Mahābhārata · Adhyāya 7.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.62.1
मान्धतारं यौवनाश्वं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यं देवावश्विनौ गर्भे पितुः पार्श्वे चकर्षतुः ॥ ७.६२.१ ॥
Nārada sprach: O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass Māndhātṛ, der Sohn Yauvanāśvas, tot war, den die beiden Götter, die Aśvins, aus dem Leib an der Seite des Vaters herauszogen.
7.62.2
मृगयां विचरन्राजा तृषितः क्लान्तवाहनः ।
धूमं दृष्ट्वाऽगमत्सत्रं पृषदाज्यमवाप सः ॥ ७.६२.२ ॥
Der König, auf der Jagd umherirrend, war durstig und seine Reittiere erschöpft; als er Rauch sah, ging er zur Opfersitzung und erhielt dort Quark und geklärte Butter.
7.62.3
तं दृष्ट्वा युवनाश्वस्य जठरे रविसन्निभम् ।
गर्भं निरूहतुर्देवावश्विनौ भिषजां वरौ ॥ ७.६२.३ ॥
Als sie den Embryo im Bauch Yauvanāśvas sahen, der wie die Sonne strahlte, zogen die beiden Götter, die Aśvins, die besten der Ärzte, ihn heraus.
7.62.4
तं दृष्ट्वा पितुरुत्सङ्गे शयानं देववर्चसम् ।
अन्योन्यमब्रुवन्देवाः कमयं धास्यतीति वै ॥ ७.६२.४ ॥
Als sie ihn im Schoß seines Vaters liegen sahen, gottgleich strahlend, sprachen die Götter zueinander: 'Wen wird dieser stillen?'
7.62.5
मामेवायं धयत्वङ्ग इति ह स्माह वासवः ।
ततोङ्गुलिभ्यो हीन्द्रस्य प्रादुरासीत्पयोऽमृतम् ॥ ७.६२.५ ॥
'Er soll nur von mir trinken', sprach Vāsava, Indra; da kam aus den Fingern Indras Milch hervor, Ambrosia.
7.62.6
मां धास्यतीति कारण्याद्यदिन्द्रो ह्यन्वकम्पयत् ।
तस्मात्तु मान्धातेत्येवं नाम तस्याद्भुतं कृतम् ॥ ७.६२.६ ॥
Von Mitleid bewegt bei dem Gedanken 'Er wird von mir saugen', war Indra gerührt; daher erhielt jenes wunderbare Kind den Namen Māndhātṛ.
7.62.7
ततस्तु धारां पयसो घृतस्य च महात्मनः ।
तस्यास्ये यौवनाश्वस्य पाणिरिन्द्रस्य चास्रवत् ॥ ७.६२.७ ॥
Da floss aus Indras Hand ein Strom von Milch und Ghee in den Mund des großmütigen Yauvanāśva.
7.62.8
अपिबत्पाणिमिन्द्रस्य स चाप्यह्गाऽभ्यवर्धत ।
सोऽभवद्द्वादशसमो द्वादशाहेन वीर्यवान् ॥ ७.६२.८ ॥
Er trank aus Indras Hand, wuchs an einem Tag, und in zwölf Tagen wurde er so mächtig wie ein Zwölfjähriger.
7.62.9
इमां च पृथिवीं कृत्स्नामेकाह्ना स व्यजीजयत् ।
धर्मात्मा धृतिमान्वीरः सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ॥ ७.६२.९ ॥
Dieser gerechte, standhafte Held, wahrhaftig und selbstbeherrscht, eroberte an einem einzigen Tag diese ganze Erde.
7.62.10
जनमेजयं सुधन्वानं गयं पूरुं बृहद्रथम् ।
असितं च नृगं चैव मान्धाता मानवोऽजयत् ॥ ७.६२.१० ॥
Māndhātṛ, der Mann aus Manus Geschlecht, besiegte Janamejaya, Sudhanvan, Gaya, Pūru, Bṛhadratha, Asita und Nṛga.
7.62.11
उदेति च यतः सूर्यो यत्र च प्रतितिष्ठति ।
तत्सर्वं यौवनाश्वस्य मान्धातुः क्षेत्रमुच्यते ॥ ७.६२.११ ॥
Das ganze Land, von wo die Sonne aufgeht bis wo sie untergeht, heißt das Gebiet des Māndhātṛ, des Sohnes des Yauvanāśva.
7.62.12
सोऽश्वमेधशतैरिष्ट्वा राजसूयशतेन च ।
अददद्रोहितान्मत्स्यान्ब्राह्मणेभ्यो विशाम्पते ॥ ७.६२.१२ ॥
Nachdem er hundert Pferdeopfer und hundert königliche Weihen vollzogen hatte, gab er den Brahmanen rote Fische, o Herr des Volkes.
7.62.13
हैरण्यान्योजनोत्सेधानायताञ्शतयोजनम् ।
बहुप्रकारान्सुस्वादून्भक्ष्यभोज्यान्नपर्वतान् ॥ ७.६२.१३ ॥
Berge aus Speisen, zum Essen, Kauen und Trinken, vielerlei Art und sehr schmackhaft, aus Gold, ein Yojana hoch und hundert Yojanas lang.
7.62.14
अतिरिक्तं ब्राह्मणेभ्यो भुञ्जानो हीयते जनः ॥ ७.६२.१४ ॥
Ein Mensch, der das Übriggebliebene nach der Gabe an die Brahmanen isst, verringert sich.
7.62.15
भक्ष्यान्नपाननिचयाः शुशुभुस्त्वन्नपर्वताः ।
घृतहदाः सूपपङ्का दधिफेनां गुडोदकाः ॥ ७.६२.१५ ॥
Haufen von Speise, Korn und Trank leuchteten; es waren Berge von Nahrung, mit Seen aus Butterschmalz, Sümpfen aus Brühe, Schaum aus Quark und Wasser aus Melasse.
7.62.16
रुरुधुः पर्वतान्नद्यो मधुक्षीरवहाः शुभाः ।
देवासुरा नरा यक्षा गन्धर्वोरगपक्षिणः ॥ ७.६२.१६ ॥
Glückbringende Flüsse, die Honig und Milch führten, umgaben die Berge; Götter, Asuras, Menschen, Yakṣas, Gandharvas, Schlangen und Vögel kamen dorthin.
7.62.17
विप्रास्तत्रागताश्चासन्वेदवेदाङ्गपारगाः ।
ब्राह्मणा ऋषयश्चापि नासंस्तत्राविपश्चितः ॥ ७.६२.१७ ॥
Gelehrte Brahmanen, die die Veden und ihre Glieder beherrschten, kamen dorthin; auch Brahmanen und Weise waren anwesend, und keiner war unwissend.
7.62.18
समुद्रान्तां वसुमतीं वसुपूर्णां तु सर्वतः ।
स तां ब्राह्मणसात्कृत्वा जगाम स्वान्गृहान्प्रति ॥ ७.६२.१८ ॥
Nachdem er die Erde, die bis zum Ozean reicht und überall voller Reichtum ist, den Brahmanen übergeben hatte, ging er zu seinen Häusern zurück.
7.62.19
राजाऽपि विविधैरिष्ट्वा यज्ञैर्विविधदक्षिणैः ।
गतः पुण्यकृतां लोकान्व्याप्य स्वयशसा दिशः ॥ ७.६२.१९ ॥
Auch der König ist, nachdem er mit verschiedenen Opfern und verschiedenen Dakṣiṇās geopfert hat, in die Welten der Verdienstvollen gegangen, seinen Ruhm über die Himmelsrichtungen verbreitend.
7.62.20
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः।
अयज्वानमदक्षिण्यमभि श्वैत्येत्युदाहरत् ॥ ७.६२.२० ॥
O Sṛñjaya, wenn er gestorben ist, ist er viermal glücklicher als du; für dich ist er sogar verdienstvoller als ein Sohn. Betrauere deinen Sohn nicht. Wer nicht geopfert und keine Dakṣiṇā gegeben hat, geht dem Tod entgegen, so sprach er.