Mahābhārata · Adhyāya 7.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.42.1
बालमत्यन्तसुखिनं स्वबाहुबलदर्पितम् ।
युद्धेष्वकुशलं वीरं कुलपुत्रं तनुत्यजम् ॥ ७.४२.१ ॥
El joven, muy criado en la dicha, orgulloso de la fuerza de sus brazos, inexperto en las batallas, aquel héroe, hijo de noble linaje, entregó su cuerpo.
7.42.2
गाहमानमनीकानि सदश्वैश्च त्रिहायनैः ।
अपि यौधिष्ठिरात्सैन्यात्कश्चिदन्वपतद्बली ॥ ७.४२.२ ॥
¿Acaso algún guerrero fuerte del ejército de Yudhiṣṭhira se lanzó tras aquel que irrumpía en las filas del ejército con buenos caballos y corceles de tres años?
7.42.3
युधिष्ठिरो भीमसेनः शिखण्डी सात्यकिर्यमौ ।
धृष्टद्युम्नो विराटश्च द्रुपदश्च सङ्केकयः ॥ ७.४२.३ ॥
Yudhiṣṭhira, Bhīmasena, Śikhaṇḍin, Sātyaki, los gemelos, Dhṛṣṭadyumna, Virāṭa, Drupada y el príncipe de Kekaya.
7.42.4
धृष्टकेतुश्च संरब्धो मात्स्याश्चाभ्यपतन्रणे ।
तेनैव तु पथा यान्तः पितरो मातुलैः सह ॥ ७.४२.४ ॥
Dhṛṣṭaketu, encolerizado, y los guerreros matsya se lanzaron al combate por el mismo camino por el que iban los padres con los tíos maternos.
7.42.5
अभ्यद्रवन्परीप्सन्तो व्यूढानीकाः प्रहारिणः ।
तान्दृष्ट्वा द्रवतः शूरांस्त्वदीया विमुखाऽभवन् ॥ ७.४२.५ ॥
Aquellos guerreros que golpeaban con sus ejércitos formados corrieron contra ellos, deseando protegerlos; al ver huir a aquellos héroes, vuestros hombres se volvieron.
7.42.6
ततस्तद्विमुखं दृष्ट्वा तव सूनोर्महद्बलम् ।
जामाता तव तेजस्वी संस्तम्भयिषुराद्रवत् ॥ ७.४२.६ ॥
Entonces, al ver que el gran ejército de vuestro hijo se volvía, vuestro yerno radiante se lanzó adelante, deseoso de detenerlo.
7.42.7
सैन्धवस्य महाराज पुत्रो राजा जयद्रथः ।
स पुत्रगृद्धिनः पार्थान्सहसैन्यानवारयत् ॥ ७.४२.७ ॥
Sañjaya dijo: Oh gran rey, Jayadratha, rey de los Sindhus, ávido por su hijo, contuvo a los hijos de Pṛthā junto con sus ejércitos.
7.42.8
उग्रधन्वा महेष्वासो दिव्यमस्त्रमुदीरयन् ।
वार्धक्षत्रिरुपासेधत्प्रवणादिव कुञ्जरः ॥ ७.४२.८ ॥
Feroz con el arco, el gran arquero Vārdhakṣatri (Jayadratha), disparando armas divinas, los hizo retroceder como un elefante empujado desde una pendiente.
7.42.9
कतिभारमहं मन्ये सैन्धवे सञ्जयाहितम् ।
यदेकः पाण्डवान्क्रुद्धान्पुप्रेप्सूनवारयत् ॥ ७.४२.९ ॥
Oh Sañjaya, pienso cuánta carga se puso sobre el rey de los Sindhus, que él solo contuvo a los pāṇḍavas enfurecidos que deseaban matarlo.
7.42.10
अत्यद्भुतमहं मन्ये बलं शौर्यं च सैन्धवे ।
तस्य प्रब्रूहि मे वीर्यं कर्म चाग्र्यं महात्मनः ॥ ७.४२.१० ॥
Creo que la fuerza y el valor del rey de los Sindhus son sumamente asombrosos. Háblame del poder y de las mejores hazañas de ese magnánimo.
7.42.11
किं जप्तं हुतमिष्टं वा किं सुतप्तमथो तपः ।
दमो वा ब्रह्मचर्यं वा सूत यच्चास्य सत्तम ॥ ७.४२.११ ॥
Oh auriga, el mejor de los buenos, ¿qué recitó, qué ofreció al fuego, qué sacrificio realizó, qué excelente austeridad practicó, o qué dominio de sí y castidad observó?
7.42.12
देवं कतममाराध्य विष्णुमीशानमब्जजम् ।
सिन्धुराट् तनये सक्तान्क्रुद्धान्पार्थानवारयत् ॥ ७.४२.१२ ॥
¿A qué dios adoró —Viṣṇu, Īśāna o el nacido del loto, Brahmā— para que el rey de los Sindhus contuviera a los hijos de Pṛthā enfurecidos, apegados a su hijo?
7.42.13
नैवं कृतं महत्कर्म भीष्मेणाज्ञासिषं तथा ।
सिन्धुराजो हि येनैकः पाण्डवान्समवारयत् ॥ ७.४२.१३ ॥
Bhīṣma no realizó una hazaña tan grande, según he oído. El rey de los Sindhu solo contuvo a los Pāṇḍavas.
7.42.14
द्रौपदीहरणे यत्तद्भीमसेनेन निर्जितः ।
मानात्स तप्तवान्राजा वरार्थी सुमहत्तपः ॥ ७.४२.१४ ॥
Aquel rey que fue vencido por Bhīmasena en el rapto de Draupadī, por orgullo y deseando un don, practicó una austeridad muy grande.
7.42.15
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यः प्रियेभ्यः सन्निवर्त्य सः ।
क्षुत्पिपासातकपसहः कृशो धमनिसन्ततः ॥ ७.४२.१५ ॥
Apartando sus sentidos de sus objetos queridos, soportando hambre, sed y calor, demacrado, con las venas visibles,
7.42.16
देवमाराधयच्छर्वं गृणन्ब्रह्म सनातनम् ।
भक्तानुकम्पी भगवांस्तस्य चक्रे ततो दयाम् ॥ ७.४२.१६ ॥
Adoró al dios Śarva, alabando al Brahman eterno. El bienaventurado Señor, compasivo con sus devotos, entonces tuvo misericordia de él.
7.42.17
स्वप्नान्तेऽप्यथ चैवाह हरः सिन्धुपतेः सुतम् ।
वरं वृणीष्व प्रीतोऽस्मि जयद्रथ किमिच्छसि ॥ ७.४२.१७ ॥
Incluso al final de un sueño, Hara habló al hijo del señor de los Sindhu: "Jayadratha, estoy complacido. Elige un don; ¿qué deseas?"
7.42.18
एवमुक्तस्तु शर्वेण सिन्धुराजो जयद्रथः ।
उवाच प्रणतो रुद्रं प्राञ्जलिर्नियतात्मवान् ॥ ७.४२.१८ ॥
Así interpelado por Śarva, el rey de los Sindhu, Jayadratha, inclinándose ante Rudra con las manos juntas, dueño de sí, dijo:
7.42.19
पाण्डवेयानहं सङ्ख्ये भीमवीर्यपराक्रमान् ।
वारयेयं रथेनैकः समस्तानिति भारत ॥ ७.४२.१९ ॥
Oh Bhārata, en la batalla yo solo, desde mi carro, podría contener a todos aquellos hijos de Pāṇḍu, de terrible valor y pujanza.
7.42.20
एवमुक्तस्तु देवेशो जयद्रथमथाब्रवीत् ।
ददामि ते वरं सौम्य विना पार्थं धनञ्जयम्।
वारयिष्यसि सङ्ग्रामे चतुरः पाण्डुनन्दनान् ॥ ७.४२.२० ॥
Así interpelado, el señor de los dioses dijo a Jayadratha: 'Oh amable, te concedo un don: excepto a Pārtha Dhanañjaya, podrás contener en la batalla a los cuatro hijos de Pāṇḍu.'
7.42.21
एकाहमिति राजेन्द्र तत्रैवान्तरधीयत ।
एवमस्त्विति देवेशमुक्त्वाबुद्ध्यत पार्थिवः ॥ ७.४२.२१ ॥
Diciendo 'yo solo', oh señor de reyes, desapareció allí mismo; y el rey, tras decir al señor de los dioses 'Así sea', despertó.
7.42.22
स तेन वरदानेन दिव्येनास्त्बलेन च ।
एकः संवारयामास पाण्डवानामनीकिनीम् ॥ ७.४२.२२ ॥
Gracias a aquel don y a la fuerza de las armas divinas, él solo contuvo al ejército de los Pāṇḍavas.
7.42.23
तस्य ज्यातलघोषेण क्षत्रियान्भयमाविशत् ।
परांस्तु तव सैन्यस्य हर्षः परमकोऽभवत् ॥ ७.४२.२३ ॥
Por el sonido del restallar de su cuerda, el temor entró en los guerreros; pero en tu ejército surgió una alegría suprema.
7.42.24
दृष्ट्वा तु क्षत्रिया भारं सैन्धवे सर्वमाहितम् ।
उत्क्रुश्याभ्यद्रवन्राजन्येन यौधिष्ठिरं बलम् ॥ ७.४२.२४ ॥
Al ver que toda la carga había sido puesta sobre el rey de Sindhu, oh rey, los guerreros, dando alaridos, se lanzaron con los reyes contra el ejército de Yudhiṣṭhira.