ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.42.1
बालमत्यन्तसुखिनं स्वबाहुबलदर्पितम् ।
युद्धेष्वकुशलं वीरं कुलपुत्रं तनुत्यजम् ॥ ७.४२.१ ॥
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖରେ ପାଳିତ ସେ ବାଳକ, ନିଜ ବାହୁବଳରେ ଗର୍ବିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅକୁଶଳ, ସେ ବୀର କୁଳପୁତ୍ର ଦେହତ୍ୟାଗ କଲା।
7.42.2
गाहमानमनीकानि सदश्वैश्च त्रिहायनैः ।
अपि यौधिष्ठिरात्सैन्यात्कश्चिदन्वपतद्बली ॥ ७.४२.२ ॥
ଉତ୍ତମ ଘୋଡା ଓ ତିନି ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ଘୋଡା ସହିତ ସୈନ୍ୟବ୍ୟୂହରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ପଛେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସୈନ୍ୟରୁ କୌଣସି ବଳବାନ ଯୋଦ୍ଧା ଧାଇଁଲା କି?
7.42.3
युधिष्ठिरो भीमसेनः शिखण्डी सात्यकिर्यमौ ।
धृष्टद्युम्नो विराटश्च द्रुपदश्च सङ्केकयः ॥ ७.४२.३ ॥
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ, ଶିଖଣ୍ଡୀ, ସାତ୍ୟକି, ଯମଜ ଦୁଇ ଭାଇ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ବିରାଟ, ଦ୍ରୁପଦ ଓ କେକୟ ରାଜକୁମାର।
7.42.4
धृष्टकेतुश्च संरब्धो मात्स्याश्चाभ्यपतन्रणे ।
तेनैव तु पथा यान्तः पितरो मातुलैः सह ॥ ७.४२.४ ॥
କ୍ରୋଧିତ ଧୃଷ୍ଟକେତୁ ଓ ମତ୍ସ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରଣରେ ଆଗକୁ ଧାଇଁଲେ; ସେହି ପଥରେ ଯାଉଥିବା ପିତୃଗଣ ମାମୁଁମାନଙ୍କ ସହିତ।
7.42.5
अभ्यद्रवन्परीप्सन्तो व्यूढानीकाः प्रहारिणः ।
तान्दृष्ट्वा द्रवतः शूरांस्त्वदीया विमुखाऽभवन् ॥ ७.४२.५ ॥
ବ୍ୟୂହବଦ୍ଧ ସେନାସହ ପ୍ରହାର କରୁଥିବା ସେମାନେ ରକ୍ଷା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଧାଇଁଲେ; ସେହି ଶୂରମାନଙ୍କୁ ପଳାଇବାର ଦେଖି ଆପଣଙ୍କ ସୈନିକମାନେ ବିମୁଖ ହେଲେ।
7.42.6
ततस्तद्विमुखं दृष्ट्वा तव सूनोर्महद्बलम् ।
जामाता तव तेजस्वी संस्तम्भयिषुराद्रवत् ॥ ७.४२.६ ॥
ତା ପରେ ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମହାସେନା ବିମୁଖ ହେବା ଦେଖି ଆପଣଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ଜୁଆଁଳ ତାହାକୁ ଅଟକାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ ଧାଇଁଲା।
7.42.7
सैन्धवस्य महाराज पुत्रो राजा जयद्रथः ।
स पुत्रगृद्धिनः पार्थान्सहसैन्यानवारयत् ॥ ७.४२.७ ॥
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ହେ ମହାରାଜ, ସିନ୍ଧୁ ଦେଶର ରାଜା ଜୟଦ୍ରଥ, ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ସୈନ୍ୟ ସହିତ ପାର୍ଥମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ।
7.42.8
उग्रधन्वा महेष्वासो दिव्यमस्त्रमुदीरयन् ।
वार्धक्षत्रिरुपासेधत्प्रवणादिव कुञ्जरः ॥ ७.४२.८ ॥
ଉଗ୍ରଧନ୍ଵା, ମହାଧନୁର୍ଧର ବାର୍ଧକ୍ଷତ୍ରି (ଜୟଦ୍ରଥ) ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରି, ଢାଲରୁ ହାତୀକୁ ଠେଲିବା ଭଳି ସେମାନଙ୍କୁ ପଛକୁ ଠେଲିଦେଲେ।
7.42.9
कतिभारमहं मन्ये सैन्धवे सञ्जयाहितम् ।
यदेकः पाण्डवान्क्रुद्धान्पुप्रेप्सूनवारयत् ॥ ७.४२.९ ॥
ସଞ୍ଜୟ, ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କ ଉପରେ କେତେ ବଡ଼ ଭାର ଥିଲା ମୁଁ ଭାବୁଛି; କ୍ରୁଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସେ ଏକାକୀ ଅଟକାଇଲେ।
7.42.10
अत्यद्भुतमहं मन्ये बलं शौर्यं च सैन्धवे ।
तस्य प्रब्रूहि मे वीर्यं कर्म चाग्र्यं महात्मनः ॥ ७.४२.१० ॥
ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କ ବଳ ଓ ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି; ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ ମୋତେ କୁହ।
7.42.11
किं जप्तं हुतमिष्टं वा किं सुतप्तमथो तपः ।
दमो वा ब्रह्मचर्यं वा सूत यच्चास्य सत्तम ॥ ७.४२.११ ॥
ହେ ସୂତ, ହେ ସତ୍ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ କଣ ଜପ କଲେ, କଣ ହୋମ କଲେ, କେଉଁ ଯଜ୍ଞ କଲେ, କେତେ ଉତ୍ତମ ତପ କଲେ, କିମ୍ବା କେଉଁ ଦମ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କଲେ?
7.42.12
देवं कतममाराध्य विष्णुमीशानमब्जजम् ।
सिन्धुराट् तनये सक्तान्क्रुद्धान्पार्थानवारयत् ॥ ७.४२.१२ ॥
କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରି — ବିଷ୍ଣୁ, ଈଶାନ, କିମ୍ବା କମଳଜ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ — ସିନ୍ଧୁରାଜ ପୁତ୍ରରେ ଆସକ୍ତ, କ୍ରୁଦ୍ଧ ପାର୍ଥମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ?
7.42.13
नैवं कृतं महत्कर्म भीष्मेणाज्ञासिषं तथा ।
सिन्धुराजो हि येनैकः पाण्डवान्समवारयत् ॥ ७.४२.१३ ॥
ଭୀଷ୍ମ ଏପରି ମହାନ କର୍ମ କରିନଥିଲେ ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣିଛି। ସିନ୍ଧୁରାଜ ଏକାକୀ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଥିଲେ।
7.42.14
द्रौपदीहरणे यत्तद्भीमसेनेन निर्जितः ।
मानात्स तप्तवान्राजा वरार्थी सुमहत्तपः ॥ ७.४२.१४ ॥
ଦ୍ରୌପଦୀ ହରଣ ସମୟରେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ସେହି ରାଜା, ଅଭିମାନରୁ ବର ଇଚ୍ଛାରେ ଅତି କଠୋର ତପସ୍ୟା କଲେ।
7.42.15
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यः प्रियेभ्यः सन्निवर्त्य सः ।
क्षुत्पिपासातकपसहः कृशो धमनिसन्ततः ॥ ७.४२.१५ ॥
ସେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରିୟ ବିଷୟରୁ ଫେରାଇ ନେଲେ; କ୍ଷୁଧା, ତୃଷ୍ଣା, ଖରା ସହି, କୃଶ ହୋଇ, ଶିରାଗୁଡ଼ିକ ଉଠିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ।
7.42.16
देवमाराधयच्छर्वं गृणन्ब्रह्म सनातनम् ।
भक्तानुकम्पी भगवांस्तस्य चक्रे ततो दयाम् ॥ ७.४२.१६ ॥
ସେ ଶର୍ବ ଦେବଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ, ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି। ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ ତା'ପ୍ରତି ଦୟା କଲେ।
7.42.17
स्वप्नान्तेऽप्यथ चैवाह हरः सिन्धुपतेः सुतम् ।
वरं वृणीष्व प्रीतोऽस्मि जयद्रथ किमिच्छसि ॥ ७.४२.१७ ॥
ସ୍ୱପ୍ନ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ହର ସିନ୍ଧୁପତିଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଜୟଦ୍ରଥ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ବର ମାଗ, ତୁମେ କ'ଣ ଇଚ୍ଛା କର?"
7.42.18
एवमुक्तस्तु शर्वेण सिन्धुराजो जयद्रथः ।
उवाच प्रणतो रुद्रं प्राञ्जलिर्नियतात्मवान् ॥ ७.४२.१८ ॥
ଶର୍ବ ଏପରି କହିବାରୁ, ସିନ୍ଧୁରାଜ ଜୟଦ୍ରଥ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, କରଯୋଡ଼ି, ସଂଯତ ମନରେ କହିଲେ।
7.42.19
पाण्डवेयानहं सङ्ख्ये भीमवीर्यपराक्रमान् ।
वारयेयं रथेनैकः समस्तानिति भारत ॥ ७.४२.१९ ॥
ହେ ଭାରତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଏକା ରଥରେ ରହି ଭୟଙ୍କର ବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ପରାକ୍ରମଶାଳୀ ସେହି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବି।
7.42.20
एवमुक्तस्तु देवेशो जयद्रथमथाब्रवीत् ।
ददामि ते वरं सौम्य विना पार्थं धनञ्जयम्।
वारयिष्यसि सङ्ग्रामे चतुरः पाण्डुनन्दनान् ॥ ७.४२.२० ॥
ଏପରି କୁହାଯିବାରୁ ଦେବେଶ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ସୌମ୍ୟ, ପାର୍ଥ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଚାରି ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରୋକିବ ଏହି ବର ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।'
7.42.21
एकाहमिति राजेन्द्र तत्रैवान्तरधीयत ।
एवमस्त्विति देवेशमुक्त्वाबुद्ध्यत पार्थिवः ॥ ७.४२.२१ ॥
'ମୁଁ ଏକା' ବୋଲି କହି, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। 'ଏପରି ହେଉ' ବୋଲି ଦେବେଶଙ୍କୁ କହି ରାଜା ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ।
7.42.22
स तेन वरदानेन दिव्येनास्त्बलेन च ।
एकः संवारयामास पाण्डवानामनीकिनीम् ॥ ७.४२.२२ ॥
ସେହି ବର ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରବଳରେ ସେ ଏକା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ରୋକିଦେଲା।
7.42.23
तस्य ज्यातलघोषेण क्षत्रियान्भयमाविशत् ।
परांस्तु तव सैन्यस्य हर्षः परमकोऽभवत् ॥ ७.४२.२३ ॥
ତା'ର ଧନୁର ଦଉଡ଼ିର ଶବ୍ଦରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କଠାରେ ଭୟ ପ୍ରବେଶ କଲା; ତୁମ ସେନାରେ ପରମ ହର୍ଷ ଉପୁଜିଲା।
7.42.24
दृष्ट्वा तु क्षत्रिया भारं सैन्धवे सर्वमाहितम् ।
उत्क्रुश्याभ्यद्रवन्राजन्येन यौधिष्ठिरं बलम् ॥ ७.४२.२४ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ସୈନ୍ଧବ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଭାର ରଖାଯାଇଥିବାର ଦେଖି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ଧାଇଁଲେ।