மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.42.1
बालमत्यन्तसुखिनं स्वबाहुबलदर्पितम् ।
युद्धेष्वकुशलं वीरं कुलपुत्रं तनुत्यजम् ॥ ७.४२.१ ॥
மிகவும் சுகமாக வளர்ந்த இளைஞன், தன் புஜபலத்தால் பெருமிதம் கொண்டவன், போர்களில் திறமையற்றவன், அந்த வீர குலபுத்திரன் உடலைத் துறந்தான்.
7.42.2
गाहमानमनीकानि सदश्वैश्च त्रिहायनैः ।
अपि यौधिष्ठिरात्सैन्यात्कश्चिदन्वपतद्बली ॥ ७.४२.२ ॥
நல்ல குதிரைகளுடனும் மூன்று வயது குதிரைகளுடனும் படைப்பிரிவுகளில் புகுந்தவனை, யுதிஷ்டிரனின் படையிலிருந்து எந்த வலிமையான வீரனாவது பின்தொடர்ந்தானா?
7.42.3
युधिष्ठिरो भीमसेनः शिखण्डी सात्यकिर्यमौ ।
धृष्टद्युम्नो विराटश्च द्रुपदश्च सङ्केकयः ॥ ७.४२.३ ॥
யுதிஷ்டிரன், பீமசேனன், சிகண்டி, சாத்யகி, இரட்டையர்கள், திருஷ்டத்யும்னன், விராடன், துருபதன், கேகய இளவரசன்.
7.42.4
धृष्टकेतुश्च संरब्धो मात्स्याश्चाभ्यपतन्रणे ।
तेनैव तु पथा यान्तः पितरो मातुलैः सह ॥ ७.४२.४ ॥
கோபமுற்ற திருஷ்டகேதுவும் மத்ஸ்யர்களும் போரில் முன்னேறினர்; அதே வழியில் சென்ற தந்தையர் மாமன்மாருடன்.
7.42.5
अभ्यद्रवन्परीप्सन्तो व्यूढानीकाः प्रहारिणः ।
तान्दृष्ट्वा द्रवतः शूरांस्त्वदीया विमुखाऽभवन् ॥ ७.४२.५ ॥
அணிவகுத்த படைகளுடன் தாக்கும் வீரர்கள், காக்க விரும்பி பாய்ந்தனர்; அவ்வீரர்கள் ஓடுவதைக் கண்டு உம் வீரர்கள் முகம் திருப்பினர்.
7.42.6
ततस्तद्विमुखं दृष्ट्वा तव सूनोर्महद्बलम् ।
जामाता तव तेजस्वी संस्तम्भयिषुराद्रवत् ॥ ७.४२.६ ॥
அப்போது உம் மகனின் பெரும் படை முகம் திரும்புவதைக் கண்டு, உம் மருமகனான தேஜஸ்வி அதைத் தடுக்க விரும்பி முன்னேறினான்.
7.42.7
सैन्धवस्य महाराज पुत्रो राजा जयद्रथः ।
स पुत्रगृद्धिनः पार्थान्सहसैन्यानवारयत् ॥ ७.४२.७ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: மகாராஜனே, சிந்து நாட்டு அரசன் ஜயத்ரதன், அந்த மகனின் மேல் பற்றுள்ளவன், படையுடன் இருந்த பார்த்தர்களைத் தடுத்தான்.
7.42.8
उग्रधन्वा महेष्वासो दिव्यमस्त्रमुदीरयन् ।
वार्धक्षत्रिरुपासेधत्प्रवणादिव कुञ्जरः ॥ ७.४२.८ ॥
கடுமையான வில்லாளியும் பெரிய வில்லவனுமான வார்தக்ஷத்ரி (ஜயத்ரதன்) தெய்வீக அஸ்திரங்களை ஏவி, சரிவிலிருந்து யானையை விரட்டுவது போல அவர்களை பின்னடையச் செய்தான்.
7.42.9
कतिभारमहं मन्ये सैन्धवे सञ्जयाहितम् ।
यदेकः पाण्डवान्क्रुद्धान्पुप्रेप्सूनवारयत् ॥ ७.४२.९ ॥
சஞ்சயா, சிந்து அரசன் மீது எவ்வளவு பெரிய பொறுப்பு சுமத்தப்பட்டது என்று நான் நினைக்கிறேன்; அவன் ஒருவனே கோபமுற்ற பாண்டவர்களைத் தடுத்தான், அவர்கள் அவனைக் கொல்ல விரும்பியவர்கள்.
7.42.10
अत्यद्भुतमहं मन्ये बलं शौर्यं च सैन्धवे ।
तस्य प्रब्रूहि मे वीर्यं कर्म चाग्र्यं महात्मनः ॥ ७.४२.१० ॥
சிந்து அரசனின் வலமும் வீரமும் மிகவும் அற்புதமானவை என்று நான் நினைக்கிறேன்; அந்த மகாத்மாவின் பராக்ரமத்தையும் சிறந்த செயல்களையும் எனக்குச் சொல்.
7.42.11
किं जप्तं हुतमिष्टं वा किं सुतप्तमथो तपः ।
दमो वा ब्रह्मचर्यं वा सूत यच्चास्य सत्तम ॥ ७.४२.११ ॥
சூதனே, சான்றோர்களில் சிறந்தவனே, அவன் என்ன ஜபித்தான், என்ன ஹோமம் செய்தான், எந்த யாகம் செய்தான், எவ்வளவு சிறந்த தவம் செய்தான், அல்லது எந்த தமமும் பிரம்மசரியமும் செய்தான்?
7.42.12
देवं कतममाराध्य विष्णुमीशानमब्जजम् ।
सिन्धुराट् तनये सक्तान्क्रुद्धान्पार्थानवारयत् ॥ ७.४२.१२ ॥
எந்த தேவனை ஆராதித்து — விஷ்ணுவையோ, ஈசானனையோ, தாமரையில் பிறந்த பிரம்மனையோ — சிந்து அரசன் மகனில் பற்றுள்ள, கோபமுற்ற பார்த்தர்களைத் தடுத்தான்?
7.42.13
नैवं कृतं महत्कर्म भीष्मेणाज्ञासिषं तथा ।
सिन्धुराजो हि येनैकः पाण्डवान्समवारयत् ॥ ७.४२.१३ ॥
பீஷ்மர் இத்தகைய பெரிய செயலைச் செய்ததாக நான் கேள்விப்படவில்லை. சிந்துராஜன் ஒருவனே பாண்டவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.
7.42.14
द्रौपदीहरणे यत्तद्भीमसेनेन निर्जितः ।
मानात्स तप्तवान्राजा वरार्थी सुमहत्तपः ॥ ७.४२.१४ ॥
திரௌபதி கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது பீமசேனனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட அந்த அரசன், தன் அவமானத்தால், வரம் வேண்டி மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்தான்.
7.42.15
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यः प्रियेभ्यः सन्निवर्त्य सः ।
क्षुत्पिपासातकपसहः कृशो धमनिसन्ततः ॥ ७.४२.१५ ॥
அவன் தன் புலன்களை இனிய பொருட்களிலிருந்து திருப்பிக் கொண்டான்; பசி, தாகம், வெயில் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, மெலிந்து, நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிய நின்றான்.
7.42.16
देवमाराधयच्छर्वं गृणन्ब्रह्म सनातनम् ।
भक्तानुकम्पी भगवांस्तस्य चक्रे ततो दयाम् ॥ ७.४२.१६ ॥
அவன் சர்வ தேவனை வழிபட்டான், நித்தியமான பிரம்மத்தைத் துதித்தான். பக்தர்கள் மீது கருணை கொண்ட பகவான் பின்னர் அவன் மீது கருணை கொண்டார்.
7.42.17
स्वप्नान्तेऽप्यथ चैवाह हरः सिन्धुपतेः सुतम् ।
वरं वृणीष्व प्रीतोऽस्मि जयद्रथ किमिच्छसि ॥ ७.४२.१७ ॥
கனவின் முடிவிலும் ஹரன் சிந்துபதியின் மகனிடம் கூறினார்: "ஜயத்ரதா, நான் மகிழ்ந்தேன். வரம் கேள், நீ எதை விரும்புகிறாய்?"
7.42.18
एवमुक्तस्तु शर्वेण सिन्धुराजो जयद्रथः ।
उवाच प्रणतो रुद्रं प्राञ्जलिर्नियतात्मवान् ॥ ७.४२.१८ ॥
சர்வரால் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், சிந்துராஜன் ஜயத்ரதன் ருத்திரனை வணங்கி, கைகூப்பி, அடக்கமான மனத்துடன் கூறினான்.
7.42.19
पाण्डवेयानहं सङ्ख्ये भीमवीर्यपराक्रमान् ।
वारयेयं रथेनैकः समस्तानिति भारत ॥ ७.४२.१९ ॥
பாரதா, போரில் நான் ஒருவனே தேரில் நின்று பயங்கர வீரியமும் பராக்கிரமும் கொண்ட அந்த பாண்டவ மைந்தர்கள் அனைவரையும் தடுத்து நிறுத்துவேன்.
7.42.20
एवमुक्तस्तु देवेशो जयद्रथमथाब्रवीत् ।
ददामि ते वरं सौम्य विना पार्थं धनञ्जयम्।
वारयिष्यसि सङ्ग्रामे चतुरः पाण्डुनन्दनान् ॥ ७.४२.२० ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவர்களின் தலைவர் ஜயத்ரதனிடம் சொன்னார்: 'சௌம்யனே, பார்த்தன் தனஞ்சயனைத் தவிர நீ போரில் பாண்டுவின் மைந்தர்கள் நால்வரையும் தடுப்பாய் என்ற வரத்தை உனக்கு அளிக்கிறேன்.'
7.42.21
एकाहमिति राजेन्द्र तत्रैवान्तरधीयत ।
एवमस्त्विति देवेशमुक्त्वाबुद्ध्यत पार्थिवः ॥ ७.४२.२१ ॥
'நான் ஒருவனே' என்று சொல்லி, ஓ மன்னர்களின் தலைவா, அவர் அங்கேயே மறைந்தார். 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்று தேவேசனிடம் சொல்லி அரசன் விழித்தெழுந்தான்.
7.42.22
स तेन वरदानेन दिव्येनास्त्बलेन च ।
एकः संवारयामास पाण्डवानामनीकिनीम् ॥ ७.४२.२२ ॥
அந்த வரத்தாலும் தெய்வீக அஸ்திரங்களின் வலிமையாலும் அவன் ஒருவனே பாண்டவர் படையைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.
7.42.23
तस्य ज्यातलघोषेण क्षत्रियान्भयमाविशत् ।
परांस्तु तव सैन्यस्य हर्षः परमकोऽभवत् ॥ ७.४२.२३ ॥
அவனுடைய வில்நாணின் ஒலியால் க்ஷத்திரியர்களுக்கு அச்சம் புகுந்தது; உன் படையினருக்கோ பெரும் மகிழ்ச்சி உண்டானது.
7.42.24
दृष्ट्वा तु क्षत्रिया भारं सैन्धवे सर्वमाहितम् ।
उत्क्रुश्याभ्यद्रवन्राजन्येन यौधिष्ठिरं बलम् ॥ ७.४२.२४ ॥
அரசே, சைந்தவனிடம் முழுப் பொறுப்பும் வைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட க்ஷத்திரியர்கள் கூக்குரலிட்டு அரசர்களுடன் யுதிஷ்டிரனின் படையை நோக்கி விரைந்தனர்.