Mahābhārata · Adhyāya 7.55
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.55.1
श्रुत्वा मृत्युसमुत्पत्तिं कर्माण्यनुपमानि च ।
धर्मराजः पुनर्वाक्यं प्रसाद्यैनमथाब्रवीत् ॥ ७.५५.१ ॥
Tendo ouvido a origem da morte e os atos incomparáveis, o rei Dharma, tendo-o agradado, falou novamente estas palavras.
7.55.2
गुरवः पुण्यकर्माणः शक्रप्रतिमविक्रमाः ।
पूर्वं राजर्षयो ब्रह्मन्कियन्तो मृत्युना हताः ॥ ७.५५.२ ॥
Ó brâmane, quantos dos antigos reis-sábios venerandos, de obras meritórias e valor igual ao de Śakra, foram abatidos pela morte?
7.55.3
भूय एव तु मां तथ्यैर्वचोभिरभिबृंहय ।
राजर्षीणां पुराणानां समाश्वासय कर्मभिः ॥ ७.५५.३ ॥
Mais uma vez, fortalece-me com palavras verdadeiras e conforta-me com as ações dos antigos reis-sábios.
7.55.4
कियन्त्यो दक्षिणा दत्ताः काश्च दत्ता महात्मभिः ।
राजर्षिभिः पुण्यकृद्भिस्तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ॥ ७.५५.४ ॥
Quantas e quais dakṣiṇās foram dadas pelos grandes reis-sábios de alma elevada que praticaram obras meritórias? Diga-me isso, por favor.
7.55.5
अन्येपि यज्वनां लोका अन्ये चापि तपस्विनाम् ।
क्षमावतां च त्रींल्लोकाञ्शूरा गच्छन्ति भारत ॥ ७.५५.५ ॥
Ó Bhārata, os mundos dos sacrificadores são outros, e os dos ascetas outros; os pacientes e os heróis vão aos três mundos.
7.55.6
क्षत्रियस्य तुं सङ्ग्रामे शत्रून्हत्वा हतस्य वा ।
फलमत्यन्तमित्याहुर्धर्मशास्त्रविदो जनाः ॥ ७.५५.६ ॥
Para um kṣatriya na batalha, seja matando seus inimigos ou sendo ele próprio morto, os conhecedores das escrituras do dharma dizem que o fruto é supremo.
7.55.7
वेदविद्याव्रतस्नाता यज्वानः पुत्रिणश्च ये ।
तेभ्यः परार्थ्या यज्वानो यज्वभ्यश्च तनुत्यजः ॥ ७.५५.७ ॥
Os que se banharam no saber dos Vedas e nos votos, os sacrificadores e os que têm filhos; melhores que estes são os sacrificadores dedicados ao bem alheio, e melhores que os sacrificadores são os que entregam o corpo.
7.55.8
स वीरो यज्वनो नित्यं क्षत्रियानार्जुनिर्गतः ।
लोकान्पुण्यतमानिष्टानिति विद्धि विशाम्पते ॥ ७.५५.८ ॥
Esse herói, como o filho de Arjuna, sempre partiu dentre os kṣatriyas que sacrificam; saiba, ó senhor dos povos, que os mundos mais meritórios e desejados são seus.
7.55.9
सर्वेषां नृपसिंहानां शृणु यज्ञान्नृपोत्तम ।
तानतिक्रम्य गच्छन्ति स्वर्गकामास्तनुत्यजः ॥ ७.५५.९ ॥
Ouve, ó melhor dos reis, os sacrifícios de todos os leões entre os reis; ultrapassando-os, seguem os que desejam o céu e entregam o corpo.
7.55.10
सर्वेषां यज्वनां यज्ञं श्रोतुमिच्छामि सुव्रत ।
दक्षिणाश्चानुरूपेभ्यो दत्ता राजर्षिसत्तमैः ॥ ७.५५.१० ॥
Ó tu de bons votos, desejo ouvir o sacrifício de todos os sacrificadores e as dakṣiṇās dadas aos dignos pelos melhores reis-sábios.
7.55.11
शैब्यस्य नृपतेः पुनः सृञ्जयो नाम नामतः ।
सखायौ तस्य चेवोभौ ऋषी पर्वतनारदौ ॥ ७.५५.११ ॥
Do rei Śaibya havia de novo um amigo chamado Sṛñjaya; e seus dois amigos eram os sábios Parvata e Nārada.
7.55.12
तौ कदाचिद्गृहं तस्य प्रविष्टौ तद्दिदृक्षया ।
विधिवच्चार्चितौ तेन प्रीतौ तत्रोषतुः सुखम् ॥ ७.५५.१२ ॥
Uma vez, desejando vê-lo, os dois entraram em sua casa; ele os honrou conforme a regra, e, satisfeitos, ali viveram felizes.
7.55.13
तं कदाचित्सुखासीनं ताभ्यां सह शुचिस्मिता ।
दुहिताऽभ्यागमत्कन्या सृञ्जयं वरवर्णिनी ॥ ७.५५.१३ ॥
Certa vez, quando ele estava sentado confortavelmente, a filha de sorriso puro e bela tez veio até Sṛñjaya junto com eles.
7.55.14
तयाऽभिवादितः कन्यामभ्यनन्दद्यथाविधि ।
तत्सलिङ्गाभिराशीर्भिरिष्टाभिरभितः स्थिताम् ॥ ७.५५.१४ ॥
Saudado por ela com reverência, ele recebeu a donzela conforme a regra e, com bênçãos adequadas e agradáveis, abençoou-a enquanto ela permanecia ao seu redor.
7.55.15
तां निरीक्ष्याब्रवीद्वाक्यं पर्वतः प्रहसन्निव ।
कस्येयं चञ्चलापाङ्गी सर्वलक्षणसम्मता ॥ ७.५५.१५ ॥
Olhando para ela, Parvata disse estas palavras, como que rindo: "De quem é esta filha, de olhar inquieto e dotada de todos os sinais auspiciosos?"
7.55.16
उषा स्विद्भाः स्विदर्कस्य ज्वलनस्य शिखापि वा ।
श्रीर्द्द्रिः कीर्तिंर्धृतिः षुष्टिः सिद्धिश्चन्द्रमसः प्रभा ॥ ७.५५.१६ ॥
É ela a aurora, o esplendor do sol ou a chama do fogo? É ela Śrī, Hrī, Kīrti, Dhṛti, Puṣṭi, Siddhi, ou o brilho da lua?
7.55.17
एवं ब्रुवाणं देवर्षिं नृपतिः सृञ्जयोऽब्रवीत् ।
ममेयं भगवन्कन्या वर्या वरमभीप्सति ॥ ७.५५.१७ ॥
Enquanto o sábio divino assim falava, o rei Sṛñjaya disse: "Venerável senhor, esta minha excelente filha deseja um noivo."
7.55.18
नारदस्त्वब्रवीदेनं देहि मह्यमिमां नृप ।
भार्यार्थं सुमहच्छ्रेयः प्राप्तुं चेदिच्छसे नृप ॥ ७.५५.१८ ॥
Mas Nārada lhe disse: "Ó rei, dá-me esta donzela. Ó rei, se desejas obter um grande bem, dá-a a mim como esposa."
7.55.19
ददानीत्येवं संहृष्टः सृञ्जयः प्राह नारदम् ।
एवमुक्ते नृपतिना क्रोधपर्याकुलेक्षणः।
पर्वतस्तु सुसङ्क्रुद्धो नारदं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.५५.१९ ॥
Alegremente, dizendo «Eu darei», Sṛñjaya falou a Nārada. Quando o rei assim falou, Parvata, com os olhos turvados pela ira, disse a Nārada estas palavras, muito irado.
7.55.20
पूर्वं ममैव मनसा विद्धि भार्यां वृतामृषे ।
यस्मादपाचरस्तस्मात्स्वर्गं न गच्छसि ॥ ७.५५.२० ॥
"Ó sábio, saiba que ela já foi escolhida por mim em minha mente como esposa. Porque agiste de forma imprópria, não irás ao céu."
7.55.21
एवमुक्तो नारदस्तं प्रत्युवाचोत्तरं वचः ।
मनोवाग्बुद्धिसम्भाषा सत्यं तोयमथाग्नयः ॥ ७.५५.२१ ॥
Assim interpelado, Nārada respondeu-lhe com estas palavras: "A fala da mente, da palavra e do intelecto é verdadeira; a água e os fogos (são testemunhas)."
7.55.22
पाणिग्रहममन्त्राश्च प्रथितं दारलक्षणम् ।
न त्वेषां निश्चिता निष्ठा त्वया सा मनसा स्मृता ॥ ७.५५.२२ ॥
Os mantras da tomada da mão e a conhecida marca da esposa (o casamento); mas nestes, a firme resolução foi que a lembraste na tua mente.
7.55.23
एवं विद्वांस्तु मां यस्मादनुव्याहृतवानसि ।
तस्मात्त्वमपि न स्वर्गं गमिष्यसि मया विना।
अन्योन्यमेवं शप्त्वा वै तस्थतुस्तत्र तौ तदा ॥ ७.५५.२३ ॥
Sabendo disto, ainda assim falaste contra mim; por isso também tu não irás ao céu sem mim. Assim, após amaldiçoarem-se mutuamente, os dois ficaram ali de pé.
7.55.24
अथ सोऽपि नृपो विप्रान्पानाच्छादनभोजनैः ।
पुत्रकामः परं शक्त्या यत्नाच्चोपाचरच्छुचिः ॥ ७.५५.२४ ॥
Então aquele rei também, desejando um filho, purificou-se e, com grande esforço segundo as suas possibilidades, serviu os brâmanes com bebida, vestes e alimento.
7.55.25
तस्य प्रसन्ना विप्रेन्द्राः कदाचित्पुत्रदर्शिनः ।
तपःस्वाध्यायनिरता वेदवेदाङ्गपारगाः ॥ ७.५५.२५ ॥
Satisfeitos com ele, os principais brâmanes, que viam um filho para ele, certa vez — dedicados à austeridade e ao estudo, mestres dos Vedas e de suas ciências auxiliares —
7.55.26
सहिता नारदं प्राहुर्देह्यस्मै पुत्रमीप्सितम् ।
तथेत्युक्त्वा द्विजैरुक्तः सृञ्जयं नारदोऽब्रवीत् ॥ ७.५५.२६ ॥
Juntos disseram a Nārada: «Dá-lhe o filho que deseja.» Ao ser instado pelos dvija com «Assim seja», Nārada falou a Sṛñjaya.
7.55.27
तुभ्यं प्रसन्ना राजर्षे पुत्रमीप्सन्ति ब्राह्मणाः ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यादृशं पुत्रमीप्सितम् ॥ ७.५५.२७ ॥
«Ó sábio real, os brâmanes, satisfeitos contigo, desejam dar-te um filho. Que o bem te acompanhe — escolhe a dádiva, o filho que desejas.»
7.55.28
तथोक्तः प्राञ्जली राजा पुत्रं वव्रे गुणान्वितम् ।
यशस्विनं कीर्तिमन्तं तेजस्विनमरिन्दमम् ॥ ७.५५.२८ ॥
Assim interpelado, o rei, de mãos juntas, escolheu um filho dotado de virtudes — ilustre, renomado, radiante, dominador dos inimigos.
7.55.29
यस्य मूत्रं पुरीषं च क्लेदः स्वेदश्च काञ्चनम् ।
सर्वं भवेत्प्रसादाद्वै तादृशं तनयं वृणे ॥ ७.५५.२९ ॥
«Um filho cuja urina, excremento, humor e suor sejam todos de ouro — tal filho escolho, pela tua graça.»
7.55.30
तथा भविष्यतीत्युक्ते जज्ञे तस्योप्सितः सुतः ।
काञ्चनस्याकरः श्रीमान्प्रसादाद्वै सुकाङ्क्षितः ॥ ७.५५.३० ॥
Dito «Assim será», nasceu-lhe o filho desejado — uma mina de ouro, glorioso, muito desejado, pela graça.
7.55.31
रुदितस्य च नेत्राभ्यामपतत्तस्य नेत्रजम् ।
मूत्रं पुरीषं स्वेदश्च सर्वं भवति काञ्चनम्।
सुवर्णष्ठीविरित्येव तस्य नामाभवत्कृतम् ॥ ७.५५.३१ ॥
Quando chorava, as lágrimas que caíam de seus olhos, sua urina, fezes e suor tornavam-se todos ouro. Por isso recebeu o nome de Suvarṇaṣṭhīvi, "o que cospe ouro".
7.55.32
तस्मिन्वरप्रदानेन वर्धयत्यमितं धनम् ।
कारयामास नृपतिः सौवर्णं सर्वमीप्सितम् ॥ ७.५५.३२ ॥
Pela concessão daquela dádiva, sua riqueza crescia sem medida, e o rei mandou fazer de ouro tudo o que desejava.
7.55.33
गृहप्राकारदुर्गाणि ब्राह्मणावसथान्यपि ।
शय्यासनानि यानानि स्थालीपिठरभाजनम् ॥ ७.५५.३३ ॥
Casas, muralhas e fortalezas, as moradas dos brâmanes, leitos e assentos, veículos, pratos, panelas e vasilhas.
7.55.34
तस्य राज्ञोऽपि यद्वेश्म बाह्याश्चोपस्कराश्च ये ।
सर्वं तत्काञ्चनमयं कालेन परिवर्धितम् ॥ ७.५५.३४ ॥
O palácio daquele rei e todos os utensílios exteriores que lhe pertenciam, com o tempo, tornaram-se inteiramente de ouro.
7.55.35
अथ दस्युगणाः श्रुत्वा दृष्ट्वा चैनं तथाविधम् ।
सम्भूय तस्य नृपतेः समारब्धाश्चिकीर्षितुम् ॥ ७.५५.३५ ॥
Então, bandos de ladrões, ouvindo falar dele e vendo-o naquele estado, reuniram-se e puseram-se a fazer algo contra aquele rei.
7.55.36
केचित्तत्राब्रुवन्राज्ञः पुत्रं गृह्णीम वै स्वयम् ।
सोऽस्याकरः काञ्चनस्य तस्य यत्नं चरामहे ॥ ७.५५.३६ ॥
Ali alguns disseram: "Apoderemo-nos nós mesmos do filho do rei. Ele é uma mina de ouro; façamos um esforço por ele."
7.55.37
ततस्ते दस्यवो लुब्धाः प्रविश्य नृपतेर्गृहम् ।
राजपुत्रं तथाऽऽजह्रुः सुवर्णष्ठीविनं बलात् ॥ ७.५५.३७ ॥
Então aqueles ladrões gananciosos entraram na casa do rei e levaram à força o filho do rei, aquele que cuspia ouro.
7.55.38
गृह्यैनमनुपायज्ञा नीत्वाऽरण्यमचेतसः ।
हत्वा विशस्य चापश्यँ ल्लुब्धा वसु न किञ्चन ॥ ७.५५.३८ ॥
Aqueles tolos gananciosos, desconhecedores dos meios adequados, apoderaram-se dele, levaram-no à floresta, mataram-no e, tendo-o cortado, não encontraram riqueza alguma.
7.55.39
तस्य प्राणैर्विमुक्तस्य नष्टं तत्काञ्चनं वरम् ।
दस्यवश्च तदाऽन्योन्यं जघ्नुर्मूर्खा विचेतसः ॥ ७.५५.३९ ॥
Quando a vida o deixou, aquele excelente ouro também desapareceu; então aqueles ladrões tolos e insensatos feriram-se mutuamente até a morte.
7.55.40
हत्वा परस्परं नष्टाः कुमारं चाद्भुतं भुवि ।
असम्भाव्यं गता घोरं नरकं दुष्टकारिणः ॥ ७.५५.४० ॥
Tendo-se matado uns aos outros e perecido, foram, por causa daquele jovem maravilhoso na terra, ao inimaginável inferno terrível reservado aos malfeitores.
7.55.41
तं दृष्ट्वा निहतं पुत्रं वरदत्तं महातपाः ।
विललाप सुदुःखार्तो बहुधा करुणं नृपः ॥ ७.५५.४१ ॥
Ao ver seu filho Varadatta morto, o rei, grande asceta, atormentado por intensa dor, lamentou-se piedosamente de muitas maneiras.
7.55.42
विलपन्तं निशम्याथ पुत्रशोकहतं नृपम् ।
प्रत्यदृश्यत देवर्षिर्नारदस्तस्य सन्निधौ ॥ ७.५५.४२ ॥
Ao ouvir o rei lamentar-se, abatido pela dor do filho, o sábio divino Nārada apareceu então em sua presença.
7.55.43
उवाच चैनं दुःखार्तं विलपन्तमचेतसम् ।
सृञ्जयं नारदो यद्यत्तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ ७.५५.४३ ॥
Nārada falou a Sṛñjaya, atormentado pela dor, lamentando-se e fora de si: ouve, Yudhiṣṭhira, tudo o que ele disse.
7.55.44
त्यज शोकं महाराज वैक्लब्यं त्यज बुद्धिमन् ।
न मृतः शोचतो जीवेन्मुह्यतो वा नराधिप ॥ ७.५५.४४ ॥
Abandona a dor, grande rei; abandona o desalento, sábio. O morto não volta à vida pelo lamento nem pela confusão, senhor dos homens.
7.55.45
त्यज शोकं नृपश्रेष्ठ न शोचन्ति भवद्विधाः ।
वीरो भवान्महाराज ज्ञानवृद्धोऽपि मे मतः।
कामानामवितृप्तस्त्वं सृञ्जयेह मरिष्यसि ॥ ७.५५.४५ ॥
Abandona a dor, o melhor dos reis; homens como tu não se lamentam. És um herói, grande rei, e te considero velho em sabedoria. Sṛñjaya, insatisfeito em teus desejos, morrerás aqui mesmo.
7.55.46
यस्य चैते वयं गेहे उषिता ब्रह्मवादिनः ।
आविक्षितं मरुत्तं च मृतं सृञ्जय शुश्रुम ॥ ७.५५.४६ ॥
Em cuja casa nós, expositores do Veda, habitamos — Āvikṣit e Marutta, Sṛñjaya, ouvimos dizer, também morreram.
7.55.47
संवर्तो याजयामास स्पर्धया वै बृहस्पतेः ।
यस्मै राजर्षये प्रादाद्धनं स भगवान्प्रभुः।
हैमं हिमवतः पादं यियक्षोर्विविधैः सवैः ॥ ७.५५.४७ ॥
Saṃvarta conduziu um sacrifício por rivalidade com Bṛhaspati. Aquele senhor bendito deu riqueza àquele rei-sábio que desejava realizar diversos sacrifícios: a encosta dourada do Himālaya.
7.55.48
यस्य सेन्द्रामरगणा बृहस्पतिपुरोगमाः ।
देवा विश्वसृजः सर्वे यजनान्ते समासते।
यज्ञवाटस्य सौवर्णाः सर्वे चासन्परिच्छदाः ॥ ७.५५.४८ ॥
Ao fim do seu sacrifício, todos os deuses, liderados por Bṛhaspati, com Indra e a hoste dos imortais, e todos os criadores do mundo sentam-se juntos; e todos os adornos daquele recinto sacrificial eram de ouro.
7.55.49
यस्य सर्वं तदा ह्यन्नं मनोभिप्रायगं शुचि ।
कामतो बुभुजुर्विप्राः सर्वे चान्नार्थिनो द्विजाः।
पयो दधि घृतं क्षौद्रं भक्ष्यं भोज्यं च शोभनम् ॥ ७.५५.४९ ॥
Naquele tempo, todo o seu alimento era puro e vinha conforme o desejo da mente; os brâmanes comiam à vontade, e também todos os dvijas que buscavam comida. Leite, coalhada, ghee, mel, alimentos para mastigar e para saborear—tudo excelente.
7.55.50
यस्य यज्ञेषु सर्वेषु वासांस्याभरणानि च ।
ईप्सितान्युपतिष्ठन्ते प्रहृष्टान्वेदपारगान् ॥ ७.५५.५० ॥
Em todos os seus sacrifícios, vestes, ornamentos e coisas desejadas vinham por si mesmos, com alegria, até os brâmanes mestres dos Vedas.
7.55.51
मरुतः परिवेष्टारो मरुत्तस्याभवन्गृहे ।
आविक्षितस्य राजर्षेर्विश्वेदेवाः सभासदः ॥ ७.५५.५१ ॥
Os Marut eram os servidores na casa de Marutta; os Viśvadeva eram os membros da assembleia do rei-sábio Āvikṣit.
7.55.52
यस्य वीर्यवतो राज्ञः सुवृष्ट्या सस्यसम्पदः ।
हविर्भिस्तर्पिता येन सम्यक्क्लृप्तैर्दिवौकसः ॥ ७.५५.५२ ॥
Daquele rei poderoso, por cujas boas chuvas veio a abundância das colheitas, e por quem os habitantes do céu foram saciados com oferendas bem preparadas.
7.55.53
ऋषीणां च पितॄणां च देवानां सुखजीविनम् ।
ब्रह्मचर्यश्रुतिमुखैः सर्वैर्दानैश्च सर्वदा ॥ ७.५५.५३ ॥
Aquele que fazia viver felizes os sábios, os antepassados e os deuses, e que sempre dava todo tipo de dádivas, tendo a castidade e a audição dos Vedas à frente.
7.55.54
शयनासनपानानि स्वर्णराशीश्च दुस्त्यजाः ।
तत्सर्वममितं वित्तं दत्तं विप्रेभ्य इच्छया ॥ ७.५५.५४ ॥
Leitos, assentos, bebidas e montes de ouro difíceis de abandonar—toda essa riqueza imensurável ele deu aos brâmanes conforme o desejo deles.
7.55.55
सोनुध्यातस्तु शक्रेण प्रजाः कृत्वा निरामयाः ।
श्रद्दधानो जिताँल्लोकान्गतः पुण्यदुहोऽक्षयान् ॥ ७.५५.५५ ॥
Favorecido por Indra, tendo tornado seus súditos livres de doenças, cheio de fé, foi aos mundos que conquistara, onde estão as vacas inesgotáveis do mérito (puṇya).
7.55.56
सप्रजः सनृपामात्यः सदारापत्यबान्धवः ।
यौवनेन सहस्राब्दं मरुत्तो राज्यमन्वशात् ॥ ७.५५.५६ ॥
Com seus súditos, reis e ministros, com esposas, filhos e parentes, Marutta governou o reino em sua juventude por mil anos.
7.55.57
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः।
अयज्वानमदक्षिण्यमभि श्वैत्येत्युदाहरत् ॥ ७.५५.५७ ॥
Mesmo que ele tivesse morrido, ó Sṛñjaya, é quatro vezes mais auspicioso para ti. Tens mais mérito do que um filho traria; não lamentes o teu filho. Sobre aquele que não sacrifica e não dá oferendas, ele proferiu a palavra 'Śvaitya'.