Mahābhārata · Adhyāya 7.55

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

7.55.1

श्रुत्वा मृत्युसमुत्पत्तिं कर्माण्यनुपमानि च ।
धर्मराजः पुनर्वाक्यं प्रसाद्यैनमथाब्रवीत् ॥ ७.५५.१ ॥

Nachdem er vom Ursprung des Todes und von den unvergleichlichen Taten gehört hatte, sprach König Dharma, ihn besänftigend, erneut diese Worte.

7.55.2

गुरवः पुण्यकर्माणः शक्रप्रतिमविक्रमाः ।
पूर्वं राजर्षयो ब्रह्मन्कियन्तो मृत्युना हताः ॥ ७.५५.२ ॥

O Brahmane, wie viele der ehrwürdigen alten Königsweisen, verdienstvoll im Handeln und Indras Tapferkeit ebenbürtig, wurden vom Tod erschlagen?

7.55.3

भूय एव तु मां तथ्यैर्वचोभिरभिबृंहय ।
राजर्षीणां पुराणानां समाश्वासय कर्मभिः ॥ ७.५५.३ ॥

Stärke mich noch einmal mit wahren Worten und tröste mich mit den Taten der alten Königsweisen.

7.55.4

कियन्त्यो दक्षिणा दत्ताः काश्च दत्ता महात्मभिः ।
राजर्षिभिः पुण्यकृद्भिस्तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ ७.५५.४ ॥

Wie viele und welche Opfergaben wurden von den großherzigen Königsweisen gegeben, die verdienstvoll handelten? Sag mir das bitte.

7.55.5

अन्येपि यज्वनां लोका अन्ये चापि तपस्विनाम् ।
क्षमावतां च त्रींल्लोकाञ्शूरा गच्छन्ति भारत ॥ ७.५५.५ ॥

O Bhārata, die Welten der Opferer sind andere, und die der Asketen wieder andere; die Geduldigen und die Helden gehen in die drei Welten.

7.55.6

क्षत्रियस्य तुं सङ्ग्रामे शत्रून्हत्वा हतस्य वा ।
फलमत्यन्तमित्याहुर्धर्मशास्त्रविदो जनाः ॥ ७.५५.६ ॥

Für einen Kṣatriya im Kampf, ob er seine Feinde erschlägt oder selbst erschlagen wird, sagen die Kenner der Dharma-Schriften, sei die Frucht höchst.

7.55.7

वेदविद्याव्रतस्नाता यज्वानः पुत्रिणश्च ये ।
तेभ्यः परार्थ्या यज्वानो यज्वभ्यश्च तनुत्यजः ॥ ७.५५.७ ॥

Die in der Veda-Lehre und in Gelübden Gebadeten, die Opferer und die, die Söhne haben; besser als diese sind die Opferer, die dem Wohl anderer dienen, und besser als die Opferer sind die, die ihren Leib hingeben.

7.55.8

स वीरो यज्वनो नित्यं क्षत्रियानार्जुनिर्गतः ।
लोकान्पुण्यतमानिष्टानिति विद्धि विशाम्पते ॥ ७.५५.८ ॥

Dieser Held, wie der Sohn Arjunas, ist stets unter den opfernden Kṣatriyas hingegangen; wisse, o Herr der Völker, dass ihm die verdienstvollsten und ersehnten Welten gehören.

7.55.9

सर्वेषां नृपसिंहानां शृणु यज्ञान्नृपोत्तम ।
तानतिक्रम्य गच्छन्ति स्वर्गकामास्तनुत्यजः ॥ ७.५५.९ ॥

Höre, o Bester der Könige, die Opfer aller Löwen unter den Königen; sie übertreffend gehen die Himmelsbegehrenden, die ihren Leib hingeben, weiter.

7.55.10

सर्वेषां यज्वनां यज्ञं श्रोतुमिच्छामि सुव्रत ।
दक्षिणाश्चानुरूपेभ्यो दत्ता राजर्षिसत्तमैः ॥ ७.५५.१० ॥

O du von guten Gelübden, ich möchte das Opfer aller Opferer hören und die Opfergaben, die die besten königlichen Weisen den Würdigen gaben.

7.55.11

शैब्यस्य नृपतेः पुनः सृञ्जयो नाम नामतः ।
सखायौ तस्य चेवोभौ ऋषी पर्वतनारदौ ॥ ७.५५.११ ॥

Dem König Śaibya gab es wiederum einen Freund namens Sṛñjaya; und seine beiden Freunde waren die Weisen Parvata und Nārada.

7.55.12

तौ कदाचिद्गृहं तस्य प्रविष्टौ तद्दिदृक्षया ।
विधिवच्चार्चितौ तेन प्रीतौ तत्रोषतुः सुखम् ॥ ७.५५.१२ ॥

Einst traten die beiden, ihn zu sehen begehrend, in sein Haus ein; er ehrte sie nach der Vorschrift, und erfreut weilten sie dort in Glück.

7.55.13

तं कदाचित्सुखासीनं ताभ्यां सह शुचिस्मिता ।
दुहिताऽभ्यागमत्कन्या सृञ्जयं वरवर्णिनी ॥ ७.५५.१३ ॥

Als er einst bequem saß, kam die Tochter mit dem reinen Lächeln und schönem Teint zusammen mit ihnen zu Sṛñjaya.

7.55.14

तयाऽभिवादितः कन्यामभ्यनन्दद्यथाविधि ।
तत्सलिङ्गाभिराशीर्भिरिष्टाभिरभितः स्थिताम् ॥ ७.५५.१४ ॥

Von ihr ehrerbietig gegrüßt, empfing er die Jungfrau nach Vorschrift und segnete sie mit passenden, erfreulichen Segenswünschen, während sie rings um ihn stand.

7.55.15

तां निरीक्ष्याब्रवीद्वाक्यं पर्वतः प्रहसन्निव ।
कस्येयं चञ्चलापाङ्गी सर्वलक्षणसम्मता ॥ ७.५५.१५ ॥

Als er sie ansah, sprach Parvata diese Worte, gleichsam lachend: »Wessen Tochter ist diese mit den flinken Blicken, mit allen glückverheißenden Zeichen?«

7.55.16

उषा स्विद्भाः स्विदर्कस्य ज्वलनस्य शिखापि वा ।
श्रीर्द्द्रिः कीर्तिंर्धृतिः षुष्टिः सिद्धिश्चन्द्रमसः प्रभा ॥ ७.५५.१६ ॥

Ist sie die Morgenröte, der Glanz der Sonne oder die Flamme des Feuers? Ist sie Śrī, Hrī, Kīrti, Dhṛti, Puṣṭi, Siddhi oder der Glanz des Mondes?

7.55.17

एवं ब्रुवाणं देवर्षिं नृपतिः सृञ्जयोऽब्रवीत् ।
ममेयं भगवन्कन्या वर्या वरमभीप्सति ॥ ७.५५.१७ ॥

Als der göttliche Weise so sprach, sagte König Sṛñjaya: »Ehrwürdiger Herr, meine vortreffliche Tochter wünscht sich einen Bräutigam.«

7.55.18

नारदस्त्वब्रवीदेनं देहि मह्यमिमां नृप ।
भार्यार्थं सुमहच्छ्रेयः प्राप्तुं चेदिच्छसे नृप ॥ ७.५५.१८ ॥

Doch Nārada sprach zu ihm: »O König, gib mir diese Jungfrau. O König, wenn du großes Glück erlangen willst, gib sie mir zur Gemahlin.«

7.55.19

ददानीत्येवं संहृष्टः सृञ्जयः प्राह नारदम् ।
एवमुक्ते नृपतिना क्रोधपर्याकुलेक्षणः।
पर्वतस्तु सुसङ्क्रुद्धो नारदं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.५५.१९ ॥

Freudig sagte Sṛñjaya zu Nārada: »Ich werde es geben.« Als der König so gesprochen hatte, sprach Parvata, dessen Augen von Zorn bewegt waren und der sehr erzürnt war, zu Nārada diese Worte.

7.55.20

पूर्वं ममैव मनसा विद्धि भार्यां वृतामृषे ।
यस्मादपाचरस्तस्मात्स्वर्गं न गच्छसि ॥ ७.५५.२० ॥

»O Weiser, wisse, dass sie schon in meinem Geist als Gattin erwählt war. Weil du unrecht gehandelt hast, wirst du nicht in den Himmel gehen.«

7.55.21

एवमुक्तो नारदस्तं प्रत्युवाचोत्तरं वचः ।
मनोवाग्बुद्धिसम्भाषा सत्यं तोयमथाग्नयः ॥ ७.५५.२१ ॥

So angesprochen erwiderte Nārada ihm mit diesen Worten: »Die Rede von Geist, Wort und Verstand ist wahr; Wasser und Feuer (sind Zeugen).«

7.55.22

पाणिग्रहममन्त्राश्च प्रथितं दारलक्षणम् ।
न त्वेषां निश्चिता निष्ठा त्वया सा मनसा स्मृता ॥ ७.५५.२२ ॥

Die Sprüche der Handergreifung und das bekannte Kennzeichen der Gattin (die Ehe); doch in diesen liegt der feste Entschluss darin, dass du sie im Geiste erinnert hast.

7.55.23

एवं विद्वांस्तु मां यस्मादनुव्याहृतवानसि ।
तस्मात्त्वमपि न स्वर्गं गमिष्यसि मया विना।
अन्योन्यमेवं शप्त्वा वै तस्थतुस्तत्र तौ तदा ॥ ७.५५.२३ ॥

Obwohl du dies wusstest, hast du gegen mich gesprochen; deshalb wirst auch du ohne mich nicht in den Himmel gehen. So verfluchten sie einander und standen dann dort beide.

7.55.24

अथ सोऽपि नृपो विप्रान्पानाच्छादनभोजनैः ।
पुत्रकामः परं शक्त्या यत्नाच्चोपाचरच्छुचिः ॥ ७.५५.२४ ॥

Da diente auch jener König, der sich einen Sohn wünschte, den Brahmanen rein und mit großer Mühe nach seinen Kräften mit Trank, Kleidung und Speise.

7.55.25

तस्य प्रसन्ना विप्रेन्द्राः कदाचित्पुत्रदर्शिनः ।
तपःस्वाध्यायनिरता वेदवेदाङ्गपारगाः ॥ ७.५५.२५ ॥

Mit ihm zufrieden, sahen die vornehmsten Brahmanen einmal einen Sohn für ihn voraus; sie widmeten sich Askese und Rezitation und waren Meister der Veden und Vedāṅgas.

7.55.26

सहिता नारदं प्राहुर्देह्यस्मै पुत्रमीप्सितम् ।
तथेत्युक्त्वा द्विजैरुक्तः सृञ्जयं नारदोऽब्रवीत् ॥ ७.५५.२६ ॥

Gemeinsam sprachen sie zu Nārada: »Gib ihm den ersehnten Sohn.« Von den Zweimalgeborenen mit »So sei es« beauftragt, sprach Nārada zu Sṛñjaya.

7.55.27

तुभ्यं प्रसन्ना राजर्षे पुत्रमीप्सन्ति ब्राह्मणाः ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यादृशं पुत्रमीप्सितम् ॥ ७.५५.२७ ॥

»O königlicher Weiser, die Brahmanen, mit dir zufrieden, wollen dir einen Sohn geben. Mögen dir Gutes widerfahren — wähle einen Segen, den Sohn, den du dir wünschst.«

7.55.28

तथोक्तः प्राञ्जली राजा पुत्रं वव्रे गुणान्वितम् ।
यशस्विनं कीर्तिमन्तं तेजस्विनमरिन्दमम् ॥ ७.५५.२८ ॥

So angesprochen wählte der König mit gefalteten Händen einen Sohn, begabt mit Tugenden — berühmt, ruhmreich, strahlend, ein Bezwinger der Feinde.

7.55.29

यस्य मूत्रं पुरीषं च क्लेदः स्वेदश्च काञ्चनम् ।
सर्वं भवेत्प्रसादाद्वै तादृशं तनयं वृणे ॥ ७.५५.२९ ॥

»Einen Sohn, dessen Urin, Kot, Körperflüssigkeit und Schweiß alle aus Gold sind — einen solchen Sohn wähle ich, durch deine Gnade.«

7.55.30

तथा भविष्यतीत्युक्ते जज्ञे तस्योप्सितः सुतः ।
काञ्चनस्याकरः श्रीमान्प्रसादाद्वै सुकाङ्क्षितः ॥ ७.५५.३० ॥

Als gesagt wurde »So soll es sein«, wurde ihm der ersehnte Sohn geboren — eine Goldmine, glanzvoll, durch Gnade heiß ersehnt.

7.55.31

रुदितस्य च नेत्राभ्यामपतत्तस्य नेत्रजम् ।
मूत्रं पुरीषं स्वेदश्च सर्वं भवति काञ्चनम्।
सुवर्णष्ठीविरित्येव तस्य नामाभवत्कृतम् ॥ ७.५५.३१ ॥

Wenn er weinte, wurden die Tränen, die aus seinen Augen fielen, sein Urin, Kot und Schweiß alle zu Gold. Daher erhielt er den Namen Suvarṇaṣṭhīvi, »der Goldspucker«.

7.55.32

तस्मिन्वरप्रदानेन वर्धयत्यमितं धनम् ।
कारयामास नृपतिः सौवर्णं सर्वमीप्सितम् ॥ ७.५५.३२ ॥

Durch die Gewährung jener Gabe wuchs sein Reichtum ohne Maß, und der König ließ alles, was er begehrte, aus Gold machen.

7.55.33

गृहप्राकारदुर्गाणि ब्राह्मणावसथान्यपि ।
शय्यासनानि यानानि स्थालीपिठरभाजनम् ॥ ७.५५.३३ ॥

Häuser, Mauern und Festungen, die Wohnstätten der Brahmanen, Betten und Sitze, Fahrzeuge, Schüsseln, Töpfe und Gefäße.

7.55.34

तस्य राज्ञोऽपि यद्वेश्म बाह्याश्चोपस्कराश्च ये ।
सर्वं तत्काञ्चनमयं कालेन परिवर्धितम् ॥ ७.५५.३४ ॥

Der Palast jenes Königs und alle äußeren Einrichtungen, die ihm gehörten, wurden mit der Zeit gänzlich aus Gold.

7.55.35

अथ दस्युगणाः श्रुत्वा दृष्ट्वा चैनं तथाविधम् ।
सम्भूय तस्य नृपतेः समारब्धाश्चिकीर्षितुम् ॥ ७.५५.३५ ॥

Da versammelten sich Räuberbanden, die von ihm gehört und ihn in einem solchen Zustand gesehen hatten, und machten sich daran, gegen jenen König etwas zu unternehmen.

7.55.36

केचित्तत्राब्रुवन्राज्ञः पुत्रं गृह्णीम वै स्वयम् ।
सोऽस्याकरः काञ्चनस्य तस्य यत्नं चरामहे ॥ ७.५५.३६ ॥

Da sagten einige: »Lasst uns selbst den Sohn des Königs ergreifen. Er ist eine Goldmine; lasst uns unsere Mühe auf ihn richten.«

7.55.37

ततस्ते दस्यवो लुब्धाः प्रविश्य नृपतेर्गृहम् ।
राजपुत्रं तथाऽऽजह्रुः सुवर्णष्ठीविनं बलात् ॥ ७.५५.३७ ॥

Da drangen jene gierigen Räuber in das Haus des Königs ein und ergriffen gewaltsam den Königssohn, der Gold ausspuckte.

7.55.38

गृह्यैनमनुपायज्ञा नीत्वाऽरण्यमचेतसः ।
हत्वा विशस्य चापश्यँ ल्लुब्धा वसु न किञ्चन ॥ ७.५५.३८ ॥

Jene gierigen Toren, die keinen rechten Weg kannten, ergriffen ihn, führten ihn in den Wald, töteten ihn und fanden, als sie ihn zerschnitten, keinerlei Reichtum.

7.55.39

तस्य प्राणैर्विमुक्तस्य नष्टं तत्काञ्चनं वरम् ।
दस्यवश्च तदाऽन्योन्यं जघ्नुर्मूर्खा विचेतसः ॥ ७.५५.३९ ॥

Als ihm das Leben entflohen war, verschwand auch jenes vortreffliche Gold; da erschlugen sich jene törichten, besinnungslosen Räuber gegenseitig.

7.55.40

हत्वा परस्परं नष्टाः कुमारं चाद्भुतं भुवि ।
असम्भाव्यं गता घोरं नरकं दुष्टकारिणः ॥ ७.५५.४० ॥

Nachdem sie einander erschlagen und zugrunde gegangen waren, gelangten sie wegen jenes wunderbaren Jünglings auf der Erde in die unvorstellbare, schreckliche Hölle, die den Übeltätern bestimmt ist.

7.55.41

तं दृष्ट्वा निहतं पुत्रं वरदत्तं महातपाः ।
विललाप सुदुःखार्तो बहुधा करुणं नृपः ॥ ७.५५.४१ ॥

Als er seinen erschlagenen Sohn Varadatta sah, klagte der König, ein großer Asket, von tiefem Schmerz gequält, auf vielerlei Weise herzzerreißend.

7.55.42

विलपन्तं निशम्याथ पुत्रशोकहतं नृपम् ।
प्रत्यदृश्यत देवर्षिर्नारदस्तस्य सन्निधौ ॥ ७.५५.४२ ॥

Als er den König klagen hörte, niedergeschlagen vom Schmerz um seinen Sohn, erschien da der göttliche Weise Nārada in seiner Gegenwart.

7.55.43

उवाच चैनं दुःखार्तं विलपन्तमचेतसम् ।
सृञ्जयं नारदो यद्यत्तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ ७.५५.४३ ॥

Nārada sprach zu Sṛñjaya, von Kummer gequält, klagend und besinnungslos: Höre, Yudhiṣṭhira, alles, was er sagte.

7.55.44

त्यज शोकं महाराज वैक्लब्यं त्यज बुद्धिमन् ।
न मृतः शोचतो जीवेन्मुह्यतो वा नराधिप ॥ ७.५५.४४ ॥

Gib den Kummer auf, großer König; gib die Verzagtheit auf, Weiser. Der Tote kehrt nicht ins Leben zurück, weil man trauert oder verwirrt ist, Herr der Menschen.

7.55.45

त्यज शोकं नृपश्रेष्ठ न शोचन्ति भवद्विधाः ।
वीरो भवान्महाराज ज्ञानवृद्धोऽपि मे मतः।
कामानामवितृप्तस्त्वं सृञ्जयेह मरिष्यसि ॥ ७.५५.४५ ॥

Gib den Kummer auf, bester der Könige; Männer wie du trauern nicht. Du bist ein Held, großer König, und ich halte dich für weise an Einsicht. Sṛñjaya, unersättlich in deinen Begierden, wirst du hier sterben.

7.55.46

यस्य चैते वयं गेहे उषिता ब्रह्मवादिनः ।
आविक्षितं मरुत्तं च मृतं सृञ्जय शुश्रुम ॥ ७.५५.४६ ॥

In dessen Haus wir, Lehrer des Veda, geweilt haben – Āvikṣit und Marutta, so haben wir gehört, Sṛñjaya, sind ebenfalls gestorben.

7.55.47

संवर्तो याजयामास स्पर्धया वै बृहस्पतेः ।
यस्मै राजर्षये प्रादाद्धनं स भगवान्प्रभुः।
हैमं हिमवतः पादं यियक्षोर्विविधैः सवैः ॥ ७.५५.४७ ॥

Saṃvarta führte aus Rivalität mit Bṛhaspati ein Opfer durch. Jener erhabene Herr gab dem königlichen Weisen, der vielerlei Opfer darbringen wollte, Reichtum: den goldenen Hang des Himālaya.

7.55.48

यस्य सेन्द्रामरगणा बृहस्पतिपुरोगमाः ।
देवा विश्वसृजः सर्वे यजनान्ते समासते।
यज्ञवाटस्य सौवर्णाः सर्वे चासन्परिच्छदाः ॥ ७.५५.४८ ॥

Am Ende dessen Opfers sitzen alle Götter zusammen, angeführt von Bṛhaspati, mit Indra und der Schar der Unsterblichen, und alle Schöpfer der Welt; und alle Ausstattung jenes Opferplatzes war golden.

7.55.49

यस्य सर्वं तदा ह्यन्नं मनोभिप्रायगं शुचि ।
कामतो बुभुजुर्विप्राः सर्वे चान्नार्थिनो द्विजाः।
पयो दधि घृतं क्षौद्रं भक्ष्यं भोज्यं च शोभनम् ॥ ७.५५.४९ ॥

Damals war alle seine Speise rein und kam, wie der Geist es wünschte; die Brahmanen aßen nach Belieben, und ebenso alle Zweimalgeborenen, die nach Speise verlangten. Milch, Quark, Ghee, Honig, Speisen zum Kauen und zum Genießen—alles war vortrefflich.