७.२९.५२ ॥
தெய்வத்தின் வாக்கின்படி அர்ஜுனன் அம்பால் அந்தப் பட்டையை வலிமையாக வெட்டினான்; பட்டை அறுபட்டதும் அவன் கண்கள் மூடியவனாக ஆனான்.
7.29.53
तमोमयं जगन्मेने भगदत्तः प्रतापवान् ।
ततश्चन्द्रार्धबिम्बेन बाणेन नतपर्वणा ॥ ७.२९.५३ ॥
பெருவீரன் பகதத்தன் உலகை இருளால் நிறைந்ததாக எண்ணினான்; பின்னர் அர்ஜுனன் அரைச்சந்திர வடிவ முனையும் வளைந்த கணுவுமுள்ள அம்பால் —
7.29.54
बिभेद हृदयं राज्ञो भगदत्तस्य पाण्डवः ।
स भिन्नहृदयो राजा भगदत्तः किरीटिना ॥ ७.२९.५४ ॥
பாண்டவன் அர்ஜுனன் அரசன் பகதத்தனின் இதயத்தைத் துளைத்தான்; கிரீடதாரியான அர்ஜுனனால் இதயம் பிளக்கப்பட்ட அந்த அரசன் பகதத்தன் —
7.29.55
शरासनं शरांश्चैव गतासुः प्रमुमोच ह ।
शिरसस्तस्य विभ्रष्टं पपात च वरांशुकम्।
नालताडनविभ्रष्टं पलाशं नलिनादिव ॥ ७.२९.५५ ॥
இறந்தவனாக அவன் வில்லையும் அம்புகளையும் விட்டான். அவனுடைய தலையிலிருந்து சிறந்த ஆடை விழுந்தது, தாமரையிலிருந்து தண்டின் அடியால் விழும் பலாச மலர் போல.
7.29.56
स हेममाली तपनीयभाण्डात्पपात नागाद्गिरिसन्निकाशात् ।
सुपुष्पितो मारुतवेगभग्नो महीधराग्रादिव कर्णिकारः ॥ ७.२९.५६ ॥
தங்கமாலை அணிந்த அவன், பொன் அலங்காரம் கொண்ட மலை போன்ற யானையிலிருந்து விழுந்தான், மலைமுடியிலிருந்து காற்றின் வேகத்தில் முறிந்த பூத்த கர்ணிகார மரம் போல.
7.29.57
निहत्य तं नरपतिमिन्द्रविक्रमं सस्वायमिन्द्रस्य तदैन्द्रिराहवे ।
ततोऽपरांस्तव जयकाङ्क्षिणो नरान् बभञ्ज वायुर्बलवान्द्रुमानिव ॥ ७.२९.५७ ॥
இந்திரனுக்கு நிகரான வீரம் கொண்ட அந்த மன்னனை, இந்திரனின் மகன் போர்க்களத்தில் கொன்றான். பின்னர் உமது வெற்றியை விரும்பிய மற்ற மனிதர்களை வலிமையான காற்று மரங்களை முறிப்பது போல அவன் முறித்தான்.