ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.62.1
मान्धतारं यौवनाश्वं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यं देवावश्विनौ गर्भे पितुः पार्श्वे चकर्षतुः ॥ ७.६२.१ ॥
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ସୃଞ୍ଜୟ, ଯୌବନାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ମାନ୍ଧାତା ମୃତ ହୋଇଥିଲେ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ; ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତାଙ୍କୁ ପିତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଗର୍ଭରୁ ବାହାର କରିଥିଲେ।
7.62.2
मृगयां विचरन्राजा तृषितः क्लान्तवाहनः ।
धूमं दृष्ट्वाऽगमत्सत्रं पृषदाज्यमवाप सः ॥ ७.६२.२ ॥
ଶିକାରରେ ବୁଲୁଥିବା ରାଜା ତୃଷ୍ଣିତ ଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ବାହନମାନେ କ୍ଳାନ୍ତ ଥିଲେ; ଧୂଆଁ ଦେଖି ସେ ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଦହି ଓ ଘିଅ ପାଇଲେ।
7.62.3
तं दृष्ट्वा युवनाश्वस्य जठरे रविसन्निभम् ।
गर्भं निरूहतुर्देवावश्विनौ भिषजां वरौ ॥ ७.६२.३ ॥
ଯୌବନାଶ୍ୱଙ୍କ ଉଦରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଗର୍ଭ ଦେଖି, ବୈଦ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁଇ ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତାହାକୁ ବାହାର କଲେ।
7.62.4
तं दृष्ट्वा पितुरुत्सङ्गे शयानं देववर्चसम् ।
अन्योन्यमब्रुवन्देवाः कमयं धास्यतीति वै ॥ ७.६२.४ ॥
ପିତାଙ୍କ କୋଳରେ ଶୋଇଥିବା ଦେବତା ସଦୃଶ ତେଜସ୍ୱୀ ସେହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ: 'ଏ କାହାକୁ ସ୍ତନପାନ କରାଇବ?'
7.62.5
मामेवायं धयत्वङ्ग इति ह स्माह वासवः ।
ततोङ्गुलिभ्यो हीन्द्रस्य प्रादुरासीत्पयोऽमृतम् ॥ ७.६२.५ ॥
'ଏ ମୋ ପାଖରୁ ହିଁ ସ୍ତନପାନ କରୁ' ବୋଲି ବାସବ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ; ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠିରୁ ଅମୃତ ସଦୃଶ ଦୁଗ୍ଧ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
7.62.6
मां धास्यतीति कारण्याद्यदिन्द्रो ह्यन्वकम्पयत् ।
तस्मात्तु मान्धातेत्येवं नाम तस्याद्भुतं कृतम् ॥ ७.६२.६ ॥
'ମୋଠାରୁ ହିଁ ସ୍ତନପାନ କରିବ' ଏହି କରୁଣାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ରବିତ ହେଲେ; ତେଣୁ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶିଶୁର ନାମ 'ମାନ୍ଧାତା' ରଖାଯାଇଥିଲା।
7.62.7
ततस्तु धारां पयसो घृतस्य च महात्मनः ।
तस्यास्ये यौवनाश्वस्य पाणिरिन्द्रस्य चास्रवत् ॥ ७.६२.७ ॥
ଏତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ଯୌବନାଶ୍ୱଙ୍କ ମୁଖରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ଦୁଗ୍ଧ ଓ ଘିଅର ଧାରା ବହିଲା।
7.62.8
अपिबत्पाणिमिन्द्रस्य स चाप्यह्गाऽभ्यवर्धत ।
सोऽभवद्द्वादशसमो द्वादशाहेन वीर्यवान् ॥ ७.६२.८ ॥
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତ ପାନ କଲେ; ଏକ ଦିନରେ ସେ ବଢ଼ିଗଲେ। ବାର ଦିନରେ ସେ ବାର ବର୍ଷ ବୟସର ସମାନ ବଳବାନ ହେଲେ।
7.62.9
इमां च पृथिवीं कृत्स्नामेकाह्ना स व्यजीजयत् ।
धर्मात्मा धृतिमान्वीरः सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ॥ ७.६२.९ ॥
ଧର୍ମାତ୍ମା, ଧୈର୍ଯ୍ୟବାନ, ବୀର, ସତ୍ୟସନ୍ଧ, ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ ସେ ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ଦିନରେ ଜୟ କଲେ।
7.62.10
जनमेजयं सुधन्वानं गयं पूरुं बृहद्रथम् ।
असितं च नृगं चैव मान्धाता मानवोऽजयत् ॥ ७.६२.१० ॥
ମନୁବଂଶୀ ମାନ୍ଧାତା ଜନମେଜୟ, ସୁଧନ୍ୱା, ଗୟ, ପୁରୁ, ବୃହଦ୍ରଥ, ଅସିତ ଓ ନୃଗଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କଲେ।
7.62.11
उदेति च यतः सूर्यो यत्र च प्रतितिष्ठति ।
तत्सर्वं यौवनाश्वस्य मान्धातुः क्षेत्रमुच्यते ॥ ७.६२.११ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠୁ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଯେଉଁଠାରେ ଅସ୍ତ ଯାଆନ୍ତି, ତାହା ସମସ୍ତ ଯୌବନାଶ୍ୱ ମାନ୍ଧାତାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର ବୋଲି କଥିତ।
7.62.12
सोऽश्वमेधशतैरिष्ट्वा राजसूयशतेन च ।
अददद्रोहितान्मत्स्यान्ब्राह्मणेभ्यो विशाम्पते ॥ ७.६२.१२ ॥
ସେ ଶହ ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶହ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରି, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ରୋହିତ ମାଛ ଦାନ କଲେ।
7.62.13
हैरण्यान्योजनोत्सेधानायताञ्शतयोजनम् ।
बहुप्रकारान्सुस्वादून्भक्ष्यभोज्यान्नपर्वतान् ॥ ७.६२.१३ ॥
ଏକ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଶହେ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ସୁନାର, ବହୁ ପ୍ରକାରର ଅତି ସୁସ୍ବାଦୁ ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ ଓ ଅନ୍ନର ପର୍ବତ।
7.62.14
अतिरिक्तं ब्राह्मणेभ्यो भुञ्जानो हीयते जनः ॥ ७.६२.१४ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେବା ପରେ ଉଦ୍ବୃତ୍ତ ଖାଉଥିବା ମନୁଷ୍ୟ କ୍ଷୟ ପାଏ।
7.62.15
भक्ष्यान्नपाननिचयाः शुशुभुस्त्वन्नपर्वताः ।
घृतहदाः सूपपङ्का दधिफेनां गुडोदकाः ॥ ७.६२.१५ ॥
ଭକ୍ଷ୍ୟ, ଅନ୍ନ ଓ ପାନୀୟର ରାଶି ଶୋଭା ପାଇଲା; ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ନ ପର୍ବତ ଥିଲା। ଘିଅର ହ୍ରଦ, ଡାଲିର ପଙ୍କ, ଦହିର ଫେଣ ଓ ଗୁଡ଼ର ଜଳ ଥିଲା।
7.62.16
रुरुधुः पर्वतान्नद्यो मधुक्षीरवहाः शुभाः ।
देवासुरा नरा यक्षा गन्धर्वोरगपक्षिणः ॥ ७.६२.१६ ॥
ମହୁ ଓ କ୍ଷୀର ବହୁଥିବା ଶୁଭ ନଦୀମାନେ ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ଘେରିଲେ; ଦେବତା, ଅସୁର, ମନୁଷ୍ୟ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ (ସେଠାକୁ ଆସିଲେ)।
7.62.17
विप्रास्तत्रागताश्चासन्वेदवेदाङ्गपारगाः ।
ब्राह्मणा ऋषयश्चापि नासंस्तत्राविपश्चितः ॥ ७.६२.१७ ॥
ସେଠାକୁ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବିପ୍ରମାନେ ଆସିଥିଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, କେହି ଅଜ୍ଞ ନଥିଲେ।
7.62.18
समुद्रान्तां वसुमतीं वसुपूर्णां तु सर्वतः ।
स तां ब्राह्मणसात्कृत्वा जगाम स्वान्गृहान्प्रति ॥ ७.६२.१८ ॥
ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ, ସବୁଆଡ଼େ ଧନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଅଧୀନ କରି ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
7.62.19
राजाऽपि विविधैरिष्ट्वा यज्ञैर्विविधदक्षिणैः ।
गतः पुण्यकृतां लोकान्व्याप्य स्वयशसा दिशः ॥ ७.६२.१९ ॥
ରାଜା ମଧ୍ୟ ବିବିଧ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ବିବିଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ନିଜ ଯଶରେ ଦିଗସମୂହ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି, ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
7.62.20
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः।
अयज्वानमदक्षिण्यमभि श्वैत्येत्युदाहरत् ॥ ७.६२.२० ॥
ହେ ସୃଞ୍ଜୟ, ସେ ଯଦି ମରି ଥାଆନ୍ତା, ତେବେ ସେ ତୁମଠାରୁ ଚାରିଗୁଣ ଭାଗ୍ୟବାନ; ତୁମ ପାଇଁ ପୁତ୍ରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟବାନ। ତୁମ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଶୋକ କରନାହିଁ। ଯଜ୍ଞ ନକରିବା ଓ ଦକ୍ଷିଣା ନଦେବା ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁ ଆଡ଼କୁ ଯାଏ, ଏହା ସେ କହିଲେ।