Mahābhārata · Adhyāya 7.52
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.52.1
एवं विलपमाने तु कुन्तीपुत्रे युधिष्ठिरे ।
कृष्णद्वैपायनस्तत्र आजगाम महानृषिः ॥ ७.५२.१ ॥
Während Yudhiṣṭhira, der Sohn der Kuntī, so klagte, kam dort der große Weise Kṛṣṇa Dvaipāyana an.
7.52.2
अथ दृष्ट्वा महात्मानं पाण्डुपुत्रो युधिष्ठिरः ।
युक्तासनो दीनमनाः पूजां चक्रे महात्मनः ॥ ७.५२.२ ॥
Als Yudhiṣṭhira, der Sohn Pāṇḍus, den Großmütigen sah, bot er ihm mit betrübtem Herzen einen angemessenen Sitz an und ehrte ihn.
7.52.3
अर्चयित्वा यथान्यायमुपविष्टं युधिष्ठिरः ।
अब्रवीच्छोकसन्तप्तो भ्रातुः पुत्रवधेन च ॥ ७.५२.३ ॥
Nachdem er ihn gebührend geehrt hatte, sprach Yudhiṣṭhira, von Kummer über den Tod des Sohnes seines Bruders gequält, zu dem Sitzenden.
7.52.4
अधर्मयुक्तैर्बहुभिः परिवार्य महारथैः ।
युध्यमानो महेष्वासैः सौभद्रो निहतो रणे ॥ ७.५२.४ ॥
Von vielen unrechten großen Wagenkämpfern umzingelt, wurde der Sohn der Subhadrā (Abhimanyu), im Kampf kämpfend, in der Schlacht erschlagen.
7.52.5
बालश्च बालबुद्धिश्च वीरश्च परवीरहा ।
अनुपायेन सङ्ग्रामे युध्यमानो विनाशितः ॥ ७.५२.५ ॥
Obwohl ein Jüngling von jugendlichem Verstand, doch Held und Töter feindlicher Helden, wurde er durch unfaire Mittel vernichtet, während er in der Schlacht kämpfte.
7.52.6
मया प्रोक्तः स सङ्ग्रामे द्वारं सञ्जनयस्व नः ।
प्रविष्टेऽभ्यन्तरे तस्मिन्सैन्धवेन निवारिताः ॥ ७.५२.६ ॥
Ich hatte ihm im Kampf gesagt: »Schaffe uns ein Tor.« Als er im Inneren eingedrungen war, wurden wir vom Saindhava (Jayadratha) zurückgehalten.
7.52.7
ननु नाम समं युद्धमेष्टव्यं युद्धजीविभिः ।
इदं चैवासमं युद्धमीदृशं यत्कृतं परैः ॥ ७.५२.७ ॥
Gewiss sollten jene, die vom Krieg leben, einen gerechten Kampf suchen. Doch dieser ungleiche Kampf, wie ihn die Feinde geführt haben, ist von dieser Art.
7.52.8
तेनास्मि भृशसन्तप्तः शोकबाष्पसमाकुलः ।
शमं नैवाधिगच्छामि चिन्तयानः पुनः पुनः ॥ ७.५२.८ ॥
Deshalb bin ich tief erschüttert und von Kummer und Tränen überwältigt, und ich finde keine Ruhe, wenn ich immer wieder daran denke.
7.52.9
तं तथा विलपन्तं वै शोकव्याकुलमानसम् ।
उवाच सान्त्वयन्व्यासो युधिष्ठिरमिदं वचः ॥ ७.५२.९ ॥
Vyāsa, der Yudhiṣṭhira tröstete, der so klagte mit von Kummer erregtem Herzen, sprach diese Worte.
7.52.10
युधिष्ठिर महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
व्यसनेषु न मुह्यन्ति त्वादृशा भरतर्षभ ॥ ७.५२.१० ॥
O Yudhiṣṭhira, o Großweiser, in allen Schriften bewandert, o Stier der Bharatas, Menschen wie du werden von Unglück nicht verwirrt.
7.52.11
स्वर्गमेष गतः शूरः शत्रून्हत्वा बहून्रणे ।
अबालसदृशं कर्म कृत्वा वै पुरुषोत्तमः ॥ ७.५२.११ ॥
Dieser Held, der Beste der Männer, ist in den Himmel gegangen, nachdem er in der Schlacht viele Feinde erschlagen und eine Tat vollbracht hat, die nicht einem Knaben, sondern einem erwachsenen Mann geziemt.
7.52.12
अनतिक्रमणीयो वै विधिरेष युधिष्ठिर ।
देवदानवगन्धर्वान्मूत्युर्हरति भारत ॥ ७.५२.१२ ॥
O Yudhiṣṭhira, diese Ordnung kann nicht übertreten werden. O Nachkomme des Bharata, der Tod holt selbst Götter, Dämonen und Gandharvas fort.
7.52.13
इमे वै पृथिवीपालाः शेरते पृथिवीतले ।
निहताः पृतनामध्ये मृतसंज्ञा महाबलाः ॥ ७.५२.१३ ॥
Diese Hüter der Erde liegen auf dem Boden, mitten im Heer erschlagen, große Helden, nun Tote genannt.
7.52.14
नागायुतबलाश्चान्ये वायुवेगबलास्तथा ।
त एते निहताः सङ्ख्ये तुल्यरूपा नरैर्नराः ॥ ७.५२.१४ ॥
Andere, mit der Kraft von zehntausend Elefanten und der Schnelligkeit des Windes, liegen ebenfalls im Kampf erschlagen; es sind Männer, den anderen Menschen gleich an Gestalt.
7.52.15
नैषां पश्यामि हन्तारं प्राणिनां संयुगे क्वचित् ।
विक्रमेणोपसम्पन्नास्तपोबलसमन्विताः ॥ ७.५२.१५ ॥
Ich sehe nirgends im Kampf ein lebendes Wesen, das sie erschlagen hätte; sie waren mit Tapferkeit begabt und besaßen die Kraft der Askese.
7.52.16
जेतव्यमिति चान्योन्यं येषां नित्यं हृदि स्थितम् ।
अथ चेमे हताः प्राज्ञाः शेरते विगतायुषः ॥ ७.५२.१६ ॥
Diejenigen, in deren Herzen stets der Gedanke war 'der andere muss besiegt werden' — diese Weisen liegen erschlagen da, ihr Leben ist entflohen.
7.52.17
मृता इति च शब्दोयं वर्तते च ततोऽर्थवत् ।
इमे मृता महीपालाः प्रायशो भीमविक्रमाः ॥ ७.५२.१७ ॥
Das Wort 'tot' ist gebräuchlich und hat seinen Sinn: diese Könige, meist von schrecklicher Tapferkeit, sind erschlagen.
7.52.18
निश्चेष्टा निरभीमानाः शूराः शत्रुवशंगताः ।
राजपुत्राश्च संरब्धा वैश्वानरमुखं गताः ॥ ७.५२.१८ ॥
Die Helden, regungslos und ihres Stolzes beraubt, sind in die Gewalt der Feinde gefallen; und die zornigen Prinzen sind in den Mund Vaiśvānaras, des Feuers, eingegangen.
7.52.19
अत्र मे संशयः प्राप्तः कुतः संज्ञा मृता इति ।
कस्य मृत्युः कुतो मृत्युः केन मृत्युरिमाः प्रजाः।
हरत्यमरसङ्काश तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ ७.५२.१९ ॥
Hier ist mir ein Zweifel gekommen: Warum sind sie bewusstlos gestorben? Wessen Tod, woher der Tod, durch wen rafft der Tod diese Geschöpfe hinweg? O Großvater, gleich den Unsterblichen, sag es mir.
7.52.20
तं तथा परिपृच्छन्तं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ।
आश्वासनमिदं वाक्यमुवाच भगवानृषिः ॥ ७.५२.२० ॥
Zu Yudhiṣṭhira, dem Sohn der Kuntī, der so fragte, sprach der erhabene Weise diese tröstenden Worte.
7.52.21
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अकम्पनस्य कथितं नारदेन पुरा नृप ॥ ७.५२.२१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, die Nārada einst dem Akampana erzählte, o König.
7.52.22
स चापि राजा राजेन्द्र पुत्रव्यसनमुत्तमम् ।
अप्रसह्यतमं लोके प्राप्तवानिति नः श्रुतम् ॥ ७.५२.२२ ॥
Auch jener König, o Herr der Könige, so haben wir gehört, erlitt in der Welt den höchsten und unerträglichsten Verlust eines Sohnes.
7.52.23
तदहं सम्प्रवक्ष्यामि मृत्योः प्रभवमुत्तमम् ।
ततस्त्वं मोक्ष्यसे दुःखात्स्नेहबन्धनसंश्रयात् ॥ ७.५२.२३ ॥
Ich werde dir den höchsten Ursprung des Todes erklären; dann wirst du vom Leid befreit, das aus dem Anhaften an die Bande der Zuneigung entspringt.
7.52.24
समस्तपापराशिघ्नं शृणु कीर्तयतो मम ।
धन्यमाख्यानमायुष्यं शोकघ्नं पुष्टिवर्धनम् ॥ ७.५२.२४ ॥
Höre, während ich es vortrage: Diese Erzählung, die den ganzen Haufen der Sünden vernichtet, ist gesegnet, verlängert das Leben, vertreibt den Kummer und mehrt das Wohlergehen.
7.52.25
पवित्रमरिसङ्घघ्नं पङ्गलानां च मङ्गलम् ।
यथैव वेदाध्ययनमुपाख्यानमिदं तथा ॥ ७.५२.२५ ॥
Dies reinigt, vernichtet feindliche Heere und bringt auch den Lahmen Segen. Wie das Studium der Veden, so ist auch diese Erzählung.
7.52.26
श्रवणीयं महाराज प्रातर्नित्यं नृपोत्तमैः ।
पुत्रानायुष्मतो राज्यमीहमानैः श्रियं तथा ॥ ७.५२.२६ ॥
O großer König, die besten Könige, die nach langlebigen Söhnen, einem Reich und Wohlstand verlangen, sollen dies jeden Morgen hören.
7.52.27
पुरा कृतयुगे तात आसीद्राजा ह्यकम्पनः ।
स शत्रुवशमापन्नो मध्ये सङ्ग्राममूर्धनि।
योधयामास बलवान्बद्धश्चासीदकम्पनः ॥ ७.५२.२७ ॥
Vor langer Zeit, mein Sohn, im Kṛta-Zeitalter, gab es einen König namens Akampana. In die Gewalt seiner Feinde geraten, kämpfte der mächtige Akampana mitten an der Front der Schlacht, und Akampana wurde gefesselt.
7.52.28
तस्य पुत्रो हरिर्नाम नारायणसमो बले ।
श्रीमान्कृतास्त्रो मेधावी युधि शक्रोपमो बली ॥ ७.५२.२८ ॥
Sein Sohn namens Hari war an Stärke Nārāyaṇa gleich. Glanzvoll, geschickt in den Waffen, weise und im Kampf mächtig wie Indra.
7.52.29
स दृष्ट्वा पितरं युद्धे तदवस्थं महाद्युतिः ।
अचिन्तयित्वा मरणं शत्रुमध्यं ततोऽविशत् ॥ ७.५२.२९ ॥
Als er seinen Vater in der Schlacht in diesem Zustand sah, stürzte sich der strahlende Held, ohne an den Tod zu denken, mitten in die Feinde.
7.52.30
स शत्रुभिः परिवृतो बहुधा रणमूर्धनि ।
योधयामास तान्सर्वान्सर्वास्त्रकुशलो बली ॥ ७.५२.३० ॥
Von den Feinden auf vielerlei Weise umzingelt, kämpfte er an der Spitze der Schlacht gegen sie alle; der Mächtige, geschickt in allen Waffen.
7.52.31
वर्षन्बाणसहस्राणि शत्रुष्वमितविक्रमः ।
पदातिरथनागाश्वान्प्रममाथ महाबलः ॥ ७.५२.३१ ॥
Tausende Pfeile auf die Feinde regnen lassend, der an Tapferkeit Unermessliche, der gewaltige Held, zermalmte Fußsoldaten, Streitwagen, Elefanten und Pferde.
7.52.32
स शरैराचितश्चक्रैर्गदाभिर्मुसलैरपि ।
मृद्गन्रथसहस्राणि पदातीन्वाजिवारणान् ॥ ७.५२.३२ ॥
Von Pfeilen, Wurfscheiben, Keulen und Streitkolben umringt, zermalmte er tausende Streitwagen, Fußsoldaten, Pferde und Elefanten.
7.52.33
परानीकं विभिद्याजौ मोक्षयित्वा च तं नृपम् ।
पुनरेवाकरोद्युद्धं शत्रुमध्यगतो बली ॥ ७.५२.३३ ॥
Nachdem er das feindliche Heer durchbrochen und jenen König befreit hatte, begann der Starke, mitten unter den Feinden stehend, den Kampf von neuem.
7.52.34
ततस्ते रथिनः सर्वे समेत्य पुनराहवे ।
जघ्नुस्तं परिवार्यैकं तोमरैरिव कुञ्जरम् ॥ ७.५२.३४ ॥
Da sammelten sich alle jene Wagenkämpfer erneut in der Schlacht, umringten ihn allein und stießen mit Speeren auf ihn ein, wie man einen Elefanten angreift.
7.52.35
स कर्म दुष्करं कृत्वा सङ्ग्रामे शत्रुतापनः ।
शत्रुभिर्निहतः सङ्ख्ये पृतानायां युधिष्ठिर ॥ ७.५२.३५ ॥
O Yudhiṣṭhira, nachdem er jene schwere Tat vollbracht hatte, wurde jener Peiniger der Feinde im Kampf von den Feinden erschlagen, mitten im Heer.
7.52.36
द्विषद्भिर्निहतं दृष्ट्वा प्रियं पुत्रमकम्पनः ।
अमर्षजनितक्रोध आहवात्सहसाऽऽगतः ॥ ७.५२.३६ ॥
Als er seinen geliebten Sohn von den Feinden erschlagen sah, kam Akampana, von Zorn aus Empörung erfüllt, plötzlich aus der Schlacht herbei.
7.52.37
स राजा प्रेतकृत्यानि तस्य कृत्वा शुचान्वितः ।
शोचन्नहनि रात्रौ च नालभत्सुखमात्मनः ॥ ७.५२.३७ ॥
Der König vollzog die Totenriten für ihn, von Kummer erfüllt, trauerte Tag und Nacht und fand für sich kein Glück.
7.52.38
तस्य शोकं विदित्वा तु पुत्रव्यसनसम्भवम् ।
आजगामाथ देवर्षिर्नारदोऽस्य समीपतः ॥ ७.५२.३८ ॥
Als er den aus dem Unglück seines Sohnes entstandenen Kummer erkannte, kam der göttliche Weise Nārada zu ihm.
7.52.39
स तु राजा महाभागो दृष्ट्वा देवर्षिसत्तमम् ।
पूजयित्वा यथान्यायं कथामकथयत्तदा ॥ ७.५२.३९ ॥
Der überaus glückliche König ehrte den vortrefflichsten der göttlichen Weisen gemäß der Ordnung und erzählte ihm dann eine Geschichte.
7.52.40
तस्य सर्वं समाचष्ट यथावृत्तं युधिष्ठिर ।
शत्रुभिर्विजयं सङ्ख्ये पुत्रस्य च वधं तथा ॥ ७.५२.४० ॥
O Yudhiṣṭhira, er erzählte ihm alles genau so, wie es geschehen war: den Sieg der Feinde im Kampf und ebenso den Tod seines Sohnes.
7.52.41
मम पुत्रो महावीर्य इन्द्रविष्णुसमद्युतिः ।
शत्रुभिर्बहुभिः सङ्ख्ये पराक्रम्य हतो बली ॥ ७.५२.४१ ॥
Mein Sohn, von großer Tapferkeit und strahlend wie Indra und Viṣṇu, wurde im Kampf erschlagen, er, der Mächtige, nachdem er tapfer gegen viele Feinde gekämpft hatte.
7.52.42
शृणु मे प्राणिनां चापि मृत्युः प्रभवते किल ।
क एष मृत्युर्भगवन्किंवीर्यबलपौरुषः।
एतदिच्छामि तत्त्वेन श्रोतुं मतिमतां वर ॥ ७.५२.४२ ॥
Höre mich: Der Tod herrscht in der Tat über die Lebewesen. O Verehrter, wer ist dieser Tod, und was sind seine Tapferkeit, Kraft und Macht? Ich möchte dies in Wahrheit hören, o Bester unter den Weisen.
7.52.43
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदो वरदः प्रभुः ।
आख्यानमिदमाचष्ट पुत्रशोकापहं महत् ॥ ७.५२.४३ ॥
Als er seine Worte gehört hatte, erzählte Nārada, der segenspendende Herr, diese große Erzählung, die den Kummer um Söhne vertreibt.
7.52.44
शृणु राजन्महाबाहो आख्यानं बहुविस्तरम् ।
यथावृत्तं श्रुतं चैव मयाऽपि वसुधाधिप ॥ ७.५२.४४ ॥
Höre, o König, o Starkarmiger, diese sehr ausführliche Erzählung, so wie sie sich zugetragen hat und wie auch ich sie gehört habe, o Herr der Erde.
7.52.45
प्रजाः सृष्टा तदा ब्रह्मा आदिसर्गे पितामहः ।
असंहृतं महातेजा दृष्ट्वा जगदिदं प्रभुः ॥ ७.५२.४५ ॥
Bei der ersten Schöpfung erschuf Brahmā, der Großvater, damals die Wesen; der Herr von großem Glanz sah diese Welt noch nicht zurückgenommen.
7.52.46
तस्य चिन्ता समुत्पन्ना संहारं प्रति पार्थिव ।
चिन्तयन्न ह्यसौ देव संहारं वसुधाधिप ॥ ७.५२.४६ ॥
Ein Gedanke an Vernichtung entstand in ihm, o König; doch als er darüber nachsann, o Gott, verharrte er nicht dabei, o Herr der Erde.
7.52.47
तस्य रोषान्महाराज मुखेभ्योऽग्निरजायत ।
तेन सर्वा दिशो व्याप्ताः सान्तर्देशा दिधक्षता ॥ ७.५२.४७ ॥
Aus seinem Zorn, o großer König, entstand Feuer aus seinen Mündern; und es verlangte danach zu verbrennen und erfüllte alle Richtungen samt den Zwischenräumen.
7.52.48
ततो दिवं भुवं चैव ज्वालामालासमाकुलम् ।
चारचरं जगत्सर्वं ददाह भगवान्प्रभुः ॥ ७.५२.४८ ॥
Da verbrannte der gesegnete Herr die ganze Welt der beweglichen und unbeweglichen Wesen, Himmel und Erde gleichermaßen, angefüllt mit Flammengirlanden.
7.52.49
ततो हतानि भूतानि चराणि स्थावराणि च ।
महता क्रोधवेगेन त्रासयन्निव वीर्यवान्। ॥ ७.५२.४९ ॥
Dann wurden alle Wesen, bewegliche und unbewegliche, erschlagen, durch die gewaltige Wucht des Zorns, als wollte der Mächtige sie in Schrecken versetzen.
7.52.50
ततो रुद्रो जटी स्याणुर्निशाचरपतिर्हरः ।
जगाम शरणं देवं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ॥ ७.५२.५० ॥
Dann suchte Rudra, der Jaṭī, der unbewegliche Sthāṇu, Hara, Herr der nächtlichen Wanderer, Zuflucht bei dem Gott Brahmā, dem Höchsten.
7.52.51
तस्मिन्नापतिते स्थाणौ प्रजानां हितकाम्यया ।
अब्रवीत्परमो देवो ज्वलन्निव महामुनिः ॥ ७.५२.५१ ॥
Als Sthāṇu vor ihm niedergefallen war, sprach der höchste Gott aus Verlangen nach dem Wohl der Geschöpfe, leuchtend wie ein großer Weiser.
7.52.52
किं कर्म कामं कामार्ह कामाज्जातोऽसि पुत्रक ।
करिष्यामि प्रियं सर्वं ब्रूहि स्थाणो यदिच्छसि ॥ ७.५२.५२ ॥
Welche Tat begehrst du, mein Sohn? Aus dem Verlangen geboren, des Verlangens würdig. Ich werde alles tun, was dir lieb ist; sprich, Sthāṇu, was du wünschst.