महाभारत · अध्याय 7.80
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.80.1
धार्तराष्ट्रस्य तं मन्त्रं स्मरन्नेव धनञ्जयः ।
प्रतिज्ञामात्मनो रक्षन्मुमोहाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.८०.१ ॥
धृतराष्ट्रपुत्रांची ती मसलत आठवून, आपली प्रतिज्ञा राखत असतानाही, अचिंत्यपराक्रमी धनंजय मोहित झाला.
7.80.2
तं तु शोकेन सन्तप्तं स्वप्ने कपिवरध्वजम् ।
आससाद महातेजा ध्यायन्तं गरुडध्वजः ॥ ७.८०.२ ॥
शोकाने संतप्त आणि स्वप्नात ध्यान करणाऱ्या, कपिश्रेष्ठ ध्वज असलेल्या त्याच्याजवळ महातेजस्वी गरुडध्वज (कृष्ण) आले.
7.80.3
प्रत्युत्थानं च कृष्णस्य सर्वावस्थासु फल्गुनः ।
न लोपयति धर्मात्मा भक्त्या प्रेम्णा च सर्वदा ॥ ७.८०.३ ॥
सर्व परिस्थितीत धर्मात्मा फाल्गुन भक्ती आणि प्रेमाने कृष्णाला उठून मान देणे कधीही सोडत नाही.
7.80.4
प्रत्युत्थाय च गोविन्दं स्वं तस्मै चासनं ददौ ।
न चासने स्वयं बुद्धिं बीभत्सुर्व्यदधात्तदा ॥ ७.८०.४ ॥
उठून गोविंदाला आपले आसन दिले; त्या वेळी बीभत्सूने स्वतः आसनावर बसण्याचा विचार केला नाही.
7.80.5
ततः कृष्णो महातेजा जानँल्लोकस्य निश्चयम् ।
कुन्तीपुत्रमिदं वाक्यमासीनः स्थितमब्रवीत् ॥ ७.८०.५ ॥
तेव्हा महातेजस्वी कृष्ण, जगताचा निश्चय जाणून, बसलेले असताना उभ्या असलेल्या कुंतीपुत्राला हे वचन म्हणाले.
7.80.6
मा विषादे मनः पार्थ कृथाः कालो हि दुर्जयः ।
कालः सर्वाणि भूतानि नियच्छति भवाभवे ॥ ७.८०.६ ॥
हे पार्था, मन विषादात ठेवू नकोस; काल खरोखरच दुर्जय आहे. कालच सर्व प्राण्यांना उत्पत्ती आणि नाशात नियंत्रित करतो.
7.80.7
किमर्थं च विषादस्ते तद्ब्रूहि द्विपदां वर ।
न शोच्यं विदुषां श्रेष्ठ शोकः कार्यविनाशनः ॥ ७.८०.७ ॥
तुला विषाद का झाला आहे? ते कारण सांग, हे द्विपादांमध्ये श्रेष्ठा. हे विद्वानांमध्ये श्रेष्ठा, शोक करणे योग्य नाही; शोक कार्याचा नाश करतो.
7.80.8
यत्तु कार्यं भवेत्कार्यं कर्मणा तत्समाचर ।
हीनचेष्टस्य यः शोकः स हि शत्रुर्धनञ्जय ॥ ७.८०.८ ॥
जे कर्तव्य आहे ते कर्माने नीट कर. हे धनंजया, निष्क्रिय माणसाला होणारा शोक हाच खरा शत्रू.
7.80.9
शोचन्नन्दयते शत्रून्कर्शयत्यपि बान्धवान् ।
क्षीयते च नरस्तस्मान्न त्वं शोचितुमर्हसि ॥ ७.८०.९ ॥
शोक करणारा माणूस शत्रूंना आनंदित करतो, बांधवांनाही कृश करतो; तो स्वतःही क्षीण होतो. म्हणून तुला शोक करणे योग्य नाही.
7.80.10
इत्युक्तो वासुदेवेन बीभत्सुरपराजितः ।
आबभाषे तदा विद्वानिदं वचनमर्थवत् ॥ ७.८०.१० ॥
वासुदेवाने असे सांगितल्यावर अपराजित बीभत्सु (अर्जुन) विद्वानासारखा तेव्हा हे अर्थपूर्ण वचन बोलला.
7.80.11
मया प्रतिज्ञा महती जयद्रथवधे कृता ।
श्वोऽस्मि हन्ता दुरात्मानं पुत्रघ्नमिति केशव ॥ ७.८०.११ ॥
हे केशवा, जयद्रथवधाची मी मोठी प्रतिज्ञा केली आहे: उद्या मी त्या दुरात्म्याला, पुत्रघातकाला ठार मारीन.
7.80.12
मत्प्रतिज्ञाविघातार्थं धार्तराष्ट्रैः किलाच्युत ।
पृष्ठतः सैन्धवः कार्यः सर्वैर्गुप्तो महारथैः ॥ ७.८०.१२ ॥
हे अच्युता, माझी प्रतिज्ञा विफल करण्यासाठी धृतराष्ट्राचे पुत्र सैंधवाला (जयद्रथाला) मागे ठेवतील आणि सर्व महारथींकडून त्याचे रक्षण करवतील.
7.80.13
दश चैका च ताः कृष्ण अक्षौहिण्यः सुदुर्जयाः ।
हतावशेषास्तत्रेमा हन्त माधव सङ्ख्यया ॥ ७.८०.१३ ॥
हे कृष्णा, दहा आणि एक अक्षौहिणी सेना — अत्यंत दुर्जय — तिथे मारले गेल्यानंतर उरलेल्या या; अरेरे माधवा, संख्येने इतकेच उरले आहेत.
7.80.14
ताभिः परिवृतः सङ्ख्ये सर्वैश्चैव महारथैः ।
कथं शक्येत सन्द्रष्टुं दुरात्मा कृष्ण सैन्धवः ॥ ७.८०.१४ ॥
हे कृष्णा, त्या सर्वांनी आणि सर्व महारथींनी वेढलेल्या दुरात्मा सैंधवाला युद्धात कसे पाहता येईल?
7.80.15
प्रतिज्ञापारणं चापि न भविष्यति केशव ।
प्रतिज्ञायां च हीनायां कथं जीवति मद्विधः ॥ ७.८०.१५ ॥
हे केशवा, प्रतिज्ञेची पूर्तताही होणार नाही. प्रतिज्ञा अपूर्ण राहिल्यावर माझ्यासारखा माणूस कसा जगेल?
7.80.16
दुःखापायस्य मे वीर विकाङ्क्षा परिवर्तते ।
द्रुतं च याति सविता तत एतद्ब्रवीम्यहम् ॥ ७.८०.१६ ॥
हे वीरा, दुःखातून मुक्त होण्याची माझी आकांक्षा डळमळत आहे; सूर्य वेगाने जात आहे; म्हणूनच मी हे सांगतो.
7.80.17
शोकस्थानं तु तच्छ्रुत्वा पार्थस्य द्विजकेतनः ।
संस्पृश्याम्भस्ततः कृष्णः प्राङ्मुखः समवस्थितः ॥ ७.८०.१७ ॥
पार्थाचे शोककारण ऐकून, पक्षिध्वज कृष्णाने पाण्याला स्पर्श केला, मग पूर्वाभिमुख होऊन स्थिरपणे उभा राहिला.
7.80.18
इदं वाक्यं महातेजा बभाषे पुष्करेक्षणः ।
हितार्थं पाण्डुपुत्रस्य सैन्धवस्य वधे कृती ॥ ७.८०.१८ ॥
महातेजस्वी कमलनयन कृष्णाने हे वचन सांगितले — पांडुपुत्राच्या हितासाठी, सैंधवाच्या वधात कुशल होऊन.
7.80.19
पार्थ पाशुपतं नाम परमास्त्रं सनातनम् ।
येन सर्वान्मृधे देत्याञ्जघ्ने देवो महेश्वरः ॥ ७.८०.१९ ॥
हे पार्था, पाशुपत नावाचे परम आणि सनातन अस्त्र आहे; ज्याने महेश्वर देवाने युद्धात सर्व दैत्यांचा वध केला.
7.80.20
यदि तद्विदितं तेऽद्य श्वो हन्ताऽसि जयद्रथम् ।
अथ ज्ञातं प्रपद्यस्य मनसा वृषभध्वजम् ॥ ७.८०.२० ॥
हे जर तुला आज ठाऊक असेल तर उद्या तू जयद्रथाचा वध करशील; आणि ठाऊक नसेल तर मनाने वृषभध्वजाला शरण जा.
7.80.21
तं देवं मनसा ध्यात्वा जोषमास्स्व धनञ्जय ।
ततस्तस्य प्रसादात्त्वं भक्त्या प्राप्स्यसि तन्महत् ॥ ७.८०.२१ ॥
हे धनंजया, त्या देवाचे मनाने ध्यान करून शांत बस; मग त्याच्या प्रसादाने, भक्तीने, तू ते महान फळ मिळवशील.
7.80.22
ततः कृष्णवचः श्रुत्वा संस्पृश्याम्भो धनञ्जयः ।
भूमावासीन एकाग्रो जगाम मनसा भवम् ॥ ७.८०.२२ ॥
कृष्णाचे वचन ऐकून, पाण्याला स्पर्श करून, धनंजय जमिनीवर बसून एकाग्र होऊन मनाने भवाकडे गेला.
7.80.23
ततः प्रणिहितो ब्राह्मे मुहूर्ते शुभलक्षणे ।
आत्मानमर्जुनोऽपश्यद्गने सहकेशवम् ॥ ७.८०.२३ ॥
मग एकाग्र झालेल्या अर्जुनाने शुभलक्षणी ब्राह्म मुहूर्तावर अग्नीत केशवासह स्वतःला पाहिले.
7.80.24
पुण्यं हिमवतः पादं मणिमन्तं च पर्वतम् ।
ज्योतिर्भिश्च समाकीर्णं सिद्धचारणसेवितम् ॥ ७.८०.२४ ॥
हिमालयाचा पवित्र पायथा आणि मणिमंत पर्वत, प्रकाशांनी भरलेला, सिद्ध आणि चारणांनी सेवित.
7.80.25
वायुवेगगतिः पार्थः खं भेजे सहकेशवः ।
केशवेन गृहीतः स दक्षिणे विभुना भुजे ॥ ७.८०.२५ ॥
वाऱ्याच्या वेगाने जाणारा पार्थ (अर्जुन) केशवासह आकाशात गेला. सर्वसमर्थ केशवाने त्याला उजव्या बाहूने धरले.
7.80.26
प्रेक्षमाणो बहून्भावाञ्जगामाद्भुतदर्शनान् ।
उदीच्यां दिशि धर्मात्मा सोपश्यच्छ्वेतपर्वतम् ॥ ७.८०.२६ ॥
अनेक अद्भुत दृश्ये पाहत तो पुढे गेला. त्या धर्मात्म्याने उत्तर दिशेला श्वेतपर्वत पाहिला.
7.80.27
कुबेरस्य विराहे च नलिनीं पद्मभूषिताम् ।
सरिच्छ्रेष्ठां च तां गङ्गां वीक्षमाणो बहूदकाम् ॥ ७.८०.२७ ॥
कुबेराच्या प्रदेशातील कमळांनी शोभलेली नलिनी आणि नद्यांमध्ये श्रेष्ठ, विपुल जलाने भरलेली ती गंगा पाहत तो पुढे गेला.
7.80.28
सदा पुष्पफलैर्वृक्षैरुपेतां स्फटिकोपलाम् ।
सिंहव्याघ्रसमाकीर्णां नानामृगसमाकुलाम् ॥ ७.८०.२८ ॥
सदैव पुष्पे व फळे देणाऱ्या वृक्षांनी युक्त, स्फटिकासारख्या शिळांनी भरलेले, सिंह व वाघांनी व्याप्त, नाना प्रकारच्या मृगांनी भरलेले.
7.80.29
पुण्याश्रमवतीं रम्यां मनोज्ञाण्डजसेविताम् ।
मन्दरस्य प्रदेशांश्च किन्नरोद्गीतनादितान् ॥ ७.८०.२९ ॥
पवित्र आश्रमांनी युक्त, रमणीय, सुंदर पक्ष्यांनी सेवित असा तो पर्वत; आणि किन्नरांच्या गीतांनी दुमदुमलेले मंदराचे प्रदेश.
7.80.30
हेमरूप्यमयैः शृङ्गैर्नानौषधिविदीपितान् ।
तथा मन्दारवृक्षैश्च पुष्पितैरुपशोभितान्। ॥ ७.८०.३० ॥
सोन्या-चांदीच्या शिखरांनी युक्त, नाना औषधींनी उजळलेले, आणि फुललेल्या मंदार वृक्षांनी शोभणारे.
7.80.31
स्निग्धाञ्जनचयाकारं सम्प्राप्तः कालपर्वतम् ।
ब्रह्मतुङ्गं नदीश्चान्यास्तथा जनपदानपि ॥ ७.८०.३१ ॥
गुळगुळीत काजळाच्या राशीसारख्या आकाराच्या कालपर्वतावर आणि ब्रह्मतुंगावर पोहोचून, इतर नद्या व जनपदांनाही.
7.80.32
स तुङ्गं शतशृङ्गं च शर्यातिवनमेव च ।
पुण्यमश्वशिरस्थानं स्थानमाथर्वणस्य च ॥ ७.८०.३२ ॥
तो तुंग व शतशृंग पर्वत, शर्यातिवन, पवित्र अश्वशिर स्थान आणि आथर्वणाचे स्थान येथेही गेला.
7.80.33
वृषदंशं च शैलेन्द्रं महामन्दरमेव च ।
अप्सरोभिः समाकीर्णं किन्नरैश्चोपशोभितम् ॥ ७.८०.३३ ॥
वृषदंश, शैलेंद्र आणि महामंदर पर्वत, जे अप्सरांनी भरलेले आणि किन्नरांनी शोभिवंत होते.
7.80.34
तस्मिञ्शैले व्रजन्पार्थः सकृष्णः समवैक्षत ।
शुभैः प्रस्रवणैर्जुष्टां हेमधातुविभूषिताम् ॥ ७.८०.३४ ॥
त्या पर्वतावरून जाताना पार्थाने कृष्णासह पाहिले; ते शुभ झऱ्यांनी युक्त आणि सुवर्णधातूंनी शोभिवंत होते.
7.80.35
चन्द्ररश्मिप्रकाशाङ्गीं पृथिवीं पुरमालिनीम् ।
समुद्रांश्चाद्भुताकारानपश्यद्बहुलाकरान् ॥ ७.८०.३५ ॥
चंद्रकिरणांसारखे तेजस्वी अंग असलेली, नगरमाला धारण केलेली पृथ्वी, आणि अद्भुत आकाराचे, खाणींनी समृद्ध समुद्र त्याने पाहिले.
7.80.36
वियद्द्यां पृथिवीं चैव तथा विष्णुपदं व्रजन् ।
विस्मितः सह कृष्णेन क्षिप्तो बाण इवाभ्यगात् ॥ ७.८०.३६ ॥
आकाश, पृथ्वी आणि विष्णुपदाकडे जात असताना, कृष्णासह विस्मित होऊन सोडलेल्या बाणासारखा तो पुढे गेला.
7.80.37
ग्रहनक्षत्रसोमानां सूर्याग्न्योश्च समत्विषम् ।
अपश्यत तदा पार्थो ज्वलन्तमिव पर्वतम् ॥ ७.८०.३७ ॥
तेव्हा पार्थाने ग्रह, नक्षत्रे, चंद्र, सूर्य आणि अग्नी यांच्यासमान तेजाचा, जळणाऱ्या पर्वतासारखा एक पाहिला.
7.80.38
समासाद्य तु तं शैलं शैलाग्रे समवस्थितम् ।
तपोनित्यं महात्मानमपश्यद्वॄषभध्वजम्। ॥ ७.८०.३८ ॥
त्या पर्वताजवळ पोहोचून त्याने शिखरावर स्थिर उभे असलेल्या, सदैव तपात रत असलेल्या, वृषभध्वज महात्म्याला पाहिले.
7.80.39
सहस्रमिव सूर्याणां दीप्यमानं स्वतेजसा ।
शूलिनं जटिलं गौरं वल्कलाजिनवाससम् ॥ ७.८०.३९ ॥
आपल्या तेजाने हजार सूर्यांप्रमाणे तळपणारे, त्रिशूलधारी, जटाधारी, गौरवर्णी, वल्कल आणि मृगचर्म परिधान केलेले.
7.80.40
नयनानां सहस्रैश्च विचित्राङ्गं महौजसम् ।
पार्वत्या सहितं देवं भूतसङ्घैश्च भास्वरैः ॥ ७.८०.४० ॥
हजारो डोळे असलेले, विचित्र अंगांचे, महापराक्रमी देव पार्वतीसह, तेजस्वी भूतगणांनी वेढलेले होते.
7.80.41
गीतवादित्रसन्नादैर्हास्यलास्यसमन्वितम् ।
वग्लितास्फोटितोत्क्रुष्टैः पुण्यैर्गन्धैश्च सेवितम् ॥ ७.८०.४१ ॥
गीत आणि वाद्यांच्या नादाने, हास्य आणि नृत्याने युक्त, आरोळ्या, टाळ्या व जयघोषांनी, पवित्र सुगंधांनी सेवित.
7.80.42
स्तूयमानं स्तवैर्दिव्यैर्ऋषिभिर्ब्रह्मवादिभिः ।
गोप्तारं सर्वभूतानामीशानं वरदं शिवम् ॥ ७.८०.४२ ॥
दिव्य स्तोत्रांनी ब्रह्मवादी ऋषींकडून स्तुती केली जाणारे, सर्व भूतांचे रक्षक, ईशान, वरदाता, शिव.
7.80.43
वासुदेवस्तु तं दृष्ट्वा जगाम शिरसा क्षितिम् ।
पार्थेन सह धर्मात्मा गृणन्ब्रह्म सनातनम् ॥ ७.८०.४३ ॥
वासुदेवांनी त्यांना पाहून मस्तकाने भूमीवर नमन केले; धर्मात्मा पार्थांसह सनातन ब्रह्माची स्तुती करत.
7.80.44
लोकादिं विश्वकर्माणमजमीशानमव्ययम् ।
मनसः परमं योनिं खं वायुं ज्योतिषां निधिम् ॥ ७.८०.४४ ॥
लोकांचे आदी, विश्वकर्मा, अजन्मा, ईश्वर, अव्यय; मनाचे परम उगमस्थान, आकाश, वायू, प्रकाशांचा निधी.
7.80.45
स्रष्टारं वारिधाराणां भुवश्च प्रकृतिं पराम् ।
देवदानवयक्षाणां मानवानां च शासकम् ॥ ७.८०.४५ ॥
जलधारांचा निर्माता, पृथ्वीची परम प्रकृती; देव, दानव, यक्ष व मानवांचा शासक.
7.80.46
योगानां च परं धाम दृष्टं ब्रह्मविदां निधिम् ।
चारचरस्य स्रष्टारं प्रतिहर्तारमेव च ॥ ७.८०.४६ ॥
योगांचे परम धाम, ब्रह्मज्ञांनी पाहिलेला निधी; चराचराचा निर्माता व संहारकर्ताही तेच.
7.80.47
कालकोपं महात्मानं शक्रसूर्यगुणोदयम् ।
ववन्दतुस्तदा कृष्णौ वाङ्मनोबुद्धिकर्मभिः ॥ ७.८०.४७ ॥
कालक्रोधासारखे, इंद्र-सूर्यासारख्या गुणांचा उदय असलेल्या महात्म्याला तेव्हा दोन्ही कृष्णांनी वाणी, मन, बुद्धी व कर्माने वंदन केले.
7.80.48
यं प्रपद्यन्ति विद्वांसः सूक्ष्माध्यात्मपदैषिणः ।
तमजं कारमात्मानं जग्मतुः शरणं भवम् ॥ ७.८०.४८ ॥
सूक्ष्म अध्यात्मपद शोधणारे विद्वान ज्याला शरण जातात, त्या अजन्मा, कर्त्या, आत्म्या आणि भवाला दोघांनी शरण घेतले.
7.80.49
अर्जुनश्चापि तं देवं भूयो भूयोऽप्यवन्दत ।
ज्ञात्वा तं सर्वभूतादिं भूतभव्यभवोद्भवम् ॥ ७.८०.४९ ॥
अर्जुनानेही त्या देवाला पुन्हा पुन्हा नमस्कार केला; त्याला सर्व भूतांचा आदी, भूत-भव्य-भवांचा उद्भव म्हणून जाणून.
7.80.50
शरण्यं शरणं देवमीशानं परमेश्वरम् ।
जगाम जगतां नाथमर्जुनः सजनार्दनः ॥ ७.८०.५० ॥
शरण देण्यायोग्य, शरणस्वरूप, ईशान, परमेश्वर अशा त्या देवाकडे, जगताच्या नाथाकडे अर्जुन जनार्दनासह गेला.
7.80.51
ततस्तावागतौ दृष्ट्वा नरनारायणावुभौ ।
सुप्रसन्नमनाः शर्वः प्रोवाच प्रहसन्निव ॥ ७.८०.५१ ॥
तेव्हा आलेल्या नर आणि नारायण दोघांना पाहून, अत्यंत प्रसन्न मनाचा शर्व जणू हसत बोलला.
7.80.52
स्वागतं वां नरश्चेष्ठावुत्तिष्ठेतां गतक्लमौ ।
किञ्च वामीप्सितं वीरौ मनसः क्षिप्रमुच्यताम् ॥ ७.८०.५२ ॥
तुमचे दोघांचे स्वागत असो, हे नरश्रेष्ठांनो; थकवा सोडून उठा. हे वीरांनो, तुमची इच्छा काय आहे? मनातले लवकर सांगा.
7.80.53
येन कार्येण सम्प्राप्तौ युवां तत्साधयामि किम् ।
व्रियतामात्मनः श्रेयस्तत्सर्वं प्रददानि वाम् ॥ ७.८०.५३ ॥
कोणत्या कार्यासाठी तुम्ही दोघे आला आहात, ते मी पूर्ण करीन. तुमच्या कल्याणासाठी जे हवे ते निवडा; ते सर्व मी तुम्हा दोघांना देईन.
7.80.54
ततस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रत्युत्थाय कृताञ्जली ।
वासुदेवार्जुनौ शर्वं तुष्टुवाते महामती।
भक्त्यास्तवेन दिव्येन महात्मानावनिन्दितौ ॥ ७.८०.५४ ॥
तेव्हा त्याचे वचन ऐकून, उठून कृतांजली झालेल्या महामती वासुदेव आणि अर्जुन यांनी शर्वाची स्तुती केली; भक्तीने आणि दिव्य स्तोत्राने; ते निर्दोष महात्मे.
7.80.55
नमो भवाय शर्वाय रुद्राय वरदाय च ।
पशूनां पतये नित्यमुग्राय च कपर्दिने ॥ ७.८०.५५ ॥
भव, शर्व, रुद्र आणि वरदात्यास नमस्कार. पशूंच्या पतीस, उग्रास आणि जटाधारीस सदैव नमस्कार.
7.80.56
महादेवाय भीमाय त्र्यम्बकाय च शान्तये ।
ईशानाय मखघ्नाय नमोऽस्त्वन्धकघातिने ॥ ७.८०.५६ ॥
महादेव, भीम, त्र्यंबक आणि शांतास नमस्कार. ईशान, यज्ञनाशक आणि अंधकघातीस नमस्कार असो.
7.80.57
कुमारगुरवे तुभ्यं नीलग्रीवाय वेधसे ।
पिनाकिने हविष्याय सत्याय विभवे सदा ॥ ७.८०.५७ ॥
कुमाराचा गुरु तुला नमस्कार. नीलकंठ, विधाता, पिनाकधारी, हविष्यास पात्र, सत्य आणि सर्वव्यापी यांना सदैव नमस्कार.
7.80.58
विलोहिताय ध्रूम्राय व्याधायानपराजिते ।
नित्यं नीलशिखण्डाय शूलिने दिव्यचक्षुषे ॥ ७.८०.५८ ॥
विलोहित, धूम्र, व्याध, अपराजित, नीलशिखंड, शूलधारी आणि दिव्यचक्षूस सदैव नमस्कार.
7.80.59
होत्रे पोत्रे त्रिनेत्राय व्याधाय वसुरेतसे ।
अचिन्त्यायाम्बिकाभर्त्रे सर्वदेवस्तुताय च ॥ ७.८०.५९ ॥
होता, पोता, त्रिनेत्र, व्याध, वसुरेता, अचिंत्य, अंबिकेचा पती आणि सर्व देवांनी स्तुत्य यांना नमस्कार.
7.80.60
वृषध्वजाय मुण्डाय जटिने ब्रह्मचारिणे ।
तप्यमानाय सलिले ब्रह्मण्यायाजिताय च ॥ ७.८०.६० ॥
वृषध्वज, मुंड, जटी, ब्रह्मचारी, पाण्यात तपणारा, ब्राह्मणप्रिय आणि अजित यांना नमस्कार.
7.80.61
विश्वात्मने विश्वसृजे विश्वमावृत्य तिष्ठते ।
नमोनमस्ते सेव्याय भूतानां प्रभवे सदा ॥ ७.८०.६१ ॥
विश्वाच्या आत्म्याला, विश्वनिर्मात्याला, विश्व व्यापून उभ्या असलेल्याला नमस्कार. सेवनीय आणि सदैव भूतांचा उगम असलेल्या तुम्हाला नमोनमः.
7.80.62
ब्रह्मवक्त्राय सर्वाय शंकराय शिवाय च ।
नमोस्तु वाचस्पतये प्रजानां पतये नमः ॥ ७.८०.६२ ॥
ब्रह्म ज्याचे मुख आहे, सर्वरूप, शंकर आणि शिव अशा तुम्हाला नमस्कार. वाचस्पती आणि प्रजापतीला नमस्कार.
7.80.63
अभिगम्याय काम्याय स्तुत्यायार्याय सर्वदा ।
नमोऽस्तु देवदेवाय महाभूतधराय च।
नमो विश्वस्य पतये पत्तीनां पतये नमः ॥ ७.८०.६३ ॥
सदैव समीप जाण्यायोग्य, कामनीय, स्तुत्य, आर्य अशा तुम्हाला नमस्कार. देवदेवाला आणि महाभूतांना धारण करणाऱ्याला नमस्कार. विश्वपतीला, पत्तींच्या (सैन्यांच्या) पतीला नमस्कार.
7.80.64
नमो विश्वस्य पतये महतां पतये नमः ।
नमः सहस्रशिरसे सहस्रभुजमृत्यवे
सहस्रनेत्रपादाय नमोऽसङ्ख्येयकर्मणे। ॥ ७.८०.६४ ॥
विश्वपतीला नमस्कार, महात्म्यांच्या पतीला नमस्कार. सहस्रशीर्षाला नमस्कार, सहस्रभुजांना मृत्यूरूप असलेल्याला नमस्कार, सहस्रनेत्रपादाला नमस्कार, असंख्येयकर्म्याला नमस्कार.
7.80.65
नमो हिरण्यवर्णाय हिरण्यकवचाय च ।
भक्तानुकम्पिने नित्यं सिध्यतां नो वरः प्रभो ॥ ७.८०.६५ ॥
सुवर्णवर्णाला आणि सुवर्णकवचधारी तुम्हाला नमस्कार. भक्तांवर नित्य अनुकंपा करणाऱ्या प्रभो, आमचा वर सिद्ध होवो.
7.80.66
एवं स्तुत्वा महादेवं वासुदेवः सहार्जुनः ।
प्रसादयामास भवं तदा ह्यस्त्रोपलब्धये ॥ ७.८०.६६ ॥
अशा प्रकारे महादेवाची स्तुती करून अर्जुनासह वासुदेवाने भवाला प्रसन्न केले—दिव्य अस्त्र प्राप्त करण्यासाठी.