மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.49.1
विष्णोः स्वसुर्नन्दकरः स विष्ण्वायुधभूषणः ।
रराजातिरथः सङ्ख्ये जनार्दन इवापरः ॥ ७.४९.१ ॥
விஷ்ணுவின் சகோதரிக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தவன், விஷ்ணுவின் ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், போரில் அதிரதன் அவன் மற்றொரு ஜனார்தனனைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.
7.49.2
मारुतोद्धूतकेशान्तमुद्यतारिवरायुधम् ।
वपुः समीक्ष्य पृथ्वीशा दुःसमीक्ष्यं सुरैरपि ॥ ७.४९.२ ॥
காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட முடியுடன், எதிரியின் சிறந்த ஆயுதத்தை ஓங்கியவனின் வடிவத்தைக் கண்டு, தேவர்களாலும் காண்பதற்கு அரிய அந்த உருவத்தைப் பார்த்து, பூமியின் அரசர்கள் (அஞ்சினர்).
7.49.3
यदि पाणितलादेतच्चक्रं मुञ्चेत फाल्गुनिः ।
वरदानान्मातुलस्य विष्णोश्चक्रमिवापतेत् ॥ ७.४९.३ ॥
பால்குனி (அர்ஜுனன்) தன் உள்ளங்கையிலிருந்து இந்த சக்கரத்தை விடுத்தால், மாமனின் வரத்தால் அது விஷ்ணுவின் சக்கரத்தைப் போல விழும்.
7.49.4
तच्चक्रं भृशमुद्विग्नाः संचिच्छिदुरनेकधा ।
महारथस्ततः कार्ष्मिः स जग्राह महागदाम् ॥ ७.४९.४ ॥
அவர்கள் பெரிதும் கலங்கி அந்த சக்கரத்தை பல வகையாக வெட்டினர். பின்னர் மகாரதன் கார்ஷ்ணி (அபிமன்யு) பெரிய கதையை எடுத்தான்.
7.49.5
विधनुःस्यन्दनासिस्तैर्विचक्रश्चारिभिः कृतः ।
अभिमन्युर्गदापाणिरश्वत्थामानमार्दयत् ॥ ७.४९.५ ॥
எதிரிகளால் வில், தேர், வாள், சக்கரம் இழக்கச் செய்யப்பட்ட அபிமன்யு கையில் கதையுடன் அஸ்வத்தாமனைத் தாக்கினான்.
7.49.6
स गदामुद्यतां दृष्ट्वा ज्वलन्तीमशनीमिव ।
अपाक्रामद्रथोपस्थाद्विक्रमांस्त्रीन्नरर्षभः ॥ ७.४९.६ ॥
இடியைப் போல் எரியும் உயர்த்தப்பட்ட அந்தக் கதையைக் கண்டு, அந்த நரசிரேஷ்டன் தேர்த்தட்டிலிருந்து மூன்று அடி பின்னடைந்தான்.
7.49.7
तस्याश्वान्गदया हत्वा तथोभौ पार्ष्णिसारथी ।
शराचिताङ्गः सौभद्रः श्वाविद्वत्समदृश्यत ॥ ७.४९.७ ॥
அவனுடைய குதிரைகளைக் கதையால் அடித்து வீழ்த்தி, அவனுடைய இரு பின்புற சாரதிகளையும் கொன்றான். அம்புகளால் மூடப்பட்ட உடலுடன் சுபத்திரையின் மகன் முள்ளம்பன்றி போலத் தோன்றினான்.
7.49.8
ततः सुबलदायादं कालिकेयमपोथयत् ।
जघान चास्यानुचरान्गान्धारान्सप्तसप्ततिम् ॥ ७.४९.८ ॥
பின்பு சுபலனின் வாரிசான காலிகேயனை நசுக்கினான்; அவனுடைய காந்தார அனுசரர்கள் எழுபத்தேழு பேரையும் கொன்றான்.
7.49.9
पुनश्चैव वसातीयाञ्जघान रथिनो दश ।
केकयानां रथान्सप्त हत्वा च दश कुञ्जरान्।
दौःशासनिरथं साश्वं गदया समपोथयत् ॥ ७.४९.९ ॥
மீண்டும் வசாதியின் பத்து தேர்வீரர்களைக் கொன்றான்; கேகயர்களின் ஏழு தேர்களை அழித்து, பத்து யானைகளையும் கொன்றான்; துச்சாசனனின் மகனின் குதிரைகளுடன் கூடிய தேரை கதையால் முற்றிலும் நசுக்கினான்.
7.49.10
ततो दौःशसनिः क्रुद्धो गदामुद्यम्य मारिष ।
अभिदुद्राव सौभद्रं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.४९.१० ॥
பின்பு துச்சாசனனின் மகன் கோபத்தால் நிறைந்து, கதையை உயர்த்தி, ஓ மன்னா, சுபத்திரையின் மகனை நோக்கி விரைந்து, "நில், நில்!" என்று கூறினான்.
7.49.11
तावुद्यतगदौ वीरावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ ।
भ्रातृव्यौ सम्प्रजहाते पुरेव त्र्यम्बकान्धकौ ॥ ७.४९.११ ॥
கதைகளை உயர்த்தி, ஒருவரையொருவர் கொல்ல விரும்பிய அந்த இரு வீரர்களும், பண்டைக்காலத்தில் த்ரியம்பகனும் அந்தகனும் போல, உறவினப் பகைவர்களாகப் பொருதினர்.
7.49.12
तावन्योन्यं गदाग्राभ्यामाहत्य पतितौ क्षितौ ।
इन्द्रध्वजाविवोत्सृष्टौ रणमध्ये परंतपौ ॥ ७.४९.१२ ॥
அந்த இருவரும் கதைகளின் முனைகளால் ஒருவரையொருவர் தாக்கி, போர்க்களத்தின் நடுவே இந்திரனின் கொடிகளைப் போல வீழ்ந்து நிலத்தில் கிடந்தனர். அவர்கள் பகைவர்களைச் சுட்டெரிப்பவர்கள்.
7.49.13
दौःशासनिरथोत्थाय कुरूणां कीर्तिवर्धनः ।
उत्तिष्ठमानं सौभद्रं गदया मूर्ध्न्यताडयत् ॥ ७.४९.१३ ॥
துச்சாசனனின் மகன் தேரிலிருந்து எழுந்து, குருக்களின் புகழை வளர்ப்பவன், எழுந்துகொண்டிருந்த சௌபத்ரனை (அபிமன்யுவை) கதையால் தலையில் அடித்தான்.
7.49.14
गदावेगेन महता व्यायामेन च मोहितः ।
विचेता न्यपतद्भूमौ सौभद्रः परवीरहा ॥ ७.४९.१४ ॥
கதையின் பெரிய வேகத்தாலும் கடும் முயற்சியாலும் மயக்கமடைந்து, உணர்விழந்த சௌபத்ரன், எதிரி வீரர்களைக் கொல்பவன், நிலத்தில் விழுந்தான்.
7.49.15
एवं विनिहतो राजन्नेको बहुभिराहवे ।
क्षोभयित्वा चमूं सर्वां नलिनीमिव कुञ्जरः ॥ ७.४९.१५ ॥
ஓ அரசே, இவ்வாறு தனியனாக அவன் பலரால் போரில் வீழ்த்தப்பட்டான்; யானை தாமரைக் குளத்தைக் கலக்குவது போல, முழுப் படையையும் கலக்கிவிட்டு.
7.49.16
अशोभत हतो वीरो व्याधैर्वनगजो यथा ।
तं तथा पतितं शूरं तावकाः पर्यवारयन् ॥ ७.४९.१६ ॥
வேடர்களால் கொல்லப்பட்ட வன யானை போல அந்த வீரன் விளங்கினான். அவ்வாறு விழுந்த அந்த வீரனை உன் ஆட்கள் சுற்றி வளைத்தனர்.
7.49.17
दावं दग्ध्वा यथा शान्तं पावकं शिशिरात्यये ।
विमृद्व्य नगशृङ्गाणि सन्निवृत्तमिवानिलम् ॥ ७.४९.१७ ॥
காட்டுத் தீ எரித்து முடிந்து, பனிக்காலத்தின் முடிவில் அடங்கிய நெருப்பைப் போலவும், மலைச் சிகரங்களை நசுக்கித் திரும்பிய காற்றைப் போலவும்.
7.49.18
अस्तिं गतमिवादित्यं तप्त्वा भारत वाहिनीम् ।
उपप्लुतं यथा सोमं संशुष्कमिव सागस्म् ॥ ७.४९.१८ ॥
ஓ பாரதா, அஸ்தமித்துச் சென்ற சூரியன் படையைச் சுட்டெரித்தது போலவும், ராகுவால் பிடிக்கப்பட்ட சந்திரன் போலவும், வறண்ட கடல் போலவும்.
7.49.19
पूर्णचन्द्राभवदनं काकपक्षवृतालिकम् ।
तं भूमौ पतितं दृष्ट्वा तावकास्ते महारथाः।
मुदा परमया युक्ताश्चुक्रुशुः सिंहवन्मुहुः ॥ ७.४९.१९ ॥
முழுநிலவு போன்ற முகமும், காக்கையின் இறக்கைகளால் மூடப்பட்ட சுருள்முடியும் கொண்டவனை நிலத்தில் விழுந்து கிடக்கக் கண்ட உம்முடைய மகாரதர்கள் பெரும் மகிழ்ச்சியுடன் சிங்கங்களைப் போல மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினர்.
7.49.20
आसीत्परमको हर्षस्तावकानां विशाम्पते ।
इतरेषां तु वीराणां नेत्रेभ्यः प्रापतज्जलम् ॥ ७.४९.२० ॥
மக்களின் அதிபதியே, உம்முடைய வீரர்களுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி உண்டானது; மற்ற வீரர்களின் கண்களிலிருந்தோ கண்ணீர் வழிந்தது.
7.49.21
अन्तरिक्षे च भूतानि प्राक्रोशन्त विशाम्पते ।
दृष्ट्वा निपतितं वीरं च्युतं चन्द्रमिवाम्बरात् ॥ ७.४९.२१ ॥
மக்களின் அதிபதியே, வானத்தில் உயிர்கள் கூக்குரலிட்டன; வானிலிருந்து விழுந்த சந்திரனைப் போல் அந்த வீரன் கீழே விழுந்ததைக் கண்டு.
7.49.22
द्रोणकर्णमुखैः षड्भिर्धार्तराष्ट्रैर्महारथैः ।
एकोऽयं निहतः शेते नैष धर्मो मतो हि नः ॥ ७.४९.२२ ॥
துரோணர், கர்ணன் முதலிய ஆறு மகாரதர்களான திருதராஷ்டிரன் மகன்களால் தனியாக இவன் கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான்; இது நமக்குத் தர்மமாகத் தோன்றவில்லை.
7.49.23
तस्मिन्विनिहते वीरे बह्वशोभत मेदिनी ।
द्यौर्यथा पूर्णचन्द्रेण नक्षत्रगणमालिनी ॥ ७.४९.२३ ॥
அந்த வீரன் கொல்லப்பட்டபோது பூமி மிகவும் ஒளிர்ந்தது; முழுநிலவாலும் விண்மீன் கூட்டங்களின் மாலையாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட வானம் போல.
7.49.24
रुक्मपुङ्खैश्च सम्पूर्णा रुधिरौघपरिप्लुता ।
उत्तमाङ्गैश्च शूराणां भ्राजमानैः सकुण्डलैः ॥ ७.४९.२४ ॥
பொன் நிறச் சிறகுகள் கொண்ட அம்புகளால் நிறைந்தும், இரத்தப் பெருக்கில் நனைந்தும், குண்டலங்களுடன் ஒளிரும் வீரர்களின் தலைகளால் நிரம்பியும் இருந்தது.
7.49.25
विचित्रैश्च परिस्तोमैः पताकाभिश्च संवृता ।
चामरैश्च कुथाभिश्च प्रविद्धैश्चाम्बरोत्तमैः ॥ ७.४९.२५ ॥
பலவண்ணத் திரைகளாலும், கொடிகளாலும், சாமரங்களாலும், கம்பளிகளாலும், வீசியெறியப்பட்ட சிறந்த ஆடைகளாலும் மூடப்பட்டிருந்தது.
7.49.26
रथाश्वनरनागानामलङ्कारैश्च सुप्रभैः ।
खङ्गैः सुनिशितैः पीतैर्निर्मुक्तैर्भुजगैरिव ॥ ७.४९.२६ ॥
தேர்கள், குதிரைகள், மனிதர்கள், யானைகளின் அலங்காரங்களாலும், கூர்மையான ஒளிரும் வாள்களாலும், உரித்துப் போட்ட பாம்புகள் போலக் கிடந்தவற்றாலும்.
7.49.27
चापैश्च विविधैश्छिन्नैः शक्त्यृष्टिप्रासकम्पनैः ।
विविधैश्चायुधैश्चान्यैः संवृता भूरशोभत ॥ ७.४९.२७ ॥
உடைந்த பல்வேறு வில்களாலும், ஈட்டி, வேல், பிரास ஆயுதங்கள் நடுங்கியவற்றாலும், பிற பல ஆயுதங்களாலும் மூடப்பட்ட நிலம் பொலிந்தது.
7.49.28
निष्टनद्भिरतीवान्यैरुद्वहद्रुधिरस्रवैः ।
नरैः पतद्भिः पतितैरवनी स्वधिकं बभौ ॥ ७.४९.२८ ॥
மிகவும் கதறிக்கொண்டிருந்த மற்றவர்களாலும், இரத்த ஓட்டம் வழிந்தோடும் விழுந்து கொண்டிருந்த, விழுந்த மனிதர்களாலும் நிலம் மேலும் பொலிந்தது.
7.49.29
वाजिभिश्चापि निर्जीवैः श्वसद्भिः शोणितोक्षितैः ।
सारोहैर्विषमा भूमिः सौभद्रेण निपातितैः ॥ ७.४९.२९ ॥
சௌபத்ரனால் வீழ்த்தப்பட்ட, உயிரற்றதும், மூச்சு வாங்கியதும், இரத்தம் பூசப்பட்டதுமான குதிரைகளாலும் அவற்றின் வீரர்களாலும் நிலம் சீரற்றதாக இருந்தது.
7.49.30
साङ्कुशैः समहामात्रैः सर्वमायुधकेतुभिः ।
पर्वतैरिव विध्वस्तैर्विशिखैर्मथितैर्गजैः ॥ ७.४९.३० ॥
அங்குசங்கள், பாகர்களுடன், அனைத்து ஆயுதங்கள் கொடிகளுடன், அம்புகளால் நசுக்கப்பட்டு மலைகள் போல் சிதைந்த யானைகளால் (நிலம் பொலிந்தது).
7.49.31
पृथिव्यानुकीर्णैश्च अश्वसारथियोधिभिः ।
हदैरिव प्रक्षुभितैर्हृतनागै रथोत्तमैः ॥ ७.४९.३१ ॥
நிலத்தில் சிதறிக் கிடந்த குதிரைகள், தேரோட்டிகள், போர்வீரர்களால்; கலக்கப்பட்ட ஏரிகள் போல, கொல்லப்பட்ட யானைகளுடனும் சிறந்த தேர்களுடனும்.
7.49.32
पदातिसङ्घैश्च हतैर्विविधायुधभूषणैः ।
भीरूणां त्रासजननी घोररूपाऽभवन्मही ॥ ७.४९.३२ ॥
கொல்லப்பட்ட காலாட்படைக் கூட்டங்களாலும், பல்வேறு ஆயுதங்களாலும் அணிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாலும், பூமி அச்சமூட்டும் கோர உருவம் கொண்டதாக ஆனது.
7.49.33
तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ चन्द्रार्कसदृशद्युतिम् ।
तावकानां परा प्रीतिः पाण्डूनां चाभवद्व्यथा ॥ ७.४९.३३ ॥
நிலத்தில் வீழ்ந்து கிடந்த, சந்திரனையும் சூரியனையும் போன்ற ஒளியுடையவனை அவர்கள் கண்டபோது, உம்மவர்களுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியும், பாண்டவர்களுக்கு துயரமும் உண்டாயிற்று.
7.49.34
अभिमन्यौ हते राजञ्शिशुकेऽप्राप्तयौवने ।
सम्प्राद्रवच्चमूः सर्वा धर्मराजस्य पश्यतः ॥ ७.४९.३४ ॥
அரசே, அபிமன்யு கொல்லப்பட்டபோது — இளம்பருவத்தினனாய், இளமை வராதவனாய் இருந்தவன் — தர்மராஜன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அவனது முழுப் படையும் ஓடிச் சிதறியது.
7.49.35
दीर्यमाणं बलं दृष्ट्वा सौभद्रे विनिपातिते ।
अजातशत्रुस्तान्वीरानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.४९.३५ ॥
சௌபத்ரன் வீழ்த்தப்பட்டதால் படை சிதறுவதைக் கண்ட அஜாதசத்ரு, அந்த வீரர்களிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
7.49.36
स्वर्गमेष गतः शूरो यो हतो न पराङ्मुखः ।
संस्तम्भयत माभैष्ट विजेष्यामो रणे रिपून् ॥ ७.४९.३६ ॥
புறமுதுகிடாமல் கொல்லப்பட்ட இந்த வீரன் சொர்க்கம் சென்றான். உறுதியாய் நில்லுங்கள், அஞ்சாதீர்கள்; போரில் பகைவர்களை வெல்வோம்.
7.49.37
इत्येवं स महातेजा दुःखितेभ्यो महाद्युतिः ।
धर्मराजो युधां श्रेष्ठो ब्रुवन्दुःखमपानुदत् ॥ ७.४९.३७ ॥
இவ்வாறு மகா தேஜஸ்வியும், பெரும் ஒளியுடையவனும், வீரர்களில் சிறந்தவனுமான தர்மராஜன் துயருற்றவர்களிடம் பேசி அவர்களின் துயரைப் போக்கினான்.
7.49.38
युद्धे ह्याशीविषाकारान्राजपुत्रान्रणे रिपून् ।
पूर्वं निहत्य सङ्ग्रामे पश्चादार्जुनिरभ्ययात् ॥ ७.४९.३८ ॥
போரில் விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அரசகுமாரர்களையும் எதிரிகளையும் முன்பு கொன்று, பின்னர் அர்ஜுனனின் மகன் போரில் முன்னேறினான்.
7.49.39
हत्वा दशसहस्राणि कौसल्यं च महारथम् ।
कृष्णार्जुनसमः कार्ष्णिः शक्रलोकं गतो ध्रुवम् ॥ ७.४९.३९ ॥
பத்தாயிரம் பேரைக் கொன்று, கௌசல்யனையும் மகாரதனையும் கொன்று, கிருஷ்ணனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் நிகரான கார்ஷ்ணி நிச்சயமாக இந்திரலோகம் சென்றான்.
7.49.40
रथाश्वनरमातङ्गान्विनिहत्य सहस्रशः ।
अवितृप्तः स सङ्ग्रामादशोच्यः पुण्यकर्मकृत्। ॥ ७.४९.४० ॥
தேர்களையும், குதிரைகளையும், மனிதர்களையும், யானைகளையும் ஆயிரக்கணக்கில் கொன்று, போரில் திருப்தியடையாதவனாக, புண்ணியச் செயல் செய்தவன் துயருக்குரியவன் அல்ல.
7.49.41
गतः पुण्यकृतां लोकाञ्शाश्वतान्पुण्यनिर्जितान् ॥ ७.४९.४१ ॥
புண்ணியம் செய்தவர்களுக்குரிய, புண்ணியத்தால் வென்றடையப்பட்ட நித்திய உலகங்களை அவன் அடைந்தான்.