Mahābhārata · Adhyāya 7.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.53.1
प्रजासर्गनिमित्तं हि कृतो यत्नस्त्वया विभो ।
त्वया सृष्टाश्च वृद्धाश्च भूतग्रामाः पृथग्विधाः ॥ ७.५३.१ ॥
O Herr, um der Schöpfung der Wesen willen hast du dich wahrlich bemüht. Von dir wurden die Scharen der Wesen verschiedener Art geschaffen und großgezogen.
7.53.2
तास्तवेह पुनः क्रोधात्प्रजा नश्यन्ति सर्वशः ।
ता दृष्ट्वा मम कारुण्यं प्रसीद भगवन्प्रभो ॥ ७.५३.२ ॥
Durch deinen Zorn gehen diese Geschöpfe hier erneut gänzlich zugrunde. Sie zu sehen erweckt Mitleid in mir; sei gnädig, o ehrwürdiger Herr.
7.53.3
संहर्तुं न च मे काम एतदेवं भवेदिति ।
पृथिव्या हितकामं तु ततो मां मन्युराविशत् ॥ ७.५३.३ ॥
Ich hatte nicht den Wunsch zu vernichten, und so möge es nicht sein. Doch als ich das Wohl der Erde wollte, drang da der Zorn in mich ein.
7.53.4
इयं सन्ना तदा देवी भारार्ता समचूचुदत् ।
संहारार्थं महादेव भारेणाभिहता सती ॥ ७.५३.४ ॥
Da sank diese Göttin, von der Last bedrängt, nieder und wurde gedrückt; o großer Gott, jene gute Göttin, vom Gewicht getroffen, wurde zur Vernichtung gedrängt.
7.53.5
ततोऽहं नाधिगच्छामि बुद्ध्या बहु विचारयन् ।
संहारमप्रमेयस्य ततो मां मन्युराविशत् ॥ ७.५३.५ ॥
Dann fand ich, obwohl ich viel nachdachte, mit meinem Verstand kein Mittel, den Unermesslichen zu vernichten; da drang der Zorn in mich ein.
7.53.6
संहारार्थं प्रसीदस्व मारुषो वसुधाधिप ।
मा प्रजाः स्थावराश्चैव जङ्गमाश्च व्यनीनशः ॥ ७.५३.६ ॥
Erzürne nicht um der Vernichtung willen; sei gnädig, o Herr der Erde. Vernichte nicht die Geschöpfe, die unbeweglichen wie die beweglichen.
7.53.7
तव प्रसादाद्भगवन्निदं वर्तेत्त्रिधा जगत् ।
अनागतमतीतं च यच्च सम्प्रति वर्तते ॥ ७.५३.७ ॥
O Gesegneter, durch deine Gnade besteht diese Welt dreifach: die Vergangenheit, die Zukunft und das, was jetzt ist.
7.53.8
भगवन्क्रोधसन्दीप्तः क्रोधादग्निमवासृजत् ।
स दहत्यश्मकूटानि द्रुमांश्च सरितस्तथा ॥ ७.५३.८ ॥
O Gesegneter, von Zorn entflammt, ließest du aus deinem Zorn ein Feuer hervorbrechen; es verbrennt die Steingipfel, die Bäume und auch die Flüsse.
7.53.9
पल्वलानि च सर्वाणि सर्वै चैव तृणोलपाः ।
स्थावरं जङ्गमं चैव निःशेषं कुरुते जगत् ॥ ७.५३.९ ॥
Es verbrennt alle Teiche sowie Gras und Schilf, und es macht die ganze Welt, das Unbewegliche wie das Bewegliche, gänzlich zunichte.
7.53.10
तदेतद्भस्मसाद्भूतं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रसीद भगवन्स त्वं रोषो न स्याद्वरो मम ॥ ७.५३.१० ॥
So ist diese Welt, das Unbewegliche und das Bewegliche, zu Asche geworden. O Gesegneter, sei besänftigt; möge dein Zorn nicht bleiben — das ist meine Gabe.
7.53.11
सर्वे हि सृष्टा नश्यन्ति तव देव कथंचन ।
तस्मान्निवर्ततां तेजस्त्वय्येवेदं प्रलीयताम् ॥ ७.५३.११ ॥
O Gott, alle geschaffenen Wesen vergehen auf irgendeine Weise. Darum möge dieser Glanz zurückkehren; er löse sich in dir auf.
7.53.12
उपायमन्यं सम्पश्य प्रजानां हितकाम्यया ।
यथेमे प्राणिनः सर्वे निर्वर्तेरंस्तथा कुरु ॥ ७.५३.१२ ॥
Aus dem Wunsch nach dem Wohl der Geschöpfe, suche ein anderes Mittel und handle so, dass alle diese Lebewesen bestehen mögen.
7.53.13
अभावं नेह गच्छेयुरुत्सन्नजननाः प्रजाः ।
भवता हि नियुक्तोऽहं प्रानां पालने विभा।
दया ते न समुत्पन्ना प्रजासु विबुधेश्वर ॥ ७.५३.१३ ॥
Mögen diese Wesen, deren Geburten erloschen sind, hier nicht untergehen. O Mächtiger, du selbst hast mich mit dem Schutz der Lebewesen betraut. O Herr der Götter, ist kein Mitgefühl in dir für die Geschöpfe erwacht?
7.53.14
मा विनश्येज्जगन्नाथ जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
प्रसादाभिमुखं देवं तस्मादेवं ब्रवीम्यहम् ॥ ७.५३.१४ ॥
O Herr der Welt, möge die Welt, das Unbewegte und das Bewegte, nicht vergehen. O Gott, der der Gnade zugewandt ist, deshalb spreche ich so.
7.53.15
श्रुत्वा हि वचनं देवः प्रजानां हितकारणे ।
तेजः सन्धारयामास पुनरेवान्तरात्मनि ॥ ७.५३.१५ ॥
Nachdem der Gott diese Worte gehört hatte, hielt er zum Wohl der Geschöpfe sein Feuer erneut in seinem inneren Selbst zurück.
7.53.16
ततोऽग्निमुपसंहृत्य भगवाँल्लोकसत्कृतः ।
प्रवृत्तं च निवृत्तं च कल्पयामास वै प्रभुः ॥ ७.५३.१६ ॥
Dann, nachdem er das Feuer zurückgezogen hatte, bestimmte der von den Welten geehrte selige Herr sowohl das Wirken als auch das Ruhen.
7.53.17
उपसंहरतस्तस्य तमग्निं रोषजं तथा ।
प्रादुर्बभूव विश्वेभ्यो गोभ्योनारी महात्मनः ॥ ७.५३.१७ ॥
Als er jenes aus seinem Zorn geborene Feuer zurückzog, erschien aus allen Kühen des Hochherzigen eine Frau.
7.53.18
कृष्णरक्ता तथा पिङ्गा रक्तजिह्वास्यलोचना ।
कुण्डलाभ्यां च राजेन्द्र तप्ताभ्यां तप्तभूषणा ॥ ७.५३.१८ ॥
Sie war dunkelrot und rötlich-gelb, mit roter Zunge und roten Augen. O Herr der Könige, ihre Ohrringe waren glühend heiß und ihr Schmuck ebenso.
7.53.19
सा निःसृत्य तथा खेभ्यो दक्षिणां दिशमाश्रिता ।
स्मयमाना च साऽवेक्ष्य देवौ विश्वेश्वरावुभौ ॥ ७.५३.१९ ॥
So herausgetreten aus den Öffnungen ging sie in die südliche Richtung; lächelnd blickte sie auf die beiden Götter, die Herren des Weltalls.
7.53.20
तां तु तत्र तदा देवीं ब्रह्मा लोकपितामहः ।
उक्तवान्मधुरं वाक्यं सान्त्वयित्वा पुनः पुनः।
मृत्यो इति महीपाल जहि चेमाः प्रजा इति ॥ ७.५३.२० ॥
Da beschwichtigte Brahmā, der Großvater der Welten, jene Göttin immer wieder und sprach sanfte Worte: 'O Tod, o Schützer der Erde, vernichte diese Geschöpfe!'
7.53.21
त्वं हि संहारबुद्ध्याऽथ प्रादुर्भूता रुषो मम ।
तस्मात्संहर सर्वास्त्वं प्रजाः सजडपण्डिताः ॥ ७.५३.२१ ॥
Du bist aus meinem Zorn mit der Absicht der Vernichtung hervorgegangen; darum vernichte alle Geschöpfe, die Törichten wie die Weisen.
7.53.22
अविशेषेण चैव त्वं प्रजाः संहर भामिनि ।
मम त्वं हि नियोगेन ततः श्रेयो ह्यवाप्स्यासि ॥ ७.५३.२२ ॥
O strahlende Frau, vernichte die Geschöpfe ohne Unterschied; durch meinen Auftrag wirst du gewiss Heil erlangen.
7.53.23
एवमुक्ता तु सा तेन मृत्युः कमललोचना ।
प्रारुदद्भृशसंविग्ना प्रापतन्नश्रुबिन्दवः ॥ ७.५३.२३ ॥
So angesprochen weinte die lotusäugige Tod, tief erschüttert, laut auf, und Tränentropfen fielen.
7.53.24
पाणिभ्यां प्रतिजग्राह तान्यश्रूणि पितामहः ।
सर्वभूतहितार्थाय तां चाप्यनुनयत्तदा ॥ ७.५३.२४ ॥
Der Großvater Brahmā fing jene Tränen in seinen Händen auf und besänftigte auch sie, zum Wohl aller Wesen.