Mahābhārata · Adhyāya 7.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.49.1
विष्णोः स्वसुर्नन्दकरः स विष्ण्वायुधभूषणः ।
रराजातिरथः सङ्ख्ये जनार्दन इवापरः ॥ ७.४९.१ ॥
Er, der der Schwester Viṣṇus Freude bereitete, mit Viṣṇus Waffen geschmückt, strahlte als großer Wagenkämpfer im Kampf wie ein anderer Janārdana.
7.49.2
मारुतोद्धूतकेशान्तमुद्यतारिवरायुधम् ।
वपुः समीक्ष्य पृथ्वीशा दुःसमीक्ष्यं सुरैरपि ॥ ७.४९.२ ॥
Als sie jene Gestalt sahen, deren Haarspitzen vom Wind gepeitscht wurden, mit der besten feindlichen Waffe erhoben, schwer anzusehen selbst für die Götter, gerieten die Könige der Erde (in Furcht).
7.49.3
यदि पाणितलादेतच्चक्रं मुञ्चेत फाल्गुनिः ।
वरदानान्मातुलस्य विष्णोश्चक्रमिवापतेत् ॥ ७.४९.३ ॥
Wenn Phālguni (Arjuna) diese Wurfscheibe aus seiner Handfläche löste, würde sie kraft der Gabe seines Onkels wie Viṣṇus Wurfscheibe herabfallen.
7.49.4
तच्चक्रं भृशमुद्विग्नाः संचिच्छिदुरनेकधा ।
महारथस्ततः कार्ष्मिः स जग्राह महागदाम् ॥ ७.४९.४ ॥
Tief erschüttert zerhackten sie jene Wurfscheibe in viele Stücke. Dann ergriff der große Wagenkämpfer Kārṣṇi (Abhimanyu) die große Keule.
7.49.5
विधनुःस्यन्दनासिस्तैर्विचक्रश्चारिभिः कृतः ।
अभिमन्युर्गदापाणिरश्वत्थामानमार्दयत् ॥ ७.४९.५ ॥
Abhimanyu, von den Feinden seines Bogens, Wagens, Schwertes und Rades beraubt, mit der Keule in der Hand, schlug auf Aśvatthāman ein.
7.49.6
स गदामुद्यतां दृष्ट्वा ज्वलन्तीमशनीमिव ।
अपाक्रामद्रथोपस्थाद्विक्रमांस्त्रीन्नरर्षभः ॥ ७.४९.६ ॥
Als er die erhobene Keule sah, brennend wie ein Blitz, wich jener Stier unter den Menschen drei Schritte vom Wagensitz zurück.
7.49.7
तस्याश्वान्गदया हत्वा तथोभौ पार्ष्णिसारथी ।
शराचिताङ्गः सौभद्रः श्वाविद्वत्समदृश्यत ॥ ७.४९.७ ॥
Nachdem er seine Pferde mit der Keule erschlagen und ebenso seine beiden Wagenlenker getötet hatte, erschien der Sohn der Subhadrā, seine Glieder mit Pfeilen bedeckt, wie ein Stachelschwein.
7.49.8
ततः सुबलदायादं कालिकेयमपोथयत् ।
जघान चास्यानुचरान्गान्धारान्सप्तसप्ततिम् ॥ ७.४९.८ ॥
Dann zermalmte er Kālikeya, den Erben des Subala, und erschlug siebenundsiebzig seiner Gefolgsleute aus Gāndhāra.
7.49.9
पुनश्चैव वसातीयाञ्जघान रथिनो दश ।
केकयानां रथान्सप्त हत्वा च दश कुञ्जरान्।
दौःशासनिरथं साश्वं गदया समपोथयत् ॥ ७.४९.९ ॥
Wieder erschlug er zehn Wagenkämpfer der Vasātī, zerstörte sieben Wagen der Kekaya, tötete zehn Elefanten und zermalmte mit seiner Keule vollständig den Wagen des Sohnes von Duḥśāsana samt seinen Pferden.
7.49.10
ततो दौःशसनिः क्रुद्धो गदामुद्यम्य मारिष ।
अभिदुद्राव सौभद्रं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.४९.१० ॥
Da stürmte der zornige Sohn des Duḥśāsana mit erhobener Keule, o Herr, auf den Sohn der Subhadrā los und rief: »Bleib stehen, bleib stehen!«
7.49.11
तावुद्यतगदौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ।
भ्रातृव्यौ सम्प्रजहाते पुरेव त्र्यम्बकान्धकौ ॥ ७.४९.११ ॥
Jene beiden Helden, die Keulen erhoben und einander den Tod wünschten, rivalisierende Vettern, stießen zusammen wie einst Tryambaka und Andhaka.
7.49.12
तावन्योन्यं गदाग्राभ्यामाहत्य पतितौ क्षितौ ।
इन्द्रध्वजाविवोत्सृष्टौ रणमध्ये परंतपौ ॥ ७.४९.१२ ॥
Beide schlugen einander mit den Spitzen ihrer Keulen und fielen mitten im Kampf zu Boden wie herabgeworfene Banner Indras, jene Feindverbrenner.
7.49.13
दौःशासनिरथोत्थाय कुरूणां कीर्तिवर्धनः ।
उत्तिष्ठमानं सौभद्रं गदया मूर्ध्न्यताडयत् ॥ ७.४९.१३ ॥
Duḥśāsanas Sohn erhob sich von seinem Wagen, der Mehrer des Ruhmes der Kurus, und schlug dem sich aufrichtenden Saubhadra (Abhimanyu) mit seiner Keule auf den Kopf.
7.49.14
गदावेगेन महता व्यायामेन च मोहितः ।
विचेता न्यपतद्भूमौ सौभद्रः परवीरहा ॥ ७.४९.१४ ॥
Vom gewaltigen Schwung der Keule und von der Anstrengung betäubt, bewusstlos, fiel Saubhadra (Abhimanyu), der Töter feindlicher Helden, zu Boden.
7.49.15
एवं विनिहतो राजन्नेको बहुभिराहवे ।
क्षोभयित्वा चमूं सर्वां नलिनीमिव कुञ्जरः ॥ ७.४९.१५ ॥
So, o König, wurde er allein im Kampf von vielen erschlagen, nachdem er das ganze Heer aufgewühlt hatte, wie ein Elefant einen Lotusteich aufwühlt.
7.49.16
अशोभत हतो वीरो व्याधैर्वनगजो यथा ।
तं तथा पतितं शूरं तावकाः पर्यवारयन् ॥ ७.४९.१६ ॥
Wie ein Waldelefant, von Jägern erlegt, glänzte der Held; so wurde der gefallene Held von den Deinen umringt.
7.49.17
दावं दग्ध्वा यथा शान्तं पावकं शिशिरात्यये ।
विमृद्व्य नगशृङ्गाणि सन्निवृत्तमिवानिलम् ॥ ७.४९.१७ ॥
Wie ein Waldbrand, der sich ausgebrannt hat und am Ende des Winters erlischt, oder wie der Wind, der die Bergesgipfel zermalmt hat und umkehrt.
7.49.18
अस्तिं गतमिवादित्यं तप्त्वा भारत वाहिनीम् ।
उपप्लुतं यथा सोमं संशुष्कमिव सागस्म् ॥ ७.४९.१८ ॥
O Bhārata, wie die Sonne, die das Heer versengt hat und untergegangen ist, wie der Mond, von einer Finsternis ergriffen, wie das ausgetrocknete Meer.
7.49.19
पूर्णचन्द्राभवदनं काकपक्षवृतालिकम् ।
तं भूमौ पतितं दृष्ट्वा तावकास्ते महारथाः।
मुदा परमया युक्ताश्चुक्रुशुः सिंहवन्मुहुः ॥ ७.४९.१९ ॥
Als sie ihn mit mondgleichem Antlitz und von Krähenflügeln bedeckten Locken am Boden liegen sahen, brüllten Eure großen Wagenkämpfer, von höchster Freude erfüllt, immer wieder wie Löwen.
7.49.20
आसीत्परमको हर्षस्तावकानां विशाम्पते ।
इतरेषां तु वीराणां नेत्रेभ्यः प्रापतज्जलम् ॥ ७.४९.२० ॥
O Herr der Völker, Eure Krieger empfanden höchste Freude, während den anderen Helden Tränen aus den Augen fielen.
7.49.21
अन्तरिक्षे च भूतानि प्राक्रोशन्त विशाम्पते ।
दृष्ट्वा निपतितं वीरं च्युतं चन्द्रमिवाम्बरात् ॥ ७.४९.२१ ॥
O Herr der Völker, die Wesen am Himmel schrien auf, als sie den Helden gefallen sahen wie den vom Himmel gestürzten Mond.
7.49.22
द्रोणकर्णमुखैः षड्भिर्धार्तराष्ट्रैर्महारथैः ।
एकोऽयं निहतः शेते नैष धर्मो मतो हि नः ॥ ७.४९.२२ ॥
Dieser eine liegt allein erschlagen von sechs großen Wagenkämpfern, Söhnen Dhṛtarāṣṭras, angeführt von Droṇa und Karṇa; dies ist nach unserer Ansicht nicht Dharma.
7.49.23
तस्मिन्विनिहते वीरे बह्वशोभत मेदिनी ।
द्यौर्यथा पूर्णचन्द्रेण नक्षत्रगणमालिनी ॥ ७.४९.२३ ॥
Als jener Held erschlagen war, erstrahlte die Erde gewaltig, wie der Himmel, geschmückt mit dem Vollmond und einem Kranz von Sternbildern.
7.49.24
रुक्मपुङ्खैश्च सम्पूर्णा रुधिरौघपरिप्लुता ।
उत्तमाङ्गैश्च शूराणां भ्राजमानैः सकुण्डलैः ॥ ७.४९.२४ ॥
Erfüllt von Pfeilen mit goldenen Schäften, durchtränkt von Blutströmen und übersät mit den leuchtenden, mit Ohrringen geschmückten Häuptern der Helden.
7.49.25
विचित्रैश्च परिस्तोमैः पताकाभिश्च संवृता ।
चामरैश्च कुथाभिश्च प्रविद्धैश्चाम्बरोत्तमैः ॥ ७.४९.२५ ॥
Sie war bedeckt mit bunt verzierten Decken, Bannern, Yakschweif-Fächern, Sattelüberwürfen und den feinsten, hingeworfenen Gewändern.
7.49.26
रथाश्वनरनागानामलङ्कारैश्च सुप्रभैः ।
खङ्गैः सुनिशितैः पीतैर्निर्मुक्तैर्भुजगैरिव ॥ ७.४९.२६ ॥
mit den Zierden von Wagen, Pferden, Menschen und Elefanten und mit überaus scharfen, glänzenden Schwertern, die wie abgestreifte Schlangen dalagen.
7.49.27
चापैश्च विविधैश्छिन्नैः शक्त्यृष्टिप्रासकम्पनैः ।
विविधैश्चायुधैश्चान्यैः संवृता भूरशोभत ॥ ७.४९.२७ ॥
Die Erde, bedeckt mit zerbrochenen Bogen mannigfacher Art, mit zitternden Lanzen, Speeren und Wurfspießen und vielen anderen Waffen, erstrahlte.
7.49.28
निष्टनद्भिरतीवान्यैरुद्वहद्रुधिरस्रवैः ।
नरैः पतद्भिः पतितैरवनी स्वधिकं बभौ ॥ ७.४९.२८ ॥
Die Erde erstrahlte umso mehr, als andere heftig stöhnten und Männer fielen und gefallen waren, aus denen Blutströme flossen.
7.49.29
वाजिभिश्चापि निर्जीवैः श्वसद्भिः शोणितोक्षितैः ।
सारोहैर्विषमा भूमिः सौभद्रेण निपातितैः ॥ ७.४९.२९ ॥
Der Boden war uneben durch leblose, noch schnaubende, blutverschmierte Pferde mit ihren Reitern, alle gefällt vom Sohn der Subhadrā.
7.49.30
साङ्कुशैः समहामात्रैः सर्वमायुधकेतुभिः ।
पर्वतैरिव विध्वस्तैर्विशिखैर्मथितैर्गजैः ॥ ७.४९.३० ॥
mit Treibstöcken und großen Mahouts, mit allen Waffen und Bannern und mit Elefanten, von Pfeilen zerschmettert, wie Berge zerstört.
7.49.31
पृथिव्यानुकीर्णैश्च अश्वसारथियोधिभिः ।
हदैरिव प्रक्षुभितैर्हृतनागै रथोत्तमैः ॥ ७.४९.३१ ॥
Über die Erde verstreut mit Pferden, Wagenlenkern und Kriegern, und wie aufgewühlte Seen mit den besten Streitwagen, deren Elefanten erschlagen waren.
7.49.32
पदातिसङ्घैश्च हतैर्विविधायुधभूषणैः ।
भीरूणां त्रासजननी घोररूपाऽभवन्मही ॥ ७.४९.३२ ॥
Mit Scharen erschlagener Fußsoldaten, geschmückt mit vielerlei Waffen und Zierden, wurde die Erde von schrecklicher Gestalt und erfüllte die Furchtsamen mit Schrecken.
7.49.33
तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ चन्द्रार्कसदृशद्युतिम् ।
तावकानां परा प्रीतिः पाण्डूनां चाभवद्व्यथा ॥ ७.४९.३३ ॥
Als sie ihn am Boden liegen sahen, von einem Glanz wie Mond und Sonne, empfanden die Deinen große Freude, und die Pāṇḍavas wurden von Kummer erfüllt.
7.49.34
अभिमन्यौ हते राजञ्शिशुकेऽप्राप्तयौवने ।
सम्प्राद्रवच्चमूः सर्वा धर्मराजस्य पश्यतः ॥ ७.४९.३४ ॥
O König, als Abhimanyu, ein Jüngling, der noch nicht mannbar war, erschlagen wurde, floh das ganze Heer in Unordnung vor den Augen König Yudhiṣṭhiras.
7.49.35
दीर्यमाणं बलं दृष्ट्वा सौभद्रे विनिपातिते ।
अजातशत्रुस्तान्वीरानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.४९.३५ ॥
Als er sah, wie das Heer sich zerstreute, da Saubhadra niedergeworfen war, sprach Ajātaśatru diese Worte zu jenen Helden.
7.49.36
स्वर्गमेष गतः शूरो यो हतो न पराङ्मुखः ।
संस्तम्भयत माभैष्ट विजेष्यामो रणे रिपून् ॥ ७.४९.३६ ॥
Dieser Held, der erschlagen wurde, ohne den Rücken zu wenden, ist in den Himmel gegangen. Haltet stand, fürchtet euch nicht; wir werden die Feinde im Kampf besiegen.
7.49.37
इत्येवं स महातेजा दुःखितेभ्यो महाद्युतिः ।
धर्मराजो युधां श्रेष्ठो ब्रुवन्दुःखमपानुदत् ॥ ७.४९.३७ ॥
So vertrieb der Dharmarāja, von großer Strahlkraft und großem Glanz, der Beste unter den Kriegern, im Sprechen zu den Betrübten ihren Kummer.
7.49.38
युद्धे ह्याशीविषाकारान्राजपुत्रान्रणे रिपून् ।
पूर्वं निहत्य सङ्ग्रामे पश्चादार्जुनिरभ्ययात् ॥ ७.४९.३८ ॥
Nachdem er zuerst im Kampf die Königssöhne und Feinde, gleich giftigen Schlangen, erschlagen hatte, drang der Sohn Arjunas danach im Gefecht vor.
7.49.39
हत्वा दशसहस्राणि कौसल्यं च महारथम् ।
कृष्णार्जुनसमः कार्ष्णिः शक्रलोकं गतो ध्रुवम् ॥ ७.४९.३९ ॥
Nachdem er zehntausend erschlagen und auch Kauśalya, den großen Wagenkämpfer, getötet hatte, ging Kārṣṇi, Kṛṣṇa und Arjuna gleich, gewiss in die Welt Indras.
7.49.40
रथाश्वनरमातङ्गान्विनिहत्य सहस्रशः ।
अवितृप्तः स सङ्ग्रामादशोच्यः पुण्यकर्मकृत्। ॥ ७.४९.४० ॥
Nachdem er Tausende von Wagen, Pferden, Männern und Elefanten erschlagen hat, im Kampf unersättlich, ist der Täter verdienstlicher Taten nicht zu betrauern.
7.49.41
गतः पुण्यकृतां लोकाञ्शाश्वतान्पुण्यनिर्जितान् ॥ ७.४९.४१ ॥
Er ist in die ewigen Welten derer gegangen, die verdienstliche Taten vollbringen, durch Verdienst gewonnen.